Netkafejka Świadomych Zołz- tylko dla kobiet

No wlasnie dziewczyny.

Potrzeba rywalizacji, ok, niech bedzie.
Najlepsza beza w okolicy, no fajnie.

Ale co to ma wspolnego z ambicja?

Przedstawie sytuacje...mam prace. Swietnie platna. Nie gloduje, spelniam marzenia, odkladam.
Probuje zalapac inna prace, jeszcze lepiej platna.

Przesadzam czy jeszcze nie?

Lubie sie rozwijac, jestem dynamiczna...ale lubie tez kiedy moj samorozwoj pokrywa sie z korzysciami finansowymi.

Wikipedia tak mówi o ambicji:
Ambicja (łac. ambitio - żądza uznania) - postawa człowieka, cecha charakteru polegająca na silnym poczuciu godności osobistej oparta na stawianiu sobie trudnych celów i dążeniu do ich realizacji (człowiek ambitny).

I teraz mamy sprzeczność. Bo z tłumaczenia wynika, że jest to typowa potrzeba uznania w oczach innych. A reszta definicji brzmi już zupełnie inaczej

vinnga napisał/a:

Olinko, akurat Twoje podejście idealnie się zgadza z podejściem Pawlikowskiej

I jak by mnie (na podstawie mojego podejścia do tematu ambicji) pani Pawlikowska opisała?

Jaguar, pozwolę sobie odpowiedzieć - trudne cele dla każdego mogą być zupełnie inne, uzależnione od predyspozycji, możliwości i okoliczności. To dlatego dla jednego będzie to wydostanie się nizin społecznych, dla drugiego nauka chodzenia, gdy lekarze załamują już ręce, a dla kogoś tam jeszcze nagroda Nobla czy spektakularny awans zawodowy, podczas gdy osoba niepełnosprawna umysłowo swój największy sukces może odnieść właśnie w chwili upieczenia owego pięknie wyrośniętego biszkopta. 

Warto przy okazji zwrócić uwagę, że funkcjonuje jeszcze pojęcie chore ambicje, które ja definiuję jako niezdrową rywalizację, czyli taką ,,za wszelką cenę" i bez oglądania się na konsekwencje czy ewentualne ofiary. Tutaj jedynym kryterium jest ostateczne zadowolenie z osiągniętego efektu.

Ja nie wiem, czy w tym kraju ludzie często awansują Ja awansować nigdy nie będę, bo taką mam pracę, ale mi to kompletnie nie przeszkadza; moją ambicją chyba zawsze było, by:
a) mieć za co żyć= własne pieniądze,
b) ale by praca była dla mnie jedynie dodatkiem w życiu i nie zajmowała nawet 8h dziennie.
I tak mam Zatem swoje ambicje można by rzec: spełniłam. Specjalnie się do tego nawet nie przykładając; ktoś dał mi szansę, a potem już szło siłą rozpędową

Jaguar ja pojęcia nie mam, dlaczego matki tak potrafią niszczyć swe dzieci - jakby kompletnie nie wiedziały, nie czuły podświadomie, co prócz chłodu i głodu im zaszkodzi.

Ja nie brałam tego do siebie nigdy - traktowałam to jako gadanie typu "Ubierz czapkę, bo się przeziębisz" - trudno mi stwierdzić, czy miało to wpływ na moje życie. Na stosunek do mojej matki- tak, ale na wybory.... chyba nie.

Tak, ja zawsze sama sobie radziłam- na pewno nie mogę powiedzieć, że ambicję czy JAKIEKOLWIEK konstruktywne działania mi zaszczepiono Nikt się nie interesował moim hobby, nikt nie pomagał mi rozwijać skrzydeł w żadnej dziedzinie, nie chadzałam na żadne kursy, balety itede, bo szkoda pieniędzy i czasu - choć moja mama np. marzyła, że umiem grać na pianinie "Jak Kasia od Irenki" - mimo, iż na ani jednej lekcji gry na pianinie nie byłam bo nigdy mi jej nie zaproponowano

Tak że można samemu, ale wsparcie na pewno dużo daje- nie wiem, mogę tylko mniemać, bo nigdy mnie nie wspierano w niczym, ale być może rozwinęłabym się jeszcze bardziej z realnym wsparciem

Catwoman napisał/a:

Mnie stale porównywano. Moja mama mówiła: "A Kasia od Irenki to to i siamto", albo "Popatrz na Magdę od Bożenki, tak się zachowuje dziewczynka", albo moje ulubione: "A Agatka od Marty ma takie ładne loki, szkoda, że nie masz takich" Już wtedy, mając kilka lat wiedziałam, że pewne rzeczy tzw. pobożne życzenia po pierwsze są absurdem czyli kwintesencją swej nazwy, a po drugie, że kurna, ja wcale nie chcę wyglądać i zachowywać się jak inne dzieci, bo wtedy to nie będę ja! A ja siebie lubiłam, babcia mnie lubiła i to było najważniejsze.

Ale można takimi słowami wywołać traumę u dziecka. Ogromną.
Dorosły sobie myśli, że dziecko rozpatrzy uwagi konstruktywnie, że je może to zmobilizuje.
Jednak kiedy dziecko takie słowa odniesie do siebie to może być bardzo kiepsko.

hm... napisał/a:

Catwoman napisał/a:

Mnie stale porównywano. Moja mama mówiła: "A Kasia od Irenki to to i siamto", albo "Popatrz na Magdę od Bożenki, tak się zachowuje dziewczynka", albo moje ulubione: "A Agatka od Marty ma takie ładne loki, szkoda, że nie masz takich" Już wtedy, mając kilka lat wiedziałam, że pewne rzeczy tzw. pobożne życzenia po pierwsze są absurdem czyli kwintesencją swej nazwy, a po drugie, że kurna, ja wcale nie chcę wyglądać i zachowywać się jak inne dzieci, bo wtedy to nie będę ja! A ja siebie lubiłam, babcia mnie lubiła i to było najważniejsze.

Ale można takimi słowami wywołać traumę u dziecka. Ogromną.
Dorosły sobie myśli, że dziecko rozpatrzy uwagi konstruktywnie, że je może to zmobilizuje.
Jednak kiedy dziecko takie słowa odniesie do siebie to może być bardzo kiepsko.

To prawda, sama bylam bardzo mocno porownywana w dziecinstwie, i odbieram to jako bardzo szkodliwe. U wlasnych dzieci staram sie za wszelka cene tego unikac, i pracowac nad najblizszym otoczeniem (dziadkowie), by tego nie robili. Dziewczyny znacznie lepiej sie rozwijaja, jak nie mają nad sobą tego bata "badz lepsza" albo "nie badz gorsza"

Nie wiem, czy to kolo zamkniete - chodzi o to, by wlasnie DAC wsparcie - tyle tylko, ze musisz najpierw sama umiec je dawac, sama je miec..., ale na tym polega praca doroslej osoby nad soba.

A wpisz sobie w google grafika "zakonnica" Nie ma złotej definicji

No właśnie chyba wszystko zależy od tego, DLACZEGO np. seksu nie uprawia, nie uprawia go z wieloma partnerami czy np. nie uprawia seksu analnego albo samo-maso
Czyli, żeby nie zostać posądzonym o niewyzwolenie, należałoby tłumaczyć swoje decyzje, zaznaczając, że są one WŁASNYMI decyzjami.   ?

o! No dla mnie na przykład, jednym z "elementów" wyzwolenia to wolność aby się nie tłumaczyć innym 

hm.. Ty dziś wolne masz?

Jeszcze za czytanie książek mi nikt nie płaci, ale może nadejdzie taki dzień

A mężczyzna wyzwolony?

Słuchajcie, a czy przyznajecie się do swoich słabości? W większym gronie, partnerowi, przyjaciółce, samej sobie... ?

Słuchajcie, a czy przyznajecie się do swoich słabości? W większym gronie, partnerowi, przyjaciółce, samej sobie... ?

hm... napisał/a:

A społeczeństwo stereotypowo rozgranicza uprawnienia nawet jeśli chodzi o płeć. Bo facet to może to, ale babka to już nie. Rzadko odwrotnie.

Masz rację, idziemy do przodu z naszym myśleniem, ale jeszcze duuuużo wody w rzece upłynie zanim nastąpi prawdziwe równouprawnienie. O ile w ogóle kiedyś nastąpi. Wciąż są takie sfery, których sami faceci nie chcą nam oddać, bo to, że mają ,,przewagę" jest dla nich zwyczajnie wygodne - w życiu, jako usprawiedliwienie swoich zachowań przed innymi, a czasem przed samym sobą.

Catwoman napisał/a:

Dobra, w sumie mogłabym krytykiem literackim zostać.

Cat, no ale patrz - wszystko jeszcze przed Tobą! Swoją drogą niektórzy to mają fajne zajęcia i jeszcze (o ile są w tym dobrzy i mają wyrobioną w branży odpowiednią pozycję) dostają za to kupę kasy.

Mnie jest trudno ukryć roztargnienie, rzutuje to niestety często na moją pracę, ale jednocześnie nie chcę się głupio tłumaczyć, że "taka już jestem" - bo jaka jestem, każdy widzi W czasach PMS-owych to już jest w ogóle masakra, zapominam o wszystkim, ściągam nie te informacje co trzeba itd. Potem wszystko przechodzi i jestem W MIARĘ normalna. W miarę.

Co do innych "słabości" to nigdy ich nie wyjawiam nikomu. No, jedynie mój mąż się czasem o jakiejś dowiaduje;)

Mnie jest trudno ukryć roztargnienie, rzutuje to niestety często na moją pracę, ale jednocześnie nie chcę się głupio tłumaczyć, że "taka już jestem" - bo jaka jestem, każdy widzi W czasach PMS-owych to już jest w ogóle masakra, zapominam o wszystkim, ściągam nie te informacje co trzeba itd. Potem wszystko przechodzi i jestem W MIARĘ normalna. W miarę.

Co do innych "słabości" to nigdy ich nie wyjawiam nikomu. No, jedynie mój mąż się czasem o jakiejś dowiaduje;)

Ale podpuszcza z tymi pytaniami

Ale podpuszcza z tymi pytaniami

Kobieta wyzwolona to taka, ktora nie jest niewolnicą (stereotypow, schematow myslowych, narzuconych ideologii, uprzedzen, nalogow, wlasnych emocji itd). Kobieta wyzwolona seksualnie to taka, ktora zna swoje potrzeby seksualne, umie rozmawiac o seksie (z partnerem i nie tylko), i potrafi dostac od partnera to, czego potrezbuje. Nie jest dla mnie kobietą wyzwoloną taka, ktora mnogoscia partnerow seksualnych udowadnia swoja kobiecosc.

I podobnie z męzczyznami ( choc to troche nie w porzadku rozmawiac o nich, nie dajac im szansy na wypowiedzenie swojego zdania - patrz strona 1). Dla mnie tzw ogier - to szczyt męskiego zniewolenia, bo swoja wartosc musi udowadniac kondycją seksualną. Takie postawy zreszta coraz bardziej wychodzą z mody, jak zauwazylam

Co do slabosci - ja rozpatruje to w kategoriach wad - wiem dokladnie, jakie mam wady, ale po co mam je zdradzac.. Ktos wnikliwy widzi mnie jak na dloni, a reszta.. po co podawac sie komus na talerzu Poza tym - osoby zyczliwe zartuja czasem z moich wad, te, ktore mnie nie lubia - wykorzystuja je, by mi dowalic.