Netkafejka Świadomych Zołz- tylko dla kobiet

Amen.

Musze znikac, bo inaczej jutro ciezko bedzie mi sie wstawalo Dobrych snow zycze!

Asterka, zrobisz oczywiscie, jak zechcesz, ale jesli o mnie chodzi jestes tu mile widzianym gosciem - uwazam, ze piszesz madrze i szczerze, choc nie zawsze sie ze wszystkim zgadzam. I masz odwage byc sobą.

A jaka to jest "ambicja w granicach normy"?

No jasne, że dobra Ja nie wiem czy jestem ambitna - wg mnie jestem umiarkowanie ambitna, a zdanie reszty świata mnie nie obchodzi. Ambicję można mieć nie tylko zawodową.

Ambicja jak najbardziej, ale nie taka, która krzywdzi najbliższych.
Ja mam ambicję żeby było mi, nam lepiej. Nieraz proszę o pomoc w niektórych czynnościach żebym mogła coś zrealizować. Dziecko uczę od zawsze, że każdy ma swoje obowiązki.
Kwestią porozumienia jest realizowanie ambitnego planu.
Nie w moim guście jest osiadanie na laurach.
Dążę, zmierzam do czegoś.

A ambicję spełniła chociaż?
Teraz to już wszystko w rękach pacjentów. Czy lekarz spełnia ich ambicje

Hm...
Tak sobie myślę o tych ambicjach i zastanawiam się jak to jest. Ja to tak raczej staram się nie robić rzeczy które mi nie wychodzą, których nie czuję. I jeśli miałabym ambicję robić coś do czego zupełnie się nie nadaję to jaki to ma sens?

Wiadomo, że nie wiemy wszystkiego. Niektórych rzeczy nie potrafimyvsobie nawet wyobrazić.

Raczej nie daję gasić teraz. Bo zdarzyło sie kiedyś, że wskutek czyjegoś szyderstwa straciłam wiarę w niektOre zamierzenia. Teraz nie pozwalam na szyderstwa, m.in.

To fajnie To jest ważne przede wszystkim by się nie dawać dołować - bo na innych wpływu nie mamy, mogą sobie gadać. Ja się właśnie zastanawiam... ale ja jestem zbyt uparta i za bardzo żyję swoim własnym życiem, przede wszystkim wewnętrznym, by dawać dochodzić głosom z zewnątrz. Mówiono mi i to, że mam potencjał, że dużo osiągnę i to, że jestem totalnym zerem i nie osiągnę w życiu niczego - nie można opierać się na tym, co mówią inni, bo mają różne intencje

Ja jestem zdecydowanie osobą wewnątrz-sterowną A skrajności są złe. We wszystkim.

Ja absolutnie nie wiązałabym ambicji wyłącznie z życiem zawodowym i osiąganiem materialnych dóbr, choć oczywiście jedno z drugim zwykle gdzieś się łączy. Można dążyć do tego, aby być w czymś dobrym, najlepszym, ale to może być również na przykład hobby. Ważne są wewnętrzne aspiracje, które nas pchają do przodu, w jakiś sposób rozwijają - bez względu na to czy na tym zarabiamy, czy też nie.

Olinko, dla mnie pytanie Jaguara było pytaniem o ambicję "materialną". I do niej się odniosłam.

Jaguarku, uważam, że nie jestem ambitna, bo ostatnio wszelką ambicję zeżarło lenistwo
Ale nie wiem czy kiedykolwiek byłam ambitna. Ja tylko uwielbiałam zwyciężać. Kręciła mnie rywalizacja. Natomiast bycie najlepszą w tym co robię sama dla siebie i dla własnej satysfakcji - nie. A to mi się kłóci z definicją ambicji

Po namyśle stwierdzam, że taka "materialna" ambicja wydaje się być bardziej...ambitna - zauważalna, lepiej postrzegana, bardziej zgodna ze stereotypami?

Bo gdyby tak porównać kobietę, która ma ambicję wychować swoje dzieci na dobrych ludzi i drugą, która chce wspiąć się na wysokie stanowisko w korporacji - jakoś tak automatycznie wydaje się, że bardziej ambitna jest ta druga.

Dla mnie ambicja związana z pracą w korporacji jest synonimem zniewolenia, chyba, że jest się szefem całej korporacji, ale wątpię by to przynosiło człowiekowi spokój na co dzień.

Ja zawsze chciałam żyć po swojemu-a miałam tego pewne wyobrażenie, to chyba było moją ambicją i nie wiem czy bardzo się do tego przykładałam, ale to właśnie robię

Dla mnie człowiek ambitny to taki który chce coś osiągnąć, nie ma znaczenia co.

No wlasnie dziewczyny.

Potrzeba rywalizacji, ok, niech bedzie.
Najlepsza beza w okolicy, no fajnie.

Ale co to ma wspolnego z ambicja?

Przedstawie sytuacje...mam prace. Swietnie platna. Nie gloduje, spelniam marzenia, odkladam.
Probuje zalapac inna prace, jeszcze lepiej platna.

Przesadzam czy jeszcze nie?

Lubie sie rozwijac, jestem dynamiczna...ale lubie tez kiedy moj samorozwoj pokrywa sie z korzysciami finansowymi.

Mój post był nawiązaniem do słów Vinngi ,,Po namyśle stwierdzam, że taka "materialna" ambicja wydaje się być bardziej...ambitna - zauważalna, lepiej postrzegana, bardziej zgodna ze stereotypami?".
I ja się z tym stwierdzeniem zgadzam. Stereotypowe (!) myślenie o ambicjach wynika z wpływu otoczenia, jeśli otoczenie wywiera na nas pewnego rodzaju nacisk, a my mu ulegamy, to wszystko, co robimy, robimy tak, aby to właśnie otoczenie nas doceniało. Osobiście uważam jednak, że jest to błędne myślenie, bo ambicje powinny wynikać z nas samych, naszej potrzeby poczucia spełnienia i pięcia się w górę, a nie dla profitów, uznania czy czegoś tam jeszcze.

No jak to nie ma? Dla mnie ma! Bo ambicje to nie tylko sięganie po to, co przynosi kasę. Tłumaczyłam już...

No fakt. Ale... w gruncie rzeczy jedno drugiego nie wyklucza, a ja i tak przekornie uważam, że ważne jest, abyśmy stawiali sobie wysoko poprzeczkę, której dosięgnięcie spowoduje, że to my sami zobaczymy uznanie we własnych oczach. Oczywiście uznanie w oczach innych to wewnętrzne poczucie niewątpliwie spotęguje, ale to nie ono powinno być najważniejsze.

To ja wiem.

vinnga no dobrze ale jak definiujemy trudne cele? Bo dla jednego to bedzie wspinaczka na Everest a dla drugiego to bedzie pyszny biszkopt...Tylko prawda jest taka ze biszkopt mozna sie nauczyc latwiej piec niz nauczyc sie wspinaczki.

Rywalizacja jest czyms innym niz ambicja.
Mnie rywalizacja sama w sobie nie interesuje. Mnie interesuje wypracowanie sobie solidnej pozycji zawodowej.
Nigdy nie angazuje sie w rywalizacje dla samej rywalizacji.
Czesto podejmowane ryzyko nie jest warte "nagrody"

I jak by mnie (na podstawie mojego podejścia do tematu ambicji) pani Pawlikowska opisała?

Jaguar, pozwolę sobie odpowiedzieć - trudne cele dla każdego mogą być zupełnie inne, uzależnione od predyspozycji, możliwości i okoliczności. To dlatego dla jednego będzie to wydostanie się nizin społecznych, dla drugiego nauka chodzenia, gdy lekarze załamują już ręce, a dla kogoś tam jeszcze nagroda Nobla czy spektakularny awans zawodowy, podczas gdy osoba niepełnosprawna umysłowo swój największy sukces może odnieść właśnie w chwili upieczenia owego pięknie wyrośniętego biszkopta. 

Warto przy okazji zwrócić uwagę, że funkcjonuje jeszcze pojęcie chore ambicje, które ja definiuję jako niezdrową rywalizację, czyli taką ,,za wszelką cenę" i bez oglądania się na konsekwencje czy ewentualne ofiary. Tutaj jedynym kryterium jest ostateczne zadowolenie z osiągniętego efektu.

Ta Pawlikowska to Beata Pawlikowska - znana z włóczenia się po świecie. Zaskoczyło mnie, że się taką tematyką zajmuje i z ciekawości przeczytałam jedną książkę. Zanim skończyłam kupiłam drugą, bo to co ona pisze wydaje się mieć sens.

A więc, Olinko, wg Pawlikowskiej każdy człowiek ma 4 podstawowe potrzeby: bycie kochanym, ważnym, wartościowym i potrzebnym. Tyle, że u większości z nas te potrzeby nie są zaspokajane w dzieciństwie we właściwy sposób, więc w podświadomości formują się błędne kody umożliwiające ich zaspokajanie. I tak właśnie np. zaspokojenie potrzeby bycia ważnym i wartościowym często utożsamiamy z docenieniem przez innych. To jest ta ambicja, która wiąże się z ciągłym udowadnianiem, że się jest lepszym od innych w różnych dziedzinach życia. Człowiek, który ma właściwie zaprogramowaną podświadomość nie ma potrzeby udowadniania, bo WIE, że jest wartościowy niezależnie od uzyskiwanych wyników w porównaniu z innymi. Jest ważny i wartościowy sam dla siebie, tak się czuje i nie musi robić nic, zeby sobie to udowodnić.  Sam dla siebie ustawia poprzeczki, starając się być coraz lepszym. Dla siebie. Bo potrzeba rozwoju jest naturalną potrzebą człowieka.

Więc, jak widzisz, masz bardzo zbieżne poglądy z "blondynką"

Mój błąd, przeoczyłam...

To nie miało na celu ich porównywanie, a już na pewno nie było nie fair. Chodziło wyłącznie o zobrazowanie tego, co napisałam wcześniej, czyli że trudne cele będą inne w zależności od osobistych predyspozycji i możliwości.

A widzisz, nie skojarzyłam, że o ,,tę" Pawlikowską chodzi .

Hmmm... To ma sens! I faktycznie z dzieciństwa wyniosłam poczucie bycia ważną i wartościową. Pamiętam też, że cokolwiek robiłam, to wyłącznie dla siebie, choć poprzeczkę stawiałam sobie baaardzo wysoko, natomiast bez uczucia dziwnie pojętej rywalizacji. Ja zresztą do dzisiaj nie odczuwam zazdrości, gdy innym coś wychodzi lepiej ode mnie, najwyżej mobilizuję się do jeszcze większej pracy nad sobą. Dosyć istotne wydaje mi się także, że nawet kiedy moje koleżanki dramatyzowały, gdy coś im się nie udało, to ja wszystko, dosłownie wszystko, przyjmowałam ze spokojem i bez poczucia porażki, uznając to jako naturalną konsekwencję podejmowanego ryzyka.
Jasne, że gdzieś po drodze zdarzyły mi się gorsze okresy, ale ten potencjał, jaki dostałam od rodziców, na pewno nadal pozostał, choć może dziś go już tak wyraźnie nie widzę. 

Coś czuję, że mogłabym mieć z panią Beatą do pogadania , a skoro nie mogę osobiście, to w najbliższym czasie poszukam tych książek.

Olinko, jak Ciebie czytam to masz bardzo ładnie zaprogramowane kody podświadomości Ale warto sobie te książki poczytać. Fajne są i odkrywają oczywiste rzeczy, których normalnie nie nazywa się słowami.

Ja też byłam nieźle zaprogramowana w dzieciństwie. Chociaż pewne, bardzo istotne luki się pojawiły i wszystko mi dopiero teraz pasuje jak puzzle Dlatego mi tak to słowo "ambicja" nie podchodzi. Bo moja "ambicja" to jest po prostu chęć rozwoju i nigdy jej ambicją nie nazywałam. Np. w szkole i na studiach zupełnie nie zależało mi na ocenach. A to się kłóci z powszechnym pojęciem ambicji.

Abstrahując od tematyki ambicjonalnej - we wspomnianych książkach jest zaskakujące wyjaśnienie przyczyny chorób i nałogów. Wg Pawlikowskiej podświadomość człowieka sama często wywołuje choroby. Nałogi (palenie, alkohol, objadanie się itp. ) natomiast są również dążeniem podświadomości do choroby. A dlaczego? Bo rodzice za mało przytulają dzieci. I w młodych móżdżkach koduje się przekonanie, że tylko w czasie choroby mają szansę doznać rodzicielskiej troski, czułości, miłości. I później, już nieświadomie, dorośli ludzie dążą do tego, żeby być chorymi. Zaskakujące, ale wydaje mi się, że sporo prawdy w tym może być.

Genialne! Właśnie ,,przeleciałam" myślami po moich bliższych i dalszych znajomych (tych z nałogami) i... ci walczący (teraz lub w przeszłości) z problemem alkoholowym na pewno nie byli przytulani! A na pewno stawiano im wysokie wymagania, równocześnie podkopując poczucie własnej wartości.
Powszechnie twierdzi się zresztą, że skłonności do nałogów mają osoby z niskim poczuciem własnej wartości, które mają problem z odnalezieniem się w wymagającej, często dla nich zbyt trudnej rzeczywistości, a ta bierze się przecież z dzieciństwa - wynika z nadmiernych oczekiwań, a za małej ilości okazywanych przez rodziców uczuć.

Witaj Pyskata! Ty nawet nick masz zołzowaty .

Podpisuję się pod tym obiema rękami, tym bardziej, iż działa to też w drugą stronę.
Podświadomość potrafi "zdusić" chorobę jeszcze w zarodku.
Jest mnóstwo przykładów pokonania np. raka, a stwierdzenie "nie mam czasu teraz chorować" znam z autopsji doskonale.
Troska o najbliższych, chęć opieki nad nimi i zapewnienia dobrej przyszłości niszczy chorobę, bo podświadomość, wespół zespół ze świadomością, broni organizm rewelacyjnie.
Nie zawsze, nie należy postrzegać tej obrony jako antidotum na choroby.

Dzięki za powitanie
pyskata - bo czasem pyszczę

Tak, faceta się "pozbyłam". Był to klasyczny przykład trutnia, tylko daj i daj, a i rękę podnieść potrafił.
Stwierdziłam, że lepiej mi będzie bez niego (nie będę się martwić o której wróci, czy wróci i w jakim stanie - alkohol, narkotyki).
Nigdy tej decyzji nie żałowałam.

No dobrze ale przeciez pracowac mozna nie tylko w korporacjach.
Sa tez inne miejsca gdzie mozna awansowac.
Czemu utozsamiamy awans i wysoka pozycje spoleczna z praca po 50 godzin tygodniowo w korporacj zatrudniajacej tysiace ludzi?
Prawdziwa ambicja to taka gdzie sie pracuje po 20 godzin tygodniowo za 50000

Catwoman mnie tez stale porownywano...Popatrz na Madzie to taka ladna blondynka. Patrz Ola potrafi pojsc do szkoly i nie pobrudzic butkow (tylko ze Ola miala piechotka do szkoly minutke a ja przez pol miasta), popatrz Ania taka dziewczeca....
W wieku 16 lat powiedzialam ze mam to w dupie bo Madzia urodzila sie blondynka, Ola popadla w alkoholizm a Ania ledwo przechodzila z klasy do klasy

Ale wtedy nie awansujesz

Ja obecnie moge awansowac u wlasnego meza, no to co to za awans

Ja nie wiem, czy w tym kraju ludzie często awansują Ja awansować nigdy nie będę, bo taką mam pracę, ale mi to kompletnie nie przeszkadza; moją ambicją chyba zawsze było, by:
a) mieć za co żyć= własne pieniądze,
b) ale by praca była dla mnie jedynie dodatkiem w życiu i nie zajmowała nawet 8h dziennie.
I tak mam Zatem swoje ambicje można by rzec: spełniłam. Specjalnie się do tego nawet nie przykładając; ktoś dał mi szansę, a potem już szło siłą rozpędową

Jaguar ja pojęcia nie mam, dlaczego matki tak potrafią niszczyć swe dzieci - jakby kompletnie nie wiedziały, nie czuły podświadomie, co prócz chłodu i głodu im zaszkodzi.

Czyli wniosek wysnułyśmy taki, że ambitnym warto być, a ambicja to rzecz szeroko rozumiana

A jak już jesteśmy przy tym temacie.... czy kiedyś uczestniczyłyście lub uczestniczycie w tzw. "wyścigu szczurów"? Co on dla Was oznacza?

A wyścigi szczurów to małomiasteczkowa rozrywka czy raczej wielkomiejska?

Nie wiem nidgy nie bralam udzialu.
No ale jesli ktos spoza swojego boksu swiata nie widzi to raczej szerokich horyzontow to nie dowodzi. Samodzielnego myslenia i wlasnego planu na zycie tez nie

Czesc ross