Netkafejka Świadomych Zołz- tylko dla kobiet

1. Nadal żyją w Polsce. Ale czuli i czują się związani z tym krajem. Nie mają większych problemów z asymilacją.

2. Muzułmanie w Europie się nie asymilują. W tym m.in. problem.

3. W Belgii nie wymyślono UE
Wprawdzie Brukselę wybrano na stolicę, ale to inna historia.
Ale masz rację. W Beneluksie też jest problem z muzułmanami. No, może poza Luksemburgiem.

Oczywiście nie tylko siebie
Bo to już wtedy jest narcyzm, egotyzm.
Ja nie przepadam za określeniem: kochać siebie.
Wolę określenie: lubić siebie.
Do tego dawka zdrowego egoizmu.

Pojęcie: "zdrowy egoizm" to trochę taki eufemizm.
Dla mnie oznacza tyle, żeby w miłości do innych, w dbaniu o innych etc. nie zatracać siebie, nie zapominać o sobie i własnych potrzebach.
Zwłaszcza kobiety mają takie inklinacje. A potem płacz.

W potocznym rozumieniu - tak.
Książki o zołzach nie czytałam bo nigdy nie potrzebowałam definiować ani określać siebie.

Ja z tym kochaniem siebie poszłam tropem słów Jezusa "Kochaj bliźniego swego, jak siebie samego" tzn. że najpierw trzeba pokochać siebie. Ale chyba da się to zrobić, nie popadając w narcyzm

Moim zdaniem z obserwacji wynikłych: zołza to ktoś, kto nie gada tylko o ciuchach i kosmetykach Zauważyłyście, ile problemów społecznych poruszamy tu?

Czy sa tu jeszcze wolne miejsca?

Jaguar, no oczywiście

Nie jedzie, bo widocznie nie ma gdzie.   Zapodajcie jakiś temat to będziemy się wyżywać

Pesymizm jest mi obcy.

Wydaje mi sie, ze rozrozniam empatie (czyli współodczuwanie z drugim czlowiekiem) od wspolczucia potocznie rozumianego - czyli rozumienia tego, co inny czuje, ale nie odczuwania tej samej emocji. Natomiast jak mowisz "motloch" to ja juz w tym widze pogarde

To co tam, Zolzy, u Was ? Chetnie bym sie wyzyla

Kiedyś pochylałam się nad losem niemal każdej doświadczonej życiem osoby, nie wyłączajac z tego marginesu. Dziś moja świadomość znacznie się podniosła i już wiem, że był to błąd, dlatego swoje poglądy zweryfikowałam i coraz rzadziej odczuwam empatię w stosunku do osób, które:

*nieustannie użalają się nad sobą, podczas, gdy mogą zmienić swoją sytuację, ale zrobić tego tak naprawdę nie chcą
*wchodzą w rolę skrzywdzonej ofiary, bo tak jest im wygodnie - taka postawa nie wymaga od nich podejmowania żadnych zmian czy działań, jest za to doskonałym usprawiedliwieniem
*starają się u innych to współczucie wywołać, niezwykle często zresztą manipulując przy tym otoczeniem - tu działa u mnie zasada przekory
*usilnie nie pozwalają sobie pomóc, oczekując wyłącznie poklepywania po ramieniu
*oczekują podania na tacy gotowych rozwiązań i wzięcia za nie odpowiedzialności
*perfidnie wykorzystują sytuację do osiagnięcia określonych celów
*z lubością używają słów ,,nie da się" i nawet nie próbują

Moge dokleic lajka pod tym, vingi i Jaguara postem? Bo dodawac nic wiecej i tak nie musze:)

No właśnie, wiele osób dziwi się, że jako kobieta nie mam ani potrzeby, ani tendencji do żalenia się i rozmawiania o swoich problemach. Bo co to daje? Jeśli potrzebuję rady, to o nią na pewno poproszę, ale nigdy nie gadam dla samego gadania, bo to wydaje mi się zwyczajnie jałowe i szkoda mi na to czasu. Kiedy mam przed sobą jakieś zadanie, to zamykam się ze swoimi myślami, drążę temat po kilka razy, przemyśliwuję na sto sposobów, a kiedy w końcu mam rozwiązanie, to działam.

Ja myślę, że wpływ na to może mieć ogromnie dużo czynników - od wspomnianych doświadczeń, wpływu otoczenia, wychowania aż po wrodzoną tendencję do bycia malkontentem i pesymistą, bo kto wie czy nie jest za to odpowiedzialny jakiś wadliwy gen .

Na koniec uzupełnię to, co napisałam powyżej - kiedyś dotarło do mnie, że grom ludzi zwyczajnie wykorzystuje czyjąś dobrą wolę i sytuację. Mogłam komuś pomóc raz, drugi, trzeci, ale kiedy za czwartym widziałam, że dana osoba zupełnie się za siebie nie bierze, na dodatek głównie miauczy i oczekuje współczucia, co bywa irytujące, bo zwykle im więcej tego współczucia dostaje, to jeszcze bardziej miauczy, to czułam się jak głupia naiwna. To dlatego dziś uciekam od toksycznych ludzi gdzie pieprz rośnie. Ja im nie pomogę, ale oni zatrują mi radość.

Mussuka, a lajkuj sobie do woli .

Wyobraź sobie, że kiedy życie mnie naprawdę przygniotło (był niestety taki moment), to nikt o tym nie wiedział, bo ja zamknęłam się na jakiś czas, usiłując jak najszybciej wrócić do pionu. Ja nie wiem, ale gdyby wtedy ktokolwiek zaczął się nade mną rozczulać, to nie tylko nie czułabym, że mi pomaga, ale wręcz przeszkadza i irytuje. I czasem właśnie po to nic nie mówię, żeby mieć święty spokój i możliwość szybkiego pozbierania się. W każdym razie po tej sytuacji, gdy uznałam, że komuś winna jestem jakieś wyjaśnienie, to wyjaśniałam, ale było już po wszystkim.

Zależy dla kogo. Może dla Ciebie, dla mnie tak, ale jeśli ktoś jest słabą jednostką (ja taką nigdy nie byłam), to ulega wpływom. Bardzo mocno i bardzo szybko. Czasem, żeby się nie wychylać, czasem żeby nie odstawać, a czasem dla świętego spokoju.

Pewnie mają, ale co z tego, kiedy brakuje im siły i/lub odwagi, aby walczyć z opiniami czy presją osób trzecich, a czasem zwyczajnie wolą się im poddać niż tkwić w samotności. Ten ostatni przypadek, to coś na kształt desperatek myślących ,,obojętnie jaki by był, byleby był", przy czym tutaj zarówno w odniesieniu do mężczyzn, jak i znajomych czy pseudo-przyjaciół. Strach przed opuszczeniem niektórych po prostu paraliżuje, więc godzą się na takie traktowanie, nawet za cenę toksyczności danej relacji. I tak to błędne koło niestety się zamyka. Uwierz, naprawdę znam takie osoby. Patrzę na nie i otwieram oczy szeroko ze zdumienia, ale im wydaje się, że wybierają mniejsze zło, co niestety po czasie okazuje się złudne.

No ja myślę, że wychowanie ma ogromne znaczenie.

W kwestii empatii, mam jej całkiem sporo. Jednak nie pomagam osobom, które tej pomocy nie chcą. A jeśli chcą to pomagam, jeśli to przynosi rezultaty.
Współczuję, jeśli faktycznie życie się komuś zawaliło, nie wtedy kiedy biadoli i stoi w miejscu.

Ale czemu ściągajs w dół?
Jeślu usiłują ściągnąć może? Wtedy zmykamy

Zgadzam sie, ale mam dwie uwagi Byc moze mialas to szczescie, ze na zolze Cie wychowano, ze wyrastalas w normalnym domu przez madrze kochajacych rodzicow. Wpojono Ci system wartosci i wiere we wlasne sily i wlasna sprawczosc. Ale sa ludzie, ktorzy tego nie dostali - chocby tu, na forum, jest ich cala masa. Oni maja gorsza pozycje wyjsciowa i mozna starac sie to zrozumiec.
Po drugie - zgadzam sie - trwanie w niemocy i miernocie jest bardzo wygodne, bo nie trzeba nic robic, nie trzeba brac sie za bary z zyciem, ani brac odpowiedzialnosci za wlasne zycie, nic tylko lezec i narzekac - i  - dla otoczenia, ktore nie umie stawiac granic, jest szkodliwe, ale pamietajmy - czasem poczucie wlasnej bezsilnosci u tych ludzi jest autentyczne, a poczucie beznadziei bardzo realnie odczuwane i "wylewanie zali" jest dla nich po prostu receptą na przetrwanie...Czasem tez jest po prstu wynikiem choroby czy zaburzen osobowosciowych. Warto o tym pamietac, Jaguar, kiedy nimi chcemy gardzic. Pogarda rowniez jest baaardzo wygodna emocją...

Zastanawialam sie, co moga zrobic osoby, ktore jednak chca pomoc.
Na pewno nie :
1. Tlumaczyc i nawracac, bo wywolaja tylko bunt i agresje
2. nie ciagnac za uszy na sile
3. I bron boze, nie glaskac i nie wspierac w "niedoli"
4. nie dawac wciagac sie w "gierki"

Moim zdaniem mozna jedynie uzdrawiac wlasne ralacje z osoba "toksyczna" poprzez stawianie granic, i czesto chyba prowadzi do przerwania znajomosci, choc wydaje mi sie, ze nie musi.

Bo sir niektórym wydaje, że jak będą mieC dziecko to się pustka w ich życiu zapełni. A tu guzik. I cierpi potem i matka i dziecko.

A z tą psychopatią to no.  Tykko psychopaty to się tak łatwo nie rozpozna.

Raczej nie urodziłam się zołzą... Rodziny z problemem alkoholowym chyba zołz nie wychowują... Ale, z jakiś powodów, zawsze miałam ciągutki do samoanalizy. Szukałam najlepszych dla siebie rozwiązań.
Owszem, zaliczyłam też okres kompletnego doła. Takiego, że wydawało mi się, że z moim mózgiem jest coś nie tak i że nie mam nad tym kontroli. Najmniejszy drobiazg wyprowadzał mnie z równowagi do tego stopnia, że trzęsły mi się ręce a ulubionym zajęciem było leżenie i gapienie się w sufit. Tyle, że u mnie miało to miejsce po etapie radosnego bycia zołzą. Więc wiedziałam, że to do niczego nie prowadzi i szukałam sposobu jak się z tego wygrzebać. No i cały czas miałam przekonanie, że to JA sobie tak zrobiłam - nie zły świat. Bo przecież świat był taki sam jak w momencie kiedy wszystko się udawało i było super.

Benita, tu chyba nie ma pogardy. U mnie nie ma na pewno, podejrzewam, ze u innych również nie ma. Ja uciekam od narzekaczy. Jeśli widzę, że narzekanie jest po prostu ich stylem życia i nie chcą nic z tym zrobić - zwiewam. Nie znajdziemy przecież wspólnego języka, narzekanie na wszystko i wszystkich (często powiązane z narcyzmem i konfliktowością) to nie moja bajka. Wolę przebywac w swojej bajce i otaczać się ludźmi w jakiś sposób podobnymi.

Jasne i ja to rozumiem i chyba tez tak mam. Zastanawialam sie jedynie, do czego moze sie sprawadzac kontakt z takimi ludzmi - bo albo chcemy im pomoc albo relacje trzeba przerwac. Tu chyba sie zgadzamy.

Catwomen, tak. To wlasnie fajnie, ze myslimy inaczej - jest o czym rozmawiac i przedstawiac swoj punkt widzenia.
Z osoba dokladnie taka jak ja zanudzilabym sie na smierc

Zdecydowanie tak. Pod warunkiem, że będzie wzajemna akceptacja. Ale jeśli, w podanym przez Ciebie przykładzie, ta kobieta zaczęłaby notorycznie rozpaczać jak jej źle z tym usługiwaniem i jak ciężko gromadkę dzieci ogarnąć to już wtedy przyjaźń nie byłaby możliwa ani żadne moje dobrowolne kontakty z nią

vinnga, ale jak kobieta uwaza, ze jej miejsce jest w domu z dziecmi to nie bedzie rozpaczac z tego powodu, tylko sie cieszyc, ze moze byc z dziecmi. Kobieta ktora w tej sytuacji rozpacza w jakis sposob zostala do tej sytuacji zmuszona (np przez niedobrego męza ). Wtedy moze rozpaczac, ze ma meza, jak to bylo.. peteflona

To sa chyba takie osoby, o ktorych mowilysmy powyzej.. Jak ktos chce na sile nawracac Cie na swoja modle, trzeba sie nie dawac. Jest roznica miedzy wymiana pogladow w atmosferze wzajemnego szacunku i tolerancji a - agresywnym narzucaniem swojej i tylko jedynej racji...

Nie bardzo to sobie wyobrażam,  chociaż...

Rozumiem, ze raczej - wierci dziure w brzuchu

Miedzy "chcę" a "czuję, ze powinnam" jest bardzo duza przepasc

Tak, bo takie osoby maja duzo do zaoferowania.

I jeszcze niektórzy "muszą" a to już niedobrze

Punkt dla Ciebie

Ale to każdy wie! Ja też, jednak przez rok, co spotkanie, mówiąc TYLKO o tym jednym, a nawet nie pytając "co u Ciebie?" sama bym siebie zamęczyła

Czytam sobie ciekawy artykuł o osobowości dyssocjalnej