Netkafejka 40+ ... czyli dla dziewczyn po czterdziestce

.... bry ....  >>>

powtarzam za Bulinką : niezłe z WAS "ziółka " 

trawki nie fajczyłam ...
miałam kiedyś okazje  poćmić "maryśki"
też zrezygnowałam   może nie wiem co straciłam ???????

Weronka to może jednak się przekonaj do antydepresantów
skoro masz czarne myśli ....

sama jestem na tych "anty..."    nic strasznego  ....na szczęście takich myśli nie mam
a spróbuj jeszcze dużo magnezu zażywac

pozdrawiam

Dzień doberek w deszczowy piątek

Ba-Cha ja czuję już zbliżające się Święta i przygotowuje powoli jak na razie wystrój świąteczny.
Zakupiłam różne przedmioty ozdobne a dzisiaj zasiałam rzeżuchę w ozdobnych pojemnikach.
A sprzątania u mnie wielkiego nie będzie,bo sprzątamy na bierząco

Bulinko to Ty grzeczna dziewczynka jesteś
Trzymam kciuki za wyniki męża,oby były dobre.

Asiu i jak dzisiaj samopoczucie?Ciśnienie w normie?
Ja to z kolei jestem niskociśnieniowcem,kiedyś zrobiło mi się słabo a ciśnienie miałam 80/50

Pozdrawiam

Bulinko, hej! trzymamy kciuki. pozdro dla małżonka

Sonia, z tym libido to jest argument za /prochami/. Jak mam owulację /chyba jeszcze mi się zdarza / to bym po mieście z jęzorem latała

Milionek- no chyba nie klimakterium? /to ciśnienie/

Ba-cha, co do magnezu, ostatnio wperniczyłam całą blachę czekolady

Sponia, no poprawiłaś mi humor /zwł. ten facecik na filiżance/

Markadia sieje rzeżuchę, ja posieję co inne tylko skąd wezmę nasiona?

A co do grzecznych dziewczynek i ich nałogów to ja jestem smakoszem wszelakich destylatów, dosłownie piję wszystko - od czystej whisky do cydru. Raz nawet miałam smak na czystą ze śledzikiem /sama byłam w szoku/  A o piwie to już nie wspomnę ... mniam...

Babeczki, a co wkładacie do świątecznego koszyczka?
Może jakiś konkursik na najładniejszy koszyczek?

Zabrałam kiedyś prawdziwego królika do kościoła

Zaraz zaraz... To jeśli mnie sie to zdarzy, to co z moim lipido?

Nie dosc, ze mieszkamy dom w dom, to jeszcze razem pracujemy, i na razie nic sie raczej nie zmieni, bo jestesmy najzwyczajniej w swiecie zalezni od niej, a ona to bezwglednie wykorzystuje. Moge sie starac jak diabli, ale co z tego. Powinnam byc jasnowidzem i spelniac jej zyczenia zanim je wypowie. Zreszta, i tak bedzie zle... No coz... Ucze sie z tym zyc, raz mi wychodzi to lepiej, raz gorzej...

Ja się martwię, bo to moje lipido podniesione do potęgi n i tak wskaże wynik 0. Ja pierdzielę.... Martwie się. Co to będzie. A latka lecą

Na widok odpowiedniego faceta? To musiałabym nie być taką sztywniarą chyba... A tak mi bezpieczniej.

A jeśli chodzi o świeta. Żadne nie robią na mnie wrażenia. Mam złe skojarzenia. Przebyczę się z Dziewczynkami

Chyba kupię sobie królika

Eche Pote żałowałam, bo naraziłam go na stres. Głupia jestem czasem, że hej.

Moja  Mama sie poprawiła. Rozmawiałyśmy swojego czasu o facetach i takie tam. Powiedziała, że ona rozumie, że młodzi chcą mieszkać osobno bo: nie stresują się gdy sie kochają a za ściana teściowa i mogą swobodniej poruszać się po mieszkaniu (np na golasa pójść do toalety

Zreszta Mama uważa, że mnie może tylko wspierać, że cokolwiek zrobię to moje życie.
Mieszka 80 km ode mnie i być może zmieniłabym zdanie, gdybym miała Ją przy sobie codziennie.

Poza tym po rewolcie z moim życiem dowiedziałam się wiele od mojej Mamy o Niej samej....

Ja go trzymałam przy serduszku

Bulinka, ja nie wiem co... Ale ciesze sie ze wyniki ok

Bulinka no to chociaż w połowie dobrze

Wyrok mojego męża to:
-wirusowe zapalenie wątroby typu A
-przewlekle hcv

Bulinko z tym WZW i hcv to już pewne?
A jak reszta rodziny,zdrowa?Pisałaś kiedyś coś o sanepidzie.

Bulinusko kochana-mialam przypadek HCV w rodzinie-malzonek mojej siostry ciotecznej.Leczyl sie prawie rok, dostawal zastrzyki raz w tygodniu.Mial przez ten caly czas zwolnienie z pracy.Pierwsze tygodnie znosil ciezko, potem bylo z gorki.Na dzien dzisiejszy jest zdrowy, calkowicie.Jego przypadek tez byl przechodzony kilka jak nie kilkanascie lat.Tak wiec badz dobrej mysli.Macie juz jakies wskazowki odnosnie leczenia?

Mam dzis dodupny dzien, troche sie narobilam i boli.No.....wiecej niz troche.
Na pocieszenie jade jutro do kwiatowego sklepu i sobie sprawie cosika zielonego.A na moim tarasku juz sie smieja do mnie zolciutkie zonkile-cebulki ubiegloroczne.

Milego wieczorku wszystkim zycze.

Niestety pacjent zostawiony sam sobie.Byliśmy wczoraj w Warszawie w szpitalu zakaźnym.Tam wykonywany jest zabieg bezinwazyjny wątroby.W innych szpitalach jest to zabieg,który ze względu na hemofilię może być niebezpieczny dla mojego męża.Niestety w Warszawie zapisy na lipca chyba,że na skierowaniu byłoby "cito".Lekarki z instytutu nie było już,więc nie mogliśmy się dopytać,czy możemy czekać do lipca,czy dopisze ten cudowny wyraz.Przedzwoniłam do naszej przychodni zakaźnej i tu termin na przełomie kwietnia i maja.W poniedziałek maż będzie dzwonił do tej lekarki,a jak nie to chyba jednak pójdziemy do nas.Przynajmniej na razie.Z tego co wyczytałam do wzwA nie jest leczone,tylko trzeba higienę i dietę lekkostrawną.Zostałoby to drugie.Ja bym była jednak za leczeniem męża u nas,przynajmniej na razie.Przecież nie wiadomo,czy ten zabieg będzie konieczny.Nie wiem ,czy się mylę.Soniu wiesz coś więcej?

Jakby tego było mało,to mam okropne problemy z tym starszym synem.W zeszłym tygodniu nie puściliśmy Go do kolegi na nocowanie ze względu na oceny i wagarowanie,to nam wczoraj po prostu zwiał.Byłam we wtorek na wywiadówce,to dowiedziałam się,że nie poprawia wcale jedynek z półrocza,a nam mówił,że poprawia i jeszcze olewa sobie nowe półrocze.Nauczyciele w ogóle myślą,ze syn nie ma żadnych podręczników,bo nas nie stać.Maja do nas pretensje dlaczego nie powiedzieliśmy,bo szkoła ma pulę i mogła Mu zakupić.Oczywiście podręczniki były kupione wszystkie przeze mnie.Byłam na rozmowie z nauczycielem języka niemieckiego.Pan mi powiedział,że w tej chwili jeżeli syn jest na Jego lekcjach,co się rzadko zdarza,to po prostu On nauczyciel już Go też olewa,bo po prostu nie nosi podręcznika,który jest potrzebny i nie był u Niego wcale o poprawę jedynki z półrocza.Inna nauczycielka powiedziała,ze już Mu mówiła,iż nie musi poprawiać jedynki z półrocza,ale musi pracować,a On nic nie robi.Inni nauczyciele mówią to samo.Z pierwszego półrocza ma sześć jedynek z czego musiałby poprawić tylko dwie,a na drugie ma już trzy zagrożenia z tych przedmiotów co i w pierwszym były jedynki.
Nie mam już na Niego żadnego wpływu.Już chyba nie mogę nic zrobić.

hejka dziewczyny,
Bulinka, w ramach naszej juz chyba kilkuletniej znajomosci internetowej czy moge Cie opitolic?
i to porządnie...robie to z sympatii do Ciebie
Otoz moja Kochana, wagarowanie i pały u dzieciaka to nie są okropne problemy!!!
Jakby Ci pił, śpał, to wtedy mozna mowic o okropnych problemach.

Ile ma lat? Są zajecia dodatkowe w szkole? Odpowiedz nauczyciela, ze on go olewa tez, jest nie do przyjecia dla mnie. Rolą nauczyciela jest zachecic ucznia do nauki rowniez.
Wyszukaj co w mlodym jest dobrego gdzie ma sukcesy, sukcesiki...chwal go.
czy to ten chlopak co na fotce Majke ciagnie na sankach?

Bulinko, dziewczyny dobrze pisza. Na sile nie zmusisz syna do nauki. On sam musi zrozumiec, po co trzeba sie uczyc. Ale jesli nie chce sie uczyc, to niech poniesie konsekwencje - niech idzie do pracy i zarabia na swoje utrzymanie. Ile syn ma lat? Ma jeszcze obowiazek szkolny?

Bulinko, trzymam kciuki za Twojego meza. Nieciekawa sytuacja..

Ja dzis w pracy, mamy kontrole od wczoraj, ale idzie bezproblemowo, tzn bezstresowo, jaka bedzie ocena to dowiemy sie za pare tygodni.

Kawa - uwazaj na siebie, zrozumialam, ze problemy z plecami masz?

Przepraszam, ze tak dopytuje, ale nie jestem na biezaco z Waszymi sprawami, mam nadzieje, ze Was to nie irytuje.

Buziaki weekendowe dla wszystkich bez wyjatku.

Syn właśnie oznajmił,że zostaje u kolegi do jutra.Na tym zdjęciu z sankami,to właśnie On.Obecnie prawie dwa metry wzrostu i sto kg wagi.
To co mówicie dziewczyny,to już wszystko przerabialiśmy.On uważa,że bez szkoły tez można duże pieniądze zarabiać.Smacznie gotuje i jest za to chwalony.Jest inteligentny,dowcipny i wiedza szybko wchodzi Mu do głowy.Gdyby chodził na wszystkie lekcje,to nawet bez uczenia by zdał.Chodzi do szkoły,gdzie jest mało chętnych,bo trudny dojazd.Dlatego dbają tam o uczniów i w sumie nie jest trudno przejść z klasy do klasy.Szczerze wystarczy chodzić i nosić podręczniki i zeszyty.Niestety On nawet tego nie ma ochoty robić.Rozmowy nic nie dają.My ciągle z Nim rozmawiamy.Nie stosujemy kar.Na pozostałej trojce 20,16,7 lat skutkuje.Na Nim 18-scie lat niestety nie.Daję dzieciakom tygodniówki.Zagroziłam Mu po wywiadówce,że zabiorę jak nie zacznie chodzić do szkoły.Znów były wagary, także zabieram tygodniówkę,a następną uzależniam od frekwencji.

..ja zapomniałam

No, świat jest jednak pełen niespodzianek...  Zaczęłam dzień drapiąc okna papierem ściernym /po remoncie/ a skończyłam na koncercie chóru w klasztorze cystersów. Chór składał się z lekarzy i dentystów - jaki egzotyczny! - śpiewał pięknie a skrzypce brzmiały tak, że przechodziły mnie dreszcze i włos się unosił na głowie W życiu bym się nie spodziewała... koleżanka mnie zabrała...

Rewelacja!

może wybiorę się jeszcze na koncert tenorów

  hellou ...    >>>>

  miłej niedzieli ...  wszystkim....

Dzień doberek

Ba-Cha ja to przestawianie z zimowego na letni to nawet lubię,bo dla mnie to ewidentny koniec zimy no i dłużej jest jasno

U mnie nie miał kto iść bo młodsza chora a starsza w Krakowie

Kawuś, mój królik taki właśnie był! Biegł do mnie a mieszkał na .... metrach?fiu, fiu?

Bardzo mi go brakuje:-(

Ja też jestem dziś po handlowej niedzieli.Byliśmy na giełdzie w Kaliszu.Kupiliśmy rowerek Majce używany za 140 zl.Jest używany,ale bardzo ładny.Chodziło mi o rowerek taki w sam raz dla Niej,czyli praktycznie na jeden rok,żeby czuła się bezpieczna i szybko nauczyła się jeździć.To jest dla Niej bardzo dobra rehabilitacja.Ona obciąża jedną nóżkę przez porażenie,chociaż fizycznie po operacji może obie.Rower nauczy Ją obciążać obie nóżki.Inaczej nie da się jeździć.
Kawko Ty masz święta rację i tak zrobię.Nie mam już siły siwieć dla Niego.Powiem Mu to tylko emocje opadną,bo dziś się tak wkurzyłam na Niego,że nerwy mi puściły i sobie powrzeszczałam.Majka prosiła,żeby ktoś pomógł Jej  pojeździć na rowerze.Mówię do moich Panów.Idźcie każdy po razie do sąsiadki i z powrotem,to Jej wystarczy.Mąż powiedział,że On nie dojdzie tak daleko.Mlodszy syn powiedział,że musi przynieść węgla do kotłowni /cztery wiaderka/,a starszy syn,że musi się zdrzemnąć.Najpierw ze zwalam wszystkich trzech,a potem dodatkowo starszego syna za tą ucieczkę.
Dam synowi czas do czerwca.Jak nie zaliczy tego roku,to złotówki ode mnie nie dostanie.

Kawko Kochana za co miałabym się gniewać.Przecież Ty masz święta rację,a jeszcze potwierdzasz mi fakt,że już czas wprowadzić plan B.Muszę jednak poczekać do tego czerwca,bo On mimo wszystko wybiórczo chodzi do szkoły.Porozmawiam z Nim i dam czas do momentu rozdania świadectw.18-scie kończy  2-ego lipca i obowiązek szkolny się kończy.Reszta będzie zależna od Niego,czyli od świadectwa z promocją do następnej klasy,czy bez.U nas w rodzinie też był taki przypadek.Syn bratowej męża wyszedł z matury i wyprowadził się z domu.Wrócił jednak z podkulonym ogonem,a nawróciła Go obecna żona.Teraz jest rehabilitantem.
Kawusiu Kochana coś mi się wydaje,że Ty tak na dłuższą metę nie dasz rady z tym kręgosłupem.Masz już jakieś plany?
Co do świnki morskiej,to jestem w szoku.Nie wiedziałam,że One takie przyjazne.Ja jednak już się jednak do gryzoni nie przekonam.Koszatniczka nas zagryzała,a królik poprzegryzał wszystkie kable.Mam plany kupić Majce pieska,ale w wakacje dopiero,żeby się Nim sama zajęła.

Nawet dzień dobry nie powiedziałam,to może teraz nadrobię.
Miłego dnia Wam życzę!

Dzień dobry Dziewczynki Moje Kochane Żeby nie było, nie śpię już od szóstej

Kawusiu, mądra z Ciebie Kobieta. Wszystko co napisałaś jest racją w prawdzie.

Moja starsza Córka nie chce sie uczyć. Więc któregoś dnia dostała ode mnie wykład. Wykład.... Wyliczankę. Pensję 1.200 zł w pięć minut jej rozdzieliłam na bieżące wydatki. Oczka lekko w słup i milczenie. Niby wzięła sie do nauki, ale nie tak łatwo jest zaległości nadrobic.

A argument, że musi być w miarę samodzielna finansowo, bo różnie w życiu bywa, powalił ją. Prosiłam by spojrzała na mnie. Co byłoby, gdybym nie miała swojej pracy. Jest wyczerpująca, ale nie musze tak jak ekspedientki stać na nogach osiem godzin. Kiedy zechce, robię sobie przerwę. Nikt nie wylicza mi ilość wypitych kaw. No i wreszcie mam z pracy zadowolenie.

A praca fizyczna? Ciężka jak cholera. Kręgosłup i inne sprawy. Ja jako nastolatka narobiłam sie w życiu fizycznie. Od piętnastego roku zycia zaiwaniałam w szklarni. Nosiłam przez całą szklarnię skrzynki z pomidorami ważące ponad 30 kg. Dla mnie filigranowej dziewczyny wtedy to było wyzwanie. Rety, a zbieranie ziemniaków na polu u cioci zaraz po powrocie ze szkoły, po to tylko by dostać parę worków pyrów na zimę? Wow... Dzieci nasze teraz tak nie mają.

Dzień doberek

Apropo tego co napisała Sponiewierana...poczytajcie

My urodzeni w latach 50-60-70-80 tych, wszyscy byliśmy wychowywani przez rodziców patologicznych.
Na szczęście nasi starzy nie wiedzieli, że są patologicznymi rodzicami. My nie wiedzieliśmy, że jesteśmy patologicznymi dziećmi. W tej słodkiej niewiedzy przyszło nam spędzić nasz wiek dziecięcy. Wspominamy z nostalgią lata 60-70- 80. Wszyscy należeliśmy do bandy osiedlowej i mogliśmy bawić się na licznych budowach. Gdy w stopę wbił się gwóźdź, matka go wyciągnęła i odkażała ranę fioletem. Następnego dnia znowu szliśmy się bawić na budowę. Matka nie drżała ze strachu, że się pozabijamy. Wiedziała, że pasek uczy zasad BHZ (Bezpieczeństwo i Higiena Zabawy). Nie chodziliśmy do prywatnego przedszkola. Rodzice nie martwili się, że będziemy opóźnieni w rozwoju. Uznawali, że wystarczy, jeśli zaczniemy się uczyć od zerówki.

Nikt nie latał za nami z czapką, szalikiem i nie sprawdzał czy się spociliśmy. Z chorobami sezonowymi walczyła babcia. Do walki z grypą służył czosnek, miód, spirytus i pierzyna. Dzięki temu nie stwierdzano u nas zapalenia płuc czy anginy. Zresztą lekarz u nas nie bywał, zatem nie miał szans nic stwierdzić. Stwierdzała zawsze babcia. Dodam, że nikt nie wsadził babci do wariatkowa za smarowanie dzieci spirytusem. Do lasu szliśmy, gdy mieliśmy na to ochotę. Jedliśmy jagody, na które wcześniej nasikały lisy i sarny. Mama nie bała się ze zje nas wilk, zarazimy się wścieklizną albo zginiemy. Skoro zaś tam doszliśmy, to i wrócimy. Oczywiście na czas. Powrót po bajce skutkował bezwzględnie karami.

Gdy sąsiad złapał nas na kradzieży jabłek, sam wymierzał nam karę. Sąsiad nie obrażał się o skradzione jabłka, a ojciec o zastąpienie go w obowiązkach wychowawczych. Ojciec z sąsiadem wypijali wieczorem piwo ? jak zwykle. Nikt nie pomagał nam odrabiać lekcji, gdy już znaleźliśmy się w podstawówce. Rodzice stwierdzali, że skoro skończyli już szkołę, to nie muszą już do niej wracać. Latem jeździliśmy rowerami nad rzekę, nie pilnowali nas dorośli. Nikt nie utonął. Każdy potrafił pływać i nikt nie potrzebował specjalnych lekcji aby się tej sztuki nauczyć.
Zimą któryś ojciec urządzał nam kulig starym fiatem, zawsze przyspieszał na zakrętach. Czasami sanki zahaczyły o drzewo lub płot. Wtedy spadaliśmy. Nikt nie płakał, chociaż wszyscy trochę się baliśmy. Dorośli nie wiedzieli, do czego służą kaski i ochraniacze. Siniaki i zadrapania były normalnym zjawiskiem. Szkolny pedagog nie wysyłał nas z tego powodu do psychologa rodzinnego. Nikt nas nie poinformował jak wybrać numer na policję (wtedy MO), żeby zakablować rodziców. Oczywiście, chętnie skorzystalibyśmy z tej wiedzy. Niestety, pasek był wtedy pomocą dydaktyczną, a Milicja zajmowała się sprawami dorosłych.

Swoje sprawy załatwialiśmy regularną bijatyką w lasku. Rodzice trzymali się od tego z daleka. Nikt z tego powodu, nie trafiał do poprawczaka. W sobotę wieczorem zostawaliśmy sami w domu, rodzice szli do kina. Nie potrzebowano opiekunki. Po całym dniu spędzonym na dworze i tak szliśmy grzecznie spać. Pies łaził z nami ? bez smyczy i kagańca. Srał gdzie chciał, nikt nie zwracał nam uwagi. Raz uwiązaliśmy psa na sznurku i poszliśmy z nim na spacer, udając szanowne państwo z pudelkiem. Ojciec powiązał nas później na sznurkach i też wyprowadził na spacer. Zwróciliśmy wolność psu, na zawsze. Mogliśmy dotykać inne zwierzęta. Nikt nie wiedział, co to są choroby odzwierzęce.
Sikaliśmy na dworze. Zimą trzeba było sikać tyłem do wiatru, żeby się nie obsikać lub ?tam" nie zaziębić. Każdy dzieciak to wiedział. Oczywiście nikt nie mył po tej czynności rąk. Stara sąsiadka, którą nazywaliśmy wiedźmą, goniła nas z laską. Ciągle chodziła na nas skarżyć. Rodzice nadal kazali się jej kłaniać, mówić Dzień Dobry i nosić za nią zakupy. Wszystkim starym wiedźmom musieliśmy mówić Dzień Dobry. A każdy dorosły miał prawo na nas to Dzień Dobry wymusić. Dziadek pozwalał nam zaciągnąć się swoją fajką. Potem się głośno śmiał, gdy powykrzywiały się nam gęby. Trzymaliśmy się z daleka od fajki dziadka. Za to potem robił nam bańki mydlane z dymem fajki w środku. Fajnie się dym później rozchodził po podłodze jak bańka pękła.

Skakaliśmy z balkonu na odległość. Łomot spuścił nam sąsiad. Ojciec postawił mu piwo. Do szkoły chodziliśmy półtora kilometra piechotą. Ojciec twierdził, że mieszkamy zbyt blisko szkoły, on chodził pięć kilometrów. Musieliśmy znać tabliczkę mnożenia, pisać bezbłędnie (za 3 błędy nie zdawało się matury z polaka). Nikt nie znał pojęcia dysleksji, dysgrafii, dyskalkulii i kto wie jakiej tam jeszcze dys? Nikt nas nie odprowadzał. Każdy wiedział, że należy iść lewą stroną ulicy i nie wpaść pod samochód, bo będzie łomot. Współczuliśmy koledze z naprzeciwka, on codziennie musiał chodzić na lekcje pianina. Miał pięć lat. Rodzice byli oburzeni maltretowaniem dziecka w tym wieku. My również.

Gotowaliśmy sobie obiady z deszczówki, piasku, trawy i sarnich bobków. Czasami próbowaliśmy to jeść. Jedliśmy też koks, szare mydło, Akron z apteki, gumy Donaldy, chleb z masłem i solą, chleb ze śmietaną i cukrem, oranżadę do rozpuszczania oczywiście bez rozpuszczania, kredę, trawę, dziki rabarbar, mlecze, mszyce, gotowany bob, smażone kanie z lasu i pieczarki z łąki, podpłomyki, kartofle z parnika, surowe jajka, plastry słoniny, kwasiory/szczaw, kogel-mogel, lizaliśmy kwiatki od środka. Jak kogoś użarła przy tym pszczoła to pił 2 szklanki mleka i przykładał sobie zimną patelnię.
Ojciec za pomocą gwoździa pokazał, co to jest prąd w gniazdku. To nam wystarczyło na całe życie. Czasami mogliśmy jeździć w bagażniku starego fiata, zwłaszcza gdy byliśmy zbyt umorusani, by siedzieć wewnątrz. Jak się ktoś skaleczył, to ranę polizał i przykładał liść babki. Jedliśmy niemyte owoce prosto z drzewa i piliśmy wodę ze strugi, ciepłe mleko prosto od krowy, kranówkę, czasami syropy na alkoholu za śmietnikiem żeby mama nie widziała, lizaliśmy zaparowane szyby w autobusie i poręcze w bloku. Nikt się nie brzydził, nikt się nie rozchorował, nikt nie umarł. Żarliśmy placek drożdżowy babci do nieprzytomności. Nikt nam nie liczył kalorii.

Podręczniki szanowaliśmy i wpisywaliśmy na ostatniej stronie imię, nazwisko i rocznik. Im starsza książka tym lepiej. Jak się poskarżyłeś mamie na nauczyciela to jeszcze w łeb dostałeś. Jedyny czas przed telewizorem to dobranocka. Mieliśmy tylko kilka zasad do zapamiętania. Wszyscy takie same. Poza nimi, wolność była naszą własnością. Wychowywali nas sąsiedzi, stare wiedźmy, przypadkowi przechodnie, koledzy ze starszej klasy, pani na świetlicy albo woźna jak już świetlica była zamknięta. Nasze mamy rodziły nasze rodzeństwo normalnie, a po powrocie ze szpitala nie przeżywały szoku poporodowego ? codzienne obowiązki im na to nie pozwalały. Wszyscy przeżyliśmy, nikt nie trafił do więzienia. Nie wszyscy skończyli studia, ale każdy z nas zdobył zawód. Niektórzy pozakładali rodziny i wychowują swoje dzieci według zaleceń psychologów. Nie odważyli się zostać patologicznymi rodzicami.

Dziś jesteśmy o wiele bardziej ucywilizowani. My, dzieci z naszego podwórka, kochamy rodziców za to, że wtedy jeszcze nie wiedzieli jak nas należy ?dobrze" wychować. To dzięki nim spędziliśmy dzieciństwo bez ADHD, bakterii, psychologów, znudzonych opiekunek, żłobków, zamkniętych placów zabaw i lekcji baletu.
A nam się wydawało, że nam wszystkiego zabraniają.

Co o tym myślicie?

Miłego dzionka życzę

Markadio... Śledziłaś mnie czy co?

Dodam jeszcze opiekę nad młodszym rodzeństwem: robienie śniadań a wcześniej wystawanie od szóstej pod sklepem i czekanie aż pani Basia z burzą włosów otworzy sklep. Jakiś sąsiad wniesie jej skrzynki z mlekiem. Potem pędem do domu... Po drodze do szkoły oddelegowanie dzieciaków do przedszkola by po lekcjach czekać do punkt trzecia i zabrać siostry do domu. Tam czekała już mama...

Pamiętam wypady do sadu na wieś oddaloną o 2 kilometry. Stawanie na czatach czy rolnik nie lezie na nas z kosą. A w razie czego sru w nogi, żeby nie dopadł kogoś z ferajny... 

I opowiadanie o duchach o zmroku. Usadowieni w najbardziej mrocznym miejscu na maleńkim osiedlu blisko starego domu, który uchował sie od wyburzenia....

To były czasy...

Robiłam ciasta z ziemi, którą wybierałam spod krzewów porzeczek. Była taka miękka i delikatna jak mąka, tyle że kolor tyćkę inny. I ozdobniki na cieście: liście selera albo natki pietruszki... A potem wrzask babci: ach wy sku.....