Chłopak mnie lekceważy - Netkobiety.pl

Chwila, dziewczyny

Jak był poważnie chory sama z siebie jechałam do niego (nie mam auta - a propo ruszania tyłka) z taśką produktów i pytałam jego mamę co kupić. Ogólnie to nie raz mówił, że nie ma kasy i płaciłam za coś nieraz - jak jechałam do niego nocować to mówił, że mam zapłacić to mi przeleje połowę, ale powiedziałam, że nie i może mnie gdzieś zaprosić na kawkę. Stąd ta propozycja, że może mnie w czwartek gdzieś zaprosić. Uważam, że to sprawiedliwe. On potem powiedział, że tez mnie wozi i nie każe mi się składać na benzyne to mogę zapłacić rachunek przy kasie, ale to było jakieś 70 zł
Ostatnio miał awarię poważną w domu i pomogłam mu posprzątać jak wyszedł na chwilę z domu bo bylam u niego na weekend i skoro jesteśmy parą to mu pomagam. I dlatego odsunęłam się ostatnio przez te akcje typu nie wiem czy cię zawiozę, bo za wcześnie albo nie wyrobię się albo odsypianie i lekceważenie mnie w takich postawach.

Teo po to mam tego chłopaka aby móc właśnie liczyć, że mnie odwiezie, zawiezie i czasem postawi, chce się czuć bezpiecznie.

Chyba oboje mamy coś z egoistów... ja jestem trochę roszczeniowa, to fakt, a on z kolei nie umie jakoś bezinteresownie dawać z siebie.
On się reflektuje widząc moją postawę ale uważam, że nie powinno to sie rodzić w takich bólach, z automatu powinno być ok nie ma sprawy pomogę Ci i organizuje czas żeby mi pomóc (jeśli może). Ja z kolei gdzieś tam liczę, że on się zrewanżuje, a jak ja nic nie zasugeruję to on nie zrobi sam od siebie.
Ok, zobaczymy jak w ten czwartek z tym spotkaniem. Napisałam, że mam czas i wstępnie jesteśmy umówieni.
A skoro słowa nie przemawiają to faktycznie zrobię separację ale też muszę się zebrać w sobie do tego.

Dam znać jak moje postępy
Dzięki!

A Wy tak na co dzień piszecie, gadacie ze sobą? Interesuje się co u Ciebie? Jak się czujesz ? I wgl?

Popieram, ale według mnie najpierw próba w postaci separacji zrobisz jak uważasz. POWODZENIA !

Kidys częściej pisał jak był w pracy jak ja się czuję. Ale codziennie dzwoni do mnie i coś napisze po pracy.

Ogólnie to wczoraj poprosiłam go żeby mi coś sprawdził w internecie i pomógł (co jest ważne dla mnie) ale powiedział, że nie wie czy da radę bo już było dość późno, ale dzisiaj spytam czy mi to sprawdził i zerknął...
Teraz specjalnie proszę go np. o jaką pomoc żeby zobaczyć, ale jakoś super chętny nie jest. Owszem, zrobi to ale nigdy nie ma od razu rekacji "ok nie ma problemu"...

Przedwczoraj w niedzielę odezwał się do mnie po tym jak powiedziałam, że nie ma przyjeżdżać - napisał czemu ja się nie odzywam o godzinie 20 po całym dniu (!) a ja, że po co skoro odpoczywa, potem powie, że się narzucam, tez może się odezwać (ja rano pisałam i dzwoniłam, nie oddwonił wtedy...), potem znowu coś napisał, że chciał zadzwonić ale padało jak wracał porażka, potem zadzwonił sam w końcu i pytał co robiłam (ja nie wspominałam nic o jego piciu, odsypianiu itd. - obojętność) i czy odezwę się przed snem. Potem nocą nie spał i spytał czemu nic mu nie napisałam zanim zasnęłam a ja odpisałam, że wysłałam mu obrazek na maila. Tytuł maila "na dobranoc" z tekstem -jak czegoś chcesz znajdziesz sposób a jak nie to powód. Ale nie skomentował tego.

On nie należał nigdy do ludzi wykazujących inicjatywę, i mówił, że pasuje mu że ja ją wykazuję ale czym więcej ją wykazywałam tym bardziej on twierdził, że ja się narzucam i zabieram mu inicjatywę, więc się zaczęłam dystansować ale tez specjalnie nie wykazywał się czymś żeby mnie bardzo zaskoczyć. To sam sobie zaprzecza.

Wczoraj napisałam, że chce wyjść gdzieś w czwartek i wczoraj dzwonił i mówił, że gdzie ja chce iść i uzgodniliśmy normalnie. Dzisiaj już się nie odzywa do mnie od rana... Czasem tak robi ale rzadko. A ja mam mętlik i myślę czy się odezwać do niego czy jednak poczekać aż zadzwoni po pracy?

Zobaczymy jak w ten czwartek, ale mam ochotę porozmawiać z nim tylko, że i tak wiem, że to bez sensu bo już nie raz rozmawiałam...

Pierwsze podstawowe pytanie, czy wcześniej pomagał Ci z ochotą i sprawdzał wszystko o co go poprosiłaś od razu? Jeśli nie, to Twoje próby i prośby są bez sensu.

Strzelasz focha za fochem pokazująć jak bardzo masz go w nosie, ale jak na dłoni widać, że jesteś obrażona, urażona i w ogóle foch.
Pisałaś zawsze, to się zdziwił czemu nie pisałaś, proste. Na pytanie jak Ci minął dzień trzeba było odpowiadać, że cudownie i wspaniale! Robiłaś to i to, widziałas się z tym i z tym, a wszystko w radości i uśmiechu, a nie z fochem i obojętnością.
Miałas mu coś napisać na dobranoc, a nie wysyłać maila pouczające! O to Cię prosił. Czy Ty jak mówisz do chłopaka "napisz mi coś fajnego na dobranoc" masz na myśli, żeby przesłał Ci coś w stylu "dieta cud! W 3 dni 15 kg! Spróbuj, dla chcącego nic trudnego!"

Ale o co chodzi z tym zaskoczeniem? Bo ja cały czas widzę dziewczynkę, która chce mieć "miłosne porywy".

Ale zaplanowaliście coś na mur-beton czy tylko ustalenia? Jak zaplanowaliści, to co się ma odzywać? A jak nie, to dzwoń, bo chyba chcesz wiedzieć na czym stoisz, nie? Czy znowu podporządkowujesz swoje plany do jego?

Przestań rozmawiać, a zacznij robić. Rozmowy nic nie dadzą, bo on słyszy tylko i wyłącznie Twoje pretensje i ględzenie, które wpuszcza jednym uchem a wypuszcza drugim.

No to skoro zawsze tak było, to co mają udowodnić Twoje próby?? Tylko potwierdzą, że tak dalej jest.

No właśnie. Powiedziałaś, że przez niego musiałaś sobie dzień zorganizować, bo on odsypiał. Nie pokazałaś całym jestestwem, że sobie super radzisz i organizujesz bez niego. Pokazałaś jedynie focha.

Nie zrozumie. Jedyne co do niego dotrze to to, że się czepiasz na każdym froncie.

Masz się zająć SOBĄ dla siebie. Masz o SOBIE myśleć, a nie na pokaz udawać, że sobie świetnie radzisz i za każdym razem walisz go tym po łbie "pacz! jak sobie radzę bez Ciebie! pacz! I działaj nooo!" Tak teraz robisz. Fochy, aluzje, pretensje.

WYLUZUJ. Weź sobie coś zaplanuj TYLKO dla siebie. Nie myśl o nim, nie uwzględniaj go, machnij ręką. Nie rób czegoś i nie patrz od razu czy on to zauważy. Jak będziesz myśleć o sobie i będziesz konsekwentna w swoich działaniach to zauważy, a jak nie, to już nic nie pomoże.

Przestań mu mówić, co byś chciała. Zacznij to robić, dla siebie. Chcesz iść na spacer, to idź. Chcesz na lody to idź na lody, wszystko musisz z nim robić? Nie masz koleżanek?

A jeśli co jakiś czas, kilka razy nie będziesz miała czasu "bo pójdziesz na siłownię", to dopiero się stęskni. Zobaczysz.

Ale DLACZEGO Ty mu to wszystko mówisz?! Nie rozumiem tego...

Oj zamotanie troche macie , co do rozmow ok normalnie rozmawiacie i trzeba sobie nmowic co kto robo i jak sopedza dzien o czyms trzeba co do reszty trudno cos w tej chweili powiedziec mi. Moze i tak czuje jak mu podasjesz godzine kiedy moze przyjsc hehe, co do tego ze chce w niedziele odpoiczac to moze tak byc jak ma duzo obowiazkow to chce miec dzien wolny chodz moglibyscie razem go soedzic ale nie od razu ze musiecie cos robic mozecie posiedziec w domu poogladac filmy np. chyba ze nielubicie lub on nie lubi i weoli pic zamiast ogladac nie wiem jaki jestdokladnie .

Tak było jak piszesz, kiedy stosowałam mój stary 'system' wobec niego, tzn. gderałam i nic nie wychodziło z tego tylko gorzej... od jakiegoś czasu faktycznie pyta częściej co będę robić bo sama od siebie mu nie mówię i zaczęłam chodzić regularnie a siłownię, spotykać się z koleżankami i mam swoje zajęcia, i jest jakby trochę lepiej, no ale to czas zweryfikuje.

Kiedyś przychodził o której chciał i wychodził właściwie o której chciał, ale potem było coraz gorzej, tzn. ja się z tym źle czułam i w sumie to był mój błąd. Teraz powiedziałam basta. Oznajmiłam mu, że może przyjść w niedzielę bo nie będę szła na siłownię ale w godzinach popołudniowych a nie pod wieczór, na co on, że ja go traktuje jak gościa a nie chłopaka, a ja odpowiedziałam - no jesteś przecież gościem, tak ogólnie rzecz ujmując. Miał pretensje, że ja mu narzucam godziny itd. i że jak tak będę robić to może dojść do tego, że raz w tygodniu się spotkamy i to się pewnie rozpadnie, a ja mówię, że jeśli to, że nie umiesz się dostosować jest silniejsze od spotkania ze mną we wcześniejszych godzinach to już jego sprawa. Jak tak twierdzi to faktycznie może tak być, ale to on ma się dostosować inaczej będziemy spotykać się raz w tygodniu skoro to taki problem dla niego. Wczoraj spytałam co robi w niedzielę i może przyjść ale tak jak mówiłam, nie pod wieczór. Powiedział, że ok. Zobaczymy czy znowu nie zrobi jakiegoś numeru bo nagle kumple zadzwonią.
Chciał wstępnie żebyśmy szli z jakimiś znajomymi wieczorem dzisiaj ale ja powiedziałam, że nie mam ochoty i nie chce mi się i mam już plany na dzisiaj - SPA zresztą nie przepadam za tą ekipą o czym też mu wspomniałam (no i dlaczego ja mam chodzić z nimi skoro on ze mną i moimi znajomymi nie chodzi, bo często gęsto ma inne opcje, propozycje?). Był zdziwiony, bo zawsze chodziłam, nigdy nie miałam problemu a teraz nie chce. Stwierdził, że nigdzie nie idzie wieczorem bo nie wiadomo czy ta domówka wypali i ma dużo obowiązków w domu dzisiaj po pracy. Ale trochę się boję, że nagle coś wyjdzie i jednak pójdzie gdzieś wieczorem, znowu wypije (bo jest okazja i kumple lubią wypić) i będzie spał i znowu będzie kolejna niedziela do odsypiania...  
I też boję się, że to zwykły zbieg okoliczności, że nie ma czasu - nie idzie nigdzie wieczorem bo pracuje i musi pomóc rodzinie dzisiaj a nie ze względu na mnie... a tak to by poszedł pewnie sam i nie patrzył, że ja nie idę, i że niedziela znowu do d*** i spałby i olał to spotkanie ze mną bo musi z nimi wypić - czyli znowu nie dostosowałby się do mnie, tylko do swoich ciągot :(Nie rozumiem dlaczego 28letni facet nie dostosuje się do kobiety tylko swpich kumpli, którzy organizują imprezę, mecz, domówkę i on tam musi być a niedziela nie może być dla mnie, albo może ale w wersji jak on wyznaczy
Wiem, że muszę być konsekwentna. Nie ma przychodzenia wieczorami i kiedy jemu pasuje. Jutro napiszę i wyznaczę godzinę jak znowu się okaże, że śpi, regeneruje się nie może albo odsypia nagłą, spontaniczną imprezę to sama planuję sobie czas.

Trzymajcie kciuki

Masz rację Teo, on nigdy się nie dostosowywał. Wczoraj rozmawialiśmy i miał przyjechać jutro wcześniej, teraz wysłałam mu smsa, że chciałabym żeby jutro o 15 przyjechał bo chce na grób do dziadka jechać a on mi odpisał coś totalnie bez sensu i niekonkretnego.
Zadzwoniłam żeby konkretnie spytać, to usłyszałam, że on nie ma planów na wieczór (ubolewającym tonem) i że jutro może przyjechać ale czy to musi by o 15 a nie może być o 17 co to za różnica? Odpowidziałam, że duża bo wie jaką mam sytuację i że chce jechac na grób jak jest jasno i spędzić normalnie dzień i też może coś srzątnąć itp. A on że zobaczymy jutro, na co ja że chce wiedzieć konkretnie a on, że da mi znać jutro... ja mówię, że nie bo wtedy inaczej zaplanuję sobie dzień i chce dzisiaj wiedzieć, to on niby zażartowal "wiesz, ze mną nigdy nie wiadomo" i co ja iby mogę mieć za plany inne, i ostatecznie ma mi dać znać wieczorem co do jutra i tej 15... powiedziałam ok i potem mu napisałam, żeby się zastanowił co jest dla niego najważniejsze, ja chce odpocząć jutro to ok a jak przyjechać o której go proszę to wieczorem da mi znać. Odpisał tylko jakiegoś buziaka na to...

Ale jestem w SZOKU. Czuję się bardzo źle teraz i szczerze mówiąc, jakaś gorsza... ja mam czekać na odpowiedź łaskawego pana czy on jutro może o 15 tu być?! Od razu powinien odpowiedzieć a nie że prawdopodobnie czeka czy coś mu się nie wyklaruje jednak wieczorem, kuźwa czuję się źle i szczerze mówiąc odechciało mi się z nim jutro widzieć...
Jak mam teraz wycofać się po angielsku? Co mu napisać, chyba odwołam to jutrzejsze spotkanie... czy lepiej poczekać do wieczora co powie, bo może mnie zaskoczy?

Jeżeli mężczyzna ciebie lekceważy, olewa, nie stara się o wasz związek to jedynym wyjściem z tej sytuacji jest JEGO OLANIE !!!
Niestety faceci nie reagują na słowa, twoje gadanie i dopraszanie się o uwagę nic nie da - bo facet będzie się jeszcze bardziej wycofywał.
Radzę ci zająć się swoim życiem: pomyśl aby rozwijać nowe zainteresowania, spotykaj się z koleżankami.
Nie leć na każde spotkanie, odwołaj kilka randek, wycofaj się a zobaczysz, że do ciebie sam przybiegnie bo będzie miał wrażenie, że nie ma ciebie na 100% w garści.

Ja najlepiej znam tą sprawę na przykładzie mojego EX, z którym straciłam 3 lata a mogłam zakończyć to wcześniej.
Też byłam lekceważona, nie starał się o nasz związek, byłam zostawiana sama na noce kiedy on w najlepsze się bawił z kolegami i koleżankami, zawsze koledzy byli na 1 miejscu a ja czułam się jak "koło zapasowe".
Byłam potrzebna mu tylko do: sprzątania, gotowania i robienia zaopatrzenia w lodówce i jeszcze w dodatku usługiwanie gnojowi
Moje gadanie, płacze nic nie dawały bo on się jeszcze bardziej ode mnie oddalał
Jeszcze więcej imprezował z kolegami - potem wyszło, że umawia się z innymi dziewczynami.
To był dla mnie przełomowy moment - powiedziałam STOP i odeszłam.
Dopiero jak go rzuciłam, nie widział mnie przez dobre kilka tygodni to jak szczur przyszedł pod mój dom błagać abym do niego wróciła.
Zaczęły się smski, dzwonienia - prośby o danie ostatniej szansy.
Ja jednak się nie ugięłam i go spławiłam
Nie chce do niego wracać, wolę dać szansę nowemu chłopakowi
Dzisiaj jestem taka szczęśliwa i wiem, że podjęłam najlepszą decyzję w swoim życiu.

Skoro dla twojego chłopaka koledzy są najważniejsi tzn., że JEMU NA TOBIE NIE ZALEŻY i jest z tobą z braku laku...
Uwierz mi gdyby ciebie kochał to ty byś była dla niego priorytetem, jakby mu zależało to ty byś wybierała dzień i godziny spotkania a on by pojawiał się punktualnie.
Bo tak się zachowują faceci, którym zależy.

Robisz podstawowy błąd NIE SZANUJESZ SIEBIE I SWOJEGO CZASU.
Poczytaj sobie książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy". Tam jest wszystko super opisane i weź sobie opisane tam rady do serca a zobaczysz, że będzie ci się żyło lżej

Nie uważasz, że należy "problem z głowy" zdjąć sobie całkiem? Daj sobie spokój... On się zachowuje jak gówniarz, bo sobie wymyślił, że jak się umówi z dziewczyną, to zaraz pantofel. Obawiam się, że koledzy mają bardzo duży wpływ na niego.

Warto sie męczyć? On się nie zmieni, raczej nic do niego nie trafi.

On nie chce niczego rozwalać, bo jemu się wydaje, ze tak zawsze będzie, że będziesz czekać wiernie i w rezerwie. No przykro jest jak sobie człowiek uświadamia, że tej drugiej stronie w ogóle nie zależy, ale trzeba się jakoś zawziąć i ogarnąć, bo ileż można?

Z całym szacunkiem, Wafelku, ale przecież już taką ma..

Co mu pokazujesz? Od kilku dni foszki stroisz i coś tam próbujesz, ale nie bardzo Ci wychodzi. On wie, że sobie popróbujesz i wróci do tego co było, bo nie bierze Cię na poważnie.

Najdobitniej jest się rozstać i zająć sobą.

Odpowiadając tak na Twoje prośby dot. godziny pokazuje Ci, że masz robić tak jak ON chce, a jak się do niego nie dostosujesz, to związek się rozpadnie i to będzie TWOJA wina. Manipuluje Tobą. Zwala całą odpowiedzialność na Ciebie. Krzyczy Ci w twarz, ze jak zaczniesz pokazywac rogi i mieć swoje zdanie, to skończy się to dla Ciebie źle.

Dobitnie pokazać, że nie może Tobą manipulować. Innymi słowy zerwij z nim.
Może i można to ratować, ale po co? To są miesiące męki i w imię czego? Nie szkoda Ci czasu i życia? Nie chcesz poznać kogoś wartościowego, komu będzie na Tobie zależeć?

Chcesz to się męcz, "pokazuj", ale to nie skończy się dobrze, bo on w końcu z Tobą zerwie i wplącze Cię w takie poczucie winy że będziesz wyć nocami i bić się w pierś, a po co? Zbierz resztki dumy i podziękuj Panu za współpracę.

To nie umrze śmiercią naturalną, to nigdy nie umiera i samo się nic nie robi.

Powinnaś na spokojnie wszystko przemyśleć, jego wady i zalety i zrobić bilans. To musi być Twoja decyzja.

Może... kto wie?

On jest nienormalny, o 4tej napisał mi, że był u kumpla, wszyscy byli z dziewczynami a jemu mnie brakowało przy nim, że jestem jego dziewczyną i miłością, brakowało mu złapania za rękę, mojego śmiechu itp. Ja już nawet nie odpisałam, jestem wykończona psychicznie...
Przecież mógł wieczorem przyjechać mnie gdzieś wyrwać jakby chciał i pobyć ze mną a wolał iść na domówkę. Chciałam mu odpisać, że to jakaś karykatura miłości ale nie mam siły wdawać się z nim w dyskusje. Ja przecież i tak gderam...
Jakiś niezrównoważony, chciałby a nie może, być ze mną a robić co chce. Pisze jedno a robi zupełnie co innego.

Napisałam mu smsa jakieś parę godzin temu: Że skoro mu zależy i brakuje to powinien wczoraj wieczorem tu być, dzisiaj też jak go proszę, nigdy nie dostosowuje się. Nie pasujemy do siebie, ja mam inne oczekiwania i priorytety niż on. Lepiej będzie się rozstać.

Już nie dałam rady i nie chce się więcej męczyć i oszukiwać. Chce zachować jakąś godność i być szczęśliwa.

Dzisiaj mamy odbyć rozmowę nt. tego zerwania...
Wczoraj rozmawialiśmy przez tel. i powiedziałam dlaczego taką decyzję podjęłam, a on na to że skoro ja płaczę często przez niego, jest mi źle z nim to faktycznie może lepiej będzie się rozstać i chce przyjechać porozmawiać face to face i pooddawać sobie rzeczy.

Chce mu powiedzieć, że nie widzę tego związku w takiej formie na chwilę obecną. Niech przemyśli czy jest w stanie się zmienić, poświęcić mi więcej czasu w weekendy, dostosować się, jeśli mu jeszcze zależy na mnie... Te przemyślenia zostawiam jemu i daje mu jeszcze jedną szansę. Ale jeśli to tak ma wyglądać to nie ma sensu dla mnie. A los pokaże co będzie.

Nie wiem może się zreflektuje, zobaczę co powie. Ale zdystansowałam się na maksa i czas będę planować sobie sama.

Ty jestes niesamowita... DZIEWCZYNY OGARNIJ SIĘ!! Przecież on Ci powiedział dobitnie, że nie ma ten związek sensu skoro płaczesz i się źle czujesz i że przyjedzie pogadać i poodawać rzeczy! On nawet NIE chce słyszeć o drugiej szansie, a co dopiero starać się o nią! Sama tworzysz scenariusze! Jaka druga szansa?! Po co dawać ją komuś, kto nawet o nią nie prosi!
Myślałaś, że przyleci z żalem i płaczem, że chcesz zerwać, a tu zonk! Specjalnie się nie przejął. Więc dorobiłaś jakąś teorię do dawania szansy... Szanuj się, naprawdę... Szczerze, chciałabym, żeby się okazało, że on wcale tej szansy nie chce.