Witam wszystkich:)
Na prawdę nie wiem co o tym wszystkim myśleć...proszę doradźcie mi.
Wszystko zaczeło sie około 6 lat temu...pierwsze nasze spotkanie...nasza znajomość. Aż w końcu po jakimś czasie zauroczyłam się w nim ale bałam się to okazać i pozostaliśmy na poziomie koleżeństwa. Z roku na rok coraz bardziej zbliżaliśmy sie do siebie, miałam i mam nadal do niego ogromne zaufanie, mogłam mu o wszystkim powiedzieć, zwerzyć się, wypłakać w rękaw a on zawsze był przy mnie gdy tylko tego potrzebowałam. Przez ten cały czas czułam do niego ogromne przywiązanie i w pewnym rodzaju sentyment a nawet czasami myślałam że to coś więcej...ale ta obawa przed odrzuceniem...Bardzo dobrze się z nim dogaduję, mamy podobne charaktery, nasi wspólni znajomi uważają że bardzo do siebie pasujemy... Aż w końcu przerodziło się to w bardzo silną przyjaźń. I tego właśnie nie rozumiem...postanowiliśmy być przyjaciółmi (oboje tak postanowiliśmy) a on zaczął nagle dziwnie się zachowywać...Był nawet przy mnie wtedy gdy go odrzuciłam, zjawiał sie przy mnie nawet gdy miałam w opisie na gg smutną buźkę, przejeżdżał rowerem prawie 26 kilometrów w zimę, w zaspach i po lodzie by być na każde moje zawołanie. Byłam w związku przez pół roku, a on cały czas pisał do mnie i mnie odwiedzał...aż pewnego dnia wybraliśby się na wycieczkę rowerową...pomyślałam że czemu nie?...skoro jesteśmy przyjaciółmi to przecież nic złego. Ale właśnie wtedy gdy byłam z nim sama zrozumiałam że nie kochałam mojego byłego i zaraz na zajutrz z nim zerwałam...a mój kolega bardzo się z tego ucieszył co mnie ogromnie zaskoczyło. Sam nie chciał niczego zaczynać tylko się ze mną przyjaźnić a często mi pisze że przeprasza że nam nie wyszło, ostatnio nawet się pytał czy ma u mnie jakieś szanse a ja nie wiedziałam co mu odpisać i to po prostu zignorowałam. Obecnie jestem za granicą na wakacjach i nie widuję sie z nim ale cały czas piszemy, mówi mi jak bardzo za mną tęskni, i już planuje zaraz po moim powrocie spędzić ze mną jak najwięcej czasu...Ale ja nie chcę popsuć naszej przyjaźni...bo jeżeli on też do mnie coś czuje to pod wpływem emocji możemy zniszczyć coś co budowaliśmy przez szejść lat, a nie chciałabym stracić najleprzego przyjaciela...
Doradźcie mi proszę co mam zrobić...? spotkać się z nim? powiedzieć mu co do niego czuję czy lepiej pozwolić odejść temu uczuciu i pozostać przy przyjaźni...?
Podobne tematy
- judyta201175
- Wróżka Bajuszka
- Nieaktywny
Witam wszystkich:)
Na prawdę nie wiem co o tym wszystkim myśleć...proszę doradźcie mi.
Wszystko zaczeło sie około 6 lat temu...pierwsze nasze spotkanie...nasza znajomość. Aż w końcu po jakimś czasie zauroczyłam się w nim ale bałam się to okazać i pozostaliśmy na poziomie koleżeństwa. Z roku na rok coraz bardziej zbliżaliśmy sie do siebie, miałam i mam nadal do niego ogromne zaufanie, mogłam mu o wszystkim powiedzieć, zwerzyć się, wypłakać w rękaw a on zawsze był przy mnie gdy tylko tego potrzebowałam. Przez ten cały czas czułam do niego ogromne przywiązanie i w pewnym rodzaju sentyment a nawet czasami myślałam że to coś więcej...ale ta obawa przed odrzuceniem...Bardzo dobrze się z nim dogaduję, mamy podobne charaktery, nasi wspólni znajomi uważają że bardzo do siebie pasujemy... Aż w końcu przerodziło się to w bardzo silną przyjaźń. I tego właśnie nie rozumiem...postanowiliśmy być przyjaciółmi (oboje tak postanowiliśmy) a on zaczął nagle dziwnie się zachowywać...Był nawet przy mnie wtedy gdy go odrzuciłam, zjawiał sie przy mnie nawet gdy miałam w opisie na gg smutną buźkę, przejeżdżał rowerem prawie 26 kilometrów w zimę, w zaspach i po lodzie by być na każde moje zawołanie. Byłam w związku przez pół roku, a on cały czas pisał do mnie i mnie odwiedzał...aż pewnego dnia wybraliśby się na wycieczkę rowerową...pomyślałam że czemu nie?...skoro jesteśmy przyjaciółmi to przecież nic złego. Ale właśnie wtedy gdy byłam z nim sama zrozumiałam że nie kochałam mojego byłego i zaraz na zajutrz z nim zerwałam...a mój kolega bardzo się z tego ucieszył co mnie ogromnie zaskoczyło. Sam nie chciał niczego zaczynać tylko się ze mną przyjaźnić a często mi pisze że przeprasza że nam nie wyszło, ostatnio nawet się pytał czy ma u mnie jakieś szanse a ja nie wiedziałam co mu odpisać i to po prostu zignorowałam. Obecnie jestem za granicą na wakacjach i nie widuję sie z nim ale cały czas piszemy, mówi mi jak bardzo za mną tęskni, i już planuje zaraz po moim powrocie spędzić ze mną jak najwięcej czasu...Ale ja nie chcę popsuć naszej przyjaźni...bo jeżeli on też do mnie coś czuje to pod wpływem emocji możemy zniszczyć coś co budowaliśmy przez szejść lat, a nie chciałabym stracić najleprzego przyjaciela...
Doradźcie mi proszę co mam zrobić...? spotkać się z nim? powiedzieć mu co do niego czuję czy lepiej pozwolić odejść temu uczuciu i pozostać przy przyjaźni...?
Moim zdaniem powinniście szczerze porozmawiać i wszystko sobie wyznać. Jeśli jest to prawdziwa przyjaźń to będzie to wspaniały związek bo miłość składa się z najprawdziwszej przyjaźni, czułości i pożądania. Jeśli wyznasz Mu co czujesz On powinien to zrozumieć jeśli naprawdę łączy Was przyjaźń. A Twoim zdaniem jakie On żywi uczucia wobec Ciebie? Tylko czysto koleżeńskie czy coś więcej? Jeśli nie jestes pewna warto zapytać. Tak czy inaczej musicie o tym porozmawiać. Życzę powodzenia i pozdrawiam ciepło 
Dziękuję Judyto za radę i z pewnością tak zrobię:) Szczerze to mówił mi i pisał że chciałby spróbować i że zrobiłby wiele by móc być ze mną ale nie chce niszczyć naszej przyjaźni i mojego związku...ale ja wtedy byłam z innym i nie brałam tego pod uwagę, a teraz gdy jestem tak daleko od niego uświadamiam sobie jak bardzo mi na nim zależy i to nie tylko jak na przyjacielu...Spróbuję z nim porozmawiać tak od serca i zobaczymy jak to wszystko się potoczy...:)
Czekam na dalsze wypowiedzi i propozycję:)
- truskaweczka19
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Wybacz mi porównanie, lecz Twoja historia skojarzyła mi się z takim obłędnym (jak dla mnie) francuskim filmem pt. "Miłość na żądanie". Tam przyjaźnili się od dzieciństwa, potem zakochali się w sobie szaleńczo, lecz każde z nich bało się / wstydziło do tego przyznać. Przez to związali się potem z niewłaściwymi partnerami i zmarnowali wiele lat, mimo że tak się kochali. Smutne.
W Waszym przypadku uważam, że może być podobnie. Czujecie coś do siebie, lecz boicie się to wyznać, kluczycie , oszukując chyba sami siebie, że tak jest lepiej.
Moim zdaniem, on też może coś więcej do Ciebie czuć, na Twoim miejscu porozmawiałabym szczerze o uczuciach , bez zahamowań. Może to szansa na wielką miłość ? 
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego, pisz co będzie dalej w tej miłosnej historii
Ja myślę, że nie jesteście sobie oboje obojętni. Od lat mimo wielu zachwiań wasza przyjaźń utrzymuje się, oboje podświadomie gdzieś pragniecie ze sobą kontaktu, rozmów ,spotkań. Jesteście sobie bliscy jak mało kto. To jest piękne, że sobie ufacie, ze czujecie się dobrze w swoim towarzystwie. Ja wychodzę z założenia ,że nie ma przyjaźni pomiędzy mężczyzną, a kobietą. Uważam ,że zawsze prędzej czy później któreś zacznie w jaki kolwiek sposób pragnąc tą drugą osobę. Dla mnie Wy jesteście wręcz dla siebie stworzeni. Mam wrażenie, że ten chłopak chciałby zbliżyc się do Ciebie, ale sam również tego się boi. Jednak ile tak czasu można uciekac i czekac ? Sami żyjcie chyba oboje w niepewności, męczycie się z tym, nie wiecie jak rozegrac tą sytuacje, jak się zachowac, zarazem chcecie siebie miec blisko.
Pogadajcie ze sobą szczerze, tak jak mówiły poprzedniczki. Postawcie sprawę jasno, powiedzcie o swoich uczuciach, pragnieniach i koniecznie o swoich obawach, bo mogą one byc niesłuszne. Mam wrażenie, że teraz bardziej sobie zagmatwaliście sytuacje, niż jakbyście byli ze sobą blisko i żyli już spokojniesi o własne uczucia.
Życzę powodzenia, bo mam przeczucie, że przed Wami jeszcze wiele pięknych i szczęśliwych chwil, ale już jako para. Trzymam kciuki.
- judyta201175
- Wróżka Bajuszka
- Nieaktywny
Migotkaa;) : Sama widzisz, tylko oboje sie męczycie. I tu zgadzam się z truskaweczką19 w 100%. Możecie zmarnować wiele czasu i będziecie nieszczęśliwi, mało tego mozecie przy tym zranić wiele innych osób. Wielka miłość jest na wyciągnięcie Waszej ręki. Trzymam za Was kciuki. Napisz co postanowicie dalej. Pozdrawiam
Dziękuję za wsparcie i jestem pewna że macie rację:) Ja z swojej strony zrobię co tylko będę mogła aby wyjaśnić tą zaistniałą sytuację...tylko teraz wiele zależy od niego, od tego co tak na prawdę on do mnie czuje i czy w ogóle coś czuję. Ale muszę powiedzieć że mój powrót zapowiada się bardzo ciekawie bo właśnie dzisiaj się dowiedziałam, że mój powrót do Polski został przyspieszony i pierwszą osobą z którą się tym podzieliłam był właśnie on i bardzo się z tego powodu ucieszył a nawet z jego inicjatywy umówiliśmy się na spotkanie:) Więc nic mi innego nie pozostaje jak czekać i mieć nadzieję:)
Witam wszystkich po długiej przerwie:)
Dziękuję wam za dobre rady...i tak zrobiłam posłuchałam głosu serca i od miesiąca tworzymy z moim przyjacielem szczęśliwą parę:)
Gdy wróciłam do Polski to od razu zaczęliśmy na nowo się spotykać. A nawet chodziliśmy wspólnie na rodzinne imprezy...i to właśnie po jednej z nich Mój TŻ dostał olśnienia...i wyznał mi co tak naprawdę czuje...no i od tamtej pory jesteśmy razem:D
Na początku wiadomo było trochę dziwnie, bo jednak przez sześć lat opierało to wszystko się na przyjaźni i trudno było mi się przyzwyczaić, że w końcu jesteśmy parą. Szczerze to na początku nie czułam z tego radości...tzw ekscytacji poznania czegoś nowego ( bo znamy się od podszewki...on zna moje najgorsze i najlepsze strony i ja jego )więc nic nie mogło nas w sobie zaskoczyć. Ale teraz, po spędzonym z nim czasie nie wyobrażam sobie życia bez niego, jak tylko się żegnamy zaczynamy tęsknić za sobą po paru minutach i wiem, że nie zamieniłabym go na nikogo innego. Ku mojemu zdziwieniu polubili go nawet moi rodzice, choć mama zawsze uważała, że powinnam mieć starszego partnera od siebie, a Mój luby jest ode mnie młodszy o 4 miesiące, ale jakoś nie stanowi mi to problemu:) Więc Moje drogie jeżeli macie taką sytuację jaką Ja miałam, bądź podobną i nie wiecie czy warto spróbować wyznać uczucia przyjacielowi...tu i teraz mogę powiedzieć z ręką na sercu, że WARTO!!! Nie zniszczy się w ten sposób przyjaźni, a to właśnie na niej budują się najtrwalsze i najwspanialsze związki- czego jest dowodem Moja historia;)