Wrak człowieka w fotelu...

Myślę, że nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem:)
Popełniłeś tylko jeden błąd, że nie dałeś jej możliwości porozmawiania, wyjaśnienia sytuacji, wtedy być może zrozumiał byś jej zachowanie.
Jest również duże prawdopodobieństwo, że tak naprawdę ona nie chciała z Tobą zamieszkać i nie kochała Cię na tyle mocno żeby myśleć o trwałym związku z Tobą.
Właściwie za mało jest szczegółów, aby ocenić wasz związek i to co się stało.

To prawda, że nie było, to z jej strony w porządku, nawet bardzo bardzo nie w porządku:(

Ale jestem zdania, że ludzie powinni ze sobą rozmawiać i kończyć związki kulturalnie, wyjaśniając sobie wszystkie sprawy do końca:)

Być może ona wykorzystywała emocjonalnie i finansowo sammmego przez te wszystkie lata:(

Jeśli mamy takie same odczucia The_devil, to znaczy że z taką osóbką miał właśnie do czynienia nasz ukochany sammmy:)
Dlatego, że ma wrażliwe serce i jest dobrym człowiekiem, potrzebuje nasze pomocy i wsparcia, w zrozumieniu sytuacji w której się znalazł i z jaką osobą miał do czynienia:)

Nie... tylko ten ostatni rok moge jej cos zarzucić.
Przez całe 9 lat byliśmy idealną,zgraną parą z równym statusem. Nie moge na nią niczego złego powiedzieć...
Może to dlatego tak bardzo teraz to boli?
Nie interesowały ja pieniądze i chyba to bardziej ona za mną biegała niz ja za nią...
To było cos innego... mieszkalismy w dwóch blisko siebie położonych miastach a mimo to, wszystkie weekendy spędzalismy razem.
Dopiero wspólne zamieszkanie okazało sie tragedią..

No więc sama widzisz,że w Twoim wieku takie mysli nie powinny mieć prawa bytu.
Jestes jeszcze młoda, masz córeczkę... więc masz dla kogo żyć.
W moim wieku juz wszystko jest za mną...
Boję się,że umrę w samotności i nikt mnie juz nigdy nie pokocha taką szczerą, prawdziwą miłością
Co dzień wyrzucam sobie,że mogłem jeszcze wtedy zawrócić...
A tak, przepadło wszystko włącznie z samym mną
Tych kilka miesięcy cierpień zmieniło mnie tak bardzo,że przestałem juz wierzyć w to,że kiedys będę szczęśliwy.

W kazdym człowieku jest tyle warości i tyle dobra ile on sam chce, zeby było Lady_AL/F. W tej, krótkiej ocenie nie można uznać ponad wszelką wątpliwość jaki jest sammmy, My możemy powiedzieć sammmy wracaj, bo to co napisal o sobie w niczym nie dowodzi, że popełnił jakiś błąd. Czasami trzeba drugiego człowieka, by mógł zrozumieć, że błąd nie należał być może do niego.

Sammmy ... grasz w szach jestes więc dobrym strategiem, pokieruj więc swoim życiem tak, by toczyło się do końca jak najlepiej. Tymczasem założyłeś najgorszą opcje. Poczytaj forum - poza porzuconymi w ciązy .... dotkniętymi alkoholizmem partnera, przemocą domową, poza cierpiącymi na depresje są tu także osoby które codziennie znoszą nieuleczalne choroby. Nie tylko własne - ale także najbliższych ... partnerów ... dzieci.... Poczytaj - popatrz jak przebiega walka z nowotworem, jak długo schodzą siniaki zadane przez najbliższą osobę i starj się zrozumieć rodziców, którzy codziennie patrza na swoje cierpiące dziecko. Wszyscy chcą walczyć, ale jestes pierwszym, który wybrał tak łatwą, tchórzliwą i nieskomplikowaną formę zapomnienia.

Starsznie enigmatyczna jest Twoja opowieść Sammmy. Tak jak enigmatyczny wydaje się być Twój były związek.

Facet w wieku 47 lat randkuje z kobietą przez 9 lat? Dlaczego? Dlaczego nie zdecydowaliście się mieszkać razem wcześniej?
Randkowanie jest dobre dla małolatów a nie dla samodzielnych, dorosłych ludzi, którzy mają już swoje przyzwyczajenia, "narowy", schemat dnia, masę życiowych doświadczeń związkowych.

Nie piszesz również w jakim wieku była Twoja była partnerka - być może znudziło jej się czekanie na Twój ruch, a kiedy się doczekała - wspólne życie okazało się wielką porażką. I wcale się nie dziwię - przez 9 lat rosną oczekiwania, a książe z bajki łatwo może przeobrazić się z powrotem w żabę. Tak jak i księżniczka.

Dziwne jest dla mnie również zakończenie historii - łatwiej było zostać jęczącym wrakiem w fotelu, niż przeprowadzić z kobietą poważną rozmowę na temat związku? Nie piszesz że próbowaliście "przepracować" problemy - nie piszesz o inicjatywie ani z jej ani z Twojej strony. To wszystko wygląda mi raczej na związek dwojga studentów - niż dorosłych - ba! Dojrzałych ludzi.

Nie piszesz czy mieliście wspólne plany dotyczące założenia rodziny - mam na myśli dzieci, stosunku do pieniędzy najwyraźniej też nie przegadaliście. A może dzieci już były - z poprzednich związków? Bardzo mało informacji.

To że w trakcie randkowania, kiedy każdy ma super humor,  czeka na spotkanie - jednocześnie mając świadomość choć namiastki wolności - potrafiliście przeżyć weekend za dwie dychy - tak naprawdę o niczym nie świadczy. To tak jakbyś porównał naukę jazdy - z umiejętnościami kierowcy Formuły 1. Ma się nijak. Nawet jak para pokłóci się na randce - ma cały tydzień na przemyślenia W SAMOTNOŚCI, bez presji, bez konieczności oglądania drugiej osoby wtedy, kiedy jest się na nią złym.

Po Twoim jednym poście dotyczącym związku - tak jak zawiązek wydal mi się dziwny, tak samo dziwne było jego zakończenie.

Lepiej bym tego nie ujęła. Dokładnie tak.

Przejście z etapu randkowania do związku - to egzamin dojrzałości. Ktoś tu go nie chciał zdawać....

no to pogrążaj się w najmojszym bajorku, powodzenia

Kotek, albo chcesz rad, albo wiesz najlepiej. W życiu bym Ci nie przypięła łatki "łowcy", a ofiarę, to sorry - sam z siebie robisz. Każdy Ci napisze z perspektywy WŁASNYCH doświadczeń, bo nikt Twoim materacem nie był. Proste jak budowa cepa.

Nie, można do usranej śmierci randkować, żyją małżeństwa, które mają osobne łoża, piętra (sama znam jedno osobiście) a nawet osobne mieszkania - i bardzo im to służy. Nie są wrakami w fotelach, obydwoje wybrali taki a nie inny styl życia i sobie chwalą.

Ja przez pryzmat WŁASNYCH doświadczeń wiem z kolei, że początek związku jest bardzo ważny, ale ważne też jest continuum czasoprzestrzenne - jak jest dreptu dreptu pierdu pierdu na początku, to nie wróży to fajerwerków w dalszych etapach. I najwyraźniej w Twoim byłym związku okazało się bardzo podobnie - dreptu dreptu przez 9 lat, a potem w ciągu pół roku - finito.

Po pierwsze kochając drugą osobę i będąc z nią w związku - stawiasz nie siebie na pierwszym miejscu - ale WAS - jako jedno.

Po drugie - nie pomyślałeś, że ludzie tutaj chcą Ci pomóc odciągając Twoją uwagę o dramatu, ktory przeżywasz? Próbują skierować tok myślenia na inne tory - w tym przypadku choró b,porzucenia w ciąży, etc, jednocześnie nie bagatelizując Twojego problemu? Wolałbyś żebyśmy tu jak jeden siedli i zaczęli kombinować nad najlepszym dla Ciebie sposobem zejścia z tego łez padołu? Weź się tak z tego fotela rozpędź i grzmotnij bańką w ścianę - to Ci może poziom egocentryzmu spadnie. Wszyscy weszliśmy na ten wątek po trosze z ciekawości - ale wypowiadamy się juz w celu podtrzymania Cię na duchu - zastanów się zanim rzucisz jakimś grafomańskim tekstem.

Owszem, ale ja dla przykładu nie znoszę robić z siebie pokrzywdzonej rozmemłanej ofiary. Wolę się wywściekać, grzmotnąć pięścią w stół, wyryczeć aż mnie gardło będzie bolało. Ale jak widać są różne metody - i każda równie dobra, pod warunkiem że przyniesie oczekiwany efekt. W tym przypadku - powrót do normalnego życia.

To dorównuj śmiało tym co mają lepiej - czytaj - są w szczęśliwych związkach. Dostałeś nauczkę od samego siebie, byłej partnerki, życia. Wyciągnij wnioski, zbierz dupę w troki, przestań jęczeć i żyj normalnie.

A bardzo proszę o rozwinięcie tego tematu.

A co do tego, to akurat chyba NIKT nie ma wątpliwości....

Ależ nie musi, zapewniam. Ale z jakichś tajemniczych powodów większość jednak to robi... I powiem tak sammmy - zrozumienie DLACZEGO wyrzekają się swojego egoizmu na rzecz kompromisowego współistnienia z druga osobą - istota związku.

No dobra, to pojadę Twoją stylistyką...
Jeśli po tylu latach ONA podjęła decyzje, że JEJ taki układ nie odpowiada,  to oznacza, że JEJ przestała odpowiadać taka formuła "spotykania się". Miała do tego prawo - nie sądzisz? I MNIE nie dziwi, że dzieci były dla niej ważniejsze niż Ty. Znamienne, ze wcześniej w ogóle o nich nie wspomniałeś....

Hipokryzją pachnie zlepek słowny "pisany altruista". Aż się wróciłam do tego mojego poprzedniego posta... Gdzież Ty tam widzisz altruizm? Ja widzę siłę, walkę, upór, wolę życia. Nie wiem jak Ty, ale co dzień się ciesze, że nie jestem spralizowana i nie mam  zespołu Downa.

A to już Twoja decyzja, o czym myślisz. Mozna cierpieć i nie zapominać o Bożym świecie dokoła. Można też być tak zapatrzonym w siebie narcyzem, ze naturalnym odruchem staje się poczucie, ze świat się z powodu Twojego nieszczęście rozpada. Twój wybór - Twoja droga.

Ha - a to już PRAWIE zacytowanie mojej niedawnej wypowiedzi... Prawie - robi wielką różnicę. Rozwinę, bo nie wszyscy  są na bieżąco z moją pisaniną.  Taka samotność - występuję nawet wtedy, gdy jesteśmy w udanym związku. W rezultacie, tak naprawdę zawsze ze swoimi problemami tak naprawdę jesteśmy sami. ALE - od nas tez zależy jak z tym sobie radzimy. 

Oooo... no właśnie - RUSZ doopę i próbuj dorównać tym, co maja lepiej. Nic innego tu nie powtarzamy!

Mam tu pewne skojarzenia z... wyrocznią delficką...
Ale to tylko moje własne odczucie...

Gdzie było tam chociaz jedno wyzwisko?????
Prosze zacytowac.....
Napisałem tylko,że zamiast pomagac innym ludziom...szkodzicie im.
Słucham wiec tego wyzwiska.....

OK
Ale nie wmawiaj mi i reszcie,że kogoś kiedys obrażałem....!
Myślę,że to jest właśnie Twoja "strategia".
Brak cytatu? No cóż... Takiego po prostu nie było!
Znam taki typ ludzi jak Ty...

Troll....
Tępy raczej nie jestem.... Chyba,że zgubiłem swoja maczugę...byc może...
Tak czytam te wszystkie posty i mam wrażenie,że zdominowaly je wyraznie dwie osoby.
Byc może są tak silne, nie mi to oceniać. Tam sprawa jest prosta - wez sie w garść, d... w troki itd. itp.
Nie zawsze jest to jednak takie proste. Człowiek chce, słucha innych...ale nie może.
Nigdy chyba tak do końca nie będziemy w stanie pojąć co dana osoba tak naprawde czuje i przeżywa...
Miałem kiedyś szwagra... Super zdolny chłopak,przystojny,lubiany,inteligentny...
Zapowiadal się na gwiazdę całej rodziny...wszystkie dziewczyny za nim latały.
Teście kupili mu na 18-tkę w nagrodę za dobra naukę sportowy motor..
I któregoś dnia...przyszedł ten najczarniejszy telegram. Chciał ominąć kota,który wbiegł na szosę...zarzuciło kołami i z całym impetem wpadł kręgosłupem na betonowy słup. Złamał się praktycznie na pół...
Dlaczego o tym piszę? Bo sam rozpaczając...widziałem rozpacz mojej ówczesnej żony. Czy moja rozpacz mogła się równać z jej?
Jednym procentem? Przecież żeby przezyć dokładnie to co ona...musiałbym byc wtedy nią!
Przez tydzień praktycznie odchodziła od zmysłów, chodziła po suficie i całe dnie szlochała...
Miałem jej wtedy doradzić głupie... wez się w garść i nie rycz???

Zarejestrowałem się na tym forum tylko z Twojego powodu by powiedzieć Ci przestań pieprzyć Człowieku. Może masz i swoje lata, ale zachowujesz się jak gówniarz.
Na każdego przyjdzie pora i śmierć każdego czeka, ale to nie TY o tym zadecydujesz. Żeby nie było niejasności jestem niewiele od Ciebie młodszy no może trochę więcej jak niewiele, ale w każdym razie mam już z górki. Wydaje mi się, że to, co czujesz do tej kobiety rozumiem, bo ja tak mam od 20lat do dzisiaj.
Jak jednak widzisz żyję, chociaż słowo żyję jest względem niego dużym nadużyciem.
Zapytam Cię tak czy oprócz tego, co teraz czujesz i oprócz tego, że masz 47lat jest jeszcze jakaś przyczyna? Jesteś na coś chory, nie pracujesz, brakuje Ci na życie?
Jeśli nie to przestań robić z siebie męczennika. Zobacz, z jakimi problemami borykają się ludzie nawet tu, na tym forum. I nie mam namyśli ?głupiej? zdrady, czy rozpadu takiego czy innego związku z powodu niemądrej sprzeczki aczkolwiek dla tych ludzi to też ?duży? problem.
Jak wspomniałem wcześniej też z kimś byłem i mimo że związek trwał zaledwie 4lata to jego rozpad przeżywałem prawie tak samo jak Ty. Fakt byłem młodszy, ale to nie zmienia postaci rzeczy.

O ile jak sam przyznałeś

To Ty odrzuciłeś jej wyciągniętą na zgodę dłoń, więc, o co żale? Ja takiej szansy niemiałem, bo tak naprawdę miała to być tylko mała przerwa w związku w celu jak to określiła ?muszę sobie wszystko poukładać?.
Już wiesz, że ta przerwa trwa 20lat i tak naprawdę to nawet ze sobą nie zerwaliśmy.
W ciągu tych lat wiele się zmieniło w moim życiu i przeważnie na gorsze.
Zamknąłem się przed ludźmi, przyjaciele powoli zaczęli się dosuwać ode mnie i tak naprawdę to w pewnym momencie został mi tylko jeden.
Życie jest jednak niesprawiedliwe i w tym roku zmarł, osierocił żonę i dwójkę dzieci.  Parę lat temu natknąłem się w sieci na pewien temat, którego objawy pasowały i pasują do mojego stanu dystymia. Co prawda to nie jest diagnoza lekarska, lecz moja na podstawie podstawowych objawów, ale to wiele mi ?wyjaśniło?.
Na dodatek również kilka lat temu kręgosłup zaczął odmawiać mi posłuszeństwa. Mój przypadek jak to określili lekarze ?nie kwalifikuje się do leczenia operacyjnego? i najprawdopodobniej w niedalekiej przyszłości czeka mnie wózek. Fajne życie i perspektywy nie?
Jakby tego było mało z tego forum dowiedziałem się, że jestem DDA i co mam zrobić? Palnąć sobie w łeb?

Człowieku mnie moje życie myślisz nie przeraża i perspektywa dalszego? A mnie, kto pokocha? Chyba tylko sam św. Piotr. Ty masz szanse na ja prawdziwe uczucie ja, co najwyżej na to z litości. Widzisz różnicę? Do swojego żalu dołóż uczucie zmęczenia, deficyt uwagi, trudności decyzyjne, zaburzenia snu zaburzenia łaknienia, niską samoocenę, poczucie beznadziejności, ciągły ból kręgosłupa i jeszcze parę innych przypadłości, i masz ?obraz? jak ja się czuje. A jednak ja nie mam zamiaru pomagać śmierci tak jak Ty. Kostucha niech się raczej trzyma ode mnie z daleka, bo jestem desperacji i zamiast ona mnie to mogę ja ją?

Jeśli ktoś będzie chciał się zabić to się zabije? nawet z broni palnej, choć jej nie posiada. Recepty ode mnie nie dostaniesz jak tego dokonać. Odnoszę, więc wrażenie, że Ty tego zrobić nie chcesz, chcesz tylko zwrócić na siebie uwagę, choć za bardzo nie wiem, w jakim celu? Może zrozumienia, może współczucia? Myślę, że i bez tego ?strzelania w łeb? ludzie tutaj zrozumieliby Cię, bo znakomita większość z Nich niesie ze sobą bagaż niejednokrotnie traumatycznych przeżyć.
Jest ja w mojej beznadziejnej sytuacji taki sens znalazłem. Po pierwsze żyję dla Niej, choć dla większości ludzi jest to, co najmniej opętanie, ale co mi tam. Po drugie uważam, że każdy rodzi się po coś. Każdy ma w swoim życiu jakąś robotę do wykonania. Nawet, jeśli teraz uważam, że moją ?misją? w tym życiu jest ból i cierpienie to przecież nie wiem, co przyniesie mi jutro.

Sammmy człowieku nawet nie wiesz jakie masz szczęscie że uwolniłeś się od takiej kobiety!!!

Wiem co piszę dopiero po dłuższym życiu z taką egoistką materialną był byś wrakiem i to na jej fotelu za własne pieniadze ,
miłość miłością ale na dłuższą metę nie zostało by Ci ani cienia godności jako mężczyźnie .

Znam ten typ kobiety niestety z autopsji one sie nie zmieniaja a miłośc do bani kochają tylko siebie i mamonę i te wszech obecne JA nie ma my nic nie jest wspólne jest jej takego życia chciał byś dla siebie ?

trochę godnosci i szacunku dla siebie

Martyrs nie bądź dziecko.
1. Żaden wstyd ani tajemnica, ze użytkownicy wymieniają prywatne maile.
2. Ważne co było zawarte w tym mailu, bo mogą to być treści obraźliwe lub wymagające udzielenia pomocy od "instancji wyższej", a to nie podlega naszej ocenie
3. Kriss nie zawiodła niczyjego zaufania, bo nie przytoczyła treści otrzymanej korespondencji.

Tak mi wpadło do głowy, że może Martrys gdy będziesz w rodzinnych stronach, to umówicie się z sammmym na "piwak" i razem sobie popsioczycie na te wredne baby? Kobitki tu urządzają sabaty i to im pomaga, może i chłopakom by pomogło zamknąć za sobą przeszłość i oczyścić drogę do lepszej przyszłości? Taka luźna propozycja
Pozdrawiam i obu panom życzę szerszego spojrzenia na świat i więcej OPTYMIZMU. Życie mamy tylko jedno - szkoda go marnować na SAMO TYLKO utyskiwanie

Jaj szukają...

Dla Was człowiek,który załamie sie psychicznie po rozstaniu z ukochaną osobą jest facetem bez jaj...?
Niestety...ukojenie cierpienia,które przewija sie w kims miesiącami nie jest wcale łatwe...
Wiadomo,że najprościej byłoby olać to wszystko i machnąć reką ale.. nie da się!
Czytałem dziś historię Martyrsa z maja.
Powiecie,że to "męska solidarność"... Nie! Wszystko przezywał wtedy podobnie do mnie. Tak samo jak ja utracił cały sens życia.
Ja cały czas go nie widzę, ponieważ nadal to wszystko tkwi jeszcze we mnie
Puste mieszkanie, milczące cztere ściany... wszystko to człowieka jeszcze bardziej dobija.
Jednak zauważam,że być może zacząłem robić jakieś małe, narazie minimalne kroki by w końcu nie zwariować...
Nie wiem....byc może głos tamtego obcego faceta tak na mnie podziałał... Umarła wtedy ostatnia już nadzieja.
Przede wszystkim usunąłem ze swojego laptopa wszystkie jej zdjęcia,e-maile,mp3-ki...itd
Wręcz na siłę staram sie mysleć o rzeczach przykrych w tym związku,gdy zamieszkalismy razem...
Jak często czułem sie tam jak zbity pies nie mający swojego kąta...
Bardzo to jednak trudne, gdy mimo wszystko nadal sie kogos kocha... W głowie toczy sie istna wojna miedzy dobrem a złem

Pierwszy post 2011-08-07 13:02:10.

A Ty Sammy, wciąz z nami? Popatrze jak ten czas leci.

Kriss, bardzo to szlachetne z Twojej strony, tylko nie łudź się, że on to sobie weźmie do serca.

Kriss przestań, wciąż się użalasz, to nie jest warte Twojej energii.

d

Nie rozważaj, bo nie ma co rozważać, tylko umów się na spotkanie. Im szybciej, tym lepiej.

a ty sammy moze jestes w miescie na litere G

Nie ma co rozważać - trzeba po prostu pójść i poprosić o pomoc. To akurat żaden wstyd.

Martyrs - możesz po prostu napisać do sammmy;ego na prive.
Bez publicznego czajenia się.

Ja też nie mogę się oprzeć komentując, że oceny tak niesprawiedliwe i schematyczne wpływają na postrzeganie mężczyzn przez kobiety, które jeszcze mają nadzieję ... A jej właśnie, niektóre z Pań na tym forum poszukują ...

No nie przesadzajmy kolego ... Jakby wszyscy od trudnych miłości brali proszki to świat pokryły by firmy farmaceutyczne ... aż po niebo ...

Wybrnęła Pani tym poczuciem humoru. I rzeczywiście ... nie pomyślałem, że przyda się odrobina humoru w wątku samobójcy pt. "Wrak człowieka w fotelu".
Doceniam jednak nie spostrzegane przeze mnie dobre intencje u samobójcy ... Przepraszam za cięcie cytatów - już nie będe ...

Sammmy ... narzekając na ludzi, którzy piszą: "weź się w garść" - masz racje. Z Tobą trzeba "po chłopsku". Wy - gracze i taktycy mówicie o tym "zwrot taktyczny", a my zwykli ludzie nazywamy to "tchórzostwem". Ale czytałem wątek częściej niż myślisz, i chyba jako pierwszy dopatrzyłem się tu kolejnej gry
Masz racje ... pobaw sie ... bo ile lat można przy szachach, warcabach i chińczyku

Ależ tu się nikt nie kłóci. Tu nastąpiła kulturalna wymiana zdań mająca na celu odciągnięcie uwagi autora od jego czarnych myśli.

Witam ! Dla mnie człowiek, który załamie się psychicznie i jest facetem - ma jaja i one nie mają wpływu na załamanie psychiczne. Na to ma wpływ nasza głowa. Jestem po próbie samobójczej.... i powiem Ci, że nie pragniesz śmierci ........ Ty wołasz o pomoc. Kiedy sięga się emocjonalnie dna nie pyta się nikogo o zdanie, nie spowiada się ze swojej niemocy, rozpaczy. Twoje posty to wołanie o pomoc, o zrozumienie utraty rozsądku i pogodzenie się z rozczarowaniem. Kochasz coś co sobie wyobraziłeś a czego tak na prawdę nie ma. Czujesz się oszukany ale oszukałeś sam siebie. Tej cudownej kobiety nigdy nie było.....a rozczarowanie boli. Wołasz o pomoc, bo jej potrzebujesz !!! Dobrze, że jesteś na forum ale i wizyty u psychologa są Ci potrzebne. Trzymam za Ciebie kciuki !