Wrak człowieka w fotelu...

To forum przywraca chęć do życia, mam nadzieję, że z Tobą też tak się stanie.

Są tu osoby, które próbowały popełnić samobójstwo, lecz im się na szczęście nie udało, a dziś są innymi ludźmi, uczą się kochać siebie, potrafią się uśmiechać, patrzą w przyszłość, a przeszłość traktują jako lekcję, z której czerpią naukę. Popatrz na tych ludzi i odzyskaj nadzieję. Oni, jak Ty teraz, byli w czarnej doopie, a jednak udało im się z niej wydostać, wstać z kolan i iść dalej. Tobie też się uda. Wierzę w to i tego Ci życzę.

Nie opuszczaj tego forum, natomiast przestań odwiedzać fora dla samobójców.

Życzę Ci dużo siły i pozdrawiam serdecznie.

Hmmm.... no będę Cię głaskać po główce.
Zbyt wiele tragedii nawet, tu na tym forum się nasłuchałam. Sama też oberwałam porządnie, ale jakoś prę do przodu.
Wiesz... każdemu z nas jest ciężko, czasami tak, że wydaje się, że już gorzej być nie może.

Opisz swoją historię, wywal to z siebie. Zobaczysz, że będzie Ci lżej.

Napisz...co Ci szkodzi...

Przeczytałam te kilka postów, które napisałeś - no przecież dokładnie wiesz....
Sam napisałeś, że kiedyś byłeś po drugiej stronie. Więc wiesz tez, że życie się na tym nie kończy.
Dalej - wywal żale.

Mogę.... i staram się pomóc innym radą i swoim doświadczeniem. W moim przypadku nikt i nic juz mi nie pomoże... sprawa zakończona. Na rózne sposoby staram sie nie myslec o tym co stanowi dla mnie zagrożenie.... niestety statystyka w skali doby to 21/24

Najlepszym sposobem na pogodzenie się z życiem, jest wygadanie się i zrozumienie swoich błędów, tak by nie popełniać ich w przyszłości:)
Na pewno jest Ci ciężko, bo wiesz co straciłeś, ale życie jest piękne, tylko trzeba z niego mądrze korzystać.

A ja nie będe miła...
Miałam tak samo jak Ty- wszystko zniszczyłam- byłam wielką idiotką!
Chciałam zrobić to co Ty, owszem przeglądałam też te drastyczne fotki z tych głupich for, trafiłam też tu.
Tylko ja się nie poddałam a walczyłam bo KOCHAM. Walcze do tej pory i wiesz co? Wiem że zrobiłabym najgłupszą rzecz bo tamte błędy to były pikuś!
Kochasz? To kur.. walcz a nie siedzisz w tym fotelu i jęczysz nad swoim losem. Masz o kogo? Pomyśl.
Ja byłam upierdliwa aż do bólu chodz każdy inaczej radził a ja nie potrafiłam dać mu czas bo kiedy mu dawałam go to było jeszcze gorzej. A teraz jestem szczęśliwa ale nie dlatego że udało się a dlatego że wiem co robiłam źle i to naprawiłam.

Niedawno spotkalam czlowieka - bylego alkoholika, starszego od Ciebie, ktory wszystko zniszczyl - swoje malzenstwo (rozwiodl sie),nie ma dzieci, zyje sam, ale powiezial mi ze - teraz cieszy sie kazdym nowym dniem...

Ja poznałam również alkoholika który skutecznie mi alkohol wybił z głowy po usłyszeniu jego historii a teraz co? Ma dziecko, żonę a kiedyś mieszkał na dworcu.

Są ludzie którzy walczą i tędy droga a nie uciekaniem. Zrobiłeś coś złego ale możesz to zmienić tylko powiedz sobie- będe silny, nie poddam się i zawalczę. Przecież nie masz niczego do stracenia więc WALCZ bo przecież kochasz!

To fakt to forum ma moc i dodaje siły:) trzeba sobie tylko zdać sprawę że MOGĘ i CHCĘ a Ty chcesz prawda? Ja wierzę w Ciebie- naprawdę.
Przeczytaj moją historie- może dużo Ci dać do myślenia. Ale ja jestem upartą osobą- może Tobie brakuje tej upartości? Może wiary? Zadaj sobie pytanie- czego chce od życia? Jak chce żeby wyglądało i dąż do tego. Przecież życie to walka o wszystko.
Będe tu zaglądać bo w jakimś sensie jesteś dla mnie bliski poprzez odczucia które ja miałam

Zatem - jeżeli MOŻESZ i CHCESZ pomóc innym radą i doświadczeniem - czemu nie POMÓC SOBIE SAMEMU?
Że nikt inny tego za Ciebie nie zrobi, to fakt, ale TY potrafisz... bo to robisz dla innych. Zrób TEŻ dla siebie
Bywa, że jakiś etap w życiu się zamyka, lecz skąd wiadomo, że za rogiem nie czeka coś niespodziewanego, ciekawego i nowego, czego w zaślepieniu cierpieniem nie byłbyś w stanie przewidzieć?
Życie pisze czasem dziwne scenariusze - jeden etap się zamyka aby drugi mógł się otworzyć
Jak nie dasz sobie szansy, to nigdy się nie dowiesz co takiego jeszcze Cię czeka

Sammy, nic nie jest warte odebrania sobie życia. WALCZ! W końcu jesteś mężczyzną. A może jutro słońce wzejdzie i dla Ciebie. Naprawdę warto!

Widzę,że zmieniono mi automatycznie login. Widać tamten był za bardzo drastyczny.
Dziekuje za posty i odpowiedzi..... Opowiem Wam moja historię z tym,że muszę troche do siebie dojść...
Nie wiem... osiągnąłem chyba punkt krytyczny... Każda czynność sprawia mi ogromna trudność...
Mam do wypełnienia kwestionariusz, ale nie mogę pisać....Zauważyłem dziś,że nagle mam niesamowite kłopoty z motoryką i chodzeniem...
Cały dzień trzęsę się jak galareta... papieros w ręku drży mi jakby wiał potężny wiatr.
Spoglądam na swoją rękę i nie dowierzam... to jak choroba Parkinsona!
Czy ja juz naprawdę zwariowałem?
Mysle tylko i wyłącznie o niej... nie potrafię odgonić tych mysli od siebie. Po minucie wracają jak bumerang...
Mam już k....a tego dość !!!!!!! Nienawidzę się....

sammmy ... nic dzisiaj nie napisałeś ... a ja ciągle wierzę, że już ustaliłeś sobie program pokuty. Jeśli nie to może spróbujmy razem ... Co ty na to ?

sammmy dawaj! jesteś dziś na dnie a skoro już tam siedzisz, to masz się od czego odbić! nie musisz nic robić, tylko pisz do nas, wrócisz do "żywych" zanim ich opuścisz, obiecujemy, Twoje decyzja

Fajnie, że jednak z nami jesteś:)
Przeżyjesz ten dzień i następne:)

sammmy, jak minął dzisiejszy dzień w pracy ?
Czy chociaż przez chwilę udało Ci się skoncentrować na obowiązkach i nie myśleć o utraconej kobiecie ?

Volver - nie.. Nie dałem rady....Myślałem o niej przez cały dzień... tego nie da się ot,tak wyrzucić...
A pamięć?... najgorsze właśnie,że istnieje,,,,,
Błagam Boga aby mi ja odebrał, ale nie da się...
Byłem wicemistrzem Torunia w szachach, 4-tą parą brydżową w tym mieście. w scrabble...nie pamiętam kto ze mną wygrał....
Wlasnie ta pier,,,,,na pamięć! Gdyby jej nie było,wszystko moze byłoby prostsze...
Zadzwoniłem dzisiaj do niej w sprawie moich nowych okularów,,, Odebrał on.... Tak kpiącym tonem,że nie mogłem tego znieść...
Ma ją... co dzień, co noc....
Jak śpiewał niezapomniany Mirek Breguła z zaspołu Universe - Mijam jak deszcz.....
Wszystkim polecam to nagranie....
http://ajusek.wrzuta.pl/audio/2TicWu6ask4/universe_-_mijam_jak_deszcz
A Sylwias1987 radzi,żebym walczył???? O co? Karty rostały rozdane....przegrałem

Co dziwne, głos tego obcego faceta chyba mi pomógł...
Nie ma już w mojej głowie,tego przerażającego i charakterystycznego bólu głowy
NIe wiem... może do tej pory żyłem jeszcze nadzieją,że wszystko się odwóci...?

Nie jestem nikim wybitnym...zwyczajny,normalny facet,,,teraz przegrany.
A wszystko to było po prostu...kiedyś

Hmmm... chyba coś ustaliliśmy? Jesteś nam winny opowieść. Bez tego - jak mówiłam - trudno pomóc.
Dalej - Twój ruch.

Wybaczcie... ale to wszystko warte jest kuli w łeb...
Daje tyle pieniedzy a...nikt tego nie ma!!!
Jaki jest sens takiego życia-istnienia??

Sammy tak naprawde nie ma i nie bedzie nigdy takiej osoby, z powodu której warto byłoby "strzelac sobie w łeb", także skup się na sobie. Twoje życie i Ty jesteś najwazniejszy. A Milosc jesli ma się Tobie jeszcze zdarzyć to się zdarzy, najpewniej w najbardziej zaskakujacym momencie.

Sammmy musisz stanąć na nogi, masz dla kogo żyć, więc porzuć w końcu te niemądre myśli.

Jakoś juz sobie tego nie wyobrażam...
Miłość którą utraciłem juz na zawsze była mi niezbędna do życia...
Teraz nic nie ma dla mnie sensu... Nie pamietam już kiedy się uśmiechnąłem
Przeraża mnie,że tak ma wyglądać teraz moje życie?
Z dnia na dzień czuję,że staję się nikim....
Nikt mnie już nigdy nie pokocha, do końca zostanę sam jak palec na tym świecie

No, to  pojechałeś "po bandzie" sammmy... przepraszam ale, aż się wierzyć nie chce, że masz tyle lat ile podajesz...
U dojrzałego człowieka, poczucie wewnętrznego szczęścia i spełnienia,  nie powinno być związane z obecnością innej osoby. Chyba najwyższy czas nauczyć się, być szczęśliwym z samym sobą i  przestać rozpaczliwie gonić za drugą osobą, jako ucieleśnieniem utraconego szczęścia... Pomyśl proszę o wizycie u pychologa

Ale to nie jest definitywne.
Można nad sobą zacząć pracować i małymi, malutkimi kroczkami zacząć posuwać się do przodu. A potem się rozpędzić i od nowa zacząć zdobywać świat. Trzeba tylko zechcieć dać sobie szansę i zrozumieć własnie to co napisała Volver.

A ja powiem przewrotnie: kochane forumowiczki i forumowicze - WSTRZYMAĆ KONIE!

Nie znamy historii naszego autora - a już co po niektórzy pochylają nad nim głowę...
A może to mistrz autopromocji? A może krzywdził strasznie ta kobietę i słusznie zrobiła, że od niego uciekła...

Ja czuję się MANIPULOWANA.

Chcesz naszej pomocy lub opinii - WYWAL PRAWDĘ.

Wszyscy  tu tak robimy. NIE JESTEŚ LEPSZY....

Wiem, że może. Sama wciąż  pracuje nad tym tematem
U mnie też jak bumerang, wraca niezaspokojona potrzeba przynależności... ale staram się, nie uzależniać od tego, poczucia własnej wartości i sensu życia. Wiąż uczę się szukać szczęścia w sobie, nie na zewnątrz. Nie twierdzę, że to miła i łatwa nauka...

Też jestem ciekawa historii Autora.
Dużo grafomanii, mało konkretów - dawaj Sammmy - bądź dużym chłopcem w długich portkach, a nie takie pierdu pierdu rozmemłane. Wyrzuć z siebie ten wyciskacz łez.

Była taka sztuka Herberta Rossa "Zagraj to jeszcze raz Sam"... o trójkącie małżeńskim.
Kiedyś wystawiał ją Żebrowski na deskach swojego teatru. Nawet kupiłam bilety dla siebie i pewnego pana. Nie dojechał. Miał ważniejsze sprawy (takie trójkątne), bilety przepadły.  A może to i lepiej.

Zagraj to jeszcze raz Sammy. Widzisz? Wszyscy umierają z niecierpliwości.

Wieczorem wszystko Wam opiszę...
To nie żadna prowokacja czy manipulacja... raczej... z zycia wżięte.
Bardzo ciężko mi o tym pisać...cholernie to boli....ale zbiore sie w sobie gdy tylko wrócę do domu....

Zastanawiam się już dosyć długą chwilę jakby tu zacząć swoja opowieść...
Dla Was to jest groteska, śledzicie moje posty... Nikomu nie wpadło do głowy,że człowiek chce czasami odreagować by nie dopuszczać do siebie tych myśli,które i tak wracają?
To forum ponoć ma polegać na szczerości... Sprzyja temu tez anonimowość... doskonale rozumiem te zasady.
Być może Wam wszystko tak łatwo sie udaje... mi nie. Jestem dokładnie w tym samym punkcie, gdy zakładalem ten wątek...
Gdyby ten rusek czy białorusin mieli tego "guna" juz z pewnoscia by mnie nie było. I nie pisze tego aby wzbudzic w kims litość.... Od tego jestem bardzo daleki... nigdy nie pozwoliłbym sobie,aby ktoś się nade mna litował!
Więc co mnie tak zrzuciło z piedestału w dół...? Miłość...
Niestety, z jej utratą nie mogę sobie dac rady. Teraz, z perspektywy czasu postrzegam ją jako wiatr dla okrętu na pełnym oceanie.... Gdy go nie ma, stoisz w miejscu i dryfujesz w nieznaną i niechcianą stronę...
Ta miłość była kiedys wręcz idealna.... Trwała równe 10 lat do stycznia tego roku...kiedy to ja zamknałem za soba drzwi...
Kiedyś... wystarczało nam 20 złotych na cały weekend by wieczorem płakać ze szczęścia,że mamy siebie... Trochę słodyczy, lodów do łóżka i nic nam wiecej nie było potrzebne.
Z wielu względów nie mogliśmy ze soba zamieszkać razem... Po 9 latach tego związku w końcu sie na to zdecydowaliśmy i... okazało się to największą katastrofą. Zamieszkaliśmy u niej i NA JEJ WARUNKACH... Pierwszy miesiąc był wręcz idyllą, potem zaczęły się pojawiać zgrzyty....
Oddawałem jej co do grosza całą swoją pensję ale...zauważyłem nagle,że zaczyna cos kręcić. Zawsze jakieś dodatkowe opłaty, kary, niezapłacone rachunki, odsetki...itd. Podczas jednej wymiany zdań, gdy poprosiłem ja aby pokazała mi te rachunki wykrzyczała,że nigdy nie zobaczę w tym domu żadnego rachunku! Więc jakie to miało byc partnerstwo...? Jeden ukrywa cos przed drugim? Oczywiście dodała,że jakby co to moge sie spakować i nie widzi w tym żadnego problemu...
Powoli....zacząłem sie czuc nieswojo w tym domu. Czasami nie mogłem tam sobie znaleźć miejsca...
Apogeum tego wszystkiego nastapiło w grudniu przed świętami...Kupiła...usmiejecie się...nowiutką lodówkę Beko.
Ucieszyłem się,że MAMY taką fajną lodówkę na co usłyszałem,że to JEJ lodówka a moje pieniadze poszły na jedzenie. W trakcie kłótni usłyszałem jeszcze,że mam zapamietać "iż, nigdy i nic nie bedzie w tym domu mojego"...
Pamiętam jak sie wtedy poczułem...
Cały styczeń to juz tylko dogorywanie tego związku... Kłotnie,sprzeczki, coraz ostrzejsze wymiany zdań....
30-go stycznia gdy sie wyprowadzałem, zarówno ona jak i ja byliśmy szczęśliwi,że to juz koniec tego koszmaru
Dlaczego tak cierpię...? Bo cały czas ja tak samo kocham....teraz te głupie pieniadze bez niej sa niczym nie znaczącymi papierkami....
Wyrzucam sobie co dzień,że odzywała sie do mnie potem trzy razy... w swojej urażonej dumie nigdy jej nawet nie odpisałem.
A gdy w końcu w maju, tak naprawde za nia zatęskniłem... było juz za późno!
Poznała kogos nowego... zauroczyła sie i zakochała w nim. Nagle zdałem sobie sprawę,że wszystko przepadło i straciłem ją naprawde na zawsze... To straszne ale dopiero teraz zdałem sobie sprawę,że bez względu na wszystko...nie potrafię bez niej żyć.
Z dnia na dzień usycham z tęsknoty i żalu...
Setki razy przypominam sobie tę scenę gdy wychodziłem i zamykałem za soba drzwi...
Gdybym wtedy zawrócił na swój sposób nadal byłbym szczęśliwy,,,, byłbym blisko niej