Netkafejka 20 + ... czyli netkafejka wczesajki ... - Netkobiety.pl

Witamy Cię aniula902 Napisz nam coś więcej o sobie

Mój egzamin poszedł na 4. Nie jest źle, ale jak pomyśle, że co niektórzy ode mnie w myśl ,,głupi ma szczęście" dostały 5 to mnie aż ... Wrr... Jednak najważniejsze, że do przodu

Po prostu wszystkim głupio się odezwać po Twoim 'piękne'
Ja mam jutro ostatni, najgorszy egzamin. Powinnam powtarzać a mam to już zupełnie gdzieś bo jest tyle materiału, że nawet nie zdążylam wszystkiego przejrzec a co dopiero się nauczyć.
Heh, mam czasem podobne odczucia po wynikach egzaminu jak ty.
Ale ta sesja idzie mi podejrzanie dobrze... I boje się, że na tym ostatnim zakręcie mi się noga powinie.
Ale zobaczymy jutro.

Pytałaś gdzie wyniosło piękne 20-latki, o tym 'piękne' mówię.
Napisze napisze, ale że bądź co bądź ferie mi się jutro zaczynają to raczej za szybko do domciu nie wrócę

A więc egzamin był trudny. Same pytania otwarte, tak jak pan prof. zapowiedział. Wyniki dopiero w przyszłym tygodniu, ale mam nadzieje na zaliczenie
Wczoraj jak wróciłam tak mnie głowa rozbolała jak dawno nie, wiec poszłam spać i niedawno wstałam.
I mam ferie

Zaliczysz zaliczysz
Mnie mysl ferii trzymała na nogach, polecam taka perspektywę.

hej ja tez mialam problem z matura ustna , tez balam sie ze sie zatne czy cos ale oprocz zwykłego mówienia puściłam fragment filmu , prezentacje cytowalam z kartki cytaty i dostalam maxa wiec nie stresuj sie matura ustna z polskiego nie jest taka straszna życze powodzenia :*

Witamy w takim razie
Hm, ja na Twoim miejscu pomyslałabym o dokształceniu, żeby pracodawcy patrzyli bardziej przychylnym okiem. Jakieś szkolenia, może podszlifowanie języka, studia itp.
Skoro byłaś w zespole masz zapewne jakis muzyczny talent. W tym kierunku też szukasz pracy?
Czasem człowiek sie rozleniwia i na krótka mete to jest ok, ale lepiej nie popadać w marazm.
Trzymaj się

Macie rację. Muszę się najnormalniej w świecie- wziąć w garść! Teraz tylko przejść do praktyki...

A branży muzycznej mam już dosyć. Te 5 lat mnie przerosło chyba. Śpiewam, ale moim zdaniem nie najlepiej, więc nie wiążę z tym jakichś większych planów. Myślałam, żeby robić coś bardziej w kierunku sportu... Może fitness? Zawsze mnie to fascynowało. Ta energia, której teraz mi brak, ruch, uśmiech i zadowolenie z siebie i wykonanej pracy, w której myślę, że bym się odnalazła.

Gothka, chyba masz racje, ta dorosłość jest przerażająca, ale i nieunikniona. Muszę tylko jakoś wydostać się z tego doła i spojrzeć trochę optymistyczniej w przyszłość.

Allegra90, dzięki za rady. Tylko w przypadku dokształcania, to "marnę sząnse", gdyż z tym wiążą się wydatki, na które nie mogę sobie pozwolić, choćby z tej prostej przyczyny, że nie posiadam żadnych dochodów... Jak widać,to wszystko nie jest takie proste na jakie wygląda...

Niemniej jednak powodzenia we wszystkich postanowieniach i przedsięwzięciach

Sport to dobry pomysł
Skoro studiujesz to wszystko przed Tobą, możesz też popatrzec na ogłoszenia pracy dla studentów jesli sa u Ciebie na uczelni ( u mnie np. są). Mają wtedy elastyczne godziny pracy itp.
Dorosłość jest trudna, ale ja tam nie chciałabym być znowu dzieckiem, znów kończyć te wszystkie szkoły, mieć nadmierną kontrolę rodziców na karku, ooooo nie

Otóż to... Tęsknię za tym...

Chcę swojemu chłopakowi powiedzieć w Walentynki, że jestem już gotowa na dziecko, nasze wspólne dziecko. Trzymajcie za mnie kciuki:)

nie wystarczy tylko chcieć. Długo jesteście razem? - znacie się dobrze? Będziecie mieli jak (i czym) zagwarantować dziecku dobry byt?

Czołem dziewczyny. Jestem tu młoda, ale do końca nie zagubiona. czytałam to forum już długo, ale teraz czas przemówić:)

Ptysiu, wyszukaj odpowiedni dział na stronie głównej i tam u góry jest ikonka "dodaj nowy wątek". Na przykład, jeśli masz problem ze zdrowiem to wejdź na dział "zdrowie kobiety", gdy masz problem w związku to wejdź na dział "Opisz swój problem a napewno uzyskasz pomoc

witam wszystkich mam problem rozpada mi sie zwiazek ponad 3 letni nie bardzo wiem co mam robic zadne rozmowy nie pomagaja tlumaczenia prozby grozby nic .problem polega na tym ze moj facet jest egoistom mysli tylko o sobie i o tym zeby sobie ulzyc bez wzgledu na to czy ja mam ochote czy nie a jesli sobie nie ulzy no to sie zaczyna jazda bez trzymanki o wszystko sie czepia we wszystkim ma problem i nic mu nie pasuje ja nie mam prawa byc zmeczona i odpoczac musze byc jak maszyna praca sprzatanie naon stop i seks w kazdej chwili nie mamjuz sily ale chce ratowac ten zwiazek prosze o zlota rade pozdrawiam

również witam

Kiki według mnie to raczej nie ma sensu. Sama widzisz jak on Cie przedmiotowo traktuje. Ile tak wytrzymasZ?

Sylwia wydaje mi się, że najlepszym rozwiązaniem będzie sobie odpuścić. Po co masz się męczyć? Stresować i cierpieć? Skoro już się tak zachowuje to nic dobrego z tego nie wyniknie.

Sylwia
A ile Ty masz lat?
Najpierw zastanów się czy Ty faktycznie chcesz na niego czekać.
Czy ci na nim zależy i czy jest wart twojego czasu i uczuć, jeżeli zachowuje się, tak jak opisujesz.
A potem szczerze porozmawiajcie. Jak dojrzali, dorośli ludzie. Spytaj czego on oczekuje i co czuje do ciebie, czy mu zależy.
Jeśli widzisz z tym mężczyzną jakąs swoją przyszłość, to walcz o ten związek. Jeśli nie - to odpuść. Najpierw przemyśl, czego ty dokładnie chcesz.

Pewnie  że odpuścić. Nie można pozwolić sobie na takie traktowanie, Ty będziesz na niego czekała, będziesz w porządku, a on w tym czasie będzie spotykał się z kimś innym i jeszcze pewnie kłamał...

hejka

A co do Sylwii, również jak koleżanka wyżej uważam, żebyś to Ty przemyślała sprawę czy chcesz wiązać się z kimś kto już Cie oszukuje, kręci coś
to Ty teraz "rozdawaj karty" a nie czekaj, że on będzie kierował Twoim życiem
przemyśl czy jesteś gotować być z człowiekiem który  jest już dorosły a chyba nie koniecznie tak się zachowuje
wydaje mi się że stawianie takiego pytania "czy będziesz czekać czy nie" nie jest chyba do końca fair...sama jestem w związku, że mojego L. ciagle nie ma widujemy sie co tyg lub 2 tyg na 2-3dni i nikt nikogo nie zapytał się czy będzie czekać...
to miłość podejmuje takie decyzje

W życiu jak w tańcu,kazdy krok ma znaczenie...
I nikt nam nie powiedział,że życie nie bedzie proste!

cześć mam pytanie, czy wie może któraś z was kiedy matka dziecka może również starać się o alimenty również dla siebie od ojca dziecka?

Cześć właśnie odkryłam tą kafejkę i postanowiłam się tu zagościć i troszkę z Wami poznać:P
I może Wy mi powiedziecie- jak zapomnieć?

Maya o nieszczęśliwej miłości...?

Miniu, wprawdzie nie mam tego problemu, ale ściskam Cię gorąco i serdecznie, na pewno na forum uzyskasz wsparcie.

Postanowiłam się trochę uaktywnić z racji wolnego czasu i przyjemnego nastroju . Dziś jak mrówka pracowałam w bibliotece, żeby na seminarium pokazać jakikolwiek stopień zaangażowania w pracę magisterską ,a tu się raptem okazało, że zajęcia odwołane... No to teraz popijam zieloną herbatkę i leniuchuję w najlepsze. Tak sobie pomyślałam, czy są na forum jakieś polonistki? Pozdrawiam ciepło.

No ja niestety też... i nie czuję się z tym najlepiej;/

Witam. Jestem na tym forum po raz pierwszy, szczerze mówiąc nie sądziłam że tutaj pokieruje mnie moje życie, a raczej praca którą niedawno rozpoczęłam. Pracuję jako kucharka, a tak prawdę mówiąc szefowa kuchni. Jestem na umowie na zastępstwo, a osoba którą zastępuję wiecznie siedzi w kuchni dyrygując wszystkimi pracownikami i pokazując że wszystko wie najlepiej. Dla objaśnienia powiem że pracuję w hospicjum prowadzonym przez zakonnice, osobiście nic do nich nie mam ale jedna z nich, czyli ta którą zastępuję jest okropna (no bo kto niby powiedział,że zakonnice są święte...). Na początku było fajnie, ale teraz już nie... mam nawet ochotę zrezygnować z  tej pracy, no ale skąd w tedy wezmę pieniądze, dziś o pracę nie jest łatwo...  Rano jak wstaję to aż boję się pomyśleć co przyniesie kolejny dzień. Ta zakonnica pokazuje mi że mnie nie znosi, a ja tylko się stresuję. Poza tym wiem że jestem obgadywana za plecami a wszystko co źle zrobię (już teraz wiem że to przez ten stres) od razu jest przekierowywane do niej. Próbuję się jakoś zaklimatyzować, ale nie potrafię, nie wiem nawet co powiedzieć żeby nie dostać jakiejś odpowiedzi rzuconej od niechcenia. Niby reszta pracownic udaje że jest ok, ale wiem że nie jest.. ciężko tak pracować... czasem nawet siebie obarczam winom za to że tak jest, może za mało się odzywam, ale teraz to tylko dlatego że nie wiem nawet jak tam z nimi wszystkimi rozmawiać. Ostatnio przypadkiem usłyszałam, jak jedna pracownica z tą zakonnicom mówiły między sobą,że to ja pracuję na drugą zmianę, i że nic ze mną nie przygotuje na święta... to tak jakby zaniżała moje kompetencje. Może i jestem po szkole zawodowej, ale zawsze kochałam to co robię, gotowanie to moja pasja, pieczenie ciast też, ale nikt tam nie daje mi pokazać tych możliwości, tylko tam sprzątam i czuje się wogóle nie potrzebna, tak jakby takim zachowaniem chciała mi pokazać, to że nie chce bym tam dłużej pracowała... czy to mobbing? gdzie mogę szukać pomocy?

do jurri ja masz calkowita racje w tym co napislas i tak sie zastanawiam, spotkam sie z nim bo odtego sie nie widzielismy i zobacze jak bedzie jesli dalej to samo to nie mam zamiaru sie meczyc
dzieki za rade buzka

czesc:) powiem ci ze nie wiedzilam jak to bedzie, denerwowalam sie przed spotkaniem znim ,ale jakos bylo spotalismy sie bylo troche dziwnie ale potem chyba zrozumial spedzilismy razem swieta i bylo cudownie. i wcale jzu nie nawiazujemy do tego co bylo. mysle ze moze musial sobie sam poukladac w glowie. narazie jest dobrze i mam nadzieje ze tak zostanie. pozdrawiam buzka

Witam was wszystkich serdecznie, mam nadzieję, że miejsce w tej netkafejce się znajdzie