Netkafejka 20 + ... czyli netkafejka wczesajki ... - Netkobiety.pl

Pierozek mi to, ze jest ciemno nie przeszkadza wcale.. najgorzej jest gdy jestem sama.. nie mam sie do kogo odezwac, dusze wszystko w sobie. A ja nawet teraz majac faceta czuje sie jakbym go nie miala.. czuje sie jeszcze gorzej samotna bo on mnie nie rozumie a to jest jeszcze gorsze niz nie majac drugiej polowki. swiadomosc ze sie kogos ma a nie moze sie na ta osobe liczyc jest najgorsza!!!!

Myślę, że nie ma co dyskutować czy lepiej być samotnym w ogóle czy samotnym w związku. Samotność to samotność, boli tak samo... Tak samo przykre jest zasypianie na mokrej od łez poduszce, wstawanie rano z obowiązkiem przeżycia całego dnia i udawanie przed ludźmi, że wszystko jest ok.
Ja i mój facet bardzo długo żyliśmy we trójkę: ja, on i moja depresja. Ja nie potrafiłam się otworzyć, on nie potrafił mi w tym pomóc. Dopiero po którejś z kolei kłótni zrozumieliśmy, że tak się nie da. Wciąż jednak to nie było to. Kiedy mnie zdradził postawiliśmy wszystko na jedną kartę: albo tak albo tak. Zaczęliśmy rozmawiać o swoich uczuciach i budować nasz związek na nowo od postaw. W razie czego mieliśmy od siebie odejść. Terapia szokowa uświadomiła nam, że szczerość jest w naszym przypadku kwestią kluczową. Ja czułam się niezrozumiana, on niepotrzebny ale żadne nie wypowiedziało tego na głos... Dlatego doszło do zdrady. Dziś rozmawiamy ze sobą o wiele więcej i w końcu jest dobrze. On rozumie moje gorsze dni i kiepskie nastroje; ja zdaję sobie sprawę, że facet nie jest antidotum na wszelkie problemy...

To prawda, że forum nie jest rozmową twarzą w twarz. Jednak mimo wszystko to dobrze, że istnieją miejsca, gdzie można się wygadać chociaż w taki sposób. Czasem nawet łatwiej coś napisać, niż powiedzieć...

Fajnie, że kafejka 20-latek znów się rozwija Mam nadzieję, że dziewczyny w naszym wieku będą tu zaglądać częściej, niż do tej pory

Panna_Kotka a jaką to kawkę piłaś na sympatyczny start?

U mnie była dziś rano kłótnia z moją mamą o to, że nie sprzątam. W sumie miała rację, ale posprzątać mogę wieczorem a w ciągu dnia korzystając z okazji, że przyjechałam do domu chciałam się spotkać z przyjaciółką...
Zaraz właśnie idę uczesać ją na studniówkę Zapowiada się kolejne miłe, babskie popołudnie

moni a z Tobą co? Dlaczego Twoje samopoczucie znów się pogorszyło?

gothka - a nawet nie wiem, jaką piłam, ale bardzo dobrą . Dzisiaj za to jadę na herbatce melisowej, pełen chillout . Jak się udała fryzura koleżanki?

moni1990 - to przejściowe, wierzę, że przestaniesz mieć ten lęk i staniesz się radosna . Też czasem mam takie stany, pewnie nie takie trudne, jak u Ciebie. Wiem, że wtedy do znajomych fajnie chodzić z kimś zaufanym, by samemu zobaczyć, czego tak na prawdę się obawiasz. Zastanawiałaś się kiedyś nad tym czemu się boisz i wstydzisz? Myślę, że jak przemyślisz trochę z czego bierze to się bierze będzie to duży krok do złagodzenia przykrych obaw. Musi Ci to bardzo przeszkadzać, trzymam kciuki.

moni kolejny chyba raz będę Cię namawiać do pisania pamiętnika. Mi to bardzo pomogło wygrać z depresją. Pisałam o wszystkim: o moich kolejnych porażkach, po raz kolejny obiecywałam sobie, że będę dzielna i dam radę; o tym, co mnie mimo wszystko spotyka miłego w życiu i jak wspaniałego mam chłopaka. Nie musiałam niczego ukrywać przed samą sobą. Pisanie dawało mi dużo radości.
Może Ty też powinnaś spróbować? Jest Ci o tyle łatwiej niż mnie, że bierzesz leki. Ja nie brałam, nie miałam pieniędzy i musiałam radzić sobie sama...

Panna_Kotka fryzura udała się znakomicie Makijaż tak samo, bo kosmetyczka niezbyt się popisała i musiałam po niej poprawić... Ale koleżanka bardzo zadowolona Szalała całą noc a nic jej się na głowie nie rozwaliło ani z buzi nie spłynęło. Podobno rano nadal wyglądała olśniewająco. Tak przynajmniej twierdzi mój brat, który szalał na studniówce razem z nią

Ty sobie popijasz różne rzeczy, ja też. Ostatnio wróciłam do mojej ukochanej bawarki. Piję ją szklankami, tylko obawiam się przytycia, bo słyszałam, że bawarka tuczy... Rzeczywiście mogę przytyć po niesłodzonej herbacie z odrobiną mleka 0,5%? Wie ktoś coś na ten temat?

allegra90 witamy Cię w naszych progach bardzo serdecznie Obyś była jak najczęstszym gościem
Co do tych książek to Cię rozumiem- mnie też by się przydało... Tylko zmobilizować się nie mogę

moni nie musisz pisać tradycyjnego pamiętnika w zeszycie. Może zastanów się nad blogiem? Efekt ten sam a trochę bardziej anonimowo...

asiek_110 do psychiatry idę jeszcze w tym tygodniu i zamierzam poprosic o jakies leki, chociaż wydaje mi się ze proszenie nie będzie konieczne z moimi akcjami.. ale muszę się pochwalic wam, jutro jadę na rozmowe o pracę odważyłam się i zadzwoniłam do sklepu z sukienkami i kazali mi przyjechac a ty asia dlaczego dajesz się tak traktowac?? Już na prawdę Ci na niczym nie zależy??

Przepraszam, że nie skomentuję wcześniejszych waszych postów, ale troszeczkę się spieszę, wieczorem nadrobię zaległości .

Proszę was dziewczęta o wsparcie moralne . Moja sytuacja na studiach wydaje się trochę podbramkowa, nie będę w stanie zaliczyć poprzedniej przedłużonej sesji w ustalonym terminie. Czeka mnie rozmowa z dziekanem, przed którą bardzo się denerwuję i musiałam się wygadać. Pisząc tego posta już czuję się lepiej, ale stres pozostaje, mam nadzieję, że wszystko pójdzie po mojej myśli .

Wam życzę spokojnego dnia i jak najmniej problemów, trzymajcie za mnie kciuki .

Witajcie,
Asiu, myślę, że masz w sobie wiele pięknych cech, które przysłania Ci smutek.
Chciałabym, żebyś pamiętała, że pewne nastroje powoduje zima. Brak słońca bardzo źle wpływa na nasz nastrój.

Sądzę, że Twoja Mama w głębi bardzo docenia wszystko co dla niej robisz... Ale być może, jeszcze nie umie tego okazać.
Nadejdzie taki moment, w którym to, czym ją obdarowujesz wróci do Ciebie.
Sądzę też, że Twoja przyjaciółka jest skupiona na swoich kłopotach, bo jej na to pozwalasz.
Wstrząśnij ją i powiedz: "Halo! To, że zawsze jestem uśmiechnięta, nie znaczy, że nie mam problemów! Czas żebyś mnie posłuchała! Teraz jest mój czas. Jesteś moją przyjaciółką, potrzebuję Cię."
Myślę, że bywają takie chwile, w których nie da się pamiętać o otaczającym nas, pięknym świecie...
Wiem, wiem, drzewa nie mają liści, słońca nie widać, rzeki pozamarzały...

Ale każdy z nas został wyposażony w narzędzie zwane umysłem. I za pomocą tego umysłu można przenieść się w dowolne miejsce na Ziemi... Zobaczyć wszystko, co chce się zobaczyć - wystarczy zamknąć oczy :-)

Trzymam za Ciebie kciuki,
pozdrawiam ciepło

moni, Panna_Kotka, asiek jak się sprawy mają...? Co u Was dziewczyny?

U mnie źle ostatnio... I brak słońca nie ma tu nic do rzeczy, bo ja słońca ze względu na jego właściwości opalające i tak nie lubię.

Od śmierci jednej z moich sióstr minęło ponad 7 lat. Od śmierci drugiej- ponad 5. Nie ma dnia, żebym o nich nie myślała i nie tęskniła za nimi. Tyle rzeczy chciałam im powiedzieć, tyle pokazać, przytulać... A one nie zdążyły się nawet urodzić. Były za małe nawet na to, by uznać je za człowieka a nie ,,wyskrobiny". Nie miały pogrzebu... 
Najgorsze jest jednak to, że ciągle wierzę, że one wrócą i codziennie na ich powrót czekam... Przez to wszystko nie umiem się pogodzić z ich śmiercią- bo zwyczajnie ich śmierć do mnie nie dociera. To jakby jakiś koszmar albo makabryczny żart który pewnego dnia na pewno się skończy.
Niektórzy znajomi mają mnie za idiotkę i mówią mi o tym wprost. Czasami nie potrafię znaleźć sobie miejsca...

Asiu, pozwolisz, że coś Ci napiszę: odpowiedz sobie na pytanie: czy jestem gotowa i naprawdę CHCĘ żyć do końca życia z takim człowiekiem jak mój obecny partner? Niestety, ale rzadko po ślubie ludzie się zmieniają na lepsze. Najczęściej nic sienie zmienia, albo idzie ku gorszemu.
Nie sztuką jest założyć sobie obrączki na palec, lecz świadomie tego chcieć i być gotowym psychicznie, a potem zbierać żniwo tej decyzji. Ja bym jeszcze się nie pobierała, skoro macie wątpliwości. Powinniście to zrobić dla SIEBIE, a nie dla rodziny. To nie oni będą będą tworzyć Wasze małżeństwo tylko WY. W razie (nie daj Boże) czegoś złego powiesz, że to wszystko wina teściowej, bo tak nastawała na ślub?

Nie daj sobą pomiatać, bo to TWOJE i tylko TWOJE życie. Jeżeli będziesz tańczyła jak Ci zagrają, to nigdy nie będziesz szczęśliwa, a jedynie sfrustrowana.

Jeżeli macie być razem do końca, to ślub wam nie ucieknie. Lepiej go przesunąć o kilka miesięcy, ale żeby być pewnym na 100%, ze się go chce, niż robić cokolwiek na siłę i bierz przekonania.
Ważne, ze dostrzegłaś, że coś jest nie tak, bo teraz masz szansę poprawić swoją sytuację

witam kobietki:* ale żeście sporo napisały jak mnie tu nie było, kawałek mi się zeszło by to wszystko przeczytac:)
asiek mam nadzieje że się odnajdziesz w tym wszystkim, i będziesz na prawdę szczęśliwa, życzę Ci tego z całego serca:]
a u mnie jedna wielka kiszka do tego sklepu nie pojechałam wkońcu, bo spanikowałam.. jestem taka zła na siebie ze szok.. wrrr!! oj psychiatra się kłania bo cienko będzie ze mną chyba

Przepraszam Gothka nie chciałam w żaden sposób zrobic Ci przykrości czy jakoś zbagatelizowac Twój problem, właściwie to nie powinnam się wypowiadać nie znając całej tej historii. Napewno musiało to być  wielki szokiem dla Ciebie kiedy wziełaś na ręce swoje siostrzyczki. Nie jest to łatwe przeżycie, ale pomyśl czy Twoje siostry chciałyby abyś się tak zadręczała? Napewno chciałyby abyś była szczęśliwa myśląc o nich i zyjąc dalej. Trudno przejśc nad tym do porząku dziennego, ale czasami tak trzeba,żeby nie zwariować, żeby pamięć o Twoich bliskich nie kojarzyła Ci się tylko z bólem ale też z ciepłem które czułas myślać o nich. To ciepło niech da Ci siłę, abyś spróbowałam dac sobie radę ze złymi wspomnieniami życzę Ci tego.:)
A Tobie moni zaraz nakopie heheheh co ja Ci mówiłam babo jedna no cóż nic straconego może faktycznie praca no narazie za duzy krok dla Ciebie. Może najpierw powinnaś oswoić się z gościami, których przyjmujesz w swoim domu. Tak małymi kroczkami... próbuj próbuj dziewczyno. Trzymam kciuki:))

A ja w sumie jak juz poczyłam jakiś promyczek, który zwiastował zmianę znowu dostałam kopa. Prawdopodobnie zamkną sklep, w którym pracuje. No i kolejny problem, nie ma kasy, nie bedzie slubu bo za co, nie bedzie mieszkania, chociaz w sumie zobaczymy jak w takiej sytuacji postąpi mój ukochany, CZy bede mogła na niego liczyc, chociaz z jego wyplaty raczej sie nie utrzymamy, a ja nawet nie wiem z czego w takiej sytuacji spłace kredyt który wziełam mamie, a mój M. nic o nim nie wie. I kicha na całości (

Asiek to nie jest śmieszne.. nie wiesz nawet jak jest mi ciężko. jeszcze dzisiaj obudziłam się z takim lękiem, miałam jechac autobusem po karmę dla mojego pieska ale nie pojechałam, wkońcu szwagier przyjechał z pracy i ze mną pojechał autem.. a o jakich gości chodzi?

allegra90 ja już się zapisałam na wizyte do psychiatry na wtorek.. a twoja przyjaciółka miała podobne problemy czyli jednak coś innego? Mozesz o tym trochę napisac, ciekawi mnie to. Oczywiście jeżeli możesz:)

ej ja mam chyba to samo wiesz.. praktycznie codziennie zadręczają mnie złe myśli, same złe scenariusze mam w głowie, jak mam gdzies wyjśc to wtedy dopiero się zaczyna cyrk ze mną, myślę nad tym co będzie jak wyjde z domu, o czym będę rozmawiała, a jak powiem cos głupiego, a jak zrobie coś głupiego, to wszyscy się będą na mnie patrzec a ja spłone ze wstydu, i do tego przypomni mi się jakaś przykra sytuacja z przeszłości to wtedy mam straszny lęk przed wyjściem gdzie kolwiek i rozmawianiem z kolegą czy koleżanką, (dlatego ich unikam) ciągle myśle o wstydzie jaki kiedyś przeżywałam, i teraz to wszystko się na mnie odbija.. tak to sobie tłumaczę. Bo kiedyś bardzo często przeżywałam sytuacje przez które miałam ciągłe dołki i było mi wstyd za to co się stało.. byłam młoda, głupia i robiłam głupoty.. I teraz mnie to zadręcza, mimo że ja nie chce tych myśli to nie potrafie się ich pozbyc.. co mam robic? czuje się okropnie   dodam jeszcze że około dwuch miesięcy temu pracowałam w sklepie, to jak zajęłam się pracą to myślałam tylko o pracy, nie myślałam o głupotach i czułam się praktycznie zdrowa psychicznie, i przestałam brac leki, i wychodziłam z domu, ze znajomymi do restauracji, potrafilam rozmawiac o wszystkim, nic nie sprawialo mi problemu, czułam się pewna siiebie jak nigdy! Czułam że mogę wszystko.. lecz jeden incydent zmienił wszystko..

Przepraszam, że tak fatalnie się przedstawiam...
Ale..Piszę czasem sama do siebie listy. I to jeden z nich.

A gdyby to miały być ostatnie chwile mojeo istnienia?
Gdyby one takie były.
A za każdym razem kiedy kłade się spać, mam nadzieję, że one takie są. Że są ostatnimi chwilami mojego istnienia. Nie ma tekiego głosu, nie ma takiej siły, nie ma takiej miłości, która wyciągnęła by mnie z otchłani rozpaczy. Ratuję się resztkami sił, błagając najbliższych by zobaczyli gasnący we mnie promień  życia. Nie wstanę do nich, nie wykrzyczę, że boli mnie życie. Że czuję sie źle, z tym, że zabieram tlen ludziom, którzy są wspaniali. Że jest pełno istnień, które tworzą rzeczy doskonałe w swoim jestestwie. A ja jedynie istnieje. Tak bez sesu jestem. Zabieram tlen. Nie cieszy mnie nic. Każdego dnia, kiedy idę spać, mam nadzieję, że się nie obudzę. Mam nadzieję, że w końcu poszybuję nad górami, wysokimi górami. Będę miała wielkie skrzydła, które pozwolami lecieć daleko. Będę patrzyła na ziemię, na pola, które w mojej wyobraźni ułożą sobie kształt życia, o jakim marzyłam. Spojrzę na Ziemię i będę wiedziała, że już więcej nikomu nie zabiorę powietrza. Tak bardzo jestem smutna. Tak bardzo nie chcę żyć. Tak bardzo wszystko broni się przed tym, żebym nie odeszła. Bardzo głęboko pływam w Oceanie niechęci do życia. I obawiam się, że nie ma dla mnie żadnego ratunku. Miewałam chwile smutku, ba, nawet miewałam próby sambójcze. Ale modlę się o taki moment w moim życiu, w którym nic mnie nie będzie trzymało. Mama, Tata, Madzia. Oni trzymają mnie przy życiu. Wszystko co robię, robię tylko w połowie. robię tak, jakbym nie istniała. Nie pamiętam nic. Zapominam wszystko. Jestem bardzo nieszczęśliwą osobą. Jestem jak polny mak, który targany wiatrem patrzy w taką stronę, w jaką nakaże mu pogoda. Nie mam zdania, nie mam nic. Jeste bardzo smutną, samotną Anulką. Nie chcę, żeby ktokolwiek mnie przytulał. Nie rozumiem już nic. Nie rozumiem ludzi, którzy do mnie mówią. Nie rozumiem gestów, nie rozumiem słów. Nie chcę ich rozumieć. Chciałabym być szczęśliwa, łapać każdą chwilę mojego życia. Czerpać z niej. Chwytać emocje. Łapać je i żyć nimi. Wspominać. Pamiętać. Patrzeć przez przymat wydarzeń i nie popełniać słodkich błędów... Ale nie potrafię. Niech mi wszyscy wybaczą. Ja tu jestem przez przypadek. Nie ma mnie tu tak naprawdę. Ja tu jestem tylko trochę. I pragnąć szczęścia dla siebie, sprawiam, że coraz mniej istnieję. Aż w końcu mnie nie ma. Przepraszam.

Dalej istnieję.

Moni przepraszam nie chciałąm Cię urazic może troche rozbawić zawsze tam mówie do znajomych kiedy im coś nie wychodzi zeby troche poprawic im humor nie iałam nic złego na myśli. A co do gości to chodziło mi o to, że może spróbuj oswajać się z ludźmi w domu zapraszaj nie wiem brata czy kogoś kogo dobrze znasz do otoczenia w którym czujesz sie w miare bezpiecznie to tak na początek.

co tu taka cisza kobitki?? jak zyjecie? co u was? 

o to będziesz się uczyc tak? A tak byłam u lekarza, dostałam leki antydepresyjne Seroxat i mam je brac az mi miną te stany lękowe itp itd.. powiedziała że nie potrzebnie przerwałam leczenie nimi bo teraz wszystko wraca.

Gdyby nie lęki było by całkiem znośnie ze mną.. dzisiaj się obudziłam z pozytywnym nastawieniem do życia, nie mogę dopuścic do tego by mnie pokonała depresja, mam juz jej dosc, chce by mnie zostawiła w spokoju, zaraz jade szukac pracy. mam 20 lat i nie moge się tak po prostu poddac. A ty jak się czujesz psychicznie gothka?

Hej
A u mnie lepiej ogolnie. W sensie "psychicznym"... Tylko ostatnio załamka... mój bardzo dobry kolega się powiesił i miałam jazdę, myślenie o śmierci, życiu, przemijaniu, ulotności itd. Masakra.
Ale mój A. mnie uderzył, więc się pokomplikowało jak nigdy.
Powodzenia.

No tak. Niestety. Ale jakoś dam radę;)

Gratuluje gothka też mam już pare przedmiotów za sobą, ale drugie tyle przede mną
Moni, oby Ci nastrój dopisywał
Sasza, myślę podobnie jak dziewczyny - rękoczyny są niedopuszczalne a już w szczególności między kochającymi się osobami. Nie daj się:)

No masz rację moni.
Dla mnie też tak to wygląda.

Ależ dopisałyście, aż muszę edytować.
Ja mu oddałam ogólnie. To było na imprezie, byliśmy podpici.
Narazie mu "wybaczyłam" w sensie, że zostanę, bo i tak nie mam jak odejść. Porozmawialiśmy sobie, on nawet nie pamięta dlaczego to zrobił i jest mu głupio.
To nie był pierwszy raz jak mnie uderzył. Zdarzyło się z trzeci raz na 9 lat życia razem.
Ale pamiętam jak mama mi powtarzała, że jak facet raz uderzy, to uderzy znowu. Narazie się sprawdza.
Nie mam gdzie i jak odejść, dam mu więc jeszcze ostatnią szansę. Nie zamierzam być workiem treningowym. Nie pozwolę się też poniżać i upokarzać. To trochę inaczej wygląda, bo ja mam silny charakter, nie nadaję się na jakąś ofiarę i on dobrze o tym wie.
Postanowiłam, że odejdę natychmiast, jeśli jeszcze raz taka sytuacja się pwotórzy.

gothka
Ja naprawdę nie mam gdzie i jak odejść:)
Myślę, że tego nie rozumiesz w tym momencie, bo niewiele wiesz o mnie.
Ale wyobraź sobie, że mój wiek nie ma tutaj znaczenia, ani to czy jesteśmy małżeństwem czy nie.
Gdybym miała szansę żyć sama, mieszkać sama i nie być z nikim - zrobiła bym to już dawno. To moje najskrytsze marzenie - odpocząć sobie i nie męczyć się z żadnym facetem, ale także nie być od nikogo zależna i móc być samodzielna zupełnie.
Nie chcę mi się opowiadać historii mojego życia, dawnej i teraźniejszej, ale wiedz, że nie mam dokąd odejść.
Mam takie same podejście do tego, jak Ty i to, że zostałam z A. nie znaczy, że mu wybaczyłam to, że mnie uderzył. Bo tego mu nigdy nie wybaczę, co jeszcze gorzej wpływa na nasze relacje i naszą tzw. wspólną przyszłość.
Ja takich ważnych decyzji nie podejmuję pod wpływem emocji i impulsu. Oczywiście, że najlepiej bym się czuła - jakbym się spakowała i zatrzasnęła za sobą drzwi. Narazie to dla mnie niemożliwe. Bo gdzie mam iść? Pod most? Czy do jakiegoś hostelu dla biednych, katowanych kobiet z powiedzeniem, że mój facet ostatnio mnie uderzył i boję się, że znowu to zrobi? Nie pasuję do patologii i do normalnych też nie. Muszę poczekać na odpowiedni moment, żeby odejść. A jeśli uderzy mnie znowu, nie będę już patrzała na nic.
Ale myślę, że tego nie zrobi. Ja mu oddałam, on się mnie boi teraz. Zresztą mogę załatwić nawet tak, że go zabiją i on o tym wie.
Myślę, że on faktycznie żałuje i nie wie co się z nim działo. To jedyny facet, który mnie naprawdę kiedykolwiek kochał. Jednego dnia mnie uderzył, ale przez ostatnie 5 lat robił wszystko dla mnie, poświęcał się i pomagał mi nawet kiedy odeszłam z innym, mimo, że go potrafiłam nawet okraść i oszukać. Ja mam naprawdę okropny charakter. I czasem myślę, że inny facet to by mnie codziennie napiepszał:P A. jest opanowany, nie znam spokojniejszego faceta. Ale ja też potrafię kogoś doprowadzić do ostatecznośći i wyprowadzić z rownowagi nawet największego stoika.
Struktura naszego związku jest skomplikowana. Dużo razem przeżyliśmy, dużo sobie pomogliśmy i jeden drugiego bardzo zmienił. Nie można generalizować i osądzać wszystkich par tak samo.
Ja po prostu jeszcze wierzę w cuda i dlatego daję temu, co nas łączy ostatnią szansę. Jeśli się nie uda, trudno, jeśli się uda - fajnie.

Może miłość się nie kończy, tylko zaczyna się coś toksycznego, chorego.
Nie wyobrażam sobie przestać kogoś kochać, bo mnie uderzył. Serce nie sługa. Mogę się na kimś przez to zawieść, mogę go nawet za to znienawidzić, ale to nie znaczy, że przestanę kochać.
Mama też mnie kiedyś uderzyła, ale nie przestałam jej za to kochać.
Każdemu człowiekowi zdarzają się różne sytuacje w życiu, a jak bym miała tak wszystkich nie przabaczać i nie próbować ich rozumieć - dziś zapewne byłabym sama, bez rodziny i bez przyjaciół. Są sytuacje w moim życiu, gdzie zachowałam się źle, nie fair, okropnie lub niesprawiedliwie. Ludzi mi to wybaczyli, nie przestali mnie za to kochać.
Co innego może przynieś większe korzyści duchowe, większe samozadowolenie niż bycie dobrym człowiekiem? Ja staram się być dobra. Jeśli widzę, że ktoś zasługuje na szansę, ktoś czegoś żałuję, wybaczam lub staram się wybaczyć. Czasem swoim kosztem, ale nigdy do przesady. Zawsze wiem gdzie są granice i nigdy ich nie przekraczam. To też chodzi o to, jak mnie uderzył. Uderzył mnie tak, że nie sprawił mi bólu, tylko mnie upokorzył i poniżył. Może właśnie o to mu chodziło? Może trzeba popracowac nad związkiem, dowiedzieć się jaki ma żal do mnie i dlaczego, że chciał mnie upokorzyć. I próbować to rozwiązać, może nie wszystko stracone, a jeśli stracone to co za różnica czy rozstaniemy się teraz czy trochę później? Ja po prostu nie umiem skreślić dziewięciu lat życia przez jedną niejasną sytuację.
Gdyby zaś mnie pobił dotkliwie, sprawił mi ból i miała bym siniaki, możesz być pewna, że poszłabym na obdukcję i go zniszczyła za to.
Znam kobietę, której mąż co rusz łamał czaszkę, co rusz miała obrzęki mózgu, siniaki, ciągle leżala w szpitalu. A ona i tak do niego wracała. Nie ma to nawet porownania do mnie i A. Nie jestem idiotką, jestem ładna i inteligentna. Mogę mieć prawie kązdego faceta. Mogę odejść od A., nie jestem od niego uzależniona psychicznie, emocjonalnie, tylko finansowo. Jestem wyrachowana i dlatego zostałam z nim;) To jest inna sytuacja.

trzymam kciuki za egzamin

Szasza rozumiem Cie, naprawde. Niekiedy dzieją się rzeczy tak szybko że nawet nie zdarzysz pomyśleć. Tymbardziej pod wpływem alkoholu. Jeżeli uderzył Cie tak na opamiętanie i nie jest złym człowiekiem, to rozumiem. Naprawde, ja jestem straszna suka że tak powiem. Wiem że nie jestem dobra dla swojego M. i potrafie go uderzyć , on ciagle się bronił i w końcu mi własnie oddał na opamietanie. Byłam w szoku?! Bo jak on mógł?! Ale tak naprawde doszło do mnie że to ja go sprowokowałam i po tym wszystkim co ja mu robiłam wcale się nie dziwie że mnie "szturchnął" oczywiście zrobiłam z tego straszna afere czego bardzo żałuje.
Może i powinnam do tego inaczej podchodzić bo mój ojciec znęcał się nad mamą, siostrą i mną psychicznie i fizycznie. Ale to było zupełnie coś innego.
Jeśli uderzył Cie zupełnie bez powodu- a tak naprawde nie ma prawa tego robić nigdy, myśle jednak że wyjątki się zdarzają.
Sama najlepiej wiesz co was łączy, jednak jeśli myślisz o odejściu i o byciu samej może sie zastanów nad tym? Ja wiem że ciężko się żyje samemu, tymbardziej ze nie jest łatwo się utrzymać. Ale gdy się ma prace, to zawsze można coś wynając ze współlokatorem.Sama tak zrobiłam kiedyś, pracowałam w 4 różnych pracach, ale byłam szczęsliwa że potrafię się sama utrzymać i nie jestem zależna od niego! Oczywiście to było do momentu kiedy nie poznałam mojego Ale jesteś młoda i całe życie przed Tobą! Życze powodzenia i cierpliwości

Sasza - wygląda na to, że wiesz co robisz. Więc dalej kontroluj sytuację
Świenie gothka ja miałam dzisiaj egzamin ale czuje się po nim niepewnie... Póki co wszystko mam ładnie pozaliczane i został mi tylko jeszcze jeden egzamin więc będę się częściej na forum pojawiać.