Netkafejka 20 + ... czyli netkafejka wczesajki ... - Netkobiety.pl

Hej, czy jest tu jeszcze ktoś poszukujący koleżanek, być może i przyjaciółki? Jestem nowa i w sumie zdesperowana by poznać kogoś nowego, z kim można wyjść na kawę czy zakupy.

Też kogoś szukam do pogaduch. Pisz śmiało 

Jakby ktoś chciał pogadać czy się poznać to zapraszam. Jestem z okolic Gdańska

Choroby jak najbardziej mogą opóźniać miesiączke, jednak nie można wykluczać ciąży.

Nie wiem, czy jest to dobre miejsce na ten post, ale pragnę się wygadać..
Od jakiegoś czasu czuję, jakoby moje życie mogłoby sie nadawać na odcinek jakiejś kiepskiej telenoweli. Wszystko czego dotknę się sypie i ciężko mi jest o tym gadać z przyjaciółmi. Mimo iż wiem, że mogę im zaufać i cenię ich zdanie w każdym aspekcie, to nie wiedzą oni o wszystkim. Każdy z nich zna jakiś fragment, ale nikt nie zna wszystkiego i właśnie dlatego tu jestem. Chce to z siebie wyrzucić, a jeśli ktoś mnie zrozumie albo da jakąś radę, to jeszcze lepiej.

Zacznę od tego, że poszłam w tym roku na studia, o których od zawsze marzyłam. Z tego powodu musiałam zrezygnować z pracy, która dawała mi mega radość i wyprowadzić się  z mojego rodzinnego miasta, by zamieszkać w obecnym, czyli Łodzi. Mimo, że zamieszkałam z kuzynem, z którym mam bardzo dobry kontakt - czuję się źle. Idąc na uczelnię, do pracy, czy wracając do mieszkania pragnę jedynie wrócić do Olsztyna, do mojego domu, prawdziwego domu. Nie potrafię rozmawiać z ludzmi z kierunku, nie potrafię rozmawiać z ludźmi z pracy, nie potrafię znieść tego, że żyje w mieście, którego nienawiedzę. 
Pracę, którą mam tutaj jest tą samą(kino), którą miałam w Olsztynie, jednakże jest pewien problem. W Olsztynie ją kochałam - W Łodzi nienawidzę. Sądziłam, że będzie mi łatwiej, bo przecież posiadałam doświadczenie, aczkolwiek widzę i czuję, że kierownicy traktują mnie gorzej niż nowych. Krytykuja mnie za każdm razem, jak zrobię coś nie tak, jak oni chcą, a co, jak robiłam w Olsztynie, było dobre. Zawsze przy takich sytuacjach złośliwie mówią, że "chyba za długo nie pracowałaś w kinie" albo "chyba nigdy na kasie nie siedziałas". Siedziałam na kasie, byłam na barze i sprzątałam sale. Robiłam wszystko, ale nie tak, jak chcą oni. Za każdym razem, gdy wracam z pracy do domu chce mi się płakać z mojej bezsilności.

Rozmawiałam z rodzicami oi tym, bym mogła studiwać zaocznie, jednakże moje prośby spełzły na niczym. Uważają, że jest to niesprawiedliwe względem kuzyna i mam się ogarnąć. Nawet nie wiecie, jak ciężko jest mi się "ogarnąć" i żyć w Łodzi, kiedy w każdym momencie bycia tam mam ochote pociąc sobie żyły. Czuje się tam taka pusta i osamotniona..
Zawsze, gdy wracam do Olsztyna - idę się napić, by zapomnieć chociaż na chwilę o wszystkim.

Do tego wszystkiego nie ma dnia, kiedy bym nie myślała o pewnym chłopaku. Na wstępie powiem, że nie jestem w nim zakochana czy coś.. po prostu.. lubię go, a i w pewnym aspekcie mi się podoba, ale nie pragnę mieć z nim związku. Z żadnym facetem nie chce mieć związku, ale to może za chwilę wyjaśnię.
Wracając do niego. Raz na jednej imprezie się napiliśmy i tą miłą noc mieliśmy dokończyć u niego, jednakże z samego rana musiałam iśc do pracy, więc grzecznie odmówiłam. Przez nastepne dni unikał mnie (pracowaliśmy razem). Oddawał wspólne zmiany i nie gadał. Było mi serio przykro. Kilka razy chciałam z nim o tym pogadać, ale zawsze kończyło się to tak samo. Dopiero kilka dni przed moim wyjazdem do Łodzi, zaczął ze mną rozmawiać,  a nawet zarzucać jakieś propozycje. Byłam mega zadowolona, bo bardzo chciałam się z nim przespać, ale za każdym razem kończyło się to tym samym, czyli niczym.
Nic mnie bardziej nie denerwuje, niż niewiedza. Pragnę jedynie, by powiedział raz na zawsze, czy w końcu się prześpimy czy też nie. Jednakże dla niego, to chyba za dużo..

Ostatnia rzeczą jaką  chce z siebie wyrzucić jest fakt, że podobają mi się kobiety. Nie jestem jednakże lesbijką, a przynajmniej nie w 100%, gdyż, jak widać powyżej, podobają mi się i faceci. Niewielu moich znajomych o tym wie, a jak wiedzą, to albo szanują mój wybór albo chcą mnie "naprawić" albo nakłonić, bym związała się z facetem. Jest to strasznie męczące zarówno do słuchania, jak i życia, gdyż faceci mnie kręcą.. do momentu. Jak lubię mówić "lubie facetów do pewnej granicy. Tylko od pasa w górę." Nie trawię, nie znoszę, a wręcz obrzydza mnie to, co panowie mają w spodniach. Zawsze, gdy miałam propozycję "zabawy" reagowałam identycznie. Najpierw byłam mega nakręcona, by później uświadomić sobie, że nie mogę.. W przypadku wyznania o chłopaku wyżej miałam tak samo. Z jednej strony chcę, pragnę, ale z drugiej..
Najpewniej w przyszłości zwiążę się z kobietą, a przynajmniej bardzo bym tego chciała, ale cóż.. albo jestem ślepa albo nie jestem w stanie innej bi czy les znaleźć.

Jesli ktokolwiek to przeczytał, to czapki z głow.
Dziękuję, że mogłam się wyżalić.

Witam. Nie wiem czy dobrze dodaje post, przypadkiem tu trafiłem. Mam 25 lat mój problem wygląda tak, że kiedyś byłem otwartym chłopakiem nie bałem się zagadać do dziewczyny i wgl. Poznałem dziewczynę byłem z nią dłuższy czas zaufałem jej i przejechałem się na tym. Teraz nie potrafię żadnej dziewczynie zaufać. Wszystkie dziewczyny oceniam jednakowo. Boję się zagadać do dziewczyny. Jestem dość przystojny i widzę że dziewczyna wysyła mi sygnały ale mimo tego osądzam ja bardzo szybko nawet jej nie znając. Jak sobie poradzić z tym? Jak zaufać? Jak przełamać siebie i zagadać?

Jeśli on chce wrócić do żony to co Ty możesz zrobić w tej sytuacji? Przecież nie zmusisz go żeby był z Tobą. Teraz jedynie możesz się z tym pogodzić, pocierpieć i za jakiś czas zapomnisz.

Cześć, jest ktoś tutaj w kafejce?

A szkoda, bo fajnie czasem popisać o "niczym".

Cześć, może rzucę moją propozycję. Jakie książki czyta się w naszym wieku?
Ostatnio wciągnęły mnie książki do samorozwoju, a szczególnie rozwijające kreatywność. Od niedawna czytam Roger Oech - Kreatywność, pokazuje świetne jak ćwiczyć twórcze myślenie i w super sposób mówi jak radzić sobie z błędami.

Sama chciałam o to spytać... Poleci ktoś jakąś dobrą obyczjówkę?

Polecam książki Katarzyny Michalak. Fajne obyczajówki. Lekko się je czyta .

.

O to dla mnie. 22 w tym roku.