Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

hm... napisał/a:

Jak im przedstawisz sytuację, opowiesz nie odrzuc? Ciebie, chyba, że nie są prawdziwymi przyjaciółmi.
Nic się nie martw.
Będzie ciężko, będzie bolało. Zobaczysz jednak co będzie potem.

nie umiem zrozumieć dlaczego odrzucm milosc chlopaka ktoremu widac ze zalezy i wogole...nie wiem czemu.
może poprostu spokojne zwiazki mnie nudza?

indyjkaa napisał/a:

pati31 napisał/a:

Czyli niema kkzb sa tylko slabie kobiety ,ktore nie potrafia zyc wlasnym zyciem ,chlopak matko Boska , co dopiero bedzie jak bedzie maz?

Mowie to bo okres narzeczenstwa to proba  ,jesli sie nie sprawdza to trzeba szukac dalej
Wiecej samorozwoju, chceci zycia ,a naprawde bedzie dobrze

Pati,cóz za piekne hasła...

Wiem jak to brzmi ,sama sporo przezylam z panteflonem ,bylym .
Naprawde jedyne na co mamy wplyw to na siebie i na wlasne zycie ,nigdy  nie wiemy do konca co mysli druga osoba i jakie decyzje podejmie ,partner ,partnerka maja wlasna wole zgodna do swojej osobowosci i wartosci ,ktore wyznaja.
Jedyne co mozemy zmieniac i o co walczyc o siebie .
Ten kto nie daje sobie prawa do kleski ,bledow zlych wyborow ,przezywa rozczarowanie zyciem .
Tak naprawde  to  popelniane  bledy ,zle ulokowane ,uczucia - sa doswiadczeniami zyciowymi ,ktore sa nie odzowna czescia zycia i budowania szczescia .

Przezywac zycie ,jako samo przezycie ,ze wszystkimi dobrymi chwilami i zlymi .

Wiem ze napoczatku drogi zawsze jest trudno ,ale warto zawalczyc o siebie i swoje szczescie .

Wypisac sobie na kartce za co sie kocha swojego chlopaka ?
I czego sie oczekuje od zwiazku i przyszlego meza.
Potem porownac jaki wychodzi wynik.

Mlodosc jest piekna szkoda tracic czas , na nieodpowiednich ludzi .

Wiem rowniez ,ze czasami trzeba mocnego kopa dostac ,by sie obudzic i obudzic chceci do zycia szczesliwego .

To nie mezczyzni okreslaja nasza wartosc ,ale my same .Nie trzeba miec faceta zeby byc kims wyjatkowym .

Jesli w dziecinstwie nie bylo sie dostatecznie kochanym ,to teraz same sie musicie o siebie zatroszczyc .
Kazdy z nas ma swoja cchmure ,przez ktora trzeba przejsc .
Zeby sie narodzic wewnetrznie ,trzeba umrzec .Doswiadczenia ucza ,ale trzeba brac niepowodzenia ,porazki jako doswiadczenie.

Powodzenia dziewczyny

ps: polecam ksiazke Katrzyny Miller ( jest to swietna psycholog) pt:Nie boj sie zycia .

pati31 napisał/a:

indyjkaa napisał/a:

Pati,cóz za piekne hasła...

Wiem jak to brzmi ,sama sporo przezylam z panteflonem ,bylym .
Naprawde jedyne na co mamy wplyw to na siebie i na wlasne zycie ,nigdy  nie wiemy do konca co mysli druga osoba i jakie decyzje podejmie ,partner ,partnerka maja wlasna wole zgodna do swojej osobowosci i wartosci ,ktore wyznaja.
Jedyne co mozemy zmieniac i o co walczyc o siebie .
Ten kto nie daje sobie prawa do kleski ,bledow zlych wyborow ,przezywa rozczarowanie zyciem .
Tak naprawde  to  popelniane  bledy ,zle ulokowane ,uczucia - sa doswiadczeniami zyciowymi ,ktore sa nie odzowna czescia zycia i budowania szczescia .

Przezywac zycie ,jako samo przezycie ,ze wszystkimi dobrymi chwilami i zlymi .

Wiem ze napoczatku drogi zawsze jest trudno ,ale warto zawalczyc o siebie i swoje szczescie .

Wypisac sobie na kartce za co sie kocha swojego chlopaka ?
I czego sie oczekuje od zwiazku i przyszlego meza.
Potem porownac jaki wychodzi wynik.

Mlodosc jest piekna szkoda tracic czas , na nieodpowiednich ludzi .

Wiem rowniez ,ze czasami trzeba mocnego kopa dostac ,by sie obudzic i obudzic chceci do zycia szczesliwego .

To nie mezczyzni okreslaja nasza wartosc ,ale my same .Nie trzeba miec faceta zeby byc kims wyjatkowym .

Jesli w dziecinstwie nie bylo sie dostatecznie kochanym ,to teraz same sie musicie o siebie zatroszczyc .
Kazdy z nas ma swoja cchmure ,przez ktora trzeba przejsc .
Zeby sie narodzic wewnetrznie ,trzeba umrzec .Doswiadczenia ucza ,ale trzeba brac niepowodzenia ,porazki jako doswiadczenie.

Powodzenia dziewczyny

ps: polecam ksiazke Katrzyny Miller ( jest to swietna psycholog) pt:Nie boj sie zycia .

Największym problemem jest uzależnianie swojego życia, swojego nastroju od kogoś. To od jas samych zależy.

hm... napisał/a:

pati31 napisał/a:

egocentrycy to zazwyczaj fajni ludzi bynajmniej dla mnie z nie banalnymi pasjami???????? czyli??????????? chyba mylisz pojecia?

Nie myli Pati, patrz

"Egocentryzm (łac. ego - ja + centrum - środek) ? tok rozumowania, który polega na centralnym umiejscowieniu własnej osoby w świecie. Niezdolność do akceptowania innych poglądów i postaw niż własne.W życiu człowieka egocentryzm jest naturalną postawą rozwojową, zarówno umysłową jak i moralną, na określonym etapie rozwoju dziecka (okres przedszkolny). Później, a szczególnie w życiu dorosłym, jest objawem niedojrzałości, a co za tym idzie niedostosowania do życia w społeczeństwie. Występuje również w niektórych stanach psychotycznych.Egocentryk postrzega świat wyłącznie z własnego punktu widzenia, poprzez absolutyzowanie własnych doświadczeń, obserwacji i przemyśleń, przy równoczesnym marginalizowaniu opinii pochodzących od innych osób. Nie przyjmuje do wiadomości innych opinii nawet w sytuacji, gdy są o wiele lepiej uzasadnione niż jego własne. Jest głęboko przekonany, że świat funkcjonuje zgodnie z jego mniemaniem lub że najlepiej by było, gdyby tak właśnie funkcjonował, i na tej podstawie określa własne relacje z otoczeniem. Wynikiem takiego rozumowania egocentryka jest pogląd, iż wszyscy ludzie powinni postępować zgodnie z jego wolą i przekonaniami"

tak ,tak ,ale egocentryk nie uzalezni sie od milosci.....

tak skarbie wiem ,raczej chcialam pomoc? niz klocic sie o pojecia .Sama niezapomne jakiego kopa dostalam od Massuki .bbbrbbr ,ale zadzialalo.
Szkoda mi i poprostu zal ,jak wiele kobiet dyktuje swoje zycie pod mezczyzn ,swoja atrakcyjnosc itp.

małamadzia napisał/a:

hm... napisał/a:

Jak im przedstawisz sytuację, opowiesz nie odrzuc? Ciebie, chyba, że nie są prawdziwymi przyjaciółmi.
Nic się nie martw.
Będzie ciężko, będzie bolało. Zobaczysz jednak co będzie potem.

nie umiem zrozumieć dlaczego odrzucm milosc chlopaka ktoremu widac ze zalezy i wogole...nie wiem czemu.
może poprostu spokojne zwiazki mnie nudza?

Może lubisz stale być w kręgu zainteresowania, lubisz kiedy coś si? dzieje.
A co robisz ze sobą i dla siebie?

małamadzia napisał/a:

hm... napisał/a:

Może lubisz stale być w kręgu zainteresowania, lubisz kiedy coś si? dzieje.
A co robisz ze sobą i dla siebie?

Ze sobą to ogólnie teraz czas sesji więc staram się uczyć. A dla siebie? Mam cel żeby w końcu wziąć sie za siebie i przytyc. bo przez te wszystkie nerwy nic nie moge jesc...Dzisiaj umowilam sie do terapeutki. moze w koncu to cos da. moze uda sie odzyskac wiare w siebie.

Bo wiesz. Trzeba się trochę zająć sobą, bo żyjemy dla siebie, nie dla kogoś. Trzeba mieć jakieś swoje cele, zainteresowania.

Witam Was Hmm, Monia oraz wszystkie kobietki po mojej dłuuugiej przerwie i przepraszam, że się nie odzywałam, ale już nie chciałam zanudzać a po drugie brak czasu... Miejmy nadzieję, że Nowy Rok przyniesie coś dobrego dla nas wszystkich...długo się nie odzywałam, znalazłam pracę właściwie drugą, starałam się poświęcić więcej czasu dziecku i ratowałam to co zostało, w sumie starałam się, upalając się do reszty, robiąc krok w przód i natychmiast dwa w tył, straciłam resztki szacunku do siebie i nie mogę ogarnąć własnej głupoty i zaślepienia, jak mogę pozwolić sobie na takie traktowanie, tym bardziej w obecności dziecka, ale nie mam siły, nie mam siły tego zakończyć, siedzę i wyję nad własną bezradnością...dlaczego my wierzymy, wybaczamy, staramy się, jesteśmy lojalne, dajemy szansę, chociaż wiemy, że to nie ma najmniejszego sensu, po co to wszystko...

Hmm... jak sytuacja z Twoim synkiem? zmieniło się coś na lepsze?

lady_n napisał/a:

Witam,

jestem w związku od 3 lat - szczęśliwym, ale ostatnio mam wrażenie, że jestem uzależniona od związku aż za bardzo.

Od momentu kiedy moja przyjaciółka wyprowadziła się z chłopakiem i kontakt nam się urwał, a w domu zaczęły pojawiać się problemy, mój chłopak  spędzał ze mną każdą możliwą chwilę, był ze mną wspierał i kiedy wszystko zaczęło wracać do normy zdałam sobie sprawę, że uzależniłam się od tego. Mam wrażenie, że chciałabym mieć go tylko na wyłączność, czekam na telefon, sms'a cokolwiek . Zła jestem o każdą koleżankę, bo boję się, że go stracę . Zauważyłam, że ograniczam kontakty ze znajomymi, żeby wyjść z domu i mieć trochę inne towarzystwo niż mój chłopak, bo wolę spędzić ten czas z nim. Jest to dziwne - wiem - sama jestem tym przerażona, ale nie wiem jak sobie z tym poradzić. Staram sobie jakoś zająć czas w momencie jak się nie widzimy... jest to uciążliwe zarówno dla mnie jak i dla niego.  Co robić ?

Zmienić to.

hm... napisał/a:

lady_n napisał/a:

Witam,

jestem w związku od 3 lat - szczęśliwym, ale ostatnio mam wrażenie, że jestem uzależniona od związku aż za bardzo.

Od momentu kiedy moja przyjaciółka wyprowadziła się z chłopakiem i kontakt nam się urwał, a w domu zaczęły pojawiać się problemy, mój chłopak  spędzał ze mną każdą możliwą chwilę, był ze mną wspierał i kiedy wszystko zaczęło wracać do normy zdałam sobie sprawę, że uzależniłam się od tego. Mam wrażenie, że chciałabym mieć go tylko na wyłączność, czekam na telefon, sms'a cokolwiek . Zła jestem o każdą koleżankę, bo boję się, że go stracę . Zauważyłam, że ograniczam kontakty ze znajomymi, żeby wyjść z domu i mieć trochę inne towarzystwo niż mój chłopak, bo wolę spędzić ten czas z nim. Jest to dziwne - wiem - sama jestem tym przerażona, ale nie wiem jak sobie z tym poradzić. Staram sobie jakoś zająć czas w momencie jak się nie widzimy... jest to uciążliwe zarówno dla mnie jak i dla niego.  Co robić ?

Zmienić to.

Widzisz pisząc tutaj liczyłam na trochę większe zrozumienie. Łatwo jest powiedzieć " zmienić to " osobie, której problem nie dotyczy.

lady_n napisał/a:

hm... napisał/a:

Zmienić to.

Widzisz pisząc tutaj liczyłam na trochę większe zrozumienie. Łatwo jest powiedzieć " zmienić to " osobie, której problem nie dotyczy.

Ale Hm dobrze mówi... My nic Ci nie powiemy innego prócz tych słów. Skoro Ci taka sytuacja przeszkadza, to trzeba coś zrobić w kierunku aby było lepiej. A jedyny kierunek to ZMIANA. No chyba, ze Ci to pasuje (w co wątpię).
Zauważyłaś, że jest pewien problem - to już plus dla Ciebie. Kolejna rzecz to zastanowienie się, w których momentach możesz zacząć żyć sobą a nie swoim facetem. Związek 2 osób opiera się na wspólnie spędzonym czasie, ale również na umiejętności znalezienia czasu dla siebie (każdy czasem lubi być samotnikiem). No bo czy wszystko musisz dzielić z chłopakiem? Ja kiedyś poświęciłam znajomych i przyjaciół w imię miłości, facet mnie zostawił a przyjaciele się odwrócili. To okropna strata i wtedy właśnie zdałam sobie sprawę, że faceta zawsze mogę zmienić, ale przyjaciół nie...

małamadzia napisał/a:

monia_3103 napisał/a:

Ale Hm dobrze mówi... My nic Ci nie powiemy innego prócz tych słów. Skoro Ci taka sytuacja przeszkadza, to trzeba coś zrobić w kierunku aby było lepiej. A jedyny kierunek to ZMIANA. No chyba, ze Ci to pasuje (w co wątpię).
Zauważyłaś, że jest pewien problem - to już plus dla Ciebie. Kolejna rzecz to zastanowienie się, w których momentach możesz zacząć żyć sobą a nie swoim facetem. Związek 2 osób opiera się na wspólnie spędzonym czasie, ale również na umiejętności znalezienia czasu dla siebie (każdy czasem lubi być samotnikiem). No bo czy wszystko musisz dzielić z chłopakiem? Ja kiedyś poświęciłam znajomych i przyjaciół w imię miłości, facet mnie zostawił a przyjaciele się odwrócili. To okropna strata i wtedy właśnie zdałam sobie sprawę, że faceta zawsze mogę zmienić, ale przyjaciół nie...

Tu się zgodzę stracic przyjaciol straszna rzecz, wiem o czym Lady mówisz sama tak mialam, ale zaczelam zajmowac sie soba:) tak jak Monia radzila. znalezc nowe hobby ja zaczelam chodzic na aerobik czytac ksiazki i teraz niestety uczyc sie do sesji:) ale to wszystko sprawia ze zaczynam to robic glownie dlasiebie. zajmowac sie soba. juz nie boje sie przebywac sama ze soba. wiadomo kazdy ma gorsze momenty. ale wtedy wlasnie trzeba na sile wstac z lozka i zajac sie soba, zeby wylaczyc myslenie o facecie. pozdrawiam, trzymam kciuki!:)

Wspaniale Madziu
Ja również straciłam przyjaciół, czułam się okropnie i do dnia dzisiejszego ich nie odzyskałam
Ale cóż, nauczka na przyszłość. Natomiast znalezienie hobby dobra sprawa, ja dziś jestem po MEGA dużym egzaminie (zostały jeszcze 2). Ale na razie na tydzień spokój. Wiec nadrabiam zaległości - w filmach

hm... napisał/a:

kameleon02 napisał/a:

Hmm... jak sytuacja z Twoim synkiem? zmieniło się coś na lepsze?

Tak trochę lepiej jest. Mam nadzieję, że coraz lepiej . Wychowanie to trudna sztuka, a raczej wychowywanie.
Jak tam u Ciebie?

U mnie żadnej poprawy, za dwa tygodnie mam wizytę z młodym u psychiatry, problemy z koncentracją jakby się pogłębiły, oprócz tego nic nie pamięta,,,chodzimy od dwóch miesięcy na terapię biofeedback, ale też żadnych rezultatów jak do tej pory, mam też skierowanie do neurologa, na razie szukam jakiegoś w okolicy, bo gdzie dzwonię to nie ma dziecięcego :-(
...boję się, że będzie jeszcze gorzej, tatuś ma zamiar się wyprowadzić, znów go problemy przerosły- biedulek - podobno już znalazł mieszkanie, nie rozmawia ze mną w ogóle...jestem tak wściekła na siebie, że pozwoliłam mu wrócić,,,ostatnio jeszcze się dowiedziałam, że oszukiwał mnie przez ponad dwa lata finansowo, mamy teraz masę długów, które zostaną na mojej głowie i szczerze mówiąc nie wiem co mam robić,,,, pracuję już na 1,5 etatu, muszę to ograniczyć, żeby mieć czas dla dziecka, bo nie mam na kogo liczyć, ale wtedy wiem, że nie będę miała na rachunki...
...nie wiem co robic, aby bylo dobrze...

Jutro postaram się coś sprawdzić...najgorsze, jest to , że od wczoraj jestem na L-4 ( przeciążenie ręki, tzw:"łokieć tenisisty"), w sumie praca mi w wyleczeniu tego nie pomaga i wskazana by była zmiana, tylko na jaką??? albo będę pracować z bólem albo zostanę za chwilę bez pracy, ahh jak się wali to wszystko na raz...

Zajmuję się sprzedażą internetową, ale mniej niż kiedyś, teraz powiedzmy, tak na pół etatu...a pięć miesięcy temu zatrudniłam się w markecie, ani jedno, ani drugie mi nie służy i szczerze mówiąc nie wiem co mogłabym robić, praktycznie całe życie w handlu, studia nie skończone...

Tak...można robić dużo rzeczy, ale jeszcze trzeba jakoś za to przeżyć, a nie mogąc liczyć na drugą połowę, to ciężko...niestety

Co chciałabym???....zawsze lubiałam coś organizować, powiedzmy czuwać, aby wszystko było dopięte na ostatni guzik, mogłabym organizować, np: wesela albo projektować wnętrza, ale to tylko marzenia...

małamadzia napisał/a:

hm... napisał/a:

Może lubisz stale być w kręgu zainteresowania, lubisz kiedy coś si? dzieje.
A co robisz ze sobą i dla siebie?

Ze sobą to ogólnie teraz czas sesji więc staram się uczyć. A dla siebie? Mam cel żeby w końcu wziąć sie za siebie i przytyc. bo przez te wszystkie nerwy nic nie moge jesc...Dzisiaj umowilam sie do terapeutki. moze w koncu to cos da. moze uda sie odzyskac wiare w siebie.

malamadzia mam pytanie, czy byłaś już na terapii, czy to Ci coś daje?...bo już jestem chyba sceptycznie nastawiona, a może dlatego, że chodziłam do psychologa " z kasy"...od wtorku znów się wybieram do tej samej pani psycholog, ale chcialabym na terapię się zapisać, dlatego pytam...

Idę jutro do psychologa i zobaczę jak będzie, co mi powie...

małamadzia napisał/a:

kameleon02 napisał/a:

Idę jutro do psychologa i zobaczę jak będzie, co mi powie...

Napisz jak było...

Ja również po rozmowie z panią psycholog, na początku trochę musiałam poprzypominać( ostatnio byłam u niej we wrześniu). W sumie tyle się nazbierało przez ten czas, nie wiedziałam od czego zacząć i chyba mówiłam niezbyt zrozumiale...pierwszy raz mi mi tam łzy poleciały, gdy mówiłam o młodym...w sumie dowiedziałam się tyle, że chyba raczej nie mam depresji, tylko jestem tym wszystkim bardzo już zmęczona, bo jest za dużo spraw( ciągle dochodzi coś nowego), ciągnie się to też już masakrycznie długo i już mnie to wszystko przerosło( w sumie tyle to ja też wiem, ale może dobrze, że ktoś "obcy" to powiedział, przynajmniej nie myślę, że jestem szurnięta). Druga rzecz- kolejny raz zostałam utwierdzona w tym, że sytuacja z synem jest w 90% skutkiem sytuacji w domu.
Trzecia rzecz- jeżeli mam się rozstać z mężem, najlepiej to zrobić, jak najszybciej, tzn: zacząć działać w tym kierunku, a nie siedzieć i gdybać.
Czwarta rzecz- mam sobie nie robić wyrzutów, że mogłam to zakończyć cztery, dwa lata temu ( nie obwiniać się). Mam to potraktować w ten sposób, że dałam szansę, bo każdy na nią zasługuje oraz, że zrobiłam wszystko, aby było lepiej, ale sama więcej nie zrobię.
Na następną wizytę- za tydzień- mam się zastanowić nad małą rzeczą, co bym mogła zrobić( albo to zrobić) aby coś ruszyło, było łatwiej, lżej...

Już sobie nie wyrzucam, przeszłam nad tym do porządku dziennego, tak jakoś...
Ja byłam z sobą u psychologa, nie z młodym, tylko podczas rozmowy weszłam na temat dziecka...
...młody chodzi do poradni pedagogiczno- psychologicznej do psychologa( nawet lubi), ale wizyty co 2-2,5 miesiąca- masakra...wczoraj miałam z młodym wizytę u psychiatry, ale została odwołana, następny termin za miesiąc

Witajcie
Trochę mnie tu nie było, ale przeglądam wątek i czytam Was dziewczyny.
Ja ciągle walczę z uzależnieniem, nastrój raz w górę, raz w dół.
Terapia trwa, zmiany może niewielkie, ale zaczęłam bardziej skupiać się na swoim odczuwaniu, swoich potrzebach, mniej analizować zachowanie m.
Piszę ciągle na swoim wątku i to bardziej z potrzeby wylewania emocji niż z potrzeby otrzymania rad.
Jeżeli chodzi o związek to jest gorzej niż było, pozostawiam to na razie własnemu biegowi.
Pozostawienie tego jak jest i nie wpływanie w żaden sposób na pozorną zmianę swoim zachowaniem ciągle powoduje u mnie niepokój, dalej walczę z sobą, aby nic nie robić i cholernie to ciężkie. 
Na decyzję postanowiłam dać sobie czas do końca terapii. Na razie muszę dopiąć to, co zaplanowałam.
Podjęłam decyzję jeżeli chodzi o moją pracę, otwieram działalność. Wszystko dopiero w zalążku, ale mam nadzieję, że się uda.