Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Widocznie nie zależy Mu tak bardzo na Tobie jak Tobie na Nim.

nika76 ale nie wiesz jak to jest- komuś łatwo jest doradzić... Sobie trudno

Nie, nie odezwał się. Moja współlokatorka zadzwoniła do niego i powiedziała mu, ze jest niedobrze... Przyjechał, przeprosił... Dostał opier*** za to, że nie liczy się ze mną i moimi uczuciami. Obiecał poprawę...

Dziewczyny oni się nie zmienią..  Chyba my musimy uwierzyć w siebie i w to, że zasługujemy na milość bez tych nerwów i ciągłych rozczarowań, bo facet jest taki jaki jest.(A olewanie kogoś pod to, żeby ktoś zaczął za nami latać to też przejaw kochania za bardzo..)

No wlasnie.Ci dobrzy nas nie pociagaja.Z tymi złymi ciągła huśtawka.Ja jestem od dzisiaj singileka.Jest mi strasznie przykro.Tym bardziej,ze napisal...uwaga...-SMS.Nie o tym,ze to koniec,tylko ze nie mamy juz chyba o czym gadac.Chociaz to na jedno wychodzi,prawda?

Indyjko to masz teraz szansę zadbać o siebie i zrobić miejsce dla wartościowego mężczyzny:)
Ten sms co napisał to tylko świadczy o nim, że ten facet się nie nadaje na wspólne życie.

No wlascie uciekam na siłę od tych co mnie kręcą od 1 spojrzenia, bo za duzo razy już się okazywało, że z takimi niepewność i hustawki wieczne..
Tylko jak ulożeni mnie pociągają to ja już nie wiem co robić:-)

Lepiej dlugo poczekac czasami

Czasami, dopóki sytuacja się nie unotmuje.

Olej drania. Chce czegoś, niech sam to zrobi. Jakże prosto jest obwinić kogoś.

Jie można się dać.

Dzięki  dziewczyny za wsparcie. Dla mnie najgorsze z całej tej sytuacji, w której się znajduję jest poradzenie sobie z tym bólem, który czuję. Nie mogę tego znieść. Ostatnio sięgam po różnego rodzaju znieczulacze, pomaga na chwilę, ale wiem, że to najgorszy sposób, który może prowadzić do uzależnienia. Wszyscy mówią, łącznie z moją terapeutką, że żałobę po związku trzeba przeżyć, ale ja sobie kompletnie z tym nie radzę. 
Hm
Jak Ty sobie z tym poradziłaś?

Narazie na terapii bylam 2 razy.Dlatego ciezko okreslic czy terapia mi pomaga.
Mojemu chlopakowi chyba sie cos odkleja.Mysli,ze bede go wkurzac dlatego nie dzwoni.To jakis absurd.Znowu robie sie zmeczona tym wszystkim.A najbardziej wkurwia mnie to,ze nie gadamy przez telefon tylko fb.On nie wie jak odebrac to co pisze.

Hm,
Tak naprawde to ciagle jestesmy w izolacji.Kazde ma swoje zycie i tylko od czasu do czasu wspolne.Dla mnie to za mało.Ja chce z kims dzielic swoje zycie.Cieszyc sie ze zwyklych chwil.A nie zeby to bylo od swieta.Tyle miesiecy,a ja go tak malo znam.Bo on tak chce.
Na sylwestra ide ze wspollolatorem,bo ten moj jedzie do Pl.Nawet nie zaproponowal,zebym przyleciala.Bo mowy o tym,zeby on przyjechal nie ma.Ma wolne,wiec zostaje.Wczoraj stwierdzil,ze pojedzie w gory,bo nigdy nie byl.Ze znajomymi jak zwykle.A ja?Gdzie jestem ja w tym wszystkim?Nigdzie.Nie ma mnie chyba.Mam dosc.Znowu mam dosc.Chyba wole byc sama jak mam tak cierpiec i plakac.

Ją też śpiewam

Lubię siebie za to, że potrafię szybko i skutecznie reagować w ekstremalnych sytuacjach.
Lubię siebie za to, że jestem wyrozumiała i mam w sobie dużo emoatii.
Lubię siebie za to, że łatwo nawiazuję kontakty z ludźmi.
Lubię siebie za moje poczucie humoru.
Lubię siebie za to, że potrafię dac wsparcie najbliższym, (ale inie tylko, mam taka nadzieję;))
To może już wystarczy.

No to jeszcze raz ja, bo muszę sobie poprawić humor .
Lubię siebie za wytrwałość.
Lubię siebie za pracowitość.
Lubię siebie za ciekawość świata.
Lubię siebie za to, że pomagam innym i sprawia mi to radość.
Lubię siebie za to, że mam w życiu pasję, którą rozwijam.

Pomysl swietny dziewczyny.
Chcialabym tez cos napisac,ale nic nie przychodzi mi do glowy.

Popieram ten pomysł.
Lubię siebie za to wszystko co wy wymieniłyscie oraz za to,że jeszcze sie nie złamałam.

Fajny pomysł, ale musiałam długo zastanawiać się nad tym co w sobie lubię.
Mam nadzieję, że za jakiś czas będę mogła dopisać  jeszcze kilka rzeczy do tej listy.

Lubię siebie za pracowitość
Lubię siebie za wytrwałość
Lubię siebie za to, że w końcu zdecydowałam się, aby zmienić coś w swoim życiu
Lubię siebie za to, że bliskie mi osoby mogą zawsze na mnie liczyć

Tak dziewczyny, robimy dluga liste naszej cudownosci!

hmm tak na prawdę nie wiem od czego zacząć. Po Przeczytaniu jednego artykułu "kocham za bardzo" doszłam do wniosku, że sprawa również dotyczy mnie. Mam na imię Madzia i jestem studentką. Mam chłopaka, przy którym tracę poczucie własnej wartości. Czuję się mało atrakcyjna i do niczego. Dla niego potrafię rzucić wszystko byle by się z nim zobaczyć. Kiedy nie możemy się spotkac to czuje sie zle. nie wiem co mam ze sobą zrobić. czuje ogromną pustkę  wtedy. W normalne dni ciągle patrzę na zegarek i odliczam czas do spotkania. to juz mnie meczy. chcialabym zaczac normalnie funkcjonowac ( a wiem ze potrafiie tylko jakąś blokade mam) chlopak leczyl sie w osrodku odwykowym rok. (jestesmy razem prawie 2,5 roku) przed jego pobytem w osrodku moje zycie polegalo na wyciaganiu go z nalogu. kiedy trafil do osrodka czuulam ze wszystko leglo w gruzach. musialam praktycznie od nowa nauczyc sie zyc Mialam przyjaciol wychodzilam smialam sie. bylam zupelnie inna osoba. mozna powiedziec ze odpoczelam od tego wszystkiego, natomiast kiedy wrocil znow podporzadkowalam pod niego cale moje zycie. Nie chce tak dalej zyc,. chcialabym zmiec to tylko nie wiem jak. Chciałabym dalej z nim byc ale zeby nasz zwiazek byl oparty na zdrwej relacji. juz sobie sama ze soba nie radze;(

Witam Was przemiłe Kobietki,
jestem dosc nowa na tym forum, ale od jakiegos czasu was podczytuje. Niesamowita jest wasza siła, a takze madrosc. To jak sie wspieracie i dajecie sobie wzajemnie oparcie.
Analizując moje zycie, chyba nigdy nie doswiadczylam takiego zrozumienia i wsparcia. Raczej odwrotnie - od najmlodszych lat wzmacniano mi charakter poprzez nieustanna krytyke i niezadowolenie.

I oto jestem tu - kkzb. W grudniu na innym watku pisalam o moim rozstaniu, ktore finalnie skonczylo sie zejsciem. Jednak po miesiacu jestem w tej samej sytuacji. Moj eks po raz kolejny wyrzucil mnie z domu. Mnie i moja 8-smio letnia corke. Z dnia na dzien. Chociaz jeszcze kilka dni wczesniej chcial probowac, to moj smiech w nieodpowiedniej sytuacji doprowadzil go do wniosku, ze probowac juz nie chce.
Najgorsze jest to, ze pomimo agresji z jego strony, humorow, wyrzucaniem mnie z mieszkania pod byle pretekstem - ja nie potrafie sie odciac od sytuacji. Im bardziej mnie odpycha, tym bardziej mnie do niego ciagnie i mało tego, bez jakiejkolwiek godnosci prosze go o szanse.
I pomimimo tego, ze nie zawinilam (a bynajmniej nie jestem jedyna, ktora ponosi wine) prosze i prosze, az w koncu eks napelni swoja szklaneczke uczuc i laskawie stwierdza, ze da mi kolejna szanse.

spojrzalam dzisiaj w lustro i ze lzami w oczach stwierdzilam, ze jestem chora, emocjonalnie uzalezniona od toksycznego zwiazku, ze funkcjonuje 5 lat w mechanizmie "im bardziej mnie skrzywdzisz, tym bardziej chce byc blisko ciebie"

Mam wielka nadzieje, ze to rozstanie jest ostatnie. Dla dobra mojego i przede wszystkim mojej corki.

Witam,

może to głupie co pisze, ale czuje się zagubiona i nie wiem, w którą stronę podążać mam i przede wszystkim jak. To tak, jakbym była małą dziewczynką, która nie zna życia i potrzebuje kogoś obok, kto nią pokieruje, bo z zasady wie lepiej. Jednakże to nie bajka... Mam 25 lat i nie mogę zrzucić wyborów dotyczących mojego życia na inne osoby, choć bardzo bym tego chciała. Gdyż czuje się, że jestem do niczego... Najchętniej bym połozyła się spać i przespała ten okres oczekując, że wszystko samo się jakoś rozwiąże. Problemy w domu, relacje z ludźmi, samotność... Proste i czasem banalne problemy, a mi sprawiające wiele trudności...

No bo tak w domu - pokłóciłam się z mamą i nasze relacje się zmieniły. Chciałabym je jakoś naprawić, ale nie wiem jak. A poszło (jak nigdy) o to jaką jestem osobą. Uważa, że studia mnie zmieniły, że mam gdzieś dom, gdzieś ją, bo rzadko przyjeżdżam (studiując dziennie i zaocznie trudno znaleźć wolny dzień, gdyż zaoczne zjazdy mam co tydzień). Cały czas wypominała mi w okresie świątecznym, że jestem do niczego, mówiła o moich błędach młodości (kurcze chyba po to jest się człowiekiem, że uczy się na własnych błędach). Jednakże nie powiedziała o mnie nic dobrego. Bo uznała, że jedynie co może powiedzieć pozytywnego to gratulacje za zdany egzamin na uczelni. Tylko tyle we mnie widzi (studentkę!!). Wcześniej umiała docenić głupoty, śmiać się, żartować... Teraz ona sama żałuje, że mnie ma i tyle kasy władowała w moją edukację... A przecież nie ona mnie wychowała, a społeczeństwo. Ją pamiętam tylko jak była w pracy, bądź odsypiała po pracy. Nie było czasu na rozmowy, na problemy. Nie wiedziała o nich nic. A uważała się za moja przyjaciółkę, choć gdy raz poszłam z problemem to mnie wyśmiała... Więc po co strata czasu na gadanie o czymś, co dla mnie może i jest ważne, ale jej w tamtym czasie wydawało się głupotą?

Relacje z ludźmi to kolejny problem... Bo wszyscy odchodzą ode mnie. Odsuwają się, bądź kończą znajomość. Podobno jestem destrukcyjną osobą... Sama zauważyłam, że ciężej mi z relacjami osobowymi. Jak kogoś poznaję to jest fajnie (na początku), a potem jestem nachalna bo boje się stracić kontakt i chyba to jest mój problem. Skupiam się i cholernie potrzebuje kontaktu z człowiekiem (może to wynik tego, że do liceum nie miałam koleżanki?). Nie wiem co robić... Ostatnio poznałam kolesia (fajny jest), pisaliśmy do siebie codziennie, dzwoniliśmy, skype itp przez bite 2 miesiące. Kontakt wręcz spoko, potem przyjechał i nagle kontakt się urwał na 2 tygodnie. W nowy rok koleś, który był mną zainteresowany napisał mi, że ma dość mojej nachalności i żebym dała sobie siana. To powoduje, że czasem mam ochotę napisać mu, że to koniec znajomości, ale coś mnie powstrzymuje. Strach, że jak to zrobie, to już nikogo nie będzie. I tak trzymam się tej znajomości (piszemy do siebie raz na tydzień - tzn ja pisze, on z grzeczności odpisuje). Moja współlokatorka też się wyprowadza, bo po 3 miesiącach nie wytrzymuje (heh prorocze słowa mojej mamy - niedawno powiedziała, że jestem złym człowiekiem i nie dziwi się, że ktoś nie może ze mną wytrzymać, że ciagle jestem samotna i nie mam bliskich znajomych. Twierdzi, że to moja wina, bo się zmieniłam)

Samotność jest jakby powiązana z tymi relacjami... Cały czas gdy wracam z uczelni siedzę na stancji. Nie mam koleżanek, nie mam chłopaka, nie mam znajomych. Ci ze studiów są zgrani od lat, ja to taki obcy dodatek...

Naprawdę nie wiem co robić i chciałabym znaleźc rozwiązanie - ale jak i gdzie? Naprawdę nie wiem jak do tego podejść... Gdzie szukać wskazówek o drogowskazów mogących mi pomóc?

(ja wiem, ze to nie temat dotyczący kkzb, ale musiałam się komuś wygadać)

Monia
To może zabrzmi groźnie, ale czy nie szukałaś przyczyny w sobie?

A może swyczajnie nie dostrzegasz, nie widzisz czegoś w swoim zachowaniu. A przez nie możesz też tego nie zobaczyć. Możesz też się zezłościć kiedy ktoś Ci powie o co chodzi.

Z czego wynika ta zachłanność?
Z chęci posiadania na własność?  I do tego chęć ciągłej kontroli. Chcesz kontrolować? Wiedzieç co robi ta osoba w każdym prawie momencie?

Ale jak się będziesz czuć jeśli ta osoba nie odbierze tego telefonu na przykład?

Noooo...
Przewrażliwienie zbyt duże może też:)

No to co teraz powinnaś zrobić?

Małamadzia,to posłuchaj rozsądku.Rozum czasem podpowiada lepiej niz serce.Rozum nie daje sie tak omamic.

No więc właśnie pomimo wielkiego płaczu bólu chyba tak zrobie. boje sie ze zostalam z tym sama tzn odcielam sie od wszystkich znajomych zeby byc tylko z nim. a teraz troche tak glupio mi wrocic do nich;((( czuje sie mega samotna

nie umiem zrozumieć dlaczego odrzucm milosc chlopaka ktoremu widac ze zalezy i wogole...nie wiem czemu.
może poprostu spokojne zwiazki mnie nudza?

egocentrycy to zazwyczaj fajni ludzi bynajmniej dla mnie z nie banalnymi pasjami???????? czyli??????????? chyba mylisz pojecia?