Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Myślisz, że ja wiem... Sama jestem zaskoczona!
Dobrze mówisz - był... Był zawsze, non stop, w najtrudniejszych sytuacjach... I nagle KONIEC...

Jedynie czego chciałam to aby był. Potem po prostu jak każda kobieta chciałam czuć się kochana, chciałam widzieć, że mu zależy. Bo zaczęło być tak, że to ja byłam na jego zawołanie, wtedy gdy on chciał. Jego potrzeby i pragnienia były realizowane a wszystko co dotyczyło mojej osoby było odsuwane na bok... Jakby się nie liczyło...

Szukam swojego miejsca na tym forum.Zaczęłam u kobiet na zakręcie,ale widzę,że chyba do Was bardziej pasuję.Mam dzieci i męża,który zewnętrznie jest wspaniały:nie pije,pracuje,zajmuje się dziećmi jak trzeba.A ja jestem typową matką Polką:wstaję,idę do pracy,robię zakupy,gotuję obiad,zajmuję się dziećmi i robię wszystko tak,aby mój mąż był zadowolony.On nie uznaje słowa nie.Każde moje nie kończy się kłótnia,więc dla świętego spokoju na wszystko się zgadzam.

Gdybym o sobie myślała,to nie dałabym rady.Po prostu o sobie staram się nie myśleć.Jak mi się to nie uda,to zaraz słyszę jaka to jestem nie dobra.

Tak,tylko ja nauczyłam się być taka i stwierdziłam,że to jest dobre dla rodziny.Długo byłam inna i było piekło w domu.Wydaje mi się,że dla dobra ogółu trzeba się poświęcić.

bulinka_1969, może jesteś za mało konsekwentna w tym swoim mówieniu "nie". Jeżeli mówisz nie, potem jest kłótnia i Ty dla świętego spokoju się zgadzasz, to Twój partner po prostu wie, że Ty i tak się zgodzisz. Może odważ się powiedzieć nie, a potem zrobić tak jak Ty uważasz. Twój partner nie uznaje Twojego sprzeciwu, bo wie, że Ty i tak ulegniesz. Czego się boisz, że pozbywasz się swoich praw, po to by inni mieli satysfakcję, aTy nie? Pamiętaj, na asertywność nigdy nie jest za późno. Czasami też, ze strachu, wyolbrzymiamy pewne rzeczy. Myślę,że gdybyś zaczęła mówić nie i była konsekwentna, to Twój partner szybciutko dostosowałby się do Ciebie i zacząłby Cię szanować. I nie potrzeba do tego kłótni...

W dużej mierze często taki stan rzeczy jest wynikiem tego, że na to pozwalamy.

Powiem szczerze,że sama nie wiem co jest lepsze.Bardzo długo,bo ok.13 lat mówiłam nie.Było w rodzinie okropnie.Dzieci słyszały ciągłe kłótnie.Teraz jest w domu spokój,ale ja staram się zrobić tak,żeby mąż był zadowolony.
Wybaczcie,ale muszę zniknąć.Piszcie-odezwę się jak będę mogła,przypuszczam,że wieczorem.

A jak Ty się z tym czujesz?

To teraz powiedz mi Bulinka czego uczysz swoich dzieci.Jaki dajesz im przyklad?Jezeli masz corke(i) to czy chcesz,zeby ona czy one robiły w przyszłosci to samo-poswięcały siebie dla dobra innych?
Mam mame,która tak robiła i powiem Ci,że mi tez czasem włącza się syndrom matki-Polki.Nie mam już sił,bo naprawde cieżko pracuj,ale chcę jeszcze ugotować dla mojego faceta,posprzatac,pojechac o znajomych.A gdzie ja?Nawet nie mam kiedy paznokci zrobic-i nie mowie tu o niczym szczególnym,tylko piłowanie i skórki.

Ten tekst juz się tutaj pojawił,mianowicie jezeli Ty bedziesz szczęsliwa i fair wobec siebie,to inni tez będa.

Mam czwórkę dzieci,w tym jedno niepełnosprawne w wieku przedszkolnym.Reszta to nastolatki.Mój mąż pracuje na nocki ok.15.Maja najmłodsza córka tęskni za mną,bo pracuję do godz. 16.Godziny wygospodarowane dla mnie,to godziny w pracy w oczekiwaniu na klienta.W domu nie mam czasu na czas dla mnie.Poza tym mieszkam na wsi,a ja doszłam do tego momentu w swoim życiu,że nie mam koleżanek.

Wbrew mnie,to było do niedawna.Teraz się do tego przyzwyczaiłam.Tylko jak patrzę na innych albo słyszę,że ktoś tam był tam,zrobił to,to zastanawiam się kiedy maja na to czas i żal mi,że jestem taka samotnicą.Mój mąż jest identyczny,tzn.też nie chodzi po kolegach,po barach.Tylko,że On uważa,że wszyscy są fałszywi i nic dobrego go od innych nie spotka i stąd to Jego ,że tak powiem osamotnienie.Ja byłam otwarta na ludzi,ale jak uważałam,ze ktoś jest fajny,to On mi to zaraz z głowy wybijał,a miał pole do popisu,ponieważ ja jestem przyjezdna,a On wychowany tu od urodzenia.a to jest wieś,gdzie wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą.

Może i masz rację Nika 76,ale czasem warto się poświęcić dla dzieci,żeby nie żyły w nerwowej atmosferze.Zresztą teraz gdzie mam szukać koleżanek.Wpadłam na pomysł,że w internecie,czyli bezinwazyjnie heh

Nike76 ja też mam czteroletnią córunię.W poniedziałek będzie miała urodzinki.Słodycz sama jest z Niej.Jak się do mnie przytula to mówi:kocham Cię i lubię Cię.Czy można pragnąć czegoś więcej?

Z tego nie da się wyleczyć.Moja już prawie dorosła córka powiedziała mi dlaczego jak tak we wszystkim słucham ojca i robię pod Jego dyktando.Powiedziałam Jej,że jak kiedyś będziesz miała dzieci to zrozumiesz.
  Mój mąż ostatnio robi mi mniej wyrzutów jak kiedyś.Nie wiem,czy dorósł,czy zrozumiał,że nie tylko ja jestem wszystkiemu winna.Jednak ja wciąż chwytam się nad tym,że jak coś jest nie tak to będzie znów moja wina i będzie wypominanie godzinami i dzieci będą tego słuchać.Jak zaś nie wytrzymam i wybuchnę z nerwami to będzie awantura i jeszcze gorzej.
  Jak zaś w końcu marudzi na jakiś temat to próbuje to wytrzymać,żeby był święty spokój.Wolę być winna niż niszczyć spokój rodziny.
Czasem myślę,ze dręczenie rodziny pod taka postacią,że zwala się wszystko na innych a z siebie robi świętego lub jeszcze na dodatek męczennika,to gorsze niż bicie.

Wytrzymałość ma swoje granice.
A córka może wiedzieć i widziec więcej niż Ci się wydaje.

Hej.
Wszystko bylo pieknie ładnie przez 3 tygodnie.Wczesniej brałam leki,potem bylam po miesiaczce.Cud,miód,malinki.Teraz nadszedl czas przed okresem i w sobote jak zwykle musialam dac popis.Mialam nerwy na wszystko i bylam niemiła.W niedziele zas płakałam przez 2-3 h.Dzisiaj znwou dopadła mnie głupawka.Myslalam,ze mam juz to za soba,ale niestety się myliłam.
Mam dosc i moj chlopak tez.Boję się,ze go strace przez ten pieprzony PMS.Od zawsze miałam z tym problem.Ja nie chce tak zyc,bo nie da sie tak zyc.
D narazie jest ze mna,ale powiedział,ze nie wie jak bedzie.Ja mu sie nie dziwie.Tak mi przykro.Dobrze,ze jade za 2 tygodnie do PL to pojde do cipologa i apteki-moze cos zaradza.
Moj współlokator powiedział dzisiaj,ze jest pewien,ze to dlugo nie potrwa ,bo nikt nie chce zyc 2-030 lat z bab,ktora co miesiac jest wredna i mowi :
"bo tak!" :(
Ja tak nie chce.Boje sie tego.

A u mnie była wczoraj kłótnia.Ja tu się zastanawiam czym zapłacić kolosalny rachunek za prąd,a mój mąż na allegro nawigacji szuka.Najpierw laptop wziął w plusie /4 lata po 100zł/.Zaraz potem nową komórkę,a teraz nawigacji sobie szuka.No na litość boską moja cierpliwość się skończyła.
Potem wieczorem mnie przeprasza i przytula,a mnie te przytulenie wtedy to w jeszcze większe nerwy wprowadziły,bo stary a jak dziecko.

Witaj m0y0s0z0 !Widzę,że mamy coś wspólnego.Co do urodzin,to u mnie jest tak:Jak mój Pan ma urodziny,czy imieniny,to już dużo wcześniej wiem,co to On by chciał dostać.No i oczywiście dostaje.Plus oczywiście tort itd.Jak zaś są moje urodziny,to mój Pan mówi,że nie ma pieniędzy i kończy się na:Wszystkiego Najlepszego!,albo i nie.Czasem bywa i tak:Wiem,że masz urodziny,ale nie mam pieniędzy więc wybacz.

Jakbyś mi z ust wyjęła moje słowa.Nie mam się w co ubrać,ale po 100zł co miesiąc na laptopa musi być.Nie mam na prezent dla Ciebie ale na kolejny gadżet dla siebie mam.Najsmutniejsze jest to,że On wie,że ja nie czekam na perfumy za nie wiadomo jaką cenę,ale najzwyklejszy gest choćby w postaci różyczki za 5 zł.W czasie mojego małżeństwa,które trwa już prawie 16 lat pamiętam dwa prezenty z Jego własnej inicjatywy.Pierwszy,to był zaraz po ślubie.Uwaga! Na Dzień Kobiet dostałam wiaderko z mopem.Drugi zaś po kilku latach to był zestaw do malowania twarzy.Od tego czasu,to albo dzieci wyciągną od Niego,żeby się dołożył do prezentu,albo mówi,żebym sobie sama coś kupiła.

Nie wiem dlaczego,ale do mnie jakoś to nie dociera,że mężczyzna jest z innej planety.Wg. mnie jest dorosły,założył rodzinę,więc powinien być za Nią odpowiedzialny.Poza tym jak ja czegoś chcę i oczekuję,to moim skromnym zdaniem mój współpartner powinien otrzymać to samo.Tak więc jeżeli On otwarcie domaga się pamięci,to sam też powinien pamiętać.

A może pewnymi kwestiami nie warto się przejmować?
Przeanalizuj co robisz co jemu się nie podoba, może możesz coś zmienić, jeśli możesz, jeśli uznasz to za mniej istotny szczegół, a może to dodatkowo Cię uspokoi.
Nie chcę, żebyś zmieniła wszystko dla niego, chcę tylko poddać rozwadze czy nie ma racji w niektórych sprawach. Jesli nie nie było tematu

Jeżeli chodzi o mecz,to dla Nich to bardzo ważne.Wiem coś o tym,bo mam 3 facetów w domu.Jednak jeżeli chodzi o fakt,że On nie ma ochoty z Tobą rozmawiać,no to dla mnie to już jest oczywiste,że zastanowiłbym się nad rozstaniem.Myślę,że postawiłaś sprawę jasno:niech się zastanowi,czego właściwie chce.

Indyjko ja również jestem emocjonalną osobą i uwierz mi doskonale Cię rozumiem, bo to co Ty masz podczas PSM ja mam non stop Taką jestem już osobą, że chce mieć pewność w każdym temacie i czepiam się drobiazgów, aby tylko wyjaśnić wszystko od A do Z. A jeśli chodzi o emocje (był czas, że P gubił się w tym wszystkim i nie umiał mnie zrozumieć, pojąć czemu tak się zachowuje itp).
Zastanawiające jest to,że dawniej umiał rozmawiać przez telefon a teraz jest mu z tym źle...
Ok, dla niego to pierodły - Ty uważasz to za sprawy ważne. Dobrze by było uświadomić partnera, że dla Ciebie to inne spojrzenie na sprawę i chciałabyś o tym pogadać. Plusem by było gdyby sam umiał również powiedzieć, co jest dla niego ważne do przegadania (jakie tematy itp).
Jeśli chodzi o mecz... No dobra, dla nas to może być pierdoła, ale nie dla nich... Każdy ma inne kategorie i czasami należy je szanować.
Pomysł z zastanowiem się jest dobry, zobaczymy do jakich wniosków dojdzie. Ale przez ten czas Ty również zastanów się nad Wami. Pamiętaj - związek to 2 osoby, które się starają, dbają i sobie pomagają. To tak jak każda inna relacja (przyjaźń), która przypomina uprawianie ogródka - aby coś było trzeba się postarać... 3mam kciuki.

No jasne...

Kurcze zazdroszczę Wam... Wy chociaż macie kogoś, a ja...?! Samotna chyba będę po kres moich dni na tej planecie... Bo nic nie wskazuje na to, bym zmieniła stan SINGLA... A czuje się taka samotna...

Moniu Zobaczysz, że w najmniej oczekiwanym momencie zjawi się ten jedyny.
Tylko pozwól na to, aby tak się stało.

To może Ty też uśmiechnij się do Nich i pierwsza zagadaj.

Witam po czasie:) Jak tam u Was nastroje?
U mnie po 2gim niewypale z facetem o ktorym tu pisałam (kolejny raz wyszło przy tej znajomosci moje kochanie za bardzo) dążyłam też  jeszcze do rozmów, aby się zastanowił też czy chce być razem itd- oczywiście wszystko bez skutku. Potem rozglądalam się za kimś nowym  trochę ale nic się nie zadziało.
Teraz już odpuszcza chyba wszystko.
Z perspektywy czasu mi chyba najbardziej pomogło, że wymęczyłam temat już jak się dalo i przeanalizowałam wszystko aż poczułam że już mi spadło zainteresowanie tym  i skierowałam się bardziej w swoją stronę, myśleniem o swoich planach.
Znudziło mnie już zastanawianie się całymi latami co faceci czują, czy ja coś powinnam zrobić , czy mam być bardziej niedostępna czy nie, gdzie poznać kogoś nowego itd.
Ale nie mówię hop, bo nie ma nikogo teraz, więc może dlatego nie ma już emocji;-)

tak ale to musi przyjść odpowiedni moment, w moim przypadku nie działało, że na siłę chcialam to zostawić i zająć się czymś innym.
Z obserwacji siebie i innych taki moment przychodzi przeważnie jak już wiesz,ze zrobilas wszystko aby było dobrze,  i wiesz już że mężczyzna się nie zmieni i nie będzie nigdy tak jak byś chciała. Wtedy przestaje się walczyć z wiatrakami i energia człowieka idzie w inną stronę.

...może i poszła na marne,ale dla pocieszenia zostaje świadomość,że się przynajmniej próbowało .

Dokładnie tak jak mówisz hm.