Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Odpoczywajcie dziewczyny. Miłego weekendu.

Witaj...
Cicho tutaj ostatnio.
Rozumiem obawy.
Treba się strarać nie popełniać tych samych błedów, nie można się zatracić, casem trzeba zrobić coś dla siebie. Będzie dobrze. Wspieram.

Moja droga na wątku Grupa wsparcia dla kobiet kochających za bardzo są dwie dziewczyny mieszkające w Holandii, które mają podobny problem do Ciebie. I przynajmniej jedna chodzi na terapię.

Fajne dziewczyny z przeżyciami.
Każdy człowiek ma coś.

Hej dziewczyny:-)
Mogę się do was dołączyć ?:-)

Mam problem a w sumie ,sama nie wiem czy to jest adekwatne do tego działu...szczerze mówiąc już nie wiem co mam robić.

Cieszę się bardzo.
Jestem w związku , szczęsliwym. Ale ja mam wrażenie ,że jestem strasznie uzależniona od mojego faceta . Ciągle chcę z nim przebywać,ciągle koło niego być . Powiecie to normalne . Ok,ale nie w moim wydaniu. Ja praktycznie nad nim ślęczę .
Jak mam wyjść z domu to mnie roznosi , bo nie będzie go przy mnie .
Owszem on lubi kiedy jestem koło niego i sam się nawet tego domaga ,i to jest miłe ,ale po moim zachowaniu stwierdzam,że chyba mam obsesję na punkcie tego by był koło mnie 24h na dobę.
Rano kiedy śi jest ok , robię sobie to co muszę w domu zrobić ,ale kiedy się budzi ja natychmiast muszę być koło niego .
Mało tego , jak coś robi to ja się wściekam,że nie zwraca na mnie uwagi ( jest zajęty i zwraca ,ale oczywiście nie tak jakbym tego chciała -chyba sobie dopowiadam ).
Ogólnie najchętniej to bym chodziła do niego przyklejona.
Lubię jego towarzystwo ,nigdy mi nie przeszkadza ,ale nie umiem przez to niczym sie  zająć .

Ech ....czasami to sie nawet zastanawiam czy ja wogóle do niego pasuje ?:(

Nie tak jest to ,że ciągle jestem przyczepiona do niego jak rzep do (wiadomo czego) ,nie wiem jak to lepiej wyjaśnić ,ale on np. bardzo lubi kiedy jestem koło niego i to jest super ,ale tylko wtedy kiedy on tego chce , a ja w innym momencie poprostu jestem w stanie rzucić wszystko byle by tylko siedzieć koło niego. Nie jestem w stanie się samorealizować

Jak jest w pracy to czasami jeżdżę do niego ,ale tylko wtedy jak musi pojechać na 2 tygodnie i sam mi powie ,że chce bym przyjechała . Jak nie jadę to normalnie siedzę w domu przy kompie i tylko czatuję kiedy zjawi się na gg .

Dla mnie to chore zachowanie , bo to naprawde obrasta już w obsesję . A nawet mam wrażenie ,że może ja sie boje ze jak spuszczę go z oka ,że tak powiem to odrazu może wywali jakiś numer ( niestety jestem po wielu przejściach i też zastanawiałam sie nad tym,czy czasem w tym nie tkwi problem) tylko,że ten facet nic a nic nie robi ....siedzi gra w swoją grę , coś do niej buduje , pogada z dziećmi ,ewentualnie pójdzie do garażu i coś podłubie .
Nie mam do niego zastrzeżeń.
Ufać mu ufam. Ale to takie przyklejenie ....niedługo będę zanim do wc chodziła .
Ja nie mówię ,że to źle chcieć być obok swojego mężczyzny ale no .....przecież są też inne zajęcia . On ma swoją grę ,ja mam swoje hobby także ,ale nie umiem się na nim ( hobby ) skupić .
Bo zaraz myślę ,że nie ma przy mnie mojego męża i dostaje świra .
To męczy .
Nie wiem czemu się tak zachowuję ....i szczerze mówiąc zaczyna mnie to "męczyć "

Uzależnienie czy kochanie za bardzo ?

Jasne,że nie da się całego czasu poświęcić facetowi ,kiedy ma się dwójkę dzieci .
Wiem co to a raczej kto to kobieta bluszcz i nie chcę być taka :-(
Zaczyna mnie samą to doprowadzać do szału

Mam świadomość ,że mogę wpędzić się w jakąś matnię , w której będzie tylko on i już.

W sobotę zostałam zaproszona na piwo przez dobrego kolegę , oczywiście już powstał problem pt" Jezu,nie pójdę , bo on będzie sam w domu" i kombinuję jak tu odmówić tego spotkania. A specjalnie nie chce brać swojego ( bez dziwnych domysłów ,proszę ) , by wkońcu samej sobie pokazać,że bez niego też mogę i że mam też swoje życie a nie tylko on -jego mogę mieć potem.
Ale cząstka tego by odwołać spotkania już swita.

Cieszę się,że chociaż mam świadomość tego ,że coś jest nie halo we mnie .

Hej dziewczyny
Jestem tu nowa i mam podobny problem do Was. Zdałam sobie z niego sprawę niedawno i zaczęłam szukać pomocy ( chodzę na terapię). Tkwię w toksycznym małżeństwie od 13 lat i stało się to dla mnie już tak męczące, że nie jestem w stanie dłużej żyć w ten sposób.
Mój mąż nie interesuje się mną ani dziećmi. Pracuje do wieczora, a potem resztę czasu spędza przed komputerem. Mówi, że nie chce się mu już na mnie patrzeć i woli spędzać czas w pracy.
Żyjemy obok siebie jak obcy ludzie. Czuję się strasznie samotna. Nie wiem co będzie dalej z naszym małżeństwem, ale wiem, że muszę zająć się w końcu sobą i przestać dążyć do tego aby zmienić jego.  Pozdrawiam

Eh... Może teraz za to co powiem zostanę zlinczowana, ale trudno.
Ciągle narzekamy na naszych partnerów za to jacy oni są, jak nas traktują itd. Ale, niestety, jesteśmy sobie (po części) same winne.
Już tłumaczę o co mi chodzi.
W momencie jak facet daje oznaki braki szacunku, czyli nie odbiera telefonu, zbywa nas, umawia się tylko wtedy kiedy jemu to pasuje, nie odpisuje na smsy po pare godzin, albo olewa nas, siedzi przed komputerem, traktuje swoją kobietę jak zło konieczne. W takich momentach zazwyczaj NIE REAGUJEMY albo dajemy z siebie jeszcze więcej, żeby w końcu zwrócił na nas uwagę, żeby w końcu coś zrobił, efekt jest tego taki, że on zamiast mieć do nas szacunek, traci go zupełnie.
Zaraz odezwą się te co reagują, co robią awantury i ciosają kołki na głowie swojemu TŻ, że jest taki siaki i owaki. Moje pytanie brzmi: po co? Szacunku nie egzekwuje się słowami tylko własną postawą. Nam jest to trochę ciężej zrozumieć, bo nie jesteśmy nauczone miłości i szacunku do samych siebie. Większość z nas musiała sobie na miłość 'zasłużyć', więc drobne przewinienia swojego wybranka bagatelizowała, albo zaczynała starać się jeszcze bardziej i bardziej, aż w końcu on otrzymał całkowitą władzę.
Od czego zacząć? Od siebie. Dopóki nie nauczymy się kochać i szanować samych siebie to nikt za nas tego nie zrobi. W momencie jak on okazuje brak szacunku, trzeba po prostu odejść. Zdrowa kobieta, świadoma swojej wartości, da się zranić tylko raz. My pozwalamy notorycznie. Czas to zmienić dziewczyny! Mam nadzieję, że tym co tutaj napisałam nie zniechęca Was, a już na pewno nie chcę wzbudzać w Was kolejnego poczucia winy! To, że jesteśmy 'za dobre' wynika z tego czego nauczyłyśmy się w dzieciństwie a nie z tego, że jesteśmy gorsze. Zaręczam, że każda z nas jest wyjątkowa, każda jest piękna i mądra, każda nosi w sobie niezwykłą wartość, tylko trzeba w to uwierzyć i to dostrzec. Naprawdę.

Dzięki Monia muszę przyznać, że zajęło mi to trochę czasu. Jeszcze nie jest idealnie ale pracuję nad tym Bardzo pomogła mi lektura tego cyklu artykułów. Osobiście uważam, że to pozycja obowiązkowa do przeczytania dla każdej KKZB

http://www.kobieceserca.pl/Uzaleznienie_spis_tresci.html

Trzymajcie się cieplutko dziewczyny! Jesteście BOSKIE! ;*

nika76 przeczytałam Twój post i jestem w szoku... OK, rozumiem przed ślubem byłaś zapatrzona, myślałaś, że coś się zmieni jak każda. Ale odnoszę wrażenie, że Ty nawet potem nie reagowałaś - a to już błąd. Trzeba umieć zawalczyć o siebie nawet krytykując partnera i zwracając mu uwagę, że zachowuje się jak cham!!
"I może dobrze, że kończy się to wszystko tak powoli" - wierz mi, że to wcale nie jest dobre. Im dłużej to się przeciąga tym dłużej Ty sama cierpisz. Ja miałam podobnie, bo też powoli to się kończyło, były jeszcze te złudne nadzieje itp. Żałuje, że u mnie nie było tak "to koniec i zaczynam nowy etap". Cholera to dopiero coś - zakończyć coś raz dwa, przepłakać noc, a następny dzień zacząć już bez jego osoby
Twój mąż zachowuje się skandalicznie - dla Ciebie to znak! Skoro nie umiecie ze sobą rozmawiać (a to podstawa związku) i on zrzuca winę wyłącznie na Ciebie (cholera jak mi jest jego żal z jednej strony, a z drugiej - cholera ale on jest bystry, żeby całą winę zrzucać na kobietę ) to powinnaś jak najszybciej zakończyć to zabawę w dom

Stalowa oj kochana jak chcesz mogę Ci więcej owej literatury przesłać - mam na kompie

W związku czy też małżeństwie trzeba nawet mieć swoją prywatność. Trzeba. To jest konieczne dla zachowania naszej równowagi.

Święte słowa Aga!! Uważam podobnie. Niezależnie co mówimy, oni tak naprawdę nie słyszą naszych słów i próśb (nie mówie tutaj o błaganiu bo to już poniżej naszej godności). Ja ostatnio powiedziałam P aby się zastanowił dobrze nad swoim postępowaniem, bo nikt mu nie zagwarantował, że zawsze będę obok. Pytanie teraz czy on aby na pewno nie chce mnie stracić?? Ale to już czas dla niego na zastanowienie

Błaganie nie wchodzi w grę.
Zwykle jak ktoś błaga to z nastawieniem, że ktoś się ugnie. Reakcja jest wręcz przeciwna.
To jest zdecydowanie ponżej wszelkiej godności.

Młodość do 50-tki, o to to! ;D

Moja terapia to dopiero początek, byłam zaledwie na trzech spotkaniach. Wcześniej chodziłam do kogoś innego, ale terapeutka zupełnie mi nie odpowiadała. Trzeba trafić na bratnią duszę i kogoś kto nas zrozumie. Nie zawsze udaje się to za pierwszym razem.
Mam jeszcze jeden problem, może coś poradzicie. Za tydzień jesteśmy zaproszeni na wesele do brata mojego męża. Nie mam zupełnie ochoty, aby iść i udawać przed jego rodziną super małżeństwo. Zastanawiam się, czy nie iść tylko na ślub.
Co wy na to?

Kłótnia... Przykre słowa... Chwila zwątpienia... Cisza...

Wybaczcie moje drogie (te, do których kieruje owe słowa wiedzą), że milczałam na Wasze wiadomości, ale musiałam trochę przemyśleć w samotności (płacz do poduszki i lody + alko może nie są dobrą terapią, ale przynajmniej znieczula na jakiś czas). Tak naprawdę to nie ma o czym mówić... Wszystko jest zawieszone w próżni i czeka na rozwój wydarzeń, na działania drugiej osoby...

Monia
Będzie dobrze, trzymaj się.

U mnie dziś totalny dół, znowu kłótnia, szantaż ze strony męża, bunt - jak ja mogę stawiać mu warunki. Terapia chyba powoli coś we mnie zmienia. Powiedziałam mu dzisiaj, że nie pozwolę na takie zachowanie wobec siebie i jeżeli tak bardzo tego chce to ma się wyprowadzić. 

A co u Was ?

Bylam w toksycznym zwiazku przez 3 lata.W tym czasie byla przerwa-z jego inicjatywy.Przez to i z wielu innych powodow wpadlam w depresje.Podnioslam sie.Wrocilismy do siebie,ale nie na dlugo.Zostawil mnie po raz drugi dla kolezanki z pracy.I po tym sie podnioslam.
Od 3 miesiecy jestem w zwiazku.Chlopak cud-miód na pocztaku.Po jakims czasie zaczelam dostrzegac podobienstow do byłego.2 tygodnie temu nie odzywal sie przez 3 dni,bo mial mnie dosc i musial pomyslec.Dzisiaj znowu nie chcial gadac.Mial zly dzien.Jutro nie przyjedzie,bo nie ma ochoty.
A ja chyba znowu zakochalam sie za bradzo ((

Indyjko
Nie proponuj pierwsza spotkania, nie dzwoń do niego, poczekaj aż sam się odezwie.
Jak zadzwoni powiedz, że dzisiaj nie masz czasu, niech pobiega trochę za Tobą.
Może czuje się zbyt pewnie i dlatego tak się dzieje ?
Jak odsuniesz go trochę od siebie, to zobaczysz, czy jemu na tym związku zależy tak samo, jak i Tobie. Pozdrawiam serdecznie i powodzenia.

Tak,ja też to zauważyłam.Mój były tez tak mówił.Może mamy poprostu za dużo w dupie.Wszystko czego chcemy jest na wyciągnięcie ręki.Dziewczyny same pchają się do łóżek,to o co tu walczyc czy starac się?!
Ja wiem czego chcę-spokoju.Chcę być tak poprostu kochana.

Po ostatnim zdarzeniu, kiedy usłyszałam, od swojego męża, że jest ze mną tylko ze względu na dzieci, odstawiłam go na boczny tor, nie wykazuję nim żadnego zainteresowania. Powiedziałam mu, że skoro jest tak jak mówi, to ma przestać interesować się tym co robię, gdzie i z kim chodzę i jego problemy też mnie nie interesują.
I wiecie co się stało?
Wraca wcześniej z pracy, ciągle się przytula, pyta, czy kogoś mam i co się ze mną dzieje. Czy może mi jakoś pomóc ( nie wiem w czym), bo chyba coś złego dzieje się ze mną.
Nie rozumiem jego zachowania. Jak można mówić takie rzeczy, a potem udawać, że nic się nie stało. Czy to znowu manipulacja z jego strony? Może kogoś ma i dlatego nie wie czego chce?
To wszystko jest  jakieś chore. Przecież normalny człowiek tak się nie zachowuje.

Dzięki hmm.Postaram sie trzymac.I Ty Nika tez!!
Moj chlopak nie wie czego chce.Dzisiaj napisal mi,ze myslal o nas i stwierdzil,ze najwiekszy problem to on ma z soba.Potem pytal co z nami bedzie.Odpowiedzialam,ze zna moje uczucia i wie,ze mi zalezy i niech sie zastanowi czego chce.Dodalam na koniec,ze wie gdzie mnie znalezc.
Teraz pozostalo mi tylko to czego nienawidza kochajace za bardzo-czekac.Albo sie ogarnie i bedzie ok,albo sajonara.

Pochwale sie jeszcze,ze 1 krok w kierunku terapi zostal poczyniony.W poniedzialek umawiam sie na wizyte do terapeuty.Myslę,że to jest najlepsze co moge dla siebie zrobic

A która z Was chodzi na terapie?

Nie rozumiem co jest wazniejszego od zajęcia się sobą, hm...?

Tak, staram się. Jak za bardzo się oddałam partnerowi tak teraz egoistycznie czasem zajmuję się sobą i dzieckiem i jest inaczej.
Najpierw trzeba drastycznej zmiany i możę się unormuje, a jak nie to do widzenia, bo jak już za dużo wytrzymałam.

Chcesz zmian i one nadchodzą. Fajnie. To są trudne sprawy. Ale jesli nie zaryzykujemu nic nie zmienimy. Będzie dobrze Moniu.

Nie znam,ale ładne.Przy okazji Monia,mam nadzieje,ze P nadal bedzie sie starac.Trzymam kciuki.

Ja z moim spedzilam bardzo mily weekend.Ciesze sie,ale zastanawiam takze czy teraz juz bedzie ok.Bo powiedzial,ze kiedy w poprzednich zwiazkach robilo sie powaznie i trzeba bylo zrobic nastepny krok,on wycofywal sie.Narazie jest,ale czy tym razem tez tego nie zrobi?Ja narazie nie naciskam,bo dobrze jest jak jest.Nie znamy sie dlugo.

Cześć dziewczyny
Jestem już po weselu. Jednak poszłam. Mój mąż tak się upił,że teściowa zawiozła go o 22 do domu. Ja zostałam i muszę przyznać, że pierwszy  raz bawiłam się tak dobrze bez niego.
W moim uczuciach ostatnio dużo się dzieje, nie odczuwam już tak, jak kiedyś potrzeby jego ciągłej obecności przy mnie. I dobrze się z tym czuję.

Moja terapeutka powiedziała dzisiaj, że chce mi uświadomić, bo nie wie, czy zdaję
sobie z tego sprawę, że mąż stosuje wobec mnie przemoc psychiczną.
Nazwała po imieniu to, co wydawało mi się od pewnego czasu.

Moniu
Mam takie podejście jak Ty, też nie będę poruszać już tematów związanych z tym, jak się czuję z jego zachowaniem. Czemu to zawsze tylko nam ma zależeć na tym, aby było dobrze.

Indyjko
Jak Twoje postanowienie, umówiłaś się już?

Co się stało MOniu?

Nika Ty nic nie rozumiesz... Zdecydowałam się na związek z przyjacielem, wczoraj wszystko się zakończyło!! Podczas zwykłej rozmowy powiedziałam mu, że nie czuje się kochana... Pozwolił odejść... Nie ma tutaj już szans na dystans, na zatrzymanie słów... Przepadło...

Straciłam faceta, którego kochałam, który był moim przyjacielem... Który był a przestał...