Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Wiesz, nie da się żyć z takim ciśnieniem. Pomyśl sobie, że coś robisz, a ktoś napiera do Ciebie co chwilę, to może być irytujące. Czy tak postępują dojrzali ludzie? Ja wiem, że się martwisz i rozmyślasz, rozpatrujesz wszelkie możliwości, ale zaprzestań tego. My kobiety mamy ogromną skłonność do analizowania, ale to jest niepotrzebne. Musisz mu zaufać, inaczej się wykończysz. Postaraj się spróbować.
Im bardziej staramy się czegoś nie stracić tym szybciej to tracimy. Nikt nie lubi być na uwięzi. Nie gniewaj się, ja to znam z autopsji, przeżyłam takie traktowanie i odeszłam.

A teraz również chciałabym prosić o radę i o opinię na ten temat. Otóż, czy jeżeli rodzice pomagają swemu jedynemu dziecku, które ma, ponad 30 lat { ! }, pomagają już ponad 2 lata, w takiej formie że : mieszkanie, jedzenie gratis. A przyczyna pomagania jest taka, że "dziecko" ma kłopoty finansowe i nie stać go na samodzielną egzystencję. Więc starzy o miękkim sercu pomagają... Ale, końca tej pomocy nie widać. "Dziecku" tak dobrze. Nie martwi się o dach nad głową, właściwie o nic. Natomiast z jego strony na pomoc liczyć nie można. Miał zaoszczędzić na jedzeniu, ale nie oszczędza, bo woli jeść na mieście. W domu jest gościem, bo pracuje na okrągło. I jeszcze czasem podnosi głos...  Oto podziękowanie. Rozmowy były wielokrotnie przeprowadzane, ostatnia miała być OSTATNIĄ. Nawet o czystość trzeba walczyć /osobistą i w mieszkaniu/. I co, czyż nie jest to kochanie za bardzo? A może nawet głupota? Zawsze żal. Bo zima, więc psa się nie wypędza, a tym bardziej człowieka. Teraz ciepło, ale też żal, bo jak sobie da radę w tak trudnej sytuacji finansowej? Z pracą ciężko, a ta praca którą ma, zarobki wystarczają na długi i dużo nie zostaje. Choć chyba na jedzenie starcza skoro w domu prawie nie je. I tak to wygląda. Proszę o opinię i ewentualnie radę.

Witajcie Kobiety Kochające za Bardzo
właśnie skończyłam książkę ...kurcze zawsze wiedziałam ze to co robie nie jest normalne ale jak zobaczyłam ze nie jestem sama i jest to zdjagnozowane, to jakoś lepiej mnie się zrobiło ...latwiej jest sie leczyc, jak wiemy co to jest!

jestem na początku drogi ale jestem w o tyle lepszej sytuacji, że nie jestem teraz w żadnym związku i mogę spokojnie walczyć sama ze sobą.

jednocześnie mam wrażenie, że jestem gdzieś troche dalej na tej drodze do wyleczenia (i mam nadzieje ze to nie złudzenie) ;-)
niestety przez moje doswiadczenia
z mężem i kolejnym partnerem mogłam się rozstac ...ale syn! on niestety powielil wzorzec ojca
a ja przez moja nadodpowiedzialność bardzo mu to ułatwiłam ...od stycznia walcze z nim i z ośrodkami terapii uzależnień ...najgorsza walka toczy się we mnie! wbrew swojemu sercu doniosłam na niego na policje po okradzeniu rodziny, założyłam mu sprawe o demoralizacje, umieściłam go w OTU ...myślę ze to mi pokazało, jak kroki, ktore dla KKZB są nie do przyjęcia, faktycznie przynoszą korzyści dla życia wszystkich zainteresowanych
ale to jest moj syn i tutaj walcze z determinacja o jego zycie

nie probowałam sił z kolejnym meżczyzną ...troche się ich teraz boje, bo potrzebuje tej miłości bardziej niz kiedykolwiek

no ale tym się zaczne martwic, jak juz się pojawi jakiś godny uwagi ;-)

Kobietki, dla wszystkich, które wątpią w powodzenie tej misji, mam prośbę ...pomyślcie, czy my chciałybyśmy być tak ubezwłasnowolnione jak robiłyśmy to wszystkim facetom (nie sądze)

głowa do góry!

damy rade poznamy najcudowniejszych facetów, bo jesteśmy tego warte!

a do Moni a propos Artura ...moim zdaniem, jak masz na faceta ochote, to po co sztucznie się powstrzymywać ...jezeli oboje tego chcecie, SUPER! zycie jest za krótkie na gierki! a jezeli pomyśli o Tobie, że jesteś za szybka ...to prosze Cie, po co Ci taki koles?!

nie wiecie, czy jest gdzieś grupa wsparcia (taka stacjonarna) w Warszawie?

Witajcie

Oj nie ma tak, że milczę specjalnie. Po prostu nadeszła sesja i mam co nieco zaliczeń (dość ciężkich nie bedę ukrywać). W mojej duszy również pięknie coś gra Miałam co nieco problemów z moim ex (ja pierdziu on się nigdy ode mnie chyba nie odczepi ) ale już jest lepiej. Układa się dobrze, codziennie budzę się z uśmiechem na twarzy - jest spoko
W sercu również gra delikatna melodyjka

A jak u Was moje drogie?

Melodyjka zauroczenia/zakochania/podniecenia

Szczegóły, szczegóły... Artur poszedł w odstawkę i zdałam sobie sprawę, że kocham mojego bliskiego przyjaciela. A żeby było ciekawiej - on zakochał się we mnie. I tak jakoś oboje zakochani spędzamy ze sobą każdą wolną chwilę. Jest troskliwy, opiekuńczy i nadal mogę bez skrępowania mówić mu o wszystkim

Ja wiem, to faza zauroczenia (ble ble ble) ale jestem mega happy i się tego trzymam. Co z tego będzie się okaże... Na razie korzystamy z życia, zależy nam na sobie i śmiejemy się z własnej głupoty, że musieliśmy tyle przejść aby zdać sobie sprawę, że wzajemnie darzymy siebie czymś głębszym niż platoniczną relacją

Dokładnie moja droga

Dobra kochane mam sprawę... Jak pokazać mu, zę mi na nim zależy. Chodzi o to, aby on uwierzył że jest mi bliski i że zależy mi na nim. Zastanawiałam się nad jakimś prezentem czy coś... Ale sama nie wiem... Zbliżają się wakacje i nie bedziemy się zbytnio widzieć, więc chce zrobić coś co pokaże mu, ze jest dla mnie wazny

Ostatnio zakupiłam mu zestaw kosmetyków - czytaj perfumy z żelem pod prysznic i antyperspirantem - bardzo mu się spodobało. A jednak mysle o czymś jeszcze... Problem w tym, że on teraz pracuje non stop i trudno będzie o wolny czas tak na dłużej...

Ech... Zauwazyłaś kochana, że tylko my działamy na tej kafejce... ?? Tak troche smutno, prawda?

witajcie.
Czy któraś mnie tu jeszcze pamieta?
Pomyślałam, że skrobnę coś po tak długim czasie.
Otóż: Moje dylematy i rozterki o których tu pisałam na początku wątku już nieaktualne. Palant, z powodu którego się tu zalogowałam tez nieaktualny, ale powiedziałam sobie, że jak go spotkam kiedyś to w pysk dostanie, tak że sie kopytami zawinie...
Palantów już nie przyciągam, a jeżeli przyciągam to mówię żeby spadali (dosłownie takim tekstem), także to wszystko tkwi w nas samych tak naprawdę.
A poza tym...Uczę się żyć sama i coraz lepiej mi to wychodzi. Jestem od roku w pewnej relacji, ale bez perspektyw i przyszłości (no chyba, że?:). Facet który mnie nie odrzuca, nie robi dziwnych numerów..ale ciągle jest..i jest. Widzimy się bardzo rzadko, bo to na dużą odległość. Kilka razy nie wytrzymtywałam i próbowałam się go pozbyć...Nie dał się.
Taki mój los i na razie nic innego chyba nie jest mi pisane..Zresztą nie chcę:)
Buziaki dla Was wszystkich:)

A ja mam problem i nie umiem sobie z nim poradzić. W sobotni wieczór mój przyjaciel (tak ten sam) zadzwonił do mnie i poinformował mnie, że mnie nie kocha, że to pozory, bo jemu tak naprawdę na mnie nie zalezy. W oddali podczas naszej rozmowy słyszałam śmieh jego kumpli a on ledwo co wypowiadał dane słowa. Od tamtej pory płaczę i nie wiem co robić. Naturalnie w niedziele wieczorem zadzwonił z przeprosinami, wyjaśnił, że kumple go napuścili aby tak powiedział, ze był pijany. Przepraszał i chciał bym mu wybaczyła. Ja uznałam, że zachował się podle, bo doskonale wiedział jak ciężko mi było po R. z którym byłam  w toksycznym związku, z którego mój przyjaciel mnie wyciagnał. Jaka jestem wrażliwa i jak łatwo mnie zranić. Mówiłam mu, ze na własne życzenie stracił mnie! Ale rozmawiamy, codziennie po 2-3 godziny. Staram się dawać radę i ratuje go tylko fakt, że został do tego zmuszony. Ale...
Załamałam się... Myślałam, że jemu na mnie zalezy, że mnie kocha naprawdę, że nie chce mnie zranić. Od niedzieli nie śpie, nie jem, jestem wrakiem człowieka. Nie umiem tego wszystkiego objąć w słowa co się dzieje w mojej głowie. Gdy widzę, że dzwoni i odbieram słuchawkę to ręce się mi trzęsą z nerwów, boje się, że znowu mnie zrani. Martwie się co to jeszcze będzie. Codziennie pisze mi smsa na dzień dobry, uważa że kocha i tęskni. Ale niestety teraz nie możemy się zobaczyć, ja mam remont on pracuje...
Nie wiem co robić, boje się wykonać ruch, działanie... nie mam na nic siły... Czuje, ze zawiodłam się na nim i czasami nachodzi mnie myśl "wal go, skoro on Cię nie kocha a bawi się Twymi uczuciami -wal go". Ale zaraz przypomina mi się, jak płakał do słuchawki ze strachu, że boi się mnie zranić i nie chce mnie stracić.
To wszystko jest takie trudne, nie wiem co robić, naprawdę nie wiem

Sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć. Boże normalnie mam taki natłok myśli że się gubie... Ponadto coraz bardziej odnoszę wrażenie że to się zakończy...

Tak wiem,że czas jest dobrym doradca... Ale co myśleć? Dać szansę? Czy zakończyć to wszystko bo zachował się okropnie wiedząc jakie są zasady itp?
Teraz nawet boję się odezwać, napisać... Zawiodłam się na nim myślałam że będzie inny...
Co robić,jak się zachować?

myslisz ze moje milczenie moze jakos wpłynac na niego? Sama juz nie wiem, zalezy mi na nim, kocham go i nie wyobrazam sobie braku kontaktu z nim,ale zmusic go do niczego nie moge... Jedynie szanse moge mu ofiarowac... A czy ja wykorzysta to jego sprawa...

Spotkałam się z nim dziś. Nie wytrzymałam i pojechałam. Miałam gdzieś to, że on pracuje itp. Ale ja chciałam wiedzieć na czym stoję, bo nie zamierzam się bawić w kotka i myszkę - jak to było za czasów R. Dość się wycierpiałam i nie mam ochoty tego powtarzać, zwłaszcza że jakby nie patrzeć on doskonale wiedzieć jak to z R było i za nic w życiu nie chciał powtórzyć jego błędu (podobno).
No i spotkałam się, zapytałam co to kurna ma być, czemu milczy, jak mam rozumieć dane zachowanie i co dalej? Od słowa do słowa usłyszałam, że wie iż popełnił błąd, przeprasza i prosił (na kolanach!!) o szanse i wybaczenie. Uznał, że nie wie jak się zachować, aby mnie nie zranić ponownie, bo wie iż jestem wrażliwa. Ogólnie uznałam, że szanse dostanie ale musi mi pokazać,że jemu naprawdę zależy - jak nie, nie będę się zastanawiać i zakończę ową znajomość, bez owijania w bawełnę i cackania się jak z dzieckiem. Ponadto powiedziałam i wyraźnie zaznaczyłam, że nie życzę sobie więcej takiego zachowania - jak pije to nie dzwoni i pierdół mi nie opowiada oraz, że teraz ma czas pokazać, jak mu zalezy - palcem nie tknę telefonu i pierwsza nie zadzwonie. On zawalił sprawę, więc on ją naprawia - tyle w tym temacie. Jak będę widziała działania i zaangażowanie będzie OK, jak nie to papa i tyle w tym temacie.
Okazał skruchę, nawet ba popłakał się (co mnie ruszyło, bo to wydawał się twardy facet być a tu łzy) i mówił jednoczesnie, że nie chce mnie stracić, że mu zalezy, że kocha i nawet nie wyobrażam sobie jak bardzo mnie tym uczuciem darzy oraz że nie wyobraża sobie życia beze mnie. Że żałuje i nie chce mnie więcej ranić - a więc to coś chyba oznacza, takie zachowanie.
Biorąc pod uwagę, że zawsze był słowny i prawdomówny... heh a ja jestem w dołku, bo nie wiem co robić. Czy te słowa były prawdziwe, czy jemu naprawdę zalezy, czy mogę mu ufać...? Tyle pytań bez odpowiedzi

oj tak,pozwolę mu się wykazać. Teraz czas na niego i tylko od niego zależy jak między nami będzie. Bo ja zrobiłam tyle ile mogłam-pojechałam,wysłuchałam,swoje powiedziałam i dałam szansę... Pytanie tylko czy mówił szczerze...?

też mam taka nadzieje... Bardzo mi na nim zależy i nie chce go stracić... Jednakże czy nie mam wobec niego za dużych wymagań?

Życzę wytrwałości. Ewakuuje się na 10 dni. Może jakoś uda mi się zajrzeć w tym czasie.

W zasadzie bez zmian. Dla mnie lepiej, że mówisz o sobie.
Szkoda gadać co mnie. Dużo tego.
Komornik. Spłonął pokój, wyniosłam się od faceta, męczę się z nim, nie mam już siły. Marazm.

Witajcie,
Dobrze nie wiem od czego zacząć, mam mętlik w głowie. Trafiłam na to forum kilka dni temu. Uświadomiłam sobie, że jestem kobietą kochającą za bardzo. Zrozumiałam, że nie chcę już dłużej żyć w tym schemacie, który stworzyłam, więc zaczęłam działać. Zaczęłam czytać książkę Norwood Robin "Kobiety, które kochają za bardzo", która uświadomiła mi bardzo wiele rzeczy. Muszę przyznać że po przeczytaniu zaledwie pierwszych 30 stron poczułam się jakbym dostała obuchem, byłam zszokowana i zagubiona, nie wiedziałam co zrobić z tą wiedzą, ale czytam dalej.
Teraz jestem na etapie szukania pomocy i pierwsze co przyszło mi na myśl, to właśnie dołączenie do Was.
Co prawda mam bliskie osoby, które mnie wspierają i które starają się zrozumieć, ale chciałabym porozmawiać z osobami, które mają podobny problem... Mam nadzieję, że przyjmiecie mnie do swojej społeczności i wyjdziemy z tego razem...

Witamy cię stalowa magnolia! Sądzę że znajdziesz tu pomoc i wsparcie!

Kurcze tyle czasu minęło Beato, że ja już tego nie pamiętam. Szukam.

Dziękuję.
Może w takim razie streszczę moją historię. Z K. wszystko zaczęło się 3 lata temu, tuż po tym jak rozstałam się z moim poprzednim partnerem. Nasza znajomość opierała się głównie na relacji wirtualnej. To była gra. Gra słów, gra składni, gra uczuć. Po 7 miesiącach takiej gry w 'ping-ponga' zaistniała między nami fizyczna bliskość. Nie w pełnym wymiarze ale pragnęliśmy się bardzo mocno. To mnie zaskoczyło, bo nigdy wcześniej nie czułam takiego pociągu do faceta, więc nie dziwi to, że od razu pomyślałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni.
Jednak K. był innego zdania. Nie chciał związku, zależało mu tylko na fizycznej uciesze. I może gdybym w tym momencie pokazała mu gdzie są drzwi to byłoby to zdrowe, ale tego nie zrobiłam. Powiedziałam, żeby przemyślał sprawę itd. 'Przecież między nami działo się coś cudownego! Jego to po prostu przerasta, ale ja mu pomogę w to wejść. Będziemy tacy szczęśliwi razem.' -tak właśnie wtedy myślałam. I żyłam tą nadzieją przez kolejne 2,5 roku. Oczywiście K. nie podzielał moich myśli, nie angażował się, mimo że ja się tak starałam, ale jednocześnie nie potrafił zrezygnować z tego układu. W sumie dlaczego miałby rezygnować skoro tylko brał, prawda? Tak w rzeczywistości było, ale nie bez walki. Kłóciliśmy się bardzo często, potrafiliśmy równać się z błotem a potem tygodniami milczeć. Potem zawsze któreś wracało. Zawsze.
Szybko dostrzegliśmy się, że ten układ niszczy nas oboje, ale nie potrafiliśmy z tego zrezygnować. Toksyczny związek.
W pewnym momencie w końcu się zbuntowałam. Ustaliłam koleżeństwo. I rzeczywiście, jak spotykaliśmy się od czasu do czasu, to na stopie koleżeńskiej, ale w internecie była gra. Teraz widzę bardzo wyraźnie, że prowadziliśmy ze sobą podwójne życie, w rzeczywistości koleżeństwo, na gadu- toksyczny związek. To smutne i niepokojące jak ludzie mogą stworzyć takie chore relacje.
Zaczęłam szukać pomocy. Przeczytałam mnóstwo książek- Dlaczego mężczyźni kochają zołzy? Kobiety są z Wenus a mężczyźni są z Marsa; Nie zależy mu na Tobie; Toksyczny związek i jak się z niego wyleczyć; Rozstanie- pierwszy dzień Twojego lepszego życia! i kilka artykułów, wpisów na forach itd. Sądzę, że każda z nas to przerabiała, zanim trafiła tutaj, ale może się mylę. Pomocy szukałam nie tylko w literaturze ale także wśród bliskich mi osób.
Kilka dni temu miałam kolejną rozmowę z moją bliską przyjaciółką nt. K. Zaczęłam mówić, że za wygląd całej tej relacji winę w głównej mierze ponoszę ja, że może za bardzo na niego naciskałam z tym związkiem, że może za często robiłam awantury i miał mnie po prostu dość? Dobrze, że była czujna. Powiedziała mi, że skoro zaczynam obwiniać siebie za tą sytuację tzn. że jest już naprawdę źle i trzeba szukać pomocy u psychologa. Dało mi to do myślenia, po powrocie do domu od razu zaczęłam szukać pomocy w internecie.
Najpierw trafiłam tutaj, potem na stronę kobieceserce.pl a potem na książkę "Kobiety, które kochają za bardzo". Wszystko działo się naprawdę szybko, cały mój światopogląd wywrócił się do góry nogami. Odkryłam, że mój problem z K. nie był spowodowany tym, że jestem beznadziejna. Tylko tym, że mam despotyczną matkę, która wpłynęła na mnie kiedy byłam dzieckiem. Jestem DDD. Czy któraś z Was ma podobnie? Jak sobie z tym radzicie? Chodzicie do psychologa, czy może na spotkania grupowe? Jak sobie radzicie z odzyskiwaniem poczucia własnej wartości?
Mam nadzieję, że ktoś będzie chciał odpowiedzieć na moją historię. To piękne, że trafiłam tutaj- do grona kobiet, które chcą sobie po prostu pomóc.

Podstawowym problemem jest to, że w takiej relacji zatracamy samą siebie i ignorujemy własne dobro.
Odzyskanie własnej wartości jest bardzo trudne, ale możliwe. Ma na to wpływ wiele czynników. Rodzice tak samo jak potrafią dać nam miłość i ciepło, tak samo potrafią nas skrzywdzić. Nieraz są to tylko słowa wypowiadane w emocjach, które wydaja im się nie groźne, nas dzieci bolą i zostają jako jątrząca się rana na długie lata. Trudno ją wyleczyć, to jak gangrena. Samozaparcie pomoże.
Moja droga musisz zrobić sobie zestawienie, taki bilans układu, tak żeby zachować zdrową relację, nieraz dla własnego dobra warto znajomość zakończyć.
Psycholog nie jest głupim pomysłem. Zawsze dobrze z kimś porozmawiać chociażby po to, żeby poznać jego pogląd na sprawę.

Zestawić co Ci dawał dobrego i co złego. Potem zobaczysz jaki wywarł na Ciebie wpływ.

Witajcie dziewczyny:) och cieszę się że wróciłas HM... Brakowało mi Ciebie... Ja przyznam się bez bicia że jestem na rozdrożu. Z jednej strony wiem że jemu na mnie zależy,zrobił mi niespodziankę i non stop mówi dzwoniąc jak bardzo tęskni itp,jednakże weryfikuje te słowa aby znaleźć potwierdzenie na to że kłamie-po co? Nie mam pojęcia:P Stalowa Magnolio,jak każda z nas tutaj starasz się wrócić do dawnej siebie-są chęci to dobrze;) ale sposób w jaki powrócisz zależny jest tylko od Ciebie... Ja zaczęłam na siebie ponownie patrzeć łagodniejszym okiem po długich wieczorach z przyjacielem... Były to rozmowy które pozwalały mi zajrzeć w głąb siebie i zastanowić się nad wieloma sprawami. Minęło sporo czasu bo prawie rok,zanim poczułam że jestem pewną siebie,powróciły wartość siebie i szacunek... Było ciężko,ale wiem że sama bym sobie nie dała z tym rady,a rozmowy z przyjacielem ofiarowały mi naprawdę wiele,wiecej niż bym mogła prosić.

STOP dla czego?
STOP dla końca związkowi-to on zerwał ale ja nadal żywiłam nadzieje...
STOP dla końca żywienia nadziei-w momencie gdy bardzo dużo osób zaczęło mi mówić jaki to bydlak...
STOP dla uzalania się nad sobą,gdy uświadomiłam sobie,że on nie jest pępkiem świata,a trzeba skupić się na swojej osobie,bo ja niczemu nie jestem winna(choć on uważał inaczej)...
STOP dla kontaktu (mieszkaliśmy w jednym bloku) gdy przyszedł w czerwcu i uderzył mnie...Spowodowało to że wyprowadziłam się z tego mieszkania i bloku w trybie natychmiastowym,bo zdałam sobie sprawę,że on już nie tylko psychicznie ale i fizycznie zaczyna gnębic,a tego nie chciałam...

Zaczynam od nowa,bez niego,ale ponownie ze sobą;) nie powiem,że bywa ciężko,ale wtedy myślę sobie-zwyciężyłam wtedy,dam radę i teraz...

Magnolio,aby dać radę trzeba chcieć działać w tym kierunku. Wiem że warto,jestem tym przykładem,choć początki były MEGA trudne. Masz w nas wsparcie,zawsze chętnie wysłuchamy,doradzimy i ochrzanimy jak będzie trzeba;) więc pisz! Nie krępuj się,wyrzuć z siebie myśli i pisz!

Hm a jak Twoje sprawy kochana? Odpoczynek pozwolił naładować akumulatory?

Kochana,ten schemat jest typowy. Mój R również byl kochany a potem było ochłodzenie stosunków. Skupiałam uwagę na nim a nie na sobie,myślałam o jego potrzebach a moje były daleko stąd... To było okropne... I tak,też miałam wyrzuty sumienia,bo wydawało mi się że źle postępuje... I wiesz co Magnolio,to najgorsze myśli jakie mogłam mieć! Zrozum kochana,człowieka nie zmienisz,Ty robiłas wszystko co możliwe,robiłas dobrze. Nie zostałaś docenioną a on chcąc Ciebie zniszczył zachowywał się tak a nie inaczej... Nie zależało mu-no cóż,bywa. Dostałas lekcje,wyciągnij wnioski... Nie jest z Tobą jeszcze tak źle... Ja chciałam się zabić,zniszczył mnie,dotknęłam dna... Ale podniosłam się i błędem było że gdy spotkałam go na klatce pozwoliłam podnieść na siebie rękę... Teraz się wyprowadziłam i zaczynam żyć na nowo. Dla każdego jest szansa,dla Ciebie też;)

A skąd Ci o głowy przyszedł pomysł Magnolio, że jesteś w złej sytuacji? Proszę Cię, zauważyłaś że jest problem - to plus. A jeszcze chcesz coś zmienić w swoim życiu, wygrać walkę o siebie - to już naprawdę dużo
Kochana bo my jakbyś nie zauwazyła jestesmy silnymi kobietami (ba nawet gdzies mam na ten temat prezentacje), więc czemu się tu dziwić??
Ja w porównaniu do Ciebie nigdy nie miałam odczucia "nieswojo"... Raczej brzydziłam się samej siebie, wstydziłam za takie a nie inne postępowanie w życiu... Przecież ja kiedyś byłam silną kobietą, pewną siebie, pewnie trzymającego się swojego zdania i umiejąca mówić to co chce, to co uważam... I prosze dla byle wyrostka (teraz tak o nim myśle o nim) zmieniłam się i podporządkowałam swoje życie... Przestałam się liczyć, moje wartości i spojrzenie na świat...

Teraz wracam do swoich korzeni, nie jest ławto bo nadal czuje niepokój, że nie podołam... Ale mam wsparcie. Ponadto na forum dziewczyny dały mi niezłego kopa, więc siły się zbieraja...

Pozdrawiam i przesyłam zyczenia pogodnej nocy i kolorowych snów :*

Oj głupie myśli to Ty masz! Nie ładnie,oj nie ładnie! Powinnas pokochać siebie taka jaką jestes dokładnie wiem co czujesz bo miałam to samo,bo teraz z biegiem czasu widzę jak się zmieniłam dla niego-włosy ułożone jak on chce,ciuchy takie jak on chce i robię oraz mówie to co on chce... To straszne... Potem zostawił mnie dla innej i pomyślałam "jestem gorsza od niej bo inaczej byłby ze mną"... BŁĘDNE MYŚLENIE! Faceci lubią pewne siebie kobiety i to się liczy! Jeśli Ty czujesz się dobrze w swoim ciele to oni to zauważa... A te wrażenie,zawsze można zmienić... Chcesz być szczupłejsza-może warto by było pójść na siłownię czy jakieś zajęcia aerobowe-połączysz przyjemne z pożytecznym a ponadto wylądujesz negatywne emocje Ładniejsza? Ktos kiedyś powiedział mi że każda kobieta jest piękna,trzeba tylko to piękno wydobyć z siebie Mądrzejsza? No proszę Cie,gdybyś z nim była,nadal kontakt utrzymywała to wtedy bym się zastanowiła czy należysz do głupich i naiwnych kobiet ale widać że chcesz coś w tym kierunku robić,aby wygrać walkę o siebie-to mądre
Pozdrawiam w ten pochmurny i zimny dzień

Bravo za podejście Magnolio!! tak 3maj...

Co u mnie? Sama nie wiem... Czuje się lekko zagubiona w sprawie mojego przyjaciela (P-nazwijmy go). Chodzi o to, że po tym jak sprawił mi ból poprosił o szansę... Dostał ją a jakże, ale ja nie widzę starań aby to wszystko chciał naprawić. Widzisz dzieli nas niecałe 100km teraz, ja jestem u mamy na wakacjach, on non stop pracuje. Wiem o tym doskonale i nie wymagam od niego aby przyjeżdzał kiedy jest zajęty i nie może, bo to rozumiem. Problem polega na tym, że on uznał ostatnio iż wynagrodzi mi cały ból w momencie gdy bede w mieście już - czyli w październiku... A to mi trochę nie bardzo się podoba, bo EFEKT ODNIESIONY W CZASIE - skąd pewność, że później bedzie już co ratować? Sprawa wygląda tak, że teraz podczas wakacji chciałabym aby mi pokazał, udowodnił i zawalczył, a od pazdziernika zacząć wszystko od nowa, zapominając o bólu i cierpieniu. Jednakże ilekroć mówie mu o tym jakby nie docierało. Ten prosi o cierpliwość itp ale ja nie chce... Znam siebie i wiem, że u mnie to zły doradca... Nie chce go bardziej irytować, ale on chyba nie zdaje sobie sprawy z tego co do niego mówię. Ponadto przecież jest wiele sposobów ratowania zwalonej relacji... Nie muszą to być codzienne spotkania... Owszem, codziennie rano dostaję smsa o wyznaniu miłości... Ale to chyba za mało... Nie wiem jak na niego wpłynąć aby zrozumiałm, że to jest TEN CZAS a nie w momencie mojego powrotu do miasta.
A może warto postawic go przed wyborem: albo coś działa albo koniec zabawy??
Jak uważacie?