Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Oooo Moniu- a nie jestes gotowa na związek jeszcze czy on Tobie nie pasuję na faceta? Bo chemia chyba jest no i ważne , że on jest za Tobą..
Katia-to dobrze, że rozsądkowo podchodzisz i się nie spieszysz.

Ja mam trochę ciśnienie,bo boję się, że nie zdążę aby mieć dzieci itd:(((((
No ale nic z tego nie wynika dobrego jak chcę kogoś poznać. Nawet jak poznaję osoby, ktore odpowiadają moim kryteriom, to po prostu nic nie ma, każdy wraca do swoich światów. Faceci są jakby obojętni, to ja jeszcze bardziej i takie błędne koło.  Nie wiem, może to nie czas dla mnie.:(

Hm- Mam znajomą o podobnej sytuacji tylko u niej już z 4 lata "nic".  A jest super laską, ma duże powodzenie. Więc to wina w facecie tkwi, na pewno nie w Tobie:) A ona czeka, trochę liczy, że może kogoś innego pozna itd. Najgorsze jest takie zawieszenie. Myslę, że jak juz nadejdzie u Ciebie kres cierpliwości to coś zrobisz, bo ileż można:))))))

Nie, nie jestem gotowa na związek-czuje to... Wiem, że gdybym miała być w jakimś związku on za żadne skarby nie będzie taki jak powinien być (po prostu będzie on polegał na zaspokojeniu potrzeb i będzie chwilowy-klin klinem-czego nie chce). Chemia owszem jest, wczoraj się widzieliśmy i powiedział mi, że bardzo mnie lubi, bardzo go pociągam i sam nie wie czemu, ale zależy mu na mnie i się o mnie martwi, że może mnie zranić itp.
To miłe z jego strony, ale czy ja wiem... Podjęłam wyzwanie i wczoraj ponownie się całowaliśmy... Było przyjemnie, ale... Kurcze boje się, że to może doprowadzić do czegoś złego, że popsuje nasze dobre relacje, że ponownie będę się czuła zabawką w rękach faceta, odskocznią od problemów (skoro nie godzę się na związek, to mogę być kochanką).
Sama nie wiem, tyle niepewności, tyle zmagań i myśli na głowie... Wiem, że robię źle, ale cholera boje się sama sobie odbierać tą namiastkę czułości i bezpieczeństwa jaką otrzymałam od niego, boje się zepsuć nasze dobre relacje, boje się być ponownie zraniona. Związek nie wchodzi w grę-to wiem na pewno, a reszta to czarna dziura...

STAN SAMOPOCZUCIA NA DZIŚ-> znacznie poniżej dopuszczalnej...

Miłego dnia dziewczyny

Moniu myślę, że trzeba się zastanowić czego chcesz od tego układu i postawić jasno warunki, że jest tak i tak i widzisz to tak i tak. Po to, żeby relacji nie zepsuć, a jeśli nie pasuje jednej ze stron to przynajmniej każde z Was będzie wiedziało jakie są granice.
Po co się męczyć i zastanawiać co z tego wyjdzie.
Po za tym tak jak ty możesz być jego zabawką (jak sobie rozmyślasz), tak samo on może być Twoją, bo czemu nie. Teoretyzując oczywiście.

Katiu, czy ten gość nie ma jakiegoś kompleksu na temat "witaj brzusiu, żegnaj siusiu"? Bo to jakieś teksty są dziwne.

hehe..nie wiem..i nie prawde mówiąc nie mam zamiaru sprawdzać, co tam u niego mówi "żegnaj":)
aaa..i oprócz tego prawie nie dopuszczał mnie do głosu..gadał, gadał..a jak ja coś wtrącałam zdanie czy dwa to widać było, że usilnie czeka na to abym skończyła, bo znów chciał gadać..gadać. Tak było na spotkaniu. A to był naprawdę jeden z normalniejszych facetów z jakimi się spotkałam w ostatnim czasie kilku miesięcy. Normalniejszy w sensie poważniejszego podchodzenia do znajomości, a nie dla zabawy, kaprysu itd. No nie licząc mojej zagranicznej znajomości ..z której się ostatnio powoli wycofuje, a czym bardziej ja sie wycofuje to on wręcz przeciwnie i mówi, że tak łatwo nie da sie odgonić.  Nie wiem co mam myśleć..widać caly rozum w tej relacji posiadam ja ( po kilku kopniakach w d...pe coś może w końcu zrozumiałam?).

Dziewczyny..
Życzę Spokojnych i Radosnych Świąt. Żeby wszystko zmieniło nam się na lepsze. Żeby było mniej zmartwień i zawirowań.
\
Buziaki.

Zdrowych i spokojnych Świąt w gronie najbliższych:-)

Otóż  Święta minęły bez karpia, więc musiałam wczoraj nadrobić.
A dziś jedząc wędzonego dorsza napotkałam jakąś długą ciągnącą nitkę, mam nadzieję, że to kawałek flaczka, a nie jakiś tasiemczyk.
Nie miałam jakoś sposobności skorzystać z komputera swobodnie, w taki sposób aby uniknąć oczu mojego partnera, który bardzo lubi zaglądać mi przez ramię, czego nie cierpię. Wolałam zatem będąc w pracy napisać co nieco.
Jutro piątek, sylwester. I...styczeń.
Oby nie było tylu smutków w przyszłym roku. Obyśmy wygrały w totka, a to rozwiązałoby sporo naszych kłopotów.

Kurcze Moniu, jak mi przykro.
Nie wiem co Ci poradzić. Najlepiej byłoby się odciąć, zamieszkać gdzie indziej...
Trzymam kciuki.

Helloł...

Moniu, jak tam? Jak się trzymasz?  Będziesz coś zmieniać?

Czas leczy rany..
Na wierzchu na pewno kamienna twarz.
Możesz zachowac się w dwójnasób, albo spotykając ową ją na schodach zagadać; "O kogóż  ja widzę, nowa twarz pana R. Ciekawe  ile wytrzyma zanim zrobi CIĘ w balona złotko?", czyli wariant złośliwy.
Albo traktować jako powietrze.
Albo wytrzaskać go po pysku- wariant przemocowo-ulgowy, ulgowy dla Ciebie.
MOżna też napluć w twarz.

TYlko po co?

Lepiej bliżej się zaznajomić z kimś nowym i mieć w d... nic nie wartego frajera.

Dasz sobie radę kobieto, jeszcze go szlak trafi.

Witajcie dziewczyny

U mnie coś się dzieje a więc po 1 sesja się zaczęła, więc nauka, nauka, nauka... A do tego imprezy... Staram się korzystać z zycia na pełnych możliwościach sytuacje z zaręczynami przeżyłam jest dobrze... Poznałam nawet kogoś, ale boje się większego zaangażowania i tyle... Ale przecież to norma po tym jakie akcje robił mi R

A jak Wy się macie moje kochane?? :*

Kto jak kto, ale Ty Hm... na pewno się nie poddajesz Jesteś silną kobietą, która wie czego chce, czego pragnie itp :*

Ja wierzę, że dasz radę... W końcu nadchodzi taki moment w życiu człowieka, ze mamy siły, mamy chęci itp

Cieszy mnie to, ze w Twoim życiu coś się dzieje, bo taki przestój nie jest niczym dobrym dla żadnej z nas... Ponadto jakby nie patrzeć co takie milczenie i nuda daje - powoduje tylko to, że myślimy nad pewnymi sprawami - a to nie jest dobre...

Hej dziewczyny...
U mnie nie fajnie...
Jestem po połowie sesji i jestem do tyłu... Produkuje się, ale cóż wykładowcy dają 2... Zapraszają na poprawki... Jestem załamana, dochodzę do wniosku, że stosunki międzynarodowe to nie kierunek dla mnie. Dodatkowo ta specjalność regionalizacja (kur** co to ma być?).
Właśnie wyrzuciłam indeks do kosza i się upijam... Co Wy na to, dołączacie??

Szczerze to zdaniem Uczelni pracuje się w "MSZ, Urząd Komitetu Integracji Europejskiej (UKIE), Biuro Bezpieczeństwa Narodowego (BBN), ONZ, OBWE, Parlament Europejski, ambasady i konsulaty RP, Urzędy Marszałkowskie i inne."
Jaka jest prawda - tego nie wiem... Wiem tylko tyle, że specjalność regionalizacji jest do dupy i nie wiem co po tym można robić (po chusteczkę mi wiadomość jak działa Ambasada Afryki w Polsce??!!) Wrrrr ;/

No uwzieli.... Wchodzę do sali z koleżanką i słyszę, że ona ma lic ze stosunków to ma na wejściu już ocenę a ja mam wylewać z siebie 7 poty i tak dostane 2... Szał ciał normalnie...
Serio zastanawiam się nad rzuceniem studiów...

Kilka ludzi z mojego roku, z którymi się zżyłam nie dają mi spokoju i non stop mówią mi, abym nie rzucała studiów. Ale cóż, wyrwał się taki jeden... Uznał, że będzie dobrze jak rzuce bo po co mam z siebie pośmiewisko robić u wykładowcy...

kameleon02 nie wiem czy zauważyłaś taką sprawę, ale zazwyczaj się mówi, że powiela się schematy wyniesione z domu. Pomimo marzeń, chęci itp nie udaje nam się w pełni zrealizować na tym szczeblu (mogę się mylić). Pisze te słowa, bo sama jestem tego dobrym przykładem... Nie miałam ojca i nie wiem co to znaczy prawdziwy związek, miłość, oddanie... Teraz potrafię być zaborcza, wymagająca, zazdrosna... Staram się z tym walczyć, ale nie zawsze wychodzi to in plus.

Witaj w naszym skromnym gronie (więcej dziewczyn odwiedzało dawniej tą kafejkę, teraz uciekły). Możesz coś więcej opisać o swoim małżeństwie, problemie z dzieckiem?? Jesteśmy tutaj aby Ci pomóc :*

Dzięki za odzew, jeżeli macie czas to powoli postaram się przytoczyć moją historię, początek z innego wątku. Jesteśmy prawie 12 lat po ślubie, syn lat 10. W tej chwili żyję z mężem jak z obcą osobą, osobne pokoje, zero rozmowy, wspólnych wyjść, planów, sexu, jak zwykle dobra mina do złej gry w Święta. Czasami mam wrażenie, że wynajęłam lokatorowi pokój, mijamy się w przedpokoju, on do siebie, ja do siebie. Za każdym razem ja zaczynam rozmowę.... mówię i mówię o co mi chodzi przez godzinę, dwie a on nic, patrzy na mnie jakbym z kosmosu spadła. Z okazji Nowego Roku zapytałam się czy w naszym życiu coś się zmieni, czy będziemy żyć jak małżeństwo czy moze lepiej to definitywnie zakończyć, to się zapytał o co mi chodzi? Było to po dwóch godzinach mojego monologu. Najgorsza jest jego obojętność, jakby mu na niczym nie zależało, zachowuje się tak, jakby miał 100 lat i czekał na smierć, rano do pracy, po pracy komp, czasami gdzieś wychodzi, póżniej na swoją kanapkę i zasypia około 20 przed telewizorem. Zadalam mu tydzień temu pytanie, po co do mnie wrócił, nie potrafił odpowiedzieć. Aha, proszę nie mysleć, że jestem z nim dla kasy, zarabia troszkę ponad najniższą krajową i z tego spłaca swój kredyt na samochód, więc niewiele zostaje...poświęciłam mu 12 lat zajmując się domem, pracując, studiując, wychowując dziecko, zawsze było posprzatane, obiad, zakupy, rachunki popłacone, dziecko czyste, nakarmione, planowałam wakacje, imprezy, większe zakupy, remont, kupowałam prezenty, motywowalam go aby poszedł do szkoły, poszedł, ale to ja przepisywałam jego zeszyty po nocach, odrabiałam i pisalam prace, mając swoją pracę zawodową i swoją szkołę zaoczną. Wiem, wiem większość z was powie teraz masz co chciałaś, sama go tego nauczyłaś, że palcem kiwnąć nie musiał. Oczywiście zawsze go pytałam o zdanie, ale zawsze odpowiadał rób jak chcesz, kiedyś myślałam, że fajnie, mogę decydować, nie wtrąca się, teraz wiem, że było to z wygodnictwa i braku odpowiedzialności. Jest jeszcze masę innych rzeczy z przeszłości, ja nie jestem osobą wybuchową, ale jak się nazbiera za dużo potrafię wykrzyczeć wszystko, taka sytuacja już zbyt długa trwa, nie mam do niego zaufania, nie mogę na nim polegfać, nie mam poczucia bezpieczeństwa, nie mam nic.

ostatnia częśc ;-), złożenie pozwu poprzedziła jeszcze choroba mojego ojca( udar mózgu), ponad miesiąc w szpitalu, musialam wczesniej zamykać sklep, żeby zdążyć odebrać syna i pojechać do taty, jeździłam codziennie do innego miasta, na poczatku października dostaję wieczorem informację, ze tata zmarł( rodzice po rozwodzie, więc musiałam się zająć wszystkim), mąż nawet na drugi dzień nie pojechał ze mną do szpitala, pozałatwiać wszystkich formalności, likwidacja mieszkania, wyniesienie mebli,pogrzeb, wszystko ja sama. Po miesiącu operacja syna, znów ja sama ze wszystkim, przez to zaniedbałam i sklep i studia. Rozprawa rozwodowa szybciutko, już przed świętami, przed rozprawą nasza rozmowa, mąż twierdzi, że nie chce, zmieni się, ja wierzę i wycofuję pozew. Może miesiąc ok i dalej to samo. Ja psychicznie już wysiadam, zamykam działalność i rzucam studia na dwa miesiące przed obroną pracy. Wakacje spędzam sama z synem. Pod koniec września mąż się wyprowadza( moja decyzja, myslałam, że coś będzie miał do powiedzenia, ale po prostu się spakował i wyszedł). Nawet synowi nie potrafił wytłumaczyć( syn był na podwórku jak tata wychodził z torbami) i poslał go płączacego do mnie. Wyprowadził się do rodziców, początki były trudne, syn płakał, nie chciał spać, ciągle pytał, mąż zabierał go na weekendy. Minął miesiąc, dwa, trzy dla mnie sytuacja była super, dziecko zrozumiało, ja pracowałam w domu, syn w pierwszej klasie, miałam spokój, zaczęłam wychodzić z koleżankami, z synem do kina, pomalowałam mieszkanie, miałam czas na wszystko, mąż płacił dobrowolnie alimenty, nawet potrafiliśmy ze sobą porozmawiać. Przychodził częściej niż tylko po syna, pilismy razem kawę, bylismy w kinie, zaczął mi się wyżalać, ale postanowiłam, że nie zrobię żadnego kroku dalej. Aż tu nagle po kolejnych trzech miesiącach oznajmia mi, że sie z kimś spotyka, zareagowałam jak najbardziej ok, wiadomo, że coś mnie ruszyło, ale nawet się ucieszyłam, że układa sobie życie, ja będę miała spokój, a on nie będzie sam. Panna nasza sąsiadka o dekadę młodsza ode mnie, zamieszkała z nim u jego rodziców po okolo miesiącu. Dwa dni po tym, jak mnie o tym poinformował zabrał syna na wspólne spotkanie, ja sama mu zaproponowałam, że skoro kogoś ma to niech zabiera syna co dwa tygodnie i ewentualnie w tygodniu niech odrobi z nim lekcje, nie co tydzień, żeby miał dla niej czas. Zaczęło się od tego, że kiedy miał być, to go nie było, przyjeżdzał po syna, bez uprzedzenia w tygodniu o 19.30,( na drugi dzień szkoła) zabrać go na pizzę, bo akurat panna miała czas, gdy mu nie dałam syna obrażony, głupie, bezsensowne sms-y. Nigdy nie był o tej godzinie o ktorej miał byc, musiałam go tłumaczyć, syn zaczął mieć problemy w szkole, wyjechali sami na weekend, ja musiałam kłamać przed dzieckiem, bo akurat miał go zabrać, alimentów albo nie było albo grosze w ratach, kiedyś mi wykrzyczał przed synem, że nie pozwalam, aby go zabrał( przed 20) bo boję się, że ona będzie lepszą mamą(czułam się jakby ktoś mi wbił nóż w serce). Mój krok kolejny pozew rozwodowy, on zdziwiony, powiedziałam, że skoro nie mieszkamy razem od pół roku i ma kogoś, to chyba dobre posunięcie, stwierdził, że jej to nie jest potrzebne. Sytuacja była dla mnie niezby komfortowa, ponieważ cała kamienica o tym wiedziała, wszyscy widzieli jak przyjeżdzał po nią , ją odwoził itd. Zaczęli szukać mieszkania do wynajęcia( w tym czasie dowiedziłam się od syna, że będąc u dziadków- taty na weekend spał z tatą i tą panią... kiedy to usłyszałam, myślałam, że padnę trupem, moi teściowie mają coś z głową nie tak, skoro na takie coś pozwalają, mąż stwierdził, że przesadzam). Po niecałym miesiącu Big Love się skończyła( chyba panna myslała, że ten osobnik ma więcej kasy niż było w rezczywistości). Po pół roku kolejny pozew wycofany i mąż wraca do domu... jestem walnięta...

Szczerze to nie rozumiem po jaką cholerę przyjełaś go ponownie?? Dlaczego?? Wiedziałaś jaki jest, jaki ma stosunek do Ciebie, jak Ci "pomaga" i szanuje... Po co pozwoliłaś na to?
Ja bym złozyła pozew i miała gdzieś wszystko. Przecież najważniejsza w tym wszystkim jesteś Ty z synem... Więc czemu poświęcasz sie takiemu dupkowi??

Co do syna odnoszę wrażenie, że jest trochę pogubiony w tej całej sytuacji i jest mu cięzko z tym - stąd możliwe problemy

Dzięki wielkie dziewczyny za te słowa....
hm... olewałam go, nie gotowałam, nie sprzatałam, nie prałam, wychodziłam sama lub tylko z synem do znajomych, nic nie dało...
Monia ja sama tego nie rozumiem, nie wiem może dla dziecka( chociaż raczej nie, oswoił się już z tą sytuacją)... może dlatego, że bałam się zostać sama( nie mam żadnej rodziny oprócz mamy, która nawet nie wiedziała, że działo się aż tak, o pozwach też nie, jest starszą osobą, która sama potrzebuje czasami pomocy, nie chciałam jej martwić), chociaż chyba też nie, przez ostatnie lata byłam bardziej sama z nim niż bez niego....może było mi go żal... czasami robimy tak bezsensowne rzeczy, nie wiem czym motywowane...
Własnie z synem mam teraz problem, straszne problemy z nauką, codzienne zadanie domowe trwają około pięciu godzin, nie potrafi się skupić, skoncentrować, czasami siedzi nad zadaniem, które móglby zrobić w dziesięć minut dwie godziny, ograniczyłam mu zajęcia dodatkowe, aby nadrobił zaległości, pozakładałam dodatkowe zeszyty i przerabiamy cały materiał na nowo od drugiej klasy( jest w trzeciej), wybrałam się z młodym do poradni pedagogiczno- psychologicznej, narazie były dwa spotkania, które za dużo nie wniosły, oprócz tego zaczął pyskować, jakoś tak dziwnie się do mnie odzywa, tak z łaską, powiela zachowanie ojca, na niczym mu nie zależy, nigdy nie miał kar, w zasadzie nie było potrzeby, ostatnio mial zakaz oglądania TV i grania na komputerze, to mi powiedział widzisz jaka ty jesteś...Jest jak chorągiweka, jeżeli ja mu zwrócę uwagę, biegnie do taty, jeżeli mąż mu coś powie lub krzyknie skarzy się mnie, pomoc synowi jest teraz dla mnie piorytetem i dalej olewam siebie, ale wiem, że jak my się w jakikolwiek sposób nie dogadamy, to z synem też nie będzie ok, mąż podważa moje zdanie przy dziecku, twierdzi, że jestem zbyt wymagająca,,,problem w tym, że nigdy nie wymagałam zbyt wiele, nie wiem moze jak mąż nie mieszkał z nami dziadkowie mu coś natłukli do głowy( odkąd pamiętam zawsze był naprawdę grzeczny, potrafił się zachować, jak był mały czy ciut wiekszy nigdy nie musiałam się wstydzić, że coś powiedział czy zrobił, teraz wręcz przeciwnie). Ja bym chciała go wychować na takiego faceta, żeby w przyszłości moja synowa nie powiedziała do mnie: jak go wychowałaś, Twoja wina. Staram się go uczyć, że trzeba być odpowiedzialnym, zaradnym, szanować innych ludzi i pomagać, bo dobro kiedyś do nas wróci...

W środę mam drugą wizytę u psychologa( sama), mąż powiedział, że też pójdzie, więc zobaczymy... chociaż sama nie wiem czy to ma sens, ja dużo rzeczy wybaczyłam, ale zapomnieć nie potrafię, najgorsze są słowa, które bardzo ranią, a najbardziej kiedy trafiają w najczulszy punkt i nie są prawdą...

Tak - indeks wyciągnięty, wczoraj byłam na egzaminie nawet

Kameleonie jedynie co Ci powiem to,że doskonale rozumiem zachowanie Twojego syna - ja byłam taka sama... Moi rodzice się rozwiedli gdy sama miałam 7/8 lat, ale przez rok była separacja, podczas której ojciec mieszkał z nami. Powiem Ci jedno - to najgorsze co może być mieszkać z mężem... Dziecko widzi jakie są relacje między Wami i bardzo to przeżywa (wierz mi, wiem co piszę). Skoro w małżeństwie i tak jesteście 2 osobnymi osobami i łączy Was tylko dziecko to uwierz mi najlepiej będzie jak weźmiesz sprawy w ręce i rozwiedziesz się. Siedzenie z mężem w takiej sytuacji nie przynosi niczego dobrego, bo i tak każdy żyje dla siebie.

Co do syna... Moja droga proponuje Ci nie tylko wizyty w poradni pedagogicznej pod względem problemów w nauce ale również w wizytę u psychologa, możliwe że sytuacja między rodzicami wpływa na niego negatywnie.
Widzisz, ja byłam u psychologa i jego opinia poszła do sądu, który jednoznacznie oświadczył rozwód. Okazało się, że separacja i sytuacja między rodzicami powoduje u mnie nie tylko poczucie winy (że niby to z mojej winy), ale i spadek w nauce (podniosłam się w nauce dopiero w gimnazjum, a więc przez 4 lata leciałam na 2 i 3), problemy wychowawcze, bo chce zwrócić na siebie maksymalnie uwagę, dodatkowo sprawdzam swoim okropnym zachowaniem, które z rodziców jest lepsze, który mnie bardziej kocha i który wiecej mi wybaczy, czyli mnie nie zostawi (to zachowania podświadome, na które ja nie miałam wpływu). Wiesz mi, Twój syn zachowuje się znacznie lepiej niż ja, gdyż ja mając jego lata nie dość, że wychodziłam na całą noc z domu, to jeszcze pyskowałam do matki i ojca ze słowami kur** i skurwy**.... Więc za fraki synka i do psychologa - może pomóc...

A Ty również korzystaj z pomocy specjalisty, ale bez męża... Uwierz mi nie warto ratować czegoś co nie istnieje... Zapłacisz za to dużo, i tak już płacisz własnym złym poczuciem i zachowaniem syna... Chcesz mieć więcej problemów, zmartwień...? Wątpie...

OK dziewczyny oficjalnie mam skończoną SESJĘ a to oznacza tylko jedno - odpoczynek
nie biorę pod uwagę tych niezaliczonych egzaminów (mam 2 miechy aby je zaliczyć )

teraz zaczynam 2 tygodnie ferii a co tam u Was moje drogie??

Czy tylko ja zauwazyłam, czy naprawdę kafejka opustoszała i dziewczyn ubyło??

Nie, najcięższe mam już za sobą, ale zawsze to stres i nerwy... Bo ustne... Kobietka raczej się przepuści, gorzej z kolesiem... Lubi cisnąć... ;/

Co tam u Was, dziewczyny?
Cisza ogromna. Życie zatem nie jest smutne.

Życzę powodzenia, chociaż mam do psychologów sceptyczne podejście.
Bardzo cicho tutaj ostatnio.

Myślisz, że będzie grał przed panią psycholog? Udawał, że nic się nie dzieje?

Nie nie. Jemu się nie należy nic w zakresie tego lokalu. Nic a nic. Także o to jestem spokojna. To jest coś z innej beczki, spoza wszystkiego.
Ja nie mam żadnej kwoty alimentów ani ustalonej, ani zaproponowanej, czy to nie pomyłka?

Ja, kiedy już się popaprało każdego dnia obrzydzałam sobie jego jeszcze bardziej. Aż miałam całkowity wstręt, a teraz obojętność. Nie chciałam dalej tego ciągnąć. Teraz, z perspektywy pytam sama siebie, co ja w nim widziałam.
Zakompleksioną, głupią nastolatką byłam. Bez poczucia jakiejkolwiek własnej wartości, i zaślepiło mnie. I po cholerę...

Nic się nie martw co on tam gada. Szkoda sobie tym głowę zajmować. Trzymaj się swoich racji. Czasem można jakiś sygnał usłyszeć, albo powie coś innego, zrobi coś innego, Ty zinterpretujesz to jeszcze inaczej i narobi się bigos.

Dasz radę jakoś Moniu. Jakoś go załatwisz, ja to wiem. Może jakaś nowa znajomość czy coś. Źle nie będzie.

Ja myślę w sprawie psychologa, że nawet jeśli on będzie chciał się w psychologicznych oczach wybielić to nie ma obaw, bo psycholog głupi nie jest i doświadczenie ma oraz wiedzę, które nie pozwolą mu się nabrać na wybielanie. Także luz.

Wsio w mojej sprawie będzie załatwione tylko w odpowiedniej kolejności, sprawa prosta nie jest więc i działać trzeba odpowiednio. Nie jestem już sama na polu bitwy, oddałam sprawę w dobre ręce i już w tych rękach. I już, że tak powiem ich w tym głowa, żeby dobrze było.
Zabieg z większą kwotą jest jak najbardziej obowiązkowy. Jestem spokojna (powiedzmy).
Mały klnie jak szewc, kiedy się zdenerwuje, mówi, że ojciec jest pijak, bo pije piwo. Także trzeba to skończyć. A długo to już nie potrwa mam nadzieje, czekam na badanie w ośrodku, które mam nadzieje przesądzą o sprawie. Widzę, że dziecko jest krzywdzone na różne sposoby. Nie doceniane, etc. Nie ma co się rozgadywać na ten temat.

Moniu, nie daj się. Co on jakiś czarownik jest, że będzie Tobą miotał na prawo i lewo. Nie da się zdystansować, mieć w nosie...?

Myślę, że musisz się uzbroić w tarczę antyrakietową i będzie dobrze.
Miłego dzionka życzę