Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

hej,
jestem tu nowa i chciałabym aby ktoś dodal mi sił , powiedział co mam dalej robic , a może zwyczajnie chcę się wygadać.
Ja jestem kobietą kochającą  za bardzo a mój mąż ( jeszcze ) jest uzalezniony od swojej rodziny i zupełnie nie potrafi podjąc jakiejkolwiek decyzji( strach i najlepiej przemilczeć temat ).
Zawsze to ja starałam się o wszysto w tym małżeństwie, to ja opiekowałam sie dzieckiem, dbałam o dom, i sprawy z nim związane itp, on jedynie chodził do pracy ( od rana do nocy ). Ja ciągle sama z dzieckiem , zero pomocy i zainteresowania z jego strony. ja coraz z wiekszymi zastrzeżeniami wobec jego postępowania, on czasem poprawa na dzień czy dwa a czasem nie bo przecież ja się czepiam a czego mi wlaściwie brakuje???
W całym naszym wspólnym życiu obecna jest mamusia męża. Wczesniej nieustajace telefony o każdej porze i żale , żale i naciskanie żeby przyjechał ....
Póżniej gdy została wdową to zawładneła już synem zupełnie. każda wolna chwila u niej choćby niewiem co się działo w naszym domu to i tak jedzie do mamusi. Zostawia nas samych w każdy weekend.
Tak trwało to kilka lat , a teraz powiedział mi że się mu sie uczucie do mnie wypaliło.
Gdy mu pokazałam że jest uzależniony i to jakim stopniu to  sie wyprowadził aby zastanowić się czy mozę do nas wrócić czy może sie zmienić.  Jak go po kilku tygoniach spytałam czy wróci to pokiwał głowa że nie.  Popłakal sie gdy powiedzialam mu że niszczy życie dla mnie i dla dziecka, że tu jest jego miejsce. Znów trwa w jakimś zawieszeniu , chociaż ja juz nastawiam się że męża już nie mam.
Czuję sie strasznie. Oszukana i skrzywdzona. Oczywiście boję się co będzie dalej , jak sobie poradzę , jak dobrze wychować dziecko. Totalna czarna dziura.

kredko na początku serdecznie Cię przytulam, ale nie uważam, abyś kochała za bardzo. To co robisz, to wszystko wynikało z miłości, którą nie TY a Twój mąż zniszczył (przypominam kochanie za bardzo z naszej strony niszczy przez nas związki i miłość). Twój mąż to typowy mamisynek (przykre ale prawdziwe). Ponadto problem jest nie tylko z nim, ale i z teściową, która po śmierci męża przelała całą miłość na syna. Uważa, że musi być komuś potrzebna i padło na Twojego męża. (możliwe, że to ONA kocha za bardzo ). A nie pomyślałaś aby porozmawiać z nią na ten temat? Ale nie aby mieć pretensje, tylko mądrze podjeść, że czy nie zauważyła, że syn jest coraz częściej u niej i że przez to dzieci rzadko widzą tatę? Pogadaj z nią jak żona z żoną, jak matka z matką. Wiem, że nie przepadasz za nią, ale rozmowa (mądra) nie zaszkodzi... Zwłaszcza jak powiesz jej, że dzieci tęsknią za tatą a Ty za mężem, że jest Ci trudno itp. W końcu to również kobieta z sercem... Pomyśl o tym

Hm... A nie myślałaś aby się wyprowadzić? Przecież dorzucasz się do rachunków - tak? Więc możesz zawsze wynająć coś sama. Ja bym zagroziła, że się wyprowadzam, bo nie zamierzam mieszkać w chlewie, ani tym bardziej być sprzątaczką. Przecież on nie jest dzieckiem, aby nie umiał posprzatać po sobie. No sorry... A gdyby tak nagle przyszło mu do głowy, że sorry ale się wyprowadzasz zaczął by się zastanawiać. A Tobie kochana by pokazało to czy on jest z Tobą bo mu na Tobie zalezy czy jest z Tobą bo potrzebuje sprzątaczki

Kochana Hm... A nie pomyślałaś, aby wynająć pokój u jakiejś starszej osoby? Zawsze to jakaś pomoc by była dla danej osoby a Ty miałabyś gdzie mieszkać. Wiele jest takich ogłoszeń, wystarczy poszukać

Bo wątpie w to, aby poważna rozmowa z nim pomogła rozwiązać problem. A powiedz mi dlaczego z nim jesteś?? Tak szczerze - jaki powód jest że nadal z nim jesteś??

Pisze do Was bo już drugi raz dałam się nabrać-a mój problem jest właśnie taki,że kocham, wierze i wybaczam, poprzednim razem 5 lat dawałam się nabierać, był to jednak związek,teraz jest gorzej bo 3 miesiące temu był ślub. Słyszałam co mówią o moim obecnym mężu ale niektórzy też myśleli,że życie go nauczyło bo doświadczyło go bardzo boleśnie. Z tym,że jak widzę jak zaczął traktować mnie to nawet nie chce sobie wyobrazić co robił jej. Tym bardziej,że kilka rzeczy powiedział mi jego nastoletni syn ostatnio. Po ślubie zmienił się diametralnie(wcześniej mieszkaliśmy razem ok 8 miesięcy i był ok). Wszystko było nie tak,za dużo tracimy pieniędzy (chociaż w domu nie zrobiliśmy nic), nic nie robie (chociaż chodze do pracy, zarabiam, robiłam przetwory, co niedziela placek albo sałtka), wyzwiska, groźby,że dostane i ten pełen nienawiści wzrok, zaczął pić coraz więcej. Na koniec wyp....lił mnie dosłownie z domu (tymi słowami), wyrzucił rzeczy z domu, teraz mówi,że nie wie czemu tak postępował ale się zmieni, z tym,że ja się go boje i nie wierze bo dobrych kilka lat był sam i mógł się zastanowić nad swoim postępowaniem,nic go jednak nie nauczyło. Nikt mnie nigdy tak nie upokorzył, najbliższa osoba i to w tak krótkim czasie. Mogłabym pisać długo, bo rozliczał mnie z czasu( droga tylko praca-dom -dom-praca), z każdej złotówki i każdy powód był dobry do awantury, a moje łzy go nie ruszały wogóle,tak jakby pastwienie się nad kimś i wyniszczanie go psychiczne sprawiało mu przyjemność.
Teraz będzie sprawa o znęcanie psychiczne,sama bym się nie odważyła jej wnieść ale może i dobrze się stało (chociaż dalej mam wyrzuty sumienia czy dobrz zrobiłam), później rozwód-niestety. Ciężko mi okropnie ale nie można się dać tak poniewierać, moje zdrowie jest zszargane strasznie. A samoocena bliska dna...

Nie rozstał się tylko pierwsza żona zginęła w wypadku a znęcał się nad nią okropnie on oczywiście mówi,że dostała kilka razy bo zasłużyła. Teraz wierze w to wszystko co ludzie mówili, ale musiałam się przekonać na własnej skórze niestety.

A to przykra sprawa. To się kobieta nacierpiała. A jego syn jak?
Wiesz, jeśli kochamy to nie wierzymy. Mnóstwo błędów popełniamy.

Nadziejo nikt nie ma Ci za złe, że tu napisałaś. Ja po prostu jestem ciekawa, w którym momencie zauważyłaś, że kochasz za bardzo, skąd pomysł napisania akurat tutaj - tylko tyle nie chciałam abyś źle odczytała mój post. Natomiast dostajesz ochrzan za słowa "później rozwód - niestety" Co to ma znaczyć - NIESTETY?? Chciałabyś nadal być tak traktowana? Dziękuj Bogu, że w porę się opamiętałaś, założyłaś sprawę o znęcanie i występujesz o rozwód - to najlepsze wyjście z całej sytuacji.

Strach, która z nas go nie doświadczyła... Ale podoba mi się Twoje podejście, że nie należy dawać się tak poniewierać itp - brawo Natomiast co do samooceny - ech biedna, wiem jak to jest być bliską dna (ja chciałam popełnić samobójstwo). A może byś udała się na terapię - możliwe że by Ci pomogła Myślałaś o tym??

Myślałaś, ale nie podjęłaś kroku aby coś zrobić w tym kierunku... Widzę, że piszesz ogólnikami... Nie tego oczekuje ani ja ani żadna inna. Nie odpowiedziałaś na moje pytanie wczesniejsze, teraz te ogólniki. Wiesz aby uzyskać pomoc powinnaś pisać rzeczowo - co Cię boli, czego oczekujesz, co robisz, a czego się boisz itp.

Cześć dziewczyny.
Lejdilejdi nie słyszałam, ale jak coś usłyszę napiszę, bo przecie sąsiadka na to wychodzi.
No jedyne wyjście to potraktować właśnie jako współlokatora. Wiecie co jest najgorsze, to przytulanie. Przytulać tak i nic więcej, to mnie dręczy i męczy.

Nadziejo, nie myślałas o jakimś ośrodku interwencji kryzysowej, tam są specjaliście zajmujący się głownie taką problematyką z jaką ty się musisz.

Monia ma rację, ogólniki nie wiele nam dają, bo trudno rozwiązać problem ogólnie jeśli boli nas coś szczególnie.

Niestety nigdzie się nie wybieram na Andrzejki, d.. blada.

..to zdanie wyżej świadczy dokładnie o czymś przeciwnym..że nie została doświadczona przez życie, bo taka osoba nabiera pokory życiowej i tym samym szanuje wybory, zachowania i decyzje innych..jakie by one nie były.

wyluzuj monia..niech sobie gada co chce, tym nic Ci nie wnosi akurat.

a ja Wam też pomarudzę co u mnie..

Z Andrzejkami to tak jak u hm.. - też d..pa blada, a raczej ja mam to w d..pie. Nigdzie nie ide, nie chce mi się. Ostatnio wychodzę czy cokolwiek robię wtedy gdy wiem, że warto..Nie chce mi się nic na siłę. Jesień przyszła z tymi długimi wieczorami, więc jakaś taka nieruchliwa się zrobiłam.

A tak poza tym walczę ostatnio troszkę ze swoimi emocjami i naprawdę czasami mam niezłe "jazdy" sama ze sobą. Ale daję sobie radę i szybciutko wychodzę na prostą. Da się tak jeśli na całą sytuację spojrzy się zupelnie z boku, tak jakby wychodząc z własnej skóry i stając obok. Wtedy (rozumowo) wszystko wygląda w zupełnie innym świetle. Emocje są paskudne, zupełnie zawężają obraz, zwłaszcza jak się jest DDD (lub DDA).

Chodzi o tą moją znajomośc odległościową..ja się nie mogę angażować!! w żadnym wypadku!!, a niestety pewien punkt został przekroczony i co jakiś czas muszę staczać z tym wszystkim własną wewnętrzną "walkę".

Żeby się troszkę rozproszyć i nie zaczynać myśleć obsesyjnie o jednej tylko osobie wlazłam znów na portal:) Ze szczerym założeniem typu: "a teraz znajdę sobie kogos dostępnego i będę miała happy end!!". Źle na fotce nie wyglądam, gębę umiem otworzyć. "Oferta" nie do odrzucenia jednym słowem jestem:).....tiaaaaa!!..z setkę profili przejrzałam, jakieś dziesiątki zagadywań mnie i.....okazuje się, że ...nikt ze mną nie chce dłużej gadać! Albo ja nudze, albo mnie nudzą, albo co innego nie tak. Doszłam do wniosku, że jestem za dziwna, za inna jak na ten netowy małpi gaj. Nie staram sie udawać niewiadomo kogo, nie reklamuje sie, często odpowiadam cos lekko ironicznie, bo to dobry "test na inteligencje" adresata. Okazuje się, że to odstrasza! Poza tym te przynudzania zaraz na wstępie w 1 czy 2 wiadomości: "a może na kawę się umówimy?, a jeszcze jakieś zdjęcie masz? a może zdjęcie na szpilkach masz, a nosisz szpilki?". A na drzewo!!!! Na zdjęcie w szpilkach to trzeba sobie zasłużyć!..na czas spędzony na kawie jeszcze bardziej.
Zdołowało mnie to...stwierdziłam, że nie mam szans na cokolwiek i nigdy, a czym dalej w wiek (u facetów też) tym gorzej.
Już miałam wyłazić stamtąd, ale z ciekawosci przejrzalam jeszcze inne profile. Masę tego przejrzałam..No i ..zupełny przypadek:)..mam nową znajomość z fajnym inteligentnym facetem jak mi się wydaje... To znów jest inny kraj...! Na razie ok..rozproszyłam sobie uwage, troszkę mnie podnioslo na duchu, że moze trafić się ktoś kto spełnia jakieś moje kryteria (a nie mam ich niskich) i ten ktoś stara się podjąć jednak jakiś wysiłek próby poznania mnie...

O hm widzę że z moich okolic.

Monia spokojnie:) Widzicie wlasnie o to chodzi, że musimy się wzmocnić maksymalnie żeby żadne krytyki i inne wydarzenia nie wpędzały nas w takie emocje.

Katia nie przejmuj się, ja dostaję totalnej depresji na portalach randkowych  ..aaa i nie bardzo chcę mieć kogoś kto ma tam konto i pisze z tysiacem dziewczyn. Osobiscie mialam wiele fajnych znajomosci z netu ale przez portale związane z hobby itp.

Ja zorganizowalam sobie wyjscie  na andrzejki i było.. super a.. powiem wam że też srednio mi się chcialo wyjśc, ale tyle w domu ostatnio siedziałam że już świra dostaję;-)

No a on siedzi we mnie, własciwie nie ma dnia żebym nie myślala, może z czasem minie..

Nie reagować emocjonalnie na oskarżenia innych, nie brać ich do siebie to bardzo trudna rzecz. Ja kiedyś chorowałam niemalże kiedy ktoś zanieczyszczał atmosferę. Ale to nie nasz problem tylko jego. Jakim prawem ktoś może nas oceniać jeśli nie zna emocji, myśli, które nami kierują w danej sytuacji.
Mnie ostatnio Moniu zwyzywała obecna pani ojca mojego dziecka. Ona po rozwodzie z 15 letnim synem, która związała się z facetem nie rozwiedzionym. I ona będzie mnie pouczać i wygadywać jak to ona wie lepiej co i jak z mojego życia. No żart. Paranoja. I wiecie co ze spokojem parę rzeczy jej odpowiedziałam, choć uważam, że takie rozmowy zupełnie nie mają sensu. Niesamowicie była wzburzona. Jedyne co się nie spodziewa zapewne to...

Moniu, niech się koleżanka pocałuje w nos i na sosnę. Po co to? Ja miałam bardzo bliską przyjaciółkę niemalże, która zawsze jak się spotykałyśmy miała do mnie pretensje, pouczała mnie, chciała jakby odreagować wszystkie emocje na mnie.  A niby dlaczego. Co to ja jestem żeby się na mnie wyżywać.

Buziak.

Strasznie głupio, że ni8e mogę z Wami popisać jak jesteście, tylko zawsze jestem po ...

Lajdilejdi sąsiadko...

Nadziejo... trzymaj się, wiem, że w niektóre rzeczy trudno uwierzyć, miłość ślepa jest.

Napisałam to wyżej troszkę w żartobliwej formie (zwłaszcza ten "happy end")..to raz. Dwa: Nie szukam jakos usilnie "szczęscia" ale czasem po cichutku na nie liczę, jak każda tutaj ja sie domyślam. Kolejne (odpowiadając na Twoje pytanie)..dlaczego tam a nie gdzie indziej poznaje ludzi? Nie ..nie tylko tam, ale nie nawykłam poznawać przypadkowych ludzi na ulicy czy też w kolejce po bułki. Może są takie osoby otwarte do wszystkich i gdziekolwiek..niestety ja do nich nie należę. Pracuję w dosyć zamkniętym środowisku, mieszkam na odludziu, moja doba jest dosyć krótka..takie mam okoliczności jakie mam.

Ja myślę, że można poznać przez internet fajnych ludzi (a Wy dziewczyny to co?). Nie ma reguły. Można poznać idiotę na ulicy i ciekawą, miłą osobę w sieci. Jest tylko więcej możliwości. Nie ma co szaleć od razu, ale spokojnie z dystansem i rezerwą, czemu nie. Warto spróbować.

może rzeczywiscie ma coś do zrobienia? wrzuć na luz a do kina następnym razem.

A ja swoje ciśnienie teraz uspokajam!!.
Właśnie usłyszałam od faceta (który jest jakby "skrojony" dokladnie na moje potrzeby pod każdym względem), że on tak łatwo nie zrezygnuje ze znajomości ze mną..a w zasadzie w ogóle nie ma zamiaru rezygnować ze mnie. A w drugim zdaniu usłyszałam: "nie powinnaś się jakoś bardzo angażować".
Szlag mnie............!!! Czy oni sie uwazają wszyscy za bogów? W znaczeniu, że moga sterować czyimś zaangażowaniem i cokolwiek nakazać?
Powinnam mieć nieprzespaną noc i płakać w poduszkę....tyle, że on nie wie, ze ja zaczełam juz wykazywac cień zainteresowania inną osobą....

monia...morały na razie może odłóż...Wściekla zbyt jestem.

Witam.
Jestem tu od wczoraj formalnie, a podczytuję już jakiś czas. Głównie wątki o takim zabarwieniu jak ten. Ja jestem DDD zdiagnozowaną z problemem kochania za bardzo. Nie będę opisywać teraz szczegółowo mojego problemu (szczerze, to chyba mam problem żeby się otworzyc do końca w necie), ale przechodziłam przez historie podobne do tych tu na forum. Zawsze czułam, że jest ze mną coś nie w porządku jeśli chodzi o emocje. Byłam w kilku związkach, ktorych nie można nazwać zdrowymi, ale ten ostatni najbardziej toksyczny, bo z psychopatą chyba był dla mnie pewnego rodzaju otrzeźwieniem i skłonił mnie do szukania odpowiedzi dlaczego taka jestem. Minęły prawie dwa lata i czuję sie jakbym urodziła sie na nowo. Patrzę z dystansem na siebie, tą z przeszłości. Zaczynam rozumieć tamte wybory, emocje im towarzyszące. Obecnie jestem w momencie w którym już wiem, że do tego aby czuć się wartościową nie potrzebuję meżczyzny obok. Chciałam napisać dziewczynom, ktore stoją przed trudnym wyborem odejścia lub maja problem z pogodzeniem się, że facet porzucił, że warto wziąć się w garść, uciszyć tego "demona" w głowie. Wiem, że wydaje się to w tym właśnie momencie niemożliwe, przechodziłam przez to kilka razy! Naprawdę świat się nie skończy. Chwilowo nie zwiąże się narazie z nikim dopóki nie "wyzdrowieje". Ucieczka w kolejny związek to najgorsze co może być dla kogoś kto kocha za bardzo, wieczne kręcenie się w kółko.

Takie moje chaotyczne reminescencje, mam nadzieje, że Was nie zanudzam. Czy mogę się do Was dołączyć? Chętnie sie podzilę moimi doświadczeniami w dochodzeniu do normalności.

Kochane moja kumpela mnie wystawiła!! Czekałam do 23 aż ona zadzwoniła i powiedziała, że sorry ale nie może dziś... Szlag mnie trafił! Hm... szczerze ja chyba zawsze będę miała w życiu huśtawki humoru i zdrowie psychiczne nie będzie the best...

banka_wstanka witaj i czuj się tutaj dobrze O tak kilka dobrych rad i innego spojrzenia na świat przyda nam się

Może być tak, że powodujesz, ale nie jako Ty..ale coś w Twoim zachowaniu na takich spotkaniach. Ci z ktorymi sie spotykasz moge wyczuwac jakies spięcie..a uwierz mi, ze nawet lęk w oczach jest widoczny u czlowieka. Tobie sie wydaje ze wszystko jest ok...a nie jest, bo ciągle myslisz czy teraz też bedziesz "odrzucona". Moze myslisz zbyt co bedzie po spotkaniu? co dalej?
Tylko Lejdi..nie traktuj faktu, ze facet sie nie odzywa po pierwszym spotkaniu jako "odrzucenia". Mialam masę takich przypadków..Roznie bywalo..czasem facetom odbijało na moim punkcie po pierwszym spotkaniu, a czasem sie nie odezwali wiecej, chociaz na spotkaniach wydawalo mi sie ze wszystko niby jest ok. Ale nie bylo, bo widocznie z czyms sie zle czulam, mialam jakiś problem, samoocena poszybowala lekko w dol..

Ratuje nas tylko spokój...

Ja myślę, że o jest jakiś klucz, żeby nie podchodzić do znajomości od razu "związkowo". Żeby nie przybierać sobie do głowy tego czy tamtego. Lepiej niczego nie zakładać i nie przewidywać. Ot tak, żeby uniknąć rozczarowań.

Moniu wszyscy mamy lepsze i gorsze dni, całą nasza w tym, żeby nie wychodziła z tego parabola tylko najwyżej sinusoida, czy też żeby amplituda nie była zbyt wysoka.
Wiemy na pewno, że koleżanka nie wystawi Cię więcej. Jesteś wytrwała, że tyle czekałaś. Podziwiam. Mój pesymizm zapewne założyłby, że nie przyjdzie i poszłabym sama, albo coś. Ale to taka wada. A że pesymistką jestem tylko w spojrzeniu na siebie to...

Ręce opadają, po prostu opadają...
Droga Annabela Twój post jest po prostu okropny!! Jako kolejna osoba zaglądająca tutaj nie rozumiesz pojęcia KOCHANIA ZA BARDZO przez co Twoje słowa

sprawiają, że ręce opadają.
KOCHANIE ZA BARDZO jest chorobą uzależniającą niczym narkomania czy alkoholizm i prowadzi do niszczenia (nie organizmu ale związku) a nie budowania, temu Twoje słowa są zdecydowanie nie na miejscu. To jest typowa toksyczna relacja, a Ty źle pojęłaś sprawę.

Co jednak do Twojego postu... Twój mąż mógł zdecydowanie wpaść w rutynę i tyle... Przebudziłaś go i powinno być lepiej, więc głowa do góry. Pamiętaj, że papierek, który potwierdza Wasze małżeństwo nie będzie oznaczało, że problemy już za Wami. Musicie non stop walczyć z przeciwnościami losu... Pozdrawiam

Lejdi bo na siłe chcesz zastapić tamtego nowym modelem, nowym facetem! A u Ciebie wygląda, że klin klinem się nie wyleczysz. W moim przypadku spotykam się z KOLEGAMI i tyle. Czyste spontaniczne spotkania, które nie zobowiązują do niczego i wiesz co...lepiej na tym wychodzę, niż gdybym szukała sobie chłopa. Powód? Bo w momencie siedzenia z kolegą potrafię cieszyć się życiem, dobrze się bawić, a nie rozmawiać na tematy zobowiązujące, przez które się otwieram itp. Dla mnie ważna jestem ja sama, a nie jakis facet. Dla mnie nie ważne jest to, aby mieć faceta (bo niby czuje się samotna) a gdzie. Szczerze ostatnio spotykając się z paczką znajomych czuje się mniej samotna niż gdy byłam w związku z R!! Uwierzysz?! Dla mnie ważna jestem ja, moja osoba i to abym wróciła do dawnej postawy. Wczoraj np zadzwonił R podczas mojego spotkania z paczką i nie uwierzycie, ale R się wkurzył!! Czemu? Bo pewnie liczył, że jestem kolejną panną na jego liście, która ryczy w poduszkę z samotności, która tęskni za "takim" facetem i tylko czekam na jego ruch... Haha a w życiu! Śmiałam się do słuchawki i zapewne już miał obraz mojej osoby, tej która ma się dobrze i się zdenerwował no bo jak to możliwe,że on nie ma już wpływu na mnie... Ano nie ma i mieć nie będzie Czas mojej osoby się rozpoczął i czuje się z tym ZAJE**ŚCIE ))

tak bardzo dobrze dziewczyny:-) O to chodzi, żeby dobrze się bawić i czuć super ze sobą. Ja taki  też miałam zamiar ostatnio,  a jednak  doczepił się jakiś facet i emocje. Nie wiem co z nim robić, bo on się nie odzywa nic po spotkaniu a pewno za 2 tyg  znow wyskoczy  z propozycją spotkania. Dziwne trochę? 
Tłumaczę sobie żeby nie szukać szczęscia, ale a z drugiej strony boję się że całe życie sama będę, że nie założę rodziny bo tak praktycznie jest do tej pory, że nie tworzę żadnych związków, tylko jakieś takie zawirowania.

Lejdi koleżanka radzi dobrze, bo nikt nie mówi, że każdego nowo poznanego faceta od razu musisz wyobrażać sobie przed ołtarzem... Dystans przede wszystkim i jak mówi Hm.. spokojnie podchodź do tej znajomości.
To, że sam milczy przez dłuższy czas wskazuje jednoznacznie, ze zależy mu na znajomości a nie na bliższych relacjach. A Twoje odczucia i przemyślenia są błędne, otóż powinnaś szukać szczęścia, ale pamiętaj wpierw u samej siebie. Będąc w zgodzie ze swoimi uczuciami, myślami i z większym nastawieniem optymizmu do siebie zdziałasz wiele. Pamiętaj, że związek to nie wszystko...

Mnie Hm pochwaliła za moją postawę, bo kto powiedział, że po zakończonym pół roku związku mam od razu zaczynać nowy Głowa do góry, na każdą z nas przyjdzie czas, a na siłę nie ma co szukać

tak macie rację..
Ja już o tym nowym znajomym nie myślę. Trochę dziwne że na spotkaniach mowił jak to mu sie podobam a potem milczy i ja juz zapominam. 
No ale ogólnie mam dość, ze wszystkie znajomości zaraz się rozchodzą i nic z nich nie wynika..i tak całe lata. Może przez to że mam jednak w sercu innego, sama nie wiem.
a co u Was nowego?

Mamusia nas odwiedziła jak miło

No kochane ja wczoraj miałam wspaniały dzień. Poszłam do kina ze znajomym... To nie była randka, ogólnie razem poszliśmy na film. Ale co innego... Otóż lubię go i tego nie ukrywam, jednak... No właśnie nie wiem jak mam go tytułować: kolega, przyjaciel?? Szczerze ostatnimi czasy pomógł mi wielokrotnie i wiem, że mogę na nim polegać, ale nie chce na wyrost używać pewnych słów...

A tak to dziś ide na wykład i mam WOLNE!! :D:D

A jak u Was?? Buziaki

O tak, Hm dobrze mówi, czasem analiza jest wręcz niepotrzebna. No bo cały dzień się głowisz "po co, na co, dlaczego". Dochodzisz w końcu o 2 nad ranem do jakiś wniosków, których nie masz pewnych (bo to są tylko Twoje przemyślenia) a potem rano klaps - katastrofa, bo Twoje przemyślenia wynikające z analizy są po prostu błędne... I tak zabierasz się za ponowne analizowanie i kolejne, tracąc przy tym cenny czas i co przede wszystkim energie oraz dobry humor...

Owszem kochana, elegancko... Ale... No właśnie... Wczoraj podczas naszego powrotu z kina (odprowadzał mnie do domu, bo seans skończył się o 24) powiedział, ze lubi mnie za to jaka jestem, za całokształt a nie tylko fajną buźkę... Miło mi się zrobiło, bo przyznam, że to pierwszy szczery komplement od czasów R( o ile on mówił szczerze te komplementy)... Ale nie wiem jaki mieć do niego stosunek. Naturalnie trzymam dystans, ale przyznaje lubie z nim spędzać czas, wiele mnie nauczył przez tych kilkanaście spotkań (nadal uczy) no i lubię go. Wiem, że na przyjaźń trzeba dużo wysiłku wkładać i potrzeba czasu, ale nie wiedząc dlaczego właśnie zaczynam mu ufać... Możecie wierzyć lub nie, ale bałam się zaufać, bałam się kontaktu z kolejnym facetem (takim jak teraz mam, bo są i wyjścia do kina, wyskoczenie na pizze czy głupia rozmowa) bo mogę być zraniona, ale w tym wypadku się nie boje... I to mnie zaskakuje... Z jednej strony się nie boje a z drugiej jest pewien mur... ;/

Wydaje mi się, że my kobiety mamy jakąś intuicję, czy też wyczucie, które jest tym trafniejsze im więcej mamy doświadczeń. Czasem warto to dopuścić do głosu i obserwować pilnie swoje emocje i siebie samą w tym wszystkim.
Ja też mam taką znajomość..Chociaż za wczesnie mówić tutaj o czymkolwiek to często łapie sie na tym, że w tej znajomości jestem (w miarę ) normalna, otwarta...Co nie powinno mieć miejsca, bo ostatnimi miesiącami przypominam bardziej zdziczałe, poranione zwierzę i tak naprawdę nie chce zawierać jakiś bliższych znajomości (bo ...sie boję). 
Sięgając pamięcią wstecz i przypominając sobie znajomość z facetem która mnie totalnie wbiła w glebę (historia przewijala się na początku tego wątku) pamiętam dobrze tamten początek - facet bardzo starał się zebym mu zaufała, ogólnie wszystko grało a jednocześnie miewałam objawy wręcz fizycznego duszenia się. Dzwonił telefon a ja nie mogłam oddychać. Czyli coś było nie tak, a ja zwalałam to na moją fobię przed zranieniem.

Moniu ja myślę, że trzeba spontanicznie do rzeczy podejść i ze spokojem, co ma być to będzie.

Czy ja wierzę w przeznaczenie? Czasem tak, czasem nie. Czasem wydaje mi się, że coś jest mi pisane, czasem, że to przypadek, niejednokrotnie szczęśliwy A w związku... nie wiem. Ludzie ranią siebie, postępują czasem wbrew wszystkiemu. Wiele rzeczy psują. Nie wiem czy to przypadek czy przeznaczenia. Niektórzy wierzą, że wszystko jest tam gdzieś zapisane. Fajnie by było.
Nie wierzę na pewno, że człowiek jest kowalem własnego losu i jak sobie pościele tak się wyśpi, bo tak mówią ludzie, którzy mają pieniądze i wszystko (albo większość) w życiu im się układa. Są przekonani, że wszystko co zrobili, jaką decyzję podjęli kiedyś to procentuje i dlatego im się układa. Według mnie to nie prawda. Gdybym była kowalem własnego losu i miała wpływ na to ile zarabiam i gdzie pracuję byłoby dobrze, a nie jest. I ile bym nie zasuwała w tym miejscu więcej nie zarobię. Więc nawet stwierdzenie o zasuwaniu (że trzeba zap.., żeby mieć ) jest mylne. Może na swoim można zasuwać, ale nie u kogoś. Tam zysk ma ktoś.
Więc może przeznaczone mi być taką co niczego w życiu nie zarobi, itd...Hm...

No ciężka sprawa.
Ja ci powiem, że moja przyjaciółka z którą kumplowałyśmy się od podstawówki kiedy poznałam mojego byłego już prawie męża była okrutnie zazdrosna. Przestałą się odzywać. Zanim go poznałam mówiła, że jak będę mieć kogoś do nie będę mieć czasu dla niej. Potem przyszło na świat moje dziecko, odwiedziłam ją raz. Później znów pojechałam i rzuciła domofonem. Przestałam próbować.

Nie wiem Moniu, ciężko. Najgorzej, że nie masz spokoju przez niego. Ja rozumiem, że ona płaci, ale to ty ją tam przyjęłaś, tak? Jakieś granice są przecie. A co do gadania o nim, trzeba czasu, wiesz, że pierwsza faza w końcu minie i będzie inaczej.

dzieki za pamięć..jestem;)
Jak zwykle o tej porze roku mam kompletny zjazd na formie..Chyba brak słońca (dzien przesiedze w pracy...jak wracam z pracy to już ciemno). A tak poza tym w głowie sobie trochę układam z moją "odległościową"  znajomością która trwa już 5 miesięcy. Pilnuję, żeby się nie angażować...czasami to w bólach przychodzi (nieprzespane noce były..a jakże), ale się udaje jakoś...wrzucam na luz i generalnie staram sie to mieć gdzieś. Facet za to nie odpuszcza, ale pierwszy raz w życiu patrzę na cos tak zdrowo-rozsądkowo. Rozum nad emocjami staram się mieć. Moja druga znajomość też trwa, ale toczy się swoim powolnym trybem..Mnie się nigdzie nie spieszy. 
Poza tym długie wieczory i koniec roku sprzyjają troszke takiemu ogólnemu bilansowi życiowemu. Za dobrze to wszystko nie wygląda.

Jak sie rozchodzi to znaczy, że nie nadajecie na wspólnych falach....olej to.