Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

wniosek: na dobroci dla niektórych typów facetów niezbyt dobrze się wychodzi...oj znam to..

Wtedy stajemy się często "niewygodne"..

monia..coś na osłodę (i dla reszty też). Bo mnie to dziś przyznam trochę ubawiło..Mały przykład myślenia i postępowania facetów..taki przykład "w pigułce" ile warte jest to co oni gadają.

Pisałam Wam, że w sobotę miałam dosyć fajne spotkanie (randka to może za dużo powiedziane).
Facet ogólnie niby ok, wydawał się szczery, normalny, bez "kiciarstwa"..Chociaż trochę "lampka" mi się zapaliła. Niby bez "tanich" komplementów się odbywała znajomość, to jednak jakos szybko (jak dla mnie) nastawiony na jakiś ciąg dalszy znajomości ze mną, wraz ze snuciem wizji. Podkreslał, że na razie jesteśmy kumplami a czas pokaże co dalej..a jednocześnie ochy i achy przemycał.
Ja na takie coś jestem zupełnie głucha, jednym uchem wpuszczam drugim wypuszczam, ale mówie sobie: dobra...może faktycznie życie pokaże. Przejmował się moimi problemami, chciał byc pomocny i takie różne bzdety.

Wczoraj była jakas cisza smsowa telefoniczna i netowa..czym zupełnie sie nie przejełam i nawet nie zastanawialam się nad tym. Po północy dostałam smsa, że przeprasza za cisze cały dzień, ale coś mu się tam w życiu dzieje niedobrego itd. Zaspana odpisałam jedynie: "co się stało?" i dopiero potem uświadamiając sobie, że to dosc późna pora na pisanie smsów tak na samym początku znajomości, tym bardziej że wiedział że wcześnie wstaje rano do pracy. Odpowiedzi brak. Nie przejełam się.
A dziś koło południa napisał ze do bylej wrócil i że przeprasza za to, że mi namieszał.

Hihihi ..ubawiło mnie to..zwłaszcza to słowo "namieszał", bo póki co to mi nic nie namieszał:). Cale sedno postępowania facetów. To po co d...e truł? Facet 43 lata zeby nie było...

Witajcie Dziewczyny:)

Było spotkanie-kino...byliśmy na komedii Baby są jakieś inne,ale się ubawiłam,czułam się taka wyluzowana przy nim i mogłam się śmiać do łez.
Odprowadził mnie do domu,chwile rozmawialiśmy i jakoś nie mogliśmy sie rozstać.Dodam ze kiedyś jakieś 4 miesiące temu pisaliśmy ze sobą i jakoś kontakt sie urwał ale on się sam przypomniał.
Bardzo duzo piszemy na gg i rozmawiamy przez telefon ale w pewnym momencie zaczęło mi brakować mojego czasu i napisałam o zwolnieniu tempa i chyba poczuł się w jakiś sposób odsunięty.Mam takie drastczne cięcia-pozwalam się zblizyć a potem oddalam-typowe dla borderline.
Jest fajny.Zalezy mi na tej znajomości ale się boję.
Jest dojrzały emocjonalnie-tak mi się wydaje.
Najgorsze jest to ze włacza mi się schemat ofiary-że cel faceta to mnie zdobyć,przelecieć i zostawić.Boję sie odrzucenia i asekuruję się za w czasu.

Pracuje z maluchami 2-3 latkami i rodzicami-uczy ich bliskości i relacji między nimi po przez ćwiczenia.Sam wychowuje dwóch synów-jeden jest w tym samym wieku co mój syn.

Problem jest w tym ze on by chciał mnie miec więcej,spotykac sie często,rozmawiac przez tel.Zaczął przekraczam moją granicę czasową...napisałm mu o tym.Jak na razie piszemy dalej.Wypowiada się ciepło i z chęcią do mnie pisze ale juz nie dzwoni.

Napisał dzisiaj ze pozbawiam go możliwości sprawiania mi przyjemności dzwoniąc do mnie aby się przywitać,ale ja wiem ze ta rozmowa ciągnęła by się a ja zaczeła bym się denerwować.Nie potrafię skupić uwagi na długiej rozmowie tym bardziej przez tel.

Co o tym sądzicie??

Pozdrawiam Was.

Przecież nie musisz z nim długo rozmawiać, zawsze możesz zakończyć wcześniej, bo masz coś tam... Jeśli wkracza w jakiś sposób na pole minowe. Ale jeśli to fajny facet nie warto od razu go skreślać.

Miło Cię widzieć.
Podoba mi się taka prawda. Bardziej wierzę w to, że wszystko co się dzieje w naszym życiu jest nam przeznaczone (czy też gdzieś zapisane) niż w to, że jak sobie pościelesz tak się wyśpisz, w to nie wierzę. Kiedy się staramy to procentuje, ale nie zawsze. Czasem przeciwnie.

Hm...wydaje mi się,że trzeba wyczucia kiedy trzeba się przyjrzeć i zostawić coś swojemu naturalnemu biegowi ale także kiedy sytuacja wymaga trzeba dopomóc...Każdy z nas kształtuje swój los-kieruje nim,nadaje bieg temu co istnieje i może się rozwinąć po naszej myśli...

Ja jestem teraz w kropce,bo chciałabym aby ta znajomość się rozwijała a z drugiej strony sama siebie hamuję aby nie zaangażować się i potem niebyć zawiedzionym...to pokręcone,bo przecież może mnie coś ominąć w życiu,coś na co człowiek czeka a potem potrafi to schrzanić...Chcę i nie chcę...Bronię się i daję się ponieść ale zaraz staram się otrząsać z tego uczucia "fascynacji".

Załamanie nerwowe!! Okazało się, że R oświadczył się pannie, z którą był przede mną i z którą bawiliśmy się w tak zwany trójkąt... Bo byłam ja z nim w związku i dodatkowo była ona (na doczepkę). Ciężko mi, płacze i nie panuje nad swoimi emocjami... Dlaczego, co robić?? Jak przetrwać??

nie wychodzę z mieszkania bo boje się, że mogę go spotkać... Boje się, ze kazdy sms może być od niego...

Ale po co miałby się do ciebie odzywać. Niech idzie w cholerę, nie zasługiwał na Ciebie, skoro tak Cię potraktował. I tyle.

Witajcie dziewczyny

Jak się macie?? Ja przyznam się, że lepiej... Swój smutek i załamke przeżyłam... Skupiłam się na znajomych, na nauce (wpadłam na pomysł zrobienia kursu językowego-na razie szukam szkoły), no i poznałam pewnego pana. Na razie to luźna znajomość, wymiana poglądów przez gg... Nie chce się zbytnio spieszyć...

O R rzadko albo i wcale nie myśle - akceptuje wszystko tak jak jest - woli ją, proszę bardzo. Ja swój czas miałam i tyle... Było jak było (a było źle) ale czas na zmiany i one nie powinny mnie załamywać

A co u Was??

Dziękuje Katiu.
Tak, jest spokojniej, jest lepiej (nie wiem na jak długo, ale ważne że w tym momencie jest).

Co do Ciebie rusza mnie coś, gdy słyszę że rozpamiętujesz to co było. Wiem, boli... Ale możesz coś z tym zrobić? Szczerze zastanów się, czy warto wracać wspomnieniami??

Cześć dziewczyny.
Cieszę się, że jest równowaga.
Każda z nas musi zostać czasem ze sobą sama. U mnie też się dzieje. Ostatnio nawet poszłam tu i tam, rozerwać się.

Pozdrawiam

Nie mam pojęcia. Dobrze, jeśli jest ktoś kto by się nami zajął, uśmiechnął, przytulił.. kochał...

Hej dziewczyny ...to też wtrącę cosik...
U mnie dominuje potrzeba, by ktoś przytulił, powiedział coś miłego, chciałabym się czuć kochana, akceptowana, czuć bliskość kochanej osoby...i to chyba normalne...
Tej osoby nie ma, więc i tęsknota i doły i żal za straconym życiem...wiadomo.
Próbowałam "klin-klinem", ale zawsze po kilku zdaniach rozczarowanie i taki jakiś niesmak, chyba jednak potrzeba mi więcej czasu dla siebie
Rozmawiam  z pewnym panem...na początku w necie, teraz bardziej jakiś sms, ale po jakimś czasie i paru książkach widzę, że nic z tego nie będzie..i nawet nie odczuwam jakiegoś wielkiego żalu..
Wracając do tematu, każdy jest inny, mi ciepłe słowa innego faceta pomogły w akceptacji siebie, swojego ciała po nieudanym małżeństwie, miło jest jeszcze usłyszeć "skarbku", "koteczku", ale dla mnie to taki dodatek do codzienności, nic więcej. Jeśli zaangażowała bym się...cierpiałabym, dlatego przestrzegam kobiety szukające ciepła u faceta przez net ...to jak igła w stogu siana niestety Na razie nie chce mi się przerzucać całego stogu w poszukiwaniu tej igły, a i czasu na to brak
Buziaki dla wszystkich

Sytuacja się zmienia każdej z nas jak sądzę. Ale ja tu do Was zaglądam regularnie..czytam..;).

Zauważcie w jakim punkcie była każda z nas jak tu zaczynała pisać. Ja się nie mogłam pozbierać po znajomości z facetem, który okazał się dupkiem (kolejny!). Juz nawet nie chodziło o zakochanie, ale o moje poczucie wartości, które leżało na glebie tylko dlatego że dałam sie tak zrobić w balona. Teraz jak myślę takie narcystyczne dupki nawet by się do mnie nie zbliżyły...nawet mam tego jakieś dowody..wsród nowych moich jakiś znajomości nie ma facetów którzy próbują imponować na siłę, słownych czarusiów..nikt mi kitów nie próbuje wciskać...tacy uciekają ode mnie. Co nie znaczy, że wszystko jest cacy, bo znów mam jednak trochę "kanał" ..ale taki chyba troszkę mój los (ale o tym będzie niżej)...Może najbardziej cenne jest to czego nie można mieć.

Mnie tu brakuje kilku dziewczyn z początku wątku. Zupełnie nie wiem co sie stało, że tak zamilkły.

Droga Lejdilejdi sprostuje Twoją wypowiedź... R nawet zakładając rodzinę nadal bedzie takim człowiekiem jakim jest i będzie chciał nadal utrzymywać kontakt. Poznałam na wylot jego osobowość, oraz rodzinka co nieco mi wyjaśniła. Widzisz, to typ, który lubi stać w miejscu, żyć z kłamstw i wiele do szczęścia mu nie potrzeba (fajki, piwo, pizza i tyłek do łóżka)... Jeśli się z nią ożeni, to nadal będzie skakał na boki... A ona nadal bedzie tolerowała tą sytuację... Ponadto jest osobą, która nie lubi tracić kontaktów z osobami. Bardzo zalezy mu na kontaktach z ludźmi i za nic w świecie nie chce ich tracić. Więc tak samo będzie ze mną. Na razie jest cisza, mówienie sobie CZEŚĆ na klatce i tyle.
Ze mną jest tak, że pozwoliłam mu odejść i pozwoliłam mu na kontakt typu "cześć, jak się masz" i tyle (nie licząc spraw mieszkania). Może kiedyś wyjdzie w praniu jakaś kawa... Na razie staram się odpocząć, choć od wczoraj dół... Bo zauważyłam, że cholernie tęsknie za nim, że mi go brakuje i... tu uwaga... Brakuje mi jego czy raczej tego aby ktoś przytulił, pocałował w czoło... Nad tym się jeszcze zastanawiam, ale wydaje mi się, że raczej to drugie... A że takie sytuacje kojarzą mi się z nim i utożsamiam je akurat z R (przypadek).

Pytasz o pokonanie lęku... Widzisz, problem tkwi w tym, że Ty poznając nowego faceta od razu w głowie włączasz napis ostrzegawczy "może być jak poprzedni, uważaj".  Z góry możesz zakładać, że każdy facet jest taki sam, nie dając szansy na bliższe poznanie nie pozwalasz zniknąć tej myśli. Powót emocji, wspomnień tylko pogarsza Twoją sytuację... Ja podchodze do tego tak, że nowo poznanego pana z góry uznałam, że może być tylko i wyłącznie moim kolegą/znajomym jakby z pracy, uczelni... To pozwoliło mi zachować odpowiedni dystans i nie narzucać sobie myśli (może skrzywdzić). Pomaga, bo w ten sposób staram się poznać nowych ludzi, zapomnieć o R a dodatkowo otwierać się samej sobie. (nie wiem czy ktoś zrozumie moją myśl )

Dodatkowo ostatnio odnowiłam kontakt z moim pierwszym facetem!! S był moim pierwszym facetem na poważnie, ale okazał się nieodpowiedzialny w pewnym momencie i się rozpadło. Po 5 latach nagle odnowiliśmy kontakt i wiecie co - cholernie mi to pomogło. S jest rocznikiem R ale całkiem ma inne poglądy na świat i otaczającą rzeczywistość. Potrafiliśmy z S ostatnio przegadać 3 noce na Skype i wyjaśnić niektóre sprawy: nasze rozstanie, nasz kontakt wobec siebie, nasze nastawienie, nasze wrogie myśli, niechęci, złość, w końcu tęsknota itp. Oj wiele wyjaśniliśmy, teraz inaczej patrzymy na wszystko i jesteśmy szczęśliwi. Mogę na nim polegać jak na bracie i co najważniejsze umiemy pomimo problemów i trudności z przeszłości dobrze się dogadywać (niedługo bedę bawić się na jego weselu )

Mamusiu dobrze mówisz, czasem szukanie na siłe w tym stogu siana nie ma największego sensu... Bo z czasem może się okazac to tylko stratą czasu i wysiłku... Wydaje mi się, ze powinniśmy z uśmiechem cieszyć się z tego co mamy... Rodzinę/przyjaciół - oni czasem są niezastąpieni...

Katiu mi również brakuje naszych dziewczynek i czuje jakbym była półsierotą przez to i zgadzam się z Tobą... Początki wątku były okropne - ile żalu, ile problemów, ile cierpienia... A teraz jakieś jednostkowe, które o dziwno łatwiej przetrwać niż tamte, bo jesteśmy o wiele silniejsze

Dół dołem - każdego dopada, mnie również... Ale czy nasze życie ma być ciągłym użalaniem się nad sobą?? Słowa S do każdej:

To normalne ze tak to teraz odczuwasz to trauma po związkowa jeżeli ktoś jak np Ty więcej inwestuje w związek i jest zdradzany i oszukany to pozostawia to po sobie swoisty żal ale nie możesz sobie pozwolić aby Twoje zawody miłosne wpływały na Twoje życie codzienne. Musisz zrobić wielka krechę  rozliczyć się z przeszłością raz na zawsze, poszukać nowego chłopa nawet takiego na chwilę aby poczuć sie znów atrakcyjna chciana itp. Jak będziesz żyła przeszłością to ona cię po kawałku zje jak rdza i uwierz mi jeżeli się nie ogarniesz teraz to z czasem będzie coraz trudniej i będziesz odstraszacz od siebie facetów. Bo my, faceci nic bardziej nie lubimy jak dupa rozżalona nad sobą po swoim eks - od razu dajesz sygnał że żadna z ciebie kobieta do związku prędzej do wykorzystania

Pomyślcie sobie nad tymi słowami kochane... Czasami warto spojrzeć na to z oczu faceta (innego niż nasi exowie )

Lejdilejdi jeśli uważnie czytałaś moją historię i moje wątki to wiesz, jak było w wakacje, jak rozmawiałam z nim gdy przyjechał niespodziewanie i co mu powiedziałam wtedy. Ogólnie rzecz biorąc nie chce tracić z nim kontaktu (nigdy nie wiadomo kiedy dana znajomość się przyda), ale źle odbierasz moją sytuację. Owszem czekam na rozwój sytuacji ale biorąc pod uwagę moją osobę - zaczęłam skupiać się na sobie, na studiach, na nowych znajomych. On, nie zaprzeczam istnieje, ale nie zamierzam bawić się w wojnę między 2 babkami aby zwrócić jego uwagę czy go zdobyć! Rozmowa z S dała mi wiele do zrozumienia. Tamten etap to koniec, mogę cieszyć się, że udało nam się wyjść z tej sytuacji cało w ten sposób, że nie było z R darcia kotów, wyzwisk i zemst. Było spokojnych kilka rozmów, podczas których wiele wyjaśniliśmy i co najlepsze wolimy być wobec siebie znajomymi niż wrogami - bo po co? Dodatkowe spięcia i nerwy - nie potrzeba mi tego... Wychodzę z takiego wniosku dlatego, iż znam ten scenariusz (tak było z S) tyle, że w tym wypadku kontakt już jakiś jest a z S był po 5 latach. Jednakże wiem, że taki obrót sytuacji wynagrodzi mnie czymś... Bo zakończenie może i ulżyłoby mi, na jakiś czas, a potem?? Wspomnienia, nerwy, stres gdy o nim usłyszę... Wole cieszyć się z jego szczęścia i mieć pewność, że może i potraktował mnie okrutnie, ale kiedyś ktoś taki jak ja coś dla niego musiał znaczyć, a przez to nie jestem w jego oczach "debilką", "kretynką" a osobą, z którą chętnie wypije kawę i pogada jak za dawnych czasów. A ja? Ja zostałam ponownie doświadczona przez los, może i w okrutny i podły sposób, ale czegoś mnie to nauczyło. I nie będę się z tym kryła, ale dziękuje za taką lekcje życia. Bo wcześniej nie wiedziałam co to znaczy szacunek dla samej siebie - liczył się on, moje potrzeby nie były dla mnie ważne - jego tak, moja osoba się nie liczyła - jego tak... W pewnym momencie gdy dotknęłam dna (próba samobójcza) te słowa również nie miały znaczenia - ważne było odsunąć od siebie cierpienie i upokorzenie, ale zaczęłam rozmawiać z dziewczynami tutaj i zdałam sobie sprawę, że to mógł być koniec - na szczęście tak się nie stało. Żyję i zamierzam wykorzystać daną mi szansę. Zaczynam naprawdę doświadczać i zwracać uwagę na szacunek do samej siebie, patrzeć na własne potrzeby i skupiać uwagę na sobie, a to co było może jedynie być dla mnie radą i wskazówką bym któregoś dnia ponownie się tak nie zatraciła. Bo utracić samą siebie i chcieć się zabić z powodu faceta to naprawdę żaden wyczyn - to jest żałosne. Mam życie, jestem zdrowa, zaczynam wracać do formy psychicznej - to nic że zdarzają się wpadki, zdarzają się smutki, przecież to naturalne odczucia ludzkie, nie pozbędę się ich. Ale mogę je kontrolować, by pojawiały się z prawdziwych powodów a nie z racji R. Nie zamierzam się użalać i robić z siebie męczennicy - co mi to da? Tylko niską samoocenę, ale to już doświadczyłam będąc z R, wiem jak to smakuje i dziękuje, nie skorzystam drugi raz! Patrzę na siebie pozytywnie, co ma być to będzie, przyjmuje to na klatę i pokażę, że jestem silna...

...bo on nie zakochał sie we mnie..Zresztą..muszę to sobie przemyśleć wszystko na spokojnie, ułożyć w głowie. Na razie nie wiem czy znajomość się wkrótce nie skonczy, bo "złe" we mnie zaczyna wstępować. Mam dosyć.

Główna zasada - nigdy nic na siłę, nawet bycie znajomymi czy przyjaciółmi... Do wszystkiego, nawet do koleżeństwa potrzebne są chęci 2 osób, jak w każdej relacji. Lejdi nigdy nie mów, że jesteś sama!! Bycie samej oznacza brak rodziny, przyjaciół, znajomych... A tak przecież nie jest... On nie jest całym Twoim światem, by zaraz jego brak oznaczał samotność - złe postrzeganie sprawy...

Katiu bo my po przejściach jesteśmy uwrażliwione i łapiemy się na każde ładne słówko, aby podnieść swoje poczucie wartości... Wszystko pięknie i ładnie, ale trzeba również trzeźwo myśleć... Bo przecież my nie chcemy kolejnego toksycznego związku czy relacji ale czegoś pięknego i prawdziwego

hej
Katia. Monia, Lejdi sory, że dopiero teraz, ale wszystko ostatnio u mnie w biegu, momentami nie ogarniam....
Właśnie takie podejście ostatnio mam Tylko czasem coś tam w kącie oka się zakręci, jak słyszę ich śmiech na dole w domu i wtedy myśli "no tak, tak mnie i dzieci skrzywdził i jest teraz szczęśliwy, a ja tu u góry samotna", ale to tylko chwile...szybko przypominam sobie nasze wspólne pożycie i oddycham z ulgą, że już mam to za sobą...a facet, nawet jeśli bym jakiegoś chciała, nie mam zwyczajnie dla niego czasu, no chyba, że znalazł by się taki rycerz, co by mnie odciążył w obowiązkach Dziewczyny nigdy więcej nadskakiwania z mojej strony (chyba do starości żadnego takiego nie poszukam, więc pozostaje mi pokochać życie singla )
Córki na szczęście na tyle duże, że w mikro sobie odgrzeją i herbatę zrobią, małego smyka tylko przepakowuję i uzupełniam pampersy w torbie...raz rodzice, raz opiekunka.
Teraz będę miała przed weekendową szkółką dwa dni wolne to nadrobię trochę "bycie" ze skarbami, w planie długie gilgotki, długie wysłuchiwanie tego co u ich koleżanek się dzieje i głaskanie po brzuszku pieszczocha ..już nie mogę się doczekać jutra , a w przerwach pranie, obiad, sprawdzanie lekcji, rozmowy bądź co bądź wychowawcze mam nadzieję ....
Uwielbiam takie dni na bank jestem nienormalna
Katia , zobacz..z tyloma facetami się spotkałaś, z tyloma gadałaś, a tego, który stał się bliższy poznałaś na początku prawda? I cały czas jest kontakt, na bank jesteś mu bliska, nie wiem oczywiście na ile...i jak to wszystko wypadłoby w codzienności...ale coś tam na rzeczy jest...nie ma to tamto...

Katia ..ja też mojego znajomego z netu właśnie tak poznałam ... w nie tym czasie, w nie tym miejscu, życie... widzę jego wady...mnóstwo...ale i zalety, też z nikim tak dobrze mi się nigdy nie rozmawiało....szkoda, że nic z tego nie ubudujemy, ale i tak cieszę się, że jest i cenię sobie jego typowo męski, samolubny punkt widzenia
Dobrej nocy kochane

Witam Was moje kochane... Ja właśnie zaczynam naprawdę długi weekend, bo od wczoraj nie mam zajęć i tak do następnego poniedziałku. Mogłabym pojechać do domu ale nie chce mi się, bo dopiero co byłam
Tak więc moja aktywność na forum wzrośnie - coś trzeba robić, prawda?
Co do Was...

Katiu ja wychodzę z założenia, że zanim poznamy kogoś DLA NAS musimy przebrnąć przez cały tłum nieodpowiednich. Czemu? Aby wiedzieć co nas interesuje, co nam się podoba a co nas odrzuca w ludziach (takie poznanie męskich wad i zalet). Wiadomo, nie każdy jest taki sam jak druga osoba, ale zawsze można zauważyc podobieństwa naszym sprytnym oczkiem i o to mi chodzi
Do tego mamusiu nikt nie powiedział ani Tobie ani Katii, że to właśnie w necie poznacie drugą połówkę. Zdarzają się takie przypadki, ale może nie nadszedł Wasz jeszcze czas... Nie umiem tego wytłumaczyć, ale jedno wiem na pewno - nie ma czego szukać na siłę...

Lejdi mówiąc o normalnych związkach piszesz w sposób dorosły (mówie to bo widzisz, każda z nas na poczatku swojej przygody z exami uważała, ze jej związek jest normalny - jak pokazał czas tak nie było. Miło, że widzisz różnice). Ale musze się do czegoś przyczepić... Kochana wydaje mi się, że szukanie ideału to niepotrzebny wysiłek - ideałów nie ma!! Poza tym pisząc swój post odnoszę wrażenie, że idealizujesz określone cechy i ich szukasz, bo jesteś przyzwyczajona do nich, jak choćby do ciągłego zainteresowania Twoją osobą poprzez smsy - nie jest tak?? Tęsknota za czymś nieprawdziwym nie jest dobrym pomysłem...

Widzisz ja ostatnio pisałam, że tęskniłam za R i nagle zdałam sobie sprawę, że cholera nie tęsknie za tym człowiekiem a za przytuleniem, otoczenie ramieniem - za gestami!! One kojarzyły się z R więc logicznie, że wpierw wpadła mi jego osoba do głowy, ale po dłuższym przemyśleniu doszłam do właściwego wniosku

Kochana Katiu uważam, że źle myślisz. Każdy facet coś wniósł do Twojego życia. Miałaś przykrości przez jakiegoś - wyciągnełaś z tego wnioski i teraz wiesz czego np nie lubisz w mężczyznach itp. A jak któryś był miły też czegoś się nauczyłaś

Na każdą z nas przyjdzie czas Trzeba tylko być cierpliwym... A najlepiej nie myśleć o tym i przede wszystkim nie szukać nie wiadomo kogo... Jeśli ma być to będzie

Tak można nie myśleć o tym , ale chyba każdy się zastanawia czy jeszcze spotka kogos:-)

Katia może celujesz w jakąś określoną grupę tych facetów, widzę, że takich bardziej niedostępnych, mieszkających daleko, szukających relaksu w necie a mają chyba swoje życie? No ale przynajmniej jestes aktywna, zawsze jest szansa że ktoś ciekawy będzie. Ja się zalogowałam, ale nikt mi sie nie podoba:(((((
Trochę mi smutno wczoraj, bo mialam gdzies nadzieje w sercu, że ten mój się będzie odzywał a tu nic, nie obchodzi go tyle lat znajomosci przekreslił. No, ale to lepiej dla mojego spokoju.

Lejdi dobrze zauważyła... Katiu wybierasz właśnie takich facetów, bo znasz ten schemat, wiesz że odległość=znajomości przez internet i rzadkie spotkania. Tych, którzy tak naprawdę Cię nie znają uznajesz za idealnych, ciekawych itp. A ci co są blisko denerwują Cię, bo...chcesz by Cię denerwowali. Nie znajdujesz pozytywów a negatywy... Cięzko Ci przeskoczyć na takie same relacje z tymi, którzy są blisko, bo się boisz - w końcu to nieznane dla Ciebie doświadczenie by było... Pomyśl o tym

Mądrze powiedziane... Czekanie na kontakt to najgorsze, bo utrzymuje nas w przeświadczeniu, że cholera jeszcze jesteśmy pod jego wpływem i jak głupie mamy nadzieje, że napisze/zadzwoni!! NIE!! Tak to nie idzie, jeśli miałby się odezwać to by to zrobił... Milczy - jego strata... Jesteś zbyt fajną panną aby myśleć o nim i czekać... Choć osobiście wiem jakie to trudne... Ale wierzę, że Ci się uda.

Lejdi mogę wiedzieć jak długo jesteście w rozłące?? I co było powodem rozstania??

Hej;-)
U nas to było tak od paru lat, że przyjaciele ale on zabiegał o mnie, a jak juz się zbliżaliśmy bardziej i ja o związku zaczynałam mówić to on wycofanie. Przestawał się odzywać- to ja  też blokada więc,  on walczył znów o kontakt i taki typowy toksyczny"taniec". Jakieś 4 miesiące temu powiedział że chce być ze mną ale żebym mu dała czas.I cisza od tego czasu, a wiem że sobie żyje w swoim świecie i nie planuje nic ze mną. Po prostu on chce mieć otwartą furtkę u mnie całe życie a międzyczasie z innymi być itd.

Mimo, że nie wyobrazam sobie juz jego jako partnera mojego, mam jeszcze tą głupią nadzieję, że on będzie znów zabiegać o znajomość. Jeszcze gdzieś tam we mnie odzywa się to "odrzucone dziecko, ktore chce wygrać  jego milość.
Na szczęście z każdym dniem jest lepiej i staję się coraz silniejsza.

A jak u Ciebie Moniu samopoczucie?

Katia to widać masz powodzenie u wielu, trzeba wyselekcjonować z nich tych którzy są ok i którzy mają wspólne cele znajomości z Tobą. A jeśli takich nie ma na chwilę obecną, to szkoda czasu tracic na nich.

W tych mądrych książkach wszystkich pisze, że należy się zająć sobą i ukształtować swoje życie tak aby być zadowolonym z siebie, wtedy naturalnie przyciągamy kogoś wartosciowego, ktory ma poukładane w głowie:) Może tędy droga, bo gdy będziemy pewne swojej wartości i tego, że zasługujemy na szczęscie- nie będzie nas ciągło do związków skazanych z góry na niepowodzenie, zajętych facetów itp.

Cześć dziewczyny

No nic dobrego właśnie. Wymordowana jestem ciągłymi sprzeczkami. Nie mam już kompletnie siły. Marzę o tym, żeby stał się porządek w mieszkaniu, w którym mieszkam. Jakimś cudem.
Teksty typu jak Ci przeszkadza to se posprzątaj coraz bardziej mnie denerwują. Nie doprowadzają mnie do szału, bo taki stan nie jest warty tego związku. Zaczynam się zastanawiać czy cokolwiek jest warte. Dzień w dzień burdel, gnój, smród. Zero szacunku. Prawie dwuletni celibat. Po co mi to? Ja już nie mam ochoty, nie chcę. Ale nie mam dokąd pójść.

Nie dość, że rozwód w trakcie, że nie wiadomo co z dzieckiem, to jeszcze ten, jakby mało problemów było. Nie chcę już.

Kochana wydaje mi się, że odpowiedziałaś sobie sama na to pytanie - po co Ci to? No właśnie, po nic!! Skoro ON Cię nie szanuje, nie pomaga i ma na wszystko wyj**ne to sorry ale szkoda Twoich nerów, dobrego serca itp. Ja na Twoim miejscu spakowałabym JEMU walizki i powiedziała "WYNOCHA". Dupek jedynie co wie - to jak mieć sprzątaczkę itp. No sorry Ty nie do tego zostałaś wydana na świat!! Zastanów się, czy nie lepiej by było wyrzucić go z domu...

Kochana rozwód i walka o dziecko to trudny moment, ale na niego nie masz wpływu... Wszystko zależy do dobrego serca SĄDU... Więc wstrzymać się musisz... Ale będzie dobrze

Droga koleżanko, wychodzę z założenia że nie musisz oczekiwać na nasze odpowiedzi, skoro już znasz nasze historie. One są odpowiedzią na Twoje pytanie. Widzisz, na początku okazuje się, że on jest super facetem, dopiero z czasem wychodzi "dupek".  Jednakże wydaje mi się, że takie akcje wychodzą nie tylko z partnerami życiowymi (facetami), ale również z przyjaciółmi (którzy są zaangażowani) oraz może podobnie postępować kobieta (jeśli chodzi Ci o to). Choć osobiście nie znam takiej sytuacji, w której to kobieta rani faceta, ale cóż - toksyczne związki działają w 2 strony.

kizia..miłość to wzajemne uzupełnienie jakie znajdujemy w partnerze..a nie tlen niezbędny do życia;)
Dobrze trafiłaś:)
A może po prostu zwyczjnie kochacie się, jesteście ze sobą szczęśliwi..a "uzależnienie" to po prostu tęsknota za drugą osobą?

Rozumiem. Czyli jest raczej tak, jak myślałam wcześniej.
Kochanie za bardzo zawsze rozumiecie jako toksyczny związek, w którym kobieta desperacko "kocha mimo wszystko", mimo wad, bólu i cierpienia. Związek, w którym tylko jedno kocha a co gorsze - za bardzo.
Dziękuję Wam, będę pewnie nadal śledzić Wasz wątek a z myślą o sobie poszukam czegoś innego.
Pozdrowienia!!!!!!