Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Co u Ciebie? Dawno Cię nie było.

Oki, uczę się samotności, takiej jak napisałam i dobrze mi z tym.

Witajcie dziewczyny...

Wczoraj i ja przeżyłam niezły stan emocjonalny... Aż wstyd się przyznać, ale przyznałam się przed samą sobą, że cierpię... Że to nadal boli, to co uczynił R. To jak się zachował i w jaki sposób odnosił się do mnie. Przyznałam, że byłam głupio zaślepiona, że wierzyłam w kłamstwa i obłudę z nadzieją, że to coś wspaniałego. Przyznałam, że byłam chwilowym uczuciem i zostałam wykończona jako kobieta... Nią nie czuje się już wcale... Kobiety nie upokarza się, nie krzywdzi i nie ma się z tego frajdy...

Wylałam wczoraj może łez i nie wiem co dalej... Ciężko mi, choć wiem, że powinnam trzymać się i nie pokazywać, że to nadal we mnie tkwi... Czy on zdaje sobie sprawę z tego, że mi jest ciężko? Wątpie... On zapewne myśli, że przeżyłam i jest git majonez... (ech jakie to proste dziecinne myślenie)

Co bym chciała? Aby szczerze przeprosił i wreszcie sobie zdał sprawę jak bardzo mnie skrzywdził... Ale to tylko marzenie, które się nie spełni - on jest tym typem faceta, który się do takich rzeczy nie przyznaje... Przykre ale prawdziwe...

Co mi pozostaje więc? Chęć zniknięcie na jakiś czas, zaszycia się w pokoju i przecierpienia na nowo tego wszystkiego. Może to głupie, ale wydaje mi się, że jesli ponownie wypłacze się uspokoje swoje serce na jakiś czas... Sprawię, że zaśnie i będę mogła się podnieść i zacząć stwarzać dalsze pozory, że wszystko jest dobrze...

Ech... Ale jak to bedzie wyglądać... Dziś powinnam zaczynać studia, a ja siedze w domu..

monia...
http://www.youtube.com/watch?v=FONPmdUanAc&feature=player_embedded

więcej napisze później.

hm... poszłam na uczelnie... Nie chce mieć zaległości, ale najchętniej to bym w ogóle nie wychodziła z mieszkania. Jest mi cholernie smutno, przykro i chce mi się płakać... Czemu?
Czyżby to było spowodowane wczorajszym bilansem??

Katia nie bedę zadawała pytania jak o to prosisz. Owszem wypicie z Tobą wina to ciekawa perspektywa... Boje się, że owego impulsu nie bedzie abym mogła powstać... Czuje się samotna, czuje się źle...

Oj widzę  że zebrało sie na grupowe dołowanie...tak czasami bywa...Idąc dzisiaj na piechotę do pracy zastanawiałam sie nad samotnością jak to z nią jest,czy my sami się na nią rzucamy czy ta samotność nie jest nam narzucona przez okoliczności zewnętrzne takie jak brak rodziny,kogoś bliskiego komu mozna się wypłakać w danym momencie.Rozumiem samotność spowodowaną odrzuceniem,np.partner który nas porzuca czy inna bliska osoba ale jak jest z tą która rodzi się z zewnętrznych niesprzyjającym nam okolicznościom?

Ja mam w sobie dwa rodzaje samotności-tą swoją i tą z poczucia braku rodziny( nie mam nikogo,choc jest duuuża) i wiem ze to będzie się za mną ciągnęło dość długo a może i zawsze-kwestia nauczenia się życia z tym.Pewnie że można zaakceptować ten stan rzeczy aby iść dalej ale jak nie ma sie choć odrobiny,tej cząsteczki wsparcia czy bliskości rodziny to jak dla mnie jest może nie dramat ale wciąż towarzysząca samotność!

Maxi napisałaś coś bardzo ważnego...ile my po przez tą swoją oddaną miłość dajemy siły tym facetom jak się nami żywią a my potem pozostajemy wyprute bez sił-tak się włąsnie czułam po nieudanym związku...wyssana z energii którą wkładałam w ten związek aby zadowolić jego a nie nas...

Jak jest mi bardzo ale to bardzo zle to pocieszam się myślami że tak wiecznie trwać w tym stanie nie będę,że nadejdzie dzień lepszego stanu...że nic nie trwa wiecznie,cały czas powtarzam sobie wierząc w to że wyzdrowieję,że zmienię te swoje mechanizmy które będę wyłapywała w czas...

Dziękuje Katiu za te słowa... Jesteś wspaniałym (wirtualnym) oparciem
Dzień zaczynam lepiej niż wczoraj, gdyż we wtorek zdrowo się upiłam i hehe nie będę przeczyć next day=kac... Ale dałam radę. I nie piłam aby topić smutki itp. Nie, nic z tych rzeczy... Po prostu zachciało mi się drinka, a że tak posmakował mi do oglądanego filmu to sobie robiłam i robiłam... Płakałam i się śmiałam... Ba nawet miałam w planie podejść do R, ale potem pomyślałam, że nie warto... Obejrzałam 2 filmy, poszukałam co nieco na necie i oto moje kochane przekaz dla nas samych!!

http://demotywatory.pl/3469456/KOBIETO

Wczorajszy dzień przespałam, bo kac był niemożliwy - olewka na uczelnie. Ale dziś się do niej wybieram, a co

A teraz do Was kochane dziewczyny...

Katiu damy radę. Ja w te słowa nie tylko wierzę, ale to wiem! Owszem bywa ciężko, ale zobacz ile już wytrwałyśmy... Są takie słowa "Bywają w życiu chwile, których ból daje się zmierzyć dopiero po jego przeżyciu, i wówczas dziwi nas, iż zdołaliśmy go znieść". Dałyśmy raz, dałyśmy i kolejny... Damy i następny... Musimy tylko wyciągać wnioski z naszych wcześniejszych "akcji", bo każde takie przezycie jest dla nas lekcją z bardzo ważnymi informacjami...

hm.. nie masz za co nas przepraszać! Wszystko to co w nas siedzi wylewamy z siebie właśnie tu! Szczerze nie dziwie się, że masz takie emocje. Owszem ja czasem również coś nabałaganie, ale jak powiedziałaś są granice. A on... Wiesz on może mieć olewczy stosunek do tego wszystkiego, gdyż wie, iż Ty lubisz jak jest czysto i wie, że zaraz zakasasz rękawy i posprzątasz jak to było w zwyczaju. Jego odzwyczajenie od tego poglądu będzie naprawdę długim okresem (pytanie czy wartym)

maxi Twoje podejście do życia bardzo mi się podoba, tak trzymaj. Bo najważniejsze jesteśmy przecież my same - prawda?? Prawda

Życzę udanego dnia (u mnie trochę chłodnego, ale jednak). Buziaki

Kochana z przykrością napiszę te słowa, ale niestety są one prawdą. Dziecko bez ojca czy matki to przykry widok, gdyż żadne z rodziców nie zastąpi tego drugiego. Wiem coś o tym, bo moja mama starała mi się być matką i ojcem w jednym... Ale cóż... Ja bym nie patrzyła czy dziecko potrzebuje ojca bo czuje przed nim respekt czy potrzebuje matki, która ukazuje mi więcej zainteresowania. Najważniejsze jest, aby było szczęśliwe, kochane i na pewno nie odczuwało złych relacji między rodzicami (bo dzieci o dziwo wiele potrafią wyczytać między wierszami w takich sytuacjach).

Skoro dobrze zajmuje się chłopakiem, to może okazuje się choćby odpowiedzialny na tym stopniu - to dobrze, ba nawet bardzo. Ciekawe jedynie, jak długo to zainteresowanie będzie trwało...??

No to humor powinien być, zwłaszcza gdy myślisz o dodatkowych zajęciach, nieprawda?? A ja właśnie zaczynam weekend Już wolne, po zajęciach. Jutro laba... W sobotę laba... Niedziela już nie bardzo ;/
Ale dam radę

A no sobie pracujemy. Dziewczyny pewnie zajęte przeróżnymi sprawami. Myślę, że nic w tym złego. A ja zaglądam tutaj tak jakbym z najlepszą kumpelą szła na kawę czy gdzieś. Tak jest tutaj.
U mnie też deszczowo i niby smutno, niby nie.
Wiesz Moniu mnie brakuje małego. Z jednej strony wiem, że krzywda mu się nie dzieje. Ojciec co zaniedbał niech naprawia (mimo, że do zaniedbań nigdy się nie przyzna). Wiem, że może kiedyś powiedzieć co ze mnie za matka. Bo wymyślił sobie ostatnio, że jak dziecko jest u niego to przeciez w każdej chwili mogę przyjśc i z nim posiedzieć poodrabiać zadania itd. Tylko co to za rewelacja tam siedzieć. Niby dla dziecka się to robi. Ale on nie mieszka sam, tam jeszcze jest baba z 15 letnim synem. Głupie to. Swoją drogą też się zarzekał, że do końca życia będzie sam, tak go skrzywdziłam.
Teraz nagle wszystko to czego nigdy się nie dało, da się. I ubrać i zadbać. Chociaż w sumie nie wiem jak wygląda ich życie. Może ona mu służy i słowa nie powie i on przez to taki niby zadowolony, bo właściwie cholera wie. Wszystko z zewnątrz może wyglądać inaczej. Mnie się wydaje, że oni pasują do siebie, bo jakby obydwoje są bez ambicji. To znaczy nie dążą do niczego więcej niż mają. Wiesz o co mi chodzi.
On nabijał się z moich marzeń, takich może górnolotnych. O własnej firmie o jakiejś książce. Dla niego weekend polegał na siedzeniu w domu i całodniowym gotowaniu obiadu. To był szczyt zadowolenia. Myślę, że wiecie o co mi chodzi. Dla mnie ważny jest rozwój, książki, ciekawe rozmowy z ludźmi, nowe wydarzenia, wynalazki, różne odkrycia. Dla niego nie, to było coś co jego jakby nie dotyczy. I wydaje mi się, że może ma wreszcie kogoś podobnego.
Tylko martwię się o dziecko, żeby nie wychował go na swoje podobieństwo. Kiedy ja biorę małego to on sobie go odbierze i do widzenia. Musiałabym jeździć jak głupia tam i z powrotem. A synek jest w zawieszeniu między mną a ojcem. A ja dla jego dobra nie chcę robić zamieszania. Tylko czy to wyjdzie dla mnie na dobre podczas rozwodu nie wiadomo, bo exowi zaufać to jakby rzucić się w przepaść z kamienistym dnem i liczyć na cud. Nie da się.
On wiecznie nie ma czasu. Nic nie załatwi bo nie ma czasu i czeka na zbawienie chyba. I to mnie wnerwia, taka sakramencka opieszałość. Takie głupie gadanie. Jak coś jest na tyle ważne, że może spieprzyć kilka lat pod względem finansowym to może należałoby się ruszyć. Ale on nie ma czasu. Także tylko dzieckiem się umie zająć i pracować, poza tym nie ma czasu. Żart.

No właśnie. Nie wiem dlaczego. Ma więcej czasu, wcześniej kończy pracę, ma bliżej do szkoły, jeżdżą ze swoja panią samochodem. Buntować chciał kiedyś, ale synek i tak nie daje sobie nic powiedzieć. To jest popierniczona sytuacja. Strasznie mi źle, że on tam jest. Nie wyobrażałam sobie, że mogę się tak czuć.

Dla mnie to cholernie trudne. Dziecko jakoś jest bliższe matce. Może to głupie, ale czasem myślę, że może jak on tam jest to przestanie mnie kochać i pewnego dnia nie będzie chciał mnie już widzieć. Albo powie co ze mnie za matka.

Tak, zabieram go jak tylko mogę. Właśnie, PANI...Ona mnie wkurza. Oj on wie, naprawdę co ja czuję. I wie też, że jak go borę to i tak ojciec odbiera go ze szkoły, bo wcześniej kończy pracę. Nawet dziecko o tym nie wie, że ojciec go odbierze. Ostatnio chciał być u mnie, bardzo, już nie wiedziałam co o tym myśleć. Wiem, że on też może starać się wykorzystać sytuację, że jak coś jego ojciec zrobi to może chcieć iść do mnie.
Wzięłam go, miałam go odwieźć w niedzielę, wzięliśmy rzeczy i wróciliśmy do mnie. A potem w poniedziałek ojciec sobie go odebrał ze szkoły "i koniec kropka" jak powiedział. Wiesz ja pracuję do tej godziny do której jest świetlica. Mimo, że mają nawet w mieszkaniu, czy to jest najważniejsze? To strasznie boli, że nie mogę go mieć. A z drugiej strony wiem, że on ma dobrze u ojca. Ja wiem, że on bardzo tęskni, jak ja. Za ojcem pewnie też kiedy jest u mnie. Powiedział nawet, że się przecież nie rozerwie. Trudno mówić kogo bardziej kocha. Nie da się tego zważyć. Jego ojciec uważa, że jest zbyt mały, żeby decydować z kim chce być. A ja tak nie uważam. Straszy mnie, że jak mi się coś nie podoba, to żebym dziecko brała. A co to zabawka. Dziś wezmę, jutro on odbierze. I takie gadanie.

Nie, nie mamy.
Wiesz, on do mnie nie przyjeżdża. Nie wiem nawet gdzie mieszkam. Musiałam się przed nim kryć, że tak powiem. I dziecko o tym wie, wie dobrze co może ojcu powiedzieć, a co nie. Wie..
Wiesz my mamy jeszcze w spólny kredyt i on.. on kiedyś zagroził, że nie będzie płacił jak dziecko nie będzie  z nim. Ale teraz teraz niby szafuje, żebym małego brała jak mi się nie podoba jak on go wychowuje. A w pierwszej klasie strasznie nie dbał o jego lekcje. W nosie miał. Ja na koniec roku chodziłam po nauczycielach i uzupełnialiśmy braki. Teraz dba, teraz co on to nie jest.
Wiesz ta baba mnie denerwuje. Mówi do mojego dziecka ubierz papcie, to akurat nic takiego. Ale ja się nie zgadzam, żeby ona mu zwracała uwagę, bo u mnie nikt tego nie robi, chyba, że chodzi o szacunek.
Niech się zajmie swoim dzieckiem. Jest po rozwodzie. Także się dobrali...
Dławi mnie ta cała sytuacja, strasznie.

monia..przepraszam, może Cię wkurzę ale naprawdę warto taką ścieżke wojenną prowadzić? Patrząc na to z boku..samo życie..nie można nikogo tak w 100% winić za wszystko. No wiem..mądruję się, bo nie ja siedzę "w środku".

A tak w ogóle jak nastrój dziewczyny? monia, mam nadzieję, że już ok i dolek minął?
Mój minął, ale pojawiły się dylematy...dotyczące ogólnie mojego życia. Ujrzałam jakoś w bardzo jaskrawym świetle całą swoją sytuację i jestem trochę przerażona.

Na jutro mam ustawioną nową randkę..Facet tak zabiega o to, że w końcu postanowiłam zrobić mu tą (nie)przyjemność...postaram się nawet nie być aż tak bardzo nie miła i schowam kły. Strasznie warczę na wszystkich ostatnio..ale niektórzy mimo to nie odpuszczają...

ok..w takim razie masz swoje powody, chyba wam rzeczywiscie nie po drodze..

dół jak dół..byle nie mega dół wyłączający trochę z życia..Ja już przetrawiłam..Nie znoszę jak emocje mną rządzą. No sama wiesz jak to jest.

a co się dokładniej stało???

No masz rację, że trzeba sprawę opieki ustalić. Gorzej będzie jeśli z jakichś powodów przyznają ją jemu. Bo właściwie cholera wie. Szlak mnie trafia. Może się ułoży wreszcie.

W przypadku mojego ojca było inaczej. Odszedł, owszem, było mi przykro, ale ja także odeszłam od matki w wieku 17 lat, bo z nią nie można wytrzymać. I wcale się ojcu nie dziwię. Nową jego kobietę polubiłam, jest z nią już chyba z 15lat. I układa  im się, a moja matka mimo wielu znajomości wciąż jest sama. No i tak już pewnie pozostanie. Jest nie do wytrzymania, nie do życia.
I to ona chciała mnie przekonać do tamtej kobiety, że jest taka siaka, owaka. Ale ona nie jest. I myślę, że jakby była inna to wspólne życie moich rodziców wyglądałoby inaczej. Ale ojciec także ma swoje wady nie wady. Ale z tamtą kobietą dopasowali się, a z moją matką nigdy nie mogli się dogadać. Maja inne priorytety.
Mój tato zawsze chciał jeździć na wakacje, ferie, byłam w wielu miejscach na świecie. A moja matka biadoliła nad futrami i zabawą, że nie nigdy nie chce z nią wychodzić tylko sport i sport.
A ja wolę jechać do Francji, niż siedzieć w futrach w Polsce. No niestety. Nie rozumiem mojej matki.

Droga hm.. szczerze nie dziwie Ci się, że byłaś zaskoczona tym, iż ja z nową kobietą ojca nie mam dobrych kontaktów (różnica z moją mama mam dobre, choć czasem bywa pod górkę)...
Co do dziecka musisz bezwzględnie walczyć o małego. Polskie prawo nakazuje aby dziecko było z matką, w wyjątkowych okolicznościach dają opiekę ojcu - ale jak sama słyszałaś pewnie różne historie to sporadyczne akcje. Jestem z Tobą całym sercem

Explicite bardzo mądrze, że wybrałaś się na terapię. To znaczy, ze robisz krok w kierunku lepszego JA Pozdrawiam gorąco

Ja natomiast moje drogie panie jestem w trakcie lektury - dlaczego mężczyźni kochają zołzy (po co?) dla rozrywki i aby przypomnieć sobie jaka kiedyś byłam... Weekendowe "zawahanie własnego JA" owszem jeszcze się lekko trzyma, ale staram się funkcjonować i o tym nie myśleć... I robić coś w kierunku lepszego poczucia dla samej siebie

Oki dziś spotykam się z koleżanką, ploteczki itp może być ciekawie

Explicite ja dopiero zajrzałam do książki - z czystej ciekawości powiem szczerze.
Co do Pana R to wszystko zalezy jak można daną sprawę interpretować.
No ja muzykę głosno słucham od rana - 7.30 A co tam

Również życzę udanego dnia

Droga hm... Polskie prawo automatycznie powierza matce opieke.Dziecko po rozwodzie dostaje sie pod skrzydła matki. Sąd nie ogranicza praw ojcu ale decyduje z kim może zamieszkać dziecko (zazwyczaj matka). Poza tym co nieco o prawie, 

http://prawo.money.pl/aktualnosci/okiem-eksperta/artykul/opieka;nad;dzieckiem;po;rozwodzie,21,0,645397.html

Dzisiejsze motto: POZYTYWNE MYŚLENIE - DOBRE NASTAWIENIE

Co tam u Was? Jak się macie? Moniu, Katiu? A gdzie się podziała reszta dziewczyn?

Witajcie dziewczyny!

Umówiłam sie dzisiaj do kina z fajnym mezczyzną...ja mam problem bo nie wiem na ile moge byc szczera...wale czasami prosto z mostu-tak jak wczoraj przez tel ze nie chce aby brał mnie jako obiekt seksualny i jedyny cel to łożko...to ja mam z tym problem,bo wszystkich wrzucam do jednego garnka...

Troche mam cykora ale co mi tam.

witajcie:)
ja ostatnio troszkę zaszalałam..:). Krótki wyjazd, połączony z pewnym spotkaniem:). Miałam obiekcje czy jechać, ale pomyślałam, że nic tylko się kiszę w tym domu. Nie żałuję..było fajnie (chociaż bez perspektyw ale jeśli wiadomo wszystko od początku to nie ma się co czepiać:). Przy okazji przegoniłam autko autostradą i miałam z tego masę radochy..:)
a teraz wracam do rzeczywistości;)

A mnie właśnie ból głowy złapał... Przeziębienie jak ta lala... Ech trzeba się szybko wykurować - herbata z sokiem malinowym, wygrzanie nóg i lece do łózka.

Katiu cieszy mnie, że miałaś dobry humor - pomysł z wyjazdem nie był jak widać taki zły

uuuu..kochana..Ty się kuruj. Paskudne pogody się zrobiły. Mnie coldrex w saszetkach szybko na nogi stawia...polecam;)

mnie już głupio...:)..za pół godziny lecę na kolejną randkę..no może randka to za dużo powiedziane..krótkie spotkanie przy czymś tam do picia..

hej ...o widze, że już nocne hej, dopiero zauważyłam, że tak późno
Przepraszam za milczenie..najpierw awaria kompa, potem zero czasu, a teraz mam cztery prace do napisania i Sajgon w moich i dzieciowych kątach, padam, ale to chyba dobrze jak na razie
Miło Was poczytać po długim czasie
Tęskniłam kurka siwa....

Może mu coś rzeczywiście wypadło? Jesteśmy dośc zapracowanym/zabieganym narodem z mnóstwem ilości spraw na głowie, więc tak też bywa. Bardzo możliwe, że odezwie się później...a nawet jak sie nie odezwie to znajdzie sie inny, fajniejszy.

Powiem Ci monia tak: ja się umawiam/spotykam, żeby zupełnie nie "zdziczeć" w domu. Pracuję w dość zamkniętym środowisku ludzi, ciągle te same twarze..potem dom i tyle z dnia czy tygodnia. Więc jak mam siedzieć sama i rozpamiętywać co mi się w życiu nie udało to wolę poznawać nowe osoby i niejako też się "poćwiczyć" w różnych relacjach, kontaktach..takich normalnych i nie nastawiać się na nic.
Wczorajsze spotkanie bardzo ok..Przegadaliśmy ponad 2 godziny. Dawno żaden facet nie był tak pozytywnie nastawiony do mnie po spotkaniu (i to bez teatralnych gestów..normalnośc po prostu). Ja też byłam jakoś dobrze nastawiona przed spotkaniem, fajnie sie ubrałam (lubię tą porę roku, bo to pora na długie botki i legginsy;) i dobrze się ogólnie czułam, wyluzowana itd. Potem wieczorem zgadaliśmy się na necie i jedno co mnie zaskoczyło, to jego zdanie, że ...jestem bardzo zamkniętą w sobie osobą, jakbym bala się ludzi. Ops!!...no to się dowiedzialam!!..a wydawało mi się że naprawdę byłam wyluzowana..Widać pewne urazy kodują mimo wszystko nasze zachowania, chociaż sami nie jesteśmy czasem tego świadomi. Wydaje nam się, że zachowujemy się tak czy siak, a otoczenie odbiera nas zupelnie inaczej. Ciekawe spostrzeżenie:)

Przy okazji wyszło też wczoraj ze mnie "złe". Dostało sie facetowi z którym widziałam się 3 dni temu (3 miesiące znajomości, codzienny kontakt, 2 w sumie spotkania przez ten czas, stała odległość miedzy nami - 1500km).
Że to co ma qrde być??..uklad partnerski? na czyich zasadach? bo raczej nie na moich, więc o partnerstwie tu nie może być mowy. I że nie będę jeżdzić po całej Polsce na spotkania kiedy akurat jemu pasuje, bo ja też się chce czuć w tym dobrze a nie jak.... 
Postawiłam sprawę może za bardzo na ostrzu noża, ale pewne rzeczy wolę sobie we łbie zawczasu poukladać. A powód tego mojego warczenia był jeden..za bardzo mi zaczeło chyba zależeć, więc wolałam odrzucić emocje i uruchomić rozum nawet kosztem zakończenia znajomości. Temat rozmowy i moja reakcja go nie wystraszyły. Ale najwyzej będzie rysa na tej znajomości a życie pokaże co dalej. Dla mnie najważniejsze jest chronienie swojej własnej skóry..dosyć mam bolesnych sytuacji w swoim życiu spowodowanych przez facetów.

OK załamuje się! Do mojej głowy napływają myśli "w czym ona jest lepsza" "czemu ona potrafi go zainteresować" "czemu on nie umie choćby mi dać połowy tego co jej daje". MASAKRA!! A to tylko temu, że wczoraj wieczorem spotkałam go na klatce schodowej i w momencie wymiany zdań na temat pogody ona zadzwoniła i słyszałam słowa "dobrze skarbie, kocham Cię".
Boli jak cholera!! Och jaką to ja mam ochotę zapytać się go, dlaczego, jak...?? Czy da to jakiś sens?
Kolejna myśl->napisać do niej i pogratulować (w ten sposób upadłabym niżej niż teraz jestem) HELP, POMOCY!!

@monia - mysle ze wiekszosc z nas tak by zareagowala w glebi duszy. I tutaj jest tylko jedno lekarstwo - starac sie ow stan przetrwac. Zajac sie innymi sprawami na tyle, zeby nie myslec wlasnie tak (i nie zadreczac sie) a z czasem to myslenie minie zgodnie z naturalna koleja rzeczy.
Mozna tez (moj sposob, siermiezny ale skuteczny) w chwili naplyniecia takich dokuczliwych mysli po prostu je wyganiac i jak sie pojawia natychmiast powtarzac: nie chce tak myslec, nie chce o tym myslec, mysli wypier*c! I tak za kazdym razem. Nie jest to odwracanie sie od problemu bo problem jako taki nie istnieje. TYlko Ty przedluzasz agonie w swojej glowie. I trzeba temu zapobiec.
Mialam zwyczaj martwic sie z byle powodu albo nawet i bez powodu. I wlasnie w taki sposob sie tego oduczylam. Bo wiedzialam "na intelekt" ze nie mam sie o co martwic bo nic sie nie dzieje zlego, to tylko moja wyobraznia rysowala jakies karkolomne scenariusze. Pochodna braku poczucia bezpieczenstwa ale to inna bajka.

hm..bądź trochę egoistka..za długo taki stan trwa..

no właśnie..o co w tym wszystkim chodzi? Lekarzy? a może inna przyczyna jednak jest?