Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Katia... no to mu ładnie pojechałaś.
Przecie go nikt do niczego nie zmusza. Jaja.

Nie ma co przebierać w słowach. Używanie zbyt wyszukanego języka grozi nadinterpretacją.

Piszecie takie trudne, ciezkie i smutne posty... Powroty do dziecinstwa...
Tutaj jest zrodlo tego, ze kochacie za bardzo.
Ostatnio na kafeterii wywiazala sie ciekawa dyskusja, wlasnie na nasz temat. I wiele tam jest madrych wypowiedzi.

Ja czuje, ze przerobilam swoje dziecinstwo na tyle, ze nie doskwiera mi jak przez wiele lat. Ze upiory tylko czasami i niektore wychodza w okreslonych sytuacjach - choc teraz to ja mam swiadomosc ze moje leki, obawy nie sa zwiazane bezposrednio z "tu i teraz" ale sa echem przeszlosci. Tak bylam nauczona reagowac przez lata i tego sie nie wyprostuje w kilka dni. Nad tym trzeba popracowac a i skutek nie jest gwarantowany.
Nie mam juz zalu do rodzicow - widze ich jako ludzi przepelnionych lekiem, jak dzieci rzucone na szerokie fale zycia obawiajace sie, ze sobie nie poradza. I ten lek byl w nich do smierci. Jakie to straszne - zyc bojac sie wlasciwie przez caly czas...
Czesc tych lekow zaindukowali mnie, i byc moze moj lek wciaz ma w swojej skladowej inny lek, ktory nie jest moim - ale ja go nie potrafie odroznic.
Najdziwniejsze jest to, ze wiem jakie sa realia, mam dowody - a mimo wszystko lek sie pojawia choc jest irracjonalny. Czasami nazywam go przezornoscia, projektowaniem w przyszlosc, potrzeba unikniecia problemow (glownie finansowych, bo zdrowie OK i inne sprawy tez - tylko finanse mam nie do konca pewne ale byc moze to tez tylko moje obawy przeze mnie przemawiaja).
Moze nie uda mi sie do konca "znormalniec" ale chce choc miec przez caly czas swiadomosc, ze to co odczuwam a doskwiera mi - nie ma zbyt wiele wspolnego z rzeczywistoscia.
Inna sprawa - nie mam rodziny, bliskich - jestem calkowicie zdana na siebie. Owszem, mam przyjaciol ale mieszkaja dosc daleko i tez maja swoje sprawy. A ja mam jeszcze mlodszego syna do wyksztalcenia, a tak bym chciala juz odpoczac i zyc sobie na biezaco. Corka juz na swoim od kilku lat, wiec tyle "z glowy".
Od poczatku roku szkolnego zawoze obydwu chlopakow do szkolu - ok 100 km dziennie. Koszty paliwa. I jeszcze dzisiaj wpierd*lili mi mandat za predkosc (jechala drogowka nieoznakowanym autem i ich wyprzedzilam), swoja droga od lat jezdze szybko.
Mieszkam w nowym miejscu od 2 miesiecy, nie znam tu nikogo, sasiedzi to ludzie glownie mlodzi, wynajmujacy wiec niespecjalnie sie socjalizuja. A jak sie nie zna ludzi to sie niewiele wie. Np kto, gdzie i co - jakies uslugi, znajomosci, imprezy, praca. Poszlabym do pracy (moge przepracowac legalnie 15 godzin tygodniowo) ale nie jest latwo przyjac sie na taki wymiar godzin. Myslalam zeby spytac u syna w osrodku ale nie jest to najlepszy pomysl.
Swoje wyroby zaczelam wystawiac w lokalnych galeriach, cos tam sie ruszylo.
Jeszcze nie przyszly wszystkie rachunki wiec nie wiem jakie beda moje wydatki srednio miesiecznie (rachunki u nas sa co dwa miesiace). Tzn telefon i internet juz dostalam plus oplaty za podlaczenie itp itd to jest wyzszy o ok 20%). Energie pewnie lada chwila przysla a gazu jeszcze nie uzywalam bo nie grzeje.
Mlodszy syn na razie chodzi na kurs jazdy, jak zda egzamin musi isc do pracy w weekendy.
Ja po prostu nie chce zyc z dnia na dzien i bac sie ze nie starczy na cos - juz to w przeszlosci przerabialam. Teraz jestem juz na takie atrakcje za stara, potrzebuje spokoju. Wymagan wysokich nie mam zreszta.
Ale co najwazniejsze - spokoj od toksycznego partnera, czysta atmosfera, wszystko przewidywalne (oprocz, oczywiscie, tego mandatu ). Tego mi bylo trzeba. Jeszcze jakas mala praca zeby dorobic albo zeby sie te moje wyroby sprzedawaly - tak ze dwie stowy tygodniowo ekstra, to moge spac spokojnie.
Bardzo potrzeba mi stabilizacji, stabilnosci raczej, pewnosci ze cos jest stale.

Water50 jaka to konkretnie kafateria? poczytałabym z chęcią,nigdy za duzo wymieniających sie informacji ktore mogą pomóc drugiemu człowiekowi...ja jestem spragniona wiedzy.

Dzisiaj zastanawiałam się jak to ma być i jak jest na tym wątku KOCHAMY ZA BARDZO...czy lecimy zgodnie z tym tematem,czy gdzieś zbaczamy...? Ale skoro sie wspieramy i są rezultaty to jest chyba wszystko w porządku.

Katia72 dzisiaj bardzo duzo myślałam o Tobie i Twojej relacji z mamą...o tym jak się uwolnić od tyranii rodziców a jednocześnie mieć z nimi kontakt.Jak bronić swoich granic nie urażając uczuć matki...bo ona odierze wszystko jak atak jakolwiek chciało by się zacząć rozmawiać wprost o tym czego sie juz nie chce słuchac-o tym ciągłym narzekaniu,wpedzaniu w zły nastrój i przelewaniu uczuc na nas-córki????? To nie jest proste ale wiem że można...szukam odpowiedzi jak...mam przebłyski siebie w tej relacji...one gdzies sie dobijają ale jeszcze nie są gotowe wyjsć na powierzchnię.

Tak jak pisałm ze wpadam do mamy kiedy ja chce,ale co z tego skoro muszę się spinać i wysłuchiwac wciaz tego samego...????

Zrobiłam sobię kawę i tak zaczęłam myśleć jak to jest że KOCHAMY ZA BARDZO innych a czy kochamy siebie? Narzuca mi się pytanie czy my siebie tak naprawdę kochamy? Czy kierując miłość do innych tak naprawdę kochamy siebie? Czy nie uciekamy od siebie? Bo kochać siebie to żyć bez lęków,uśmiechać sie każdego dnia,widzieć codzienność w barwach tęczy...

Kochamy za bardzo bo nie dostaliśmy uczucia miłości w dzieciństwie a teraz całą swoją miłość przeżucamy na tych ktorzy nas wcale nie kochają a my tak bardzo chcemy ich kochać...że kochamy tych ktorzy nas krzywdzą,że kierujemy tą miłość na osoby ktore niszczą nasze wnętrze-isze tu o sobie bo ja tak mam ze kocham tych ktorzy mnie nie kochają a ja pragne ich kochać choc czuje ze nie chcą tej miłości.Jakie to patologiczne!!!

Ja chcę kochac tych ktorzy są godni mojej miłości a nie ją poniewierają!!!

Explicite... nie ma co się spinać jeżdząc do matki, lepiej sobie darujmy. Niech się sama ze sobą męczy.

Katia...bo pies wierny jest, a facet nie wiadomo. Dlatego psa możemy darzyć uczuciem bez obaw (kotka też).

Z tym kochaniem u mnie jest tak ze ja wcale tak bardzo nie kocham tylko zbyt duzo daję z siebie i tu pewnie ukryte jest to pragnienie miłości-wciąż jej udowadanianie...Zatracam sie cała bedąc z mezczyzną zapominając o sobie i znajomych ktorych prawie straciłam!!!

Ostatnio widzę moje mysli,zachowania z przed kilkunastu miesięcy inaczej...przyglądam się im zastanawiając sie dlaczego to robiłąm i ile błedów popełniłam...

Katia72 skąd Ty bierzesz tych facetów?

raaany...wiecie czego nie znoszę u facetów? DESPERACJI!. Właśnie sobie to uświadomiłam. Mam tu takiego jednego na linii, który mnie męczy o spotkanie chyba od dwóch tygodni. Nie dlatego, że ja jestem jakas wyjątkowa, tylko dlatego, że ten facet ma taki głod drugiej osoby, że dwie ręcę i dwie nogi wystarczą. Ja odpowiadam monosylabami a ten w kółko: "kiedy sie spotkamy..kiedy sie spotkamy". Gdybym zaproponowała spacer po rozżarzonych węglach to też by na to przystał. Może i dobry..normalny, ale ja i on to dwa różne światy...o czym go zresztą na samym początku poinformowałam, więc po co się spotykać?

Tez umawiałąm sie z netu...kilka dni temu zalogowałam sie na portalu randkowym z dystansem...jestem tam ale nie czuje aby sie z kimś spotykać nawet na kawę od tak...raczej jestem nastawiona na budowanie siebie a byc sobie mogę:)

Dzisiaj unosiło sie coś przecudownego w powietrzu.Wszystko pachniało mi wspomnieniami z lat podstawówki...wszędzie gdzie spojrzałąm czy usłycszałąm kojarzyło i pachniało mi pojawiającymi się obrazami tamtej wody gdzie z gromadą wspolnie biegaliśmy z radosnym uśmiechem po wodzie...pierwsze moje samodzielne unoszenie się na wodzie...ta mała plaża,drzewa i radość ze wspolnego łobuzowania Zabawy w podchody i granie w paletki...ten piach pod nogami i kamyki po których uwielbiałam biegać...drzewa po których z łatwością się poruszałam wsponając sie coraz wyżej i wyżej manewrując swoim ciałem aby się utrzymać-jak ja to kochałam,do tej pory delektuję sie naturą w jej każdej postaci i nie zaleznie od pory roku...Czuje takie podniecenie tego zapachu ktore aż tak przywołuje w mojej głowie takie zwykłe niezwykłe obrazy mojej beztroskiej egzystencji...

Wychodziłam dzisiaj dwa razy na spacer...byłam nad jeziorkiem-takim malutkim i obserwowałam kaczki jak lekko i tak beztrosko sie poruszają po wodzie...te opadające krople wody z fontanny w różnych kierunkach rozspryskujące się na powierzchni wtapiając sie z powrotem w całość z jeziorem..........................................

Pojawił się także on ale przez moment-popłynęło troche łez...to już było,minęło...trzeba uczyć się życ dla siebie i bez niego...wrózciłam do tego co robiłam wczesniej-pochałaniam co mnie otacza,przyrodę i słucham wkoncu muzyki,swoich utworów,czytam i zapisuję co mnie poruszy.Zapomniałam o tym co lubiłam.Muzyka jest dla mnie jak życie,bez niej jest szaro...

Gdzie ja byłam? Czuje jakby mnie z rok nie było na tym świecie,jakbym żyła obok siebie,ludzi a otoczna lękami-to czułąm będąc  z nim.

Brrr...JESTEM,WKOŃCU JESTEM,ZACZYNAM WIDZIEC SIEBIE..............I INNYCH :-):-):-)

Moze to zbyt bezpośrednie,bo nie każdy chce ujawniać swoje miejsce zamieszkania takze z góry przepraszam...ale tak sobie pomyslałam ze fajnie było by kiedys sie spotkać

Dziewczyny nie macie może jakiegoś namiaru na jakąs dodatkową pracę, albo coś co można robić z domu. Może w nieodpowiednim miejscu pytam, ale raz kozie śmierć.

Hej, o jakich ciuchach? mogę jakoś pomóc?

eee..przestań:)..znudzi Ci się po jednym sezonie i co?:). Ja chorowałam na jedne fajne długie kozaki z zamszu za 200, ale pomyślałam sobie, że rudy kolor i tak mi do niczego by nie pasował i przestałam chorować:)

No właśnie, szmatexy.
Bida. Chociaż niektórym osobom samo grzebanie sprawia radość.

Katia... chodzi o to, że ja w niczym nie jestem dobra. Straciłam wszelakie podejście do tego.

Jak to mówią, szewc o obdartych butach chodzi.
Życzę powodzenia.

Bez zmian na lepsze...

Od kilku dni żyję w ciągłym lęku o pracę...nie jest dobrze,widzę ze zaczyna padać miejsce w którym zakotwiczyłam już od 3 lat i czas zacząć szukać następnej,tylko że w tej branzy ktorej pracuję rozpada się pomalutku (branża kosmetyczna-prywatne małe sklepy).Czułam i czuję się w tym dobra.Ekspansja rosmanów odbiera nam klientów.My się jakoś bronimy naszą wiedzą i doradztwem,profesjonalną obsługą ale to już raczej za mało.Każdy liczy się z kasą.Choć są kliensci którzy wolą tego typu sklepy gdzie moga się szczegółowo dowiedzieć o produkcie i dopasować dla siebie najodpowiedniejszy przy pomocy sprzedawcy.Kocham tą pracę.Całą ogranizacja,kontakt z przedtsawicielami,zamówienia,nowości etc...
Mam ogromny lęk...staram się budować pozytywnie patrząc na swoje umiejętnosći jakie posiadam i gdzie je mogę wykorzystać...stawiam sobie pytania co może sie najgorszego stać?

Nie mówię nikomu o tym co czuję...jakie mam lęki...boję się przyszłości...martwi mnie mój syn dla którego nie mam na wyjazdy,potrzeby jego...

Jutro idę na piechotę do pracy...nie mam ani grosza w kieszeni-dobrze że syn jest u taty-a raczej jego mamy...zjadam resztki...i dlatego jestem taka już nie szczupła a chuda...

Co się może najgorszego wydarzyć?

Mam zdrowe ręce...sprawne nogi...umysł jest całkiem sprawny

Chciałąbym się od tak po prostu przytulić,poczuć objęcie na swoich plecach...nie chcę dużo...

Ja żadnych plusów nie widzę. Beznadzieja.

hm..nie wiń psa, że nabałaganił. Też mam bałagan..może dziś trochę ogarnę.

Ja mam doła..w zasadzie to wbita w glebę jestem. Kolejna osoba (którą w jakiś sposób "wyróżniałam") zwineła się wczoraj z mojego życia. Jak jakieś fatum....nawet nie chce mi sie o tym pisać.

podejdź do tego jakoś pozytywniej. Kto macha ogonem i się cieszy na Twój widok jak wracasz do domu? Uwierz mi, że wręcz "zęby zjadłam" na psich szkodach, bałaganach, ładowaniu do pyska czego się da (lepsze niż niszczarka do dokumentów). Teraz młody, ale jak trochę wyrośnie to bedzie lepiej. A facet jak tylko sam się nie czepia Ciebie dodatkowo ze bałagan to już i tak nieźle jest ..też to przerabiałam, tyle że ja mialam czepianie się mnie o wszystko.

stało się:(..musze pojechać na zakupy, a mam oczy zapuchnięte od płaczu, że wyglądam tak jak po całonocnej libacji:(

umowa z facetem?? kochana..część z nich jest jak totalne dzieci..nawmawiają to co im dyktuje potrzeba chwili, a potem g....z tego wychodzi.

..bo to facet!!..wszelkie słowa trzeba dzielić przez 3. To jest gatunek przeważnie leniwy...tego nie zmienisz. Faceci nie widzą "bałaganu", bo tak jest skonstruowany ich mózg. Gdzież nawet o tym czytałam w jakieś książce. Jedyny sposób na jakiekolwiek wychowanie w tym temacie to chwalić za każdą pierdołe...podniesie papierek z podłogi to klaskać w dłonie jakby co najmniej podoboju kosmosu dokonał. Wiem, że głupie ale tak jest. Chociaż wiem, że jak się tkwi w bałaganie to człowiekowi ręce opadają, bo nie masz ich czterech tylko dwie. To też przerabiałam. Jak się jest samemu to o tyle łatwej, że za stan domu wini sie tylko siebie.

albo chociaż trochę próbować zaakceptowac częściowy balagan, bo tak to ręce powyrywasz, a umęczona bedziesz w jeszcze gorszym świetle wszystko widziała (człowiek zmęczony = człowiek zły)

dzięki...wiesz jak to jest ze smutkami. Trzeba przetrawić..tylko ja się obawiam, ze pewne rzeczy pozostawiają jakis trwały ślad w psychice....a nie chcę tych śladów...nie chce się czuć jakbym miała 100 lat. Tu jest problem w tej chwili.
Jak ochłonę to może się tu wypiszę/wygadam,...na razie jakoś mi ciężko, bo czuję ze to banał jakiś.

wyluzuj..dom jest dla Ciebie a nie Ty dla domu. Ja też lubie jak jest czysto, fajnie, przyjemnie ..ale to bym musiała miec sprzątaczkę etatową, która by mi tutaj non-stop zasuwała ze scierką i mopem. A tak to nie daję rady ze wszystkim na glanc..a nie mogę się nadwyrężać.

Słuchajcie muszę się wygadać:(...nie radzę sobie..butelka mocnego piwa nie pomaga:(
Miałam pewną znajomość od prawie roku ..tylko internetową. Z  przerwą, bo pewna (była już) relacja z jednym facetem  zajmowała mi głowe i czas.
No ale Z. (internetowy) zawsze się jakoś znów pojawial i korespondencja się wznawiała. Wznowiła się miesiąc temu (z jego inicjatywy). Postanowiliśmy się spotkać. Ryzyk -fizyk. Ja - "stara" wyga internetowa stawiałam na to, że spotkanie real utnie to wszystko, bo wiadomo że to co innego spotkanie się face to face.
Poza tym skoro facet uparcie stał przy tym, że nie wyśle zdjęcia nie wróżyło nic dobrego. Takie cos już lata temu przerabiałam..fajne pisanie a na spotkaniach klops!.
Jednak w tym przypadku to był wyjątek od reguły. Zaskoczyłam się..Spotkanie bez wcześniejszych zdjęć, bez głosu w telefonie okazało sie mega -fajne. Tyle, że bez przyszlości..To było oczywiste dla mnie.
]
Kilka lat temu to bym sie pewnie już po pierwszym spotkaniu zadurzyła...teraz mam troche więcej oleju w głowie. Facet mający to "coś", ale bez sztucznego blichtru, w połączeniu z inteligencją, jakims ciepłem wewnetrznym i niezłym wyglądem to mieszanka naprawdę zapadająca w pamięć...Zbyt dużo takich osób nie dane mi było poznać w swoim życiu. Do tego mający jakąś cierpliwość do mnie, bo ja zbyt miła nie jestem na samym wstępie.

Kontakt trwał nadal..trochę smsów, maili, jakieś takie normalne, fajne..Drugie spotkanie tydzień temu, chociaż nadal wiedziałam że to bez przyszłości więc emocje pod pęłną kontrolą. Po prostu spotkanie dwóch osób, które się tam gdzieś w sieci natkneły na siebie. Był nawet plan wspólnego wyjazdu na kilka dni, ale nie potwierdzony przeze mnie, bo nadal się trochę wahałam czy w to wchodzic jakoś bardziej (niby staram się być "zimną suką", ale do końca sobie nie ufam).

W połowie tygodnia dostałam wiadomość, że jest jakiś problem..tzn. on ma problem,o którym nie chciał pisać. Uszanowałam to..miał się odezwać po weekendzie. Wczoraj późnym wieczorem dostałam maila....
Że nie możemy sie więcej kontaktować ani spotykać. Podał powód..Brzmi wiarygodnie. O tyle dobrze że napisał wprost zamiast stosowac uniki. Pierwszy chyba facet w moim życiu, który odważył sie tak wprost o tym do mnie napisać. Chociaż nie wiem czy w tym przypadku nie wolałabym, żeby się to jakoś samo rozmyło po prostu. Sama już nie wiem..głupieje...Cholera!!!..przyzwyczaiłam sie..może w jakiś sposób nawet przywiązałam się..do codziennego "dzień dobry" wysyłanego mailem zanim przychodziłam do pracy. Jak "był" to po prostu nie zastanawiałam się nad tym co będzie dalej...Nie nastawiałam sie na nic, ale wiedziałam że to dalej może pójść.
A teraz tego nie ma. Głupie ale źle mi bardzo..Jednak bardzo ciężko znosze gdy ktoś naprawdę fajny znika z mojego życia. Nie powinnam...ale.... mam całe oczy zapłakane nadal i dziwię się dlaczego. Widać mial powód ważniejszy niż ja. Potraktował mnie fair, więc nawet nie moge sie zezłościć...Byłoby mi łatwiej..Tylko kto wie, czy "kiedyś" nie byłoby mi trudniej...
Do d...py jest to życie:(

Tacy mydlący oczka już do mnie nie ciągną...omijają mnie, ale nie zawsze tak było..To jest też swoją drogą ciekawe..musi być tak, że wysyłamy jakieś sygnały i odpowiednie osoby to wyłapują.
Szkoda, że nie pomyślałam o winie:(..

qrcze..monia..ja ciągle mam jeszcze jakąś nadzieję, że on sie jednak odezwie . Nie powinnam!!!, bo wiem  że ma zasady i jeśli powiedział "czarne" to jest "czarne"...i ja to na dzień dzisiejszy muszę uszanować!. A z drugiej strony wrażliwy jest..taka trochę "niespokojna dusza" i wyczuwałam czasem że coś pod wpływem impulsu pisał. Ale nie było w tym "toksykologii" i urabiania mnie.
Za dużo myśli mi sie jednak kłębi po głowie..:(..ale chyba każda z nas tak ma w takich sytuacjach:(.  Pojawia mi się jednak jakaś "złość", bardziej może na sytuację..nie wiem..Nie potrzebnie odnawiał kontakt..równo miesiąc temu, po dwóch miesiącach ciszy..wcześniej to ja urwałam..nie odpowiedziałam na coś. Po tym czasie przypomniała mi się jakoś ta znajomośc przez chwilę..i on sie wtedy odezwał. Miał zły dzień, jakiś problem i szukał ze mną kontaktu żeby pogadać..nigdy sie nie dowiedziałam o co chodziło..w zasadzie to do końca pozostał dla mnie w pewnym sensie tajemnicą.
Powinnam przestać myśleć:( Gdyby to zostało tylko na sieci nie byłoby problemu teraz...

acha,...ja "drzwi nie zamknęłam"..bo ja nie mam potrzeby zamykania. Jedynie uszanowałam decyzje.
... aaaa..koszmarnie mi źle jednak:((

Jasne..wiem, że mi przejdzie..zapomnę..a może coś pozostanie..nie wiem. Pełno jest takich historii. Nie  monia..nie mam zamiaru "żyć" tym latami. Zycie krótkie jest..ale też czasami bardzo pokręcone

Napisal o zakonczeniu znajomości..taką podjął decyzję. Powód uzasadnił..(poważny, życiowy, przyszłościowy..)

tak...ta analiza jest okropna, zwłaszcza jak ma sie urazy. Ja juz też zastanawiałam się co może było nie tak na ostatnim spotkaniu (z mojej strony)

Chyba nie powinnam..W odpowiedzi napisałam, że gdyby chciał kiedyś pogadac to wie gdzie mnie szukać..i że rozumiem decyzję..

no tak..on grał fair do samego końca..W zasadzie tym końcem mi dodatkowo imponując, więc nie mogę o nim powiedzieć że był taki i owaki, nie warty itd. Dawno tak nie płakałam jak wczoraj wieczorem i dziś przez pół dnia ...(to co innego niż wycie z bezsilności i złości nad jakimś draniem).

kolejny tydzien będę miała ciężki, bo będę patrzyła ciągle w pocztę..Potem już chyba nie..
Nie myslałam, że się tak rozklęję...:(

Dzięki moniu..potrzeba mi wygadania się, to trochę pomaga. Na razie mi sie nic nie chce..poznawać nikogo nowego, wychodzic nigdzie..taki ogólny marazm, zniechęcenie. Mam Skandynawię na linii (facet z którym gadam od dłuzszego czasu, raz się spotkałam)..i tylko tyle.
Czasem sobie uświadamiamy dopiero znaczenie czegoś jak to tracimy.

Przypomniało mi się, że jednak miałam już taką sytuację. Wieki temu, ale trochę inaczej. Byliśmy parą, ale facet nie dawał rady przez odległość. Też dostałam kończącego i wyjaśniającego maila. Wytrzymał potem bez kontaktu miesiąc i sam się odezwał ponownie..Ale to była inna sytuacja, a ja przez to jego konczenie dostałam prawdziwej histerii, wylałam morze wymówek na niego..i ogólnie dosc nieciekawie się zachowywałam (czym po ok. pół roku dobiłam ostatecznie tamta znajomosć).

tak..dokladnie..dlatego jestem teraz ostrożna mniej impulsywna (chociaż to wbrew mojemu charakterowi), ale nauczyłam się "ważyć" słowa, dwa razy pomyśleć zanim coś powiem. To sie przydaje także w pracy

monia..umkneło mi..ile Ty go znasz? chodzi o czas.
Bardzo fajna myśl z tym zajęciem sie sobą. Ja też muszę..na razie, dziś rozmemłana zupełnie jestem i nawet nie chce mi sie w lustro spojrzeć.

długo..po takim czasie musi sie pojawic przyzwyczajenie-przywiązanie..Wcale Ci sie nie dziwię..ja mialam rok netowej znajomości i widzisz co sie dzieje. On Ci pewnie też nie ułatwia bo jakoś chce "być" w Twoim zyciu. Przynajmniej takie odnosze wrażenie po tym co piszesz.

tak..tylko monia czy on Cie jakby nie "blokuje" z innymi ewentualnymi znajomościami. Mam na myśli to, że jednak ciągle jakby tkwisz jedną nogą w tej znajomości. Jeśli było jakieś zaangażowanie to trudno jest tak wszystko wymazać. Nie mówie, że sie nie da...sama mam kumpla (takiego prawie przyjaciela) z którym przed laty byliśmy parą..Tyle, że z mojej strony szybko stwierdziłam, że to nie to. On chciał ..ja nie..Ale cenie go za to, że zaakceptował. Nie raz mu sie potem wypłakiwałam w ramie po następnej, nieudanej milości.

No ale łatwe to chyba nie jest, więc Cie niejako podziwiam.

A mnie wczoraj jeden facet postawił do pionu w ciągu 15 minut - swoją opinią na temat tej mojej sytuacji z przedwczoraj. Dobrze jest czasem poznać męskie zdanie..wiadomo, bez tych naszych kobiecych emocji, roztkliwiania się, rozczulania.
Czuje się jakby mnie ktoś czymś cięzkim walnął przez łeb...ale zadziałało!.
Otóż: ktoś kończy  definitywnie i w dość nagły sposób dłuższą znajomość w zasadzie odcinając drogę jakiegokolwiek kontaktu ? Najpewniej w takiej sytuacji komuś grunt pod nogami zaczął się usuwać...niezależnie od tego jaką podał przyczynę:. A dalej (prawie dosłownie cytując): "zostałaś potraktowana jak zabawka przez małego chłopca, który rzucił ją w kąt żeby już po nią nigdy nie sięgnąć"
Zabolało!!!!!!!:(...

Krótka męska rada dla mnie na to wszystko: "olej go"

..i aż zaczełam żałować, że maila jeszcze wysłałam, że rozumiem..bla..bla. Bo może powinnam nic nie pisać, skoro przeczytałam, że nie powinniśmy się więcej kontaktować. No to po jaką cholerę jeszcze pisałam i się kontaktowałam?
eh..nie ma idealnych rozwiązań.

Niby to wiem..tylko jedna strona to ta rozumowa, a druga emocjonalna, która mi wczoraj dyktowała, że będę czekać mimo wszystko na maila, na kontakt. Jak ktoś wywali tak z grubej rury to jakoś bardziej/szybciej dociera do mózgownicy.  W każdym bądź razie dziś już zero łez.
Karmimy się często iluzjami, a one pękają jak bańka mydlana. Moje pękły 3 raz w przeciągu ostatniego roku z kawałkiem. Mam dosyć:(

OJ niewesoło Katiu. Ale jestem z Tobą.

U mnie w związku kicha. Celibat trwa ponad rok, już nie liczę. Nie rozumiem tego. Jeśli ktoś ma jakiś problem to chyba powinien starać się go rozwiązać. Jak w samochodzie coś nam się zepsuje to naprawiamy. NO chyba, że chodzi o coś innego.
Ja już nie mam siły. Rozpiera mnie energia. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam. Może dojdzie do najgorszego i pójdę gdzieś... Ale nie chcę do cholery.
Mam wrażenie, że moje słowa trafiają doń jak kula w płot. Że ma wszystko gdzieś. Ja tylko dziś zapytałam czy postawił się w mojej sytuacji. Ale chyba nie. Nie może nawet chwili poświęcić. Tylko internet, gry, coś tam i filmy. Mam wrażenie jakby dla mnie nie było miejsca. Jakby mnie olewał. Kiedy coś mówię twierdzi, że jest ok. Najlepiej to udawać, że nie ma problemu. Nie analizuję, nie ma sensu. Chciałam zrozumieć, ale on chyba sam nie rozumie.

W sobotę byłam w pracy, wróciłam. Wdepnęłam w przedpokoju w psi mocz rozmazany mopem, bez wypłukania wody, bez niczego. Wszystkie emocje jakie się zebrały w ostatnim czasie nabrały siły i wybuchły. Wydarłam się mówiąc o tym, że ja przychodzę i muszę wszystko robić, mimo, że on siedzi od rana w domu, zamknął drzwi od pokoju. Więc ja nie zastanawiając się umyłam tylko podłogę w tym miejscu, zabrałam torebkę, sweter i poszłam. Wróciłam o 21. Wysyłał coś tam do mnie, że muszę przyjść. Odpowiedziałam, że ja nic nie muszę.
Co najgorsze, myśli, że jak przyjdzie i się przytuli to mi wszystko minie jak durnej nastolatce. Odpycham go wtedy, bo nie mogę tego znieść. To jest sadyzm dotykać kogoś, kto jest tego spragniony, a potem zostawić go jakby nigdy nic. Najlepiej jeszcze wtedy powiedzieć komuś, że myśli tylko o sexie. No tak. Jak ktoś nie je przez dłuższy czas to o czym myśli?
I czy to prawda, że kocha? Kiedy tak czyni?