Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

ja prosze bez bolesnie , bo bol juz mam:)

Myway i Naniu spokojnie... Będziecie w dobrych rękach Betinki ona się już Wami dobrze zajmie a Wy się jej tym samym odwdzięczycię... To spotkanie na pewno będzie udane... Nie tylko śmiech,ale również dobra rehabilitacja;) zapewne bez bólu i cierpienia się nie obejdzie-ale czasami takie wyrzucenie z siebie całego cierpienia osobiście a nie przez forum jest dobre dacie sobie radę-jesteście przecież silnymi kobietami
Zadanie dla Was dziewczynki-macie wrócić z dużą dawka energii,wspaniałych wspomnień i wielką siłą do dalszej walki... Zapamiętać i wykonać

Dokładnie kochana rozmowa w 4oczy może być bardzo pomocne... Podczas takiej rozmowy można wiele się dowiedzieć-nie tylko ze słów ale również poprzez mimikę twarzy,gesty... Wierzę że dacie radę i to spotkanie będzie czymś wspaniałym...

alez Betinko nie masz za co przepraszać,to mile z Twojej strony że się pytasz
dziękuję dobrze,smutkow nie mam,załamania również nie... Trzymam się dobrze i stoję twardo na ziemi z lekkim uśmiechem na twarzy

Witajcie Dziewczyny,
od piątku mnie tu nie było. Po pracy biegam do szpitala i jak wracam to muszę ogarnąć jakoś mieszkanie/gotowania/pranie/sprzątanie także nie mam zbytnio czasu na forum.
Weszłam dzisiaj a tu 10 stron do przeczytania - jejku Kobietki ale jesteście "płodne"

Więc na szybko czytam co u Was.
Dużo się działo wokół sprawy Moni w kontekście R. Zauważam pewną analogię co do swojej sytuacji. I tak myślę, że my KKZB same sobie nie możemy ufać co do naszych odczuć, zamierzeń, działań. Już nam się wydaje, że wszystko jest jasne, "odcięte", skończone. Mamy plan: zacząć żyć dla siebie bez łączącej nas emocjonalnej więzi z ex. A po jakimś czasie, pewne wydarzenia/sytuacje uświadamiają nam, że ta więź nadal jest. Że świadomie lub nieświadomie same ją podtrzumujemy.
Dobrym sprawdzeniem na uświadomienie sobie co w nas drzemie jest nasza reakcja na sztachnięcie się obiektem. U mnie jest podobnie: sama zauważam reakcję mojego organizmu na jakiekolwiek kontakty z ex. Radość, podekscytowanie, adrenalina. Może nie jest jakieś maksymalne stężenie emocji ale jest. Daleko mi do obojętności. W sumie to są momenty, że wyrzucam to sobie. Jak możesz po tym co przez niego przeszłaś i po tym jak Cię potraktował. My jednak kobiety kochające za bardzo możemy jednocześnie mieć świadomość tego całego obrzydlistwa, które nam zafundowano i jednocześnie czuć tęsknotę, radość w wyniku kontaktu z ex. U mnie są momenty, że te uczucia występują jednocześnie. Nie dążę do kontaktu z nim, z własnej inicjatywy nie dzwonię, nie piszę .... a jednak gdy on to robi odczuwam coś co mnie wciąga, coś na zasadzie ćmy lecącej do światła. I jakby co to wiem, że będę mogła mieć pretensje tylko do siebie bo to już jest swojego rodzaju głupota z mojej strony a jednak pokusa jest silna. Jak narazie czuję, że jeszcze to bardzo kontroluje, że mnie to jeszcze nie obezwładnia, ale też wiem, że stąpam po kruchym lodzie i trudno mi się z niego wycofać. Taka sprzeczność uczuć - a  wszystko w proporcjach 50 do 50.
I w sumie nie oczekuje rad - bo mam świadomość wszystkiego. Tak chciałam się wygadać, bo poza tym forum to dusze to w sobie. Wśród znajomych temat M nie istnieje, nie chce mi się tłumaczyć  tego czym jest kkzb. I jedyne na co mogłabym liczyć to olej tego dupka i egoistę - co po części jest prawdą. Także problem jest we mnie. Owszem żyję i funkcjonuje normalnie, bez większych dołów, realizuję się - ale dalej tkwię w uzależnieniu/od niego/od przeszłości. Nie jest ono aż tak silne, staram się je zwalczyć ale jednak nadal jest. Bo mu na to pozwalam.

witaj w klubie kalinka:)

Betinko,
mam pytanie do Ciebie: Po tym wszystkim co przeszłaś z jeszczemężem (zakładam, że też kochałaś za bardzo) możesz powiedzieć, że jesteś emocjonalnie wolna od niego w 100% ???

betinka mi to sie w ogole wydaje , ze ty nie jestes juz kkzb, no bo jako chyba jedyna nie masz zadnych jazd z ex, czy sie myle?  chodzi mi o twoja psychike ,a nie sprawy formalne, typu rozwod, kasa itd

Betinko,
czy to znaczy, że już żadne jego zachowanie nie jest w stanie Cię "dotknąć" ?, nie chciałabyś już w najmniejszym procencie relacji "Ty i on" czy po prostu nie wierzysz w Was i dlatego nie chcesz ?

no wlasnie jak u ciebie jest??? masz te jazdy , czy nie??? o systemie wiem, kazda jakis ma. ja rowniez!!! bo zyc jak, wiesz z tym nazwijmy to "wyzwaniem " trzeba:), tylko jak to u ciebie jest??? nie masz juz do niego uczuc? czy nie dopuszczasz? no i jak sie z tym czujesz wewnetrznie?

Nawet w najmniejszym procencie nie chciałaby relacji "on i ja". Nie wierzę i nie chcę. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Było tyle szans naprawy związku, prób nawiązania relacji między nami, które nic nie dały, więc nie mam złudzeń i się nie oszukuję. Po co mi to? Ktoś niedawno powiedział mi, że boję się być szczęśliwa. Może i tak, ale chcę być szczęśliwa ; Ja, B. będę szczęśliwa.

Jazd, nie mam. Uczucia? Jeśli masz na myśli te, typu miłość itp. Nie , nie mam. To, nie to, że nie dopuszczam. Wiem, że nie mam. Robiłam takie testy sama dla siebie i wiem jak dokładnie jest. Jak z tym czuję się wewnętrznie. Super, bardzo dobrze, bo znam swoje uczucia, bo wiem czego chcę a czego nie chcę. Czuję się oczyszczona.
Dlatego teraz rozwód i być szczęśliwą....

Ile masz lat? 80?
K*wa, ja mam 52 i dopiero teraz chce mi sie zyc, realizowac marzenia, realizowac siebie. Choc zajmuje sie na codzien w pelnym wymiarze godzin doroslym synem specjalnej troski.
Zwiazek z eksiem mnie przytlamsil, ale nie zlamal. Czulam sie ograniczona, jakby wokol mnie i mojego potencjalu roztaczal sie niewidzialny mur nie do przebicia w obecnej sytuacji. Nie chcialam siegac poza ten mur bo czulam, ze zobacze tracone co dnia szanse i sie zalamie
Ale toksyczne zwiazki mja wlasnie to do siebie, ze ograniczaja, czlowiek sie potem z rozpedu (juz po zakonczeniu zwiazku) czy z przyzwyczajenia czuje podobnie. Jakby ten mur nadal tam byl.

Mam noea klawiature wiec moge szalec do woli. Stara odlozylam do lamusa, moze sie komus przyda, albo jako zapasowa. Litery na niej powycierane i pisalam intuicyjnie. Czarne klawiatury maja wlasnie to do siebie. Wole jasne.
Na razie spadam po reszte klamotow do starego domu, jutro lece do Pl na kilka dni przywiezc syna z obozu, mlodszy jeszcze zostaje dwa tygodnie. Mowil ze chce jechac na Przystanek Woodstock...

Właśnie: oszukiwania samej siebie i złudzenia. To chyba chleb powszedni KKZB. Kochające za bardzo - choć często są to kobiety bardzo inteligentne, świadome, rozumne kochają swoje złudzenia, kochają się oszukiwać. Po czasie już wiedzą, że to tylko złudzenia -  a jednak zaczynają wierzyć, że złudzenia to to samo co rzeczywistość.

Dlatego obudzić się trzeba w odpowiednim momencie. Aby zachować w miarę przyjemne wspomnienia senne, ale też być wyspanym i rześkim. Z odpowiednią dozą siły i odwagi do walki, o sen bez koszmarów.

Niektórzy lubią żyć złudzeniami, biorąc je za rzeczywistość. Mają takie prawo, skoro jest im tak lepiej, no cóż...

Co ma być to będzie. Powiem detox czas zacząć i do przodu..., tak myślę...

Skoro Cię wzruszyłam, to bardzo, ale to bardzo się cieszę. Przyznaj, że tak na prawdę nigdy nie myślałaś w kategorii, że on stracił, a stracił nie "coś" a kogoś bardzo cennego lecz raczej zawsze, czemu byłam nie wystarczająco dobra, mądra itp. 
Kalinko, pokochaj siebie jeszcze bardziej.Możesz i dasz radę.

tak betinko, ciezko poprostu walczyc z choroba, jak sie jest zupelnie samym, w dodatku z dzieckiem , z niepewna przyszloscia, ranami z dziecinstwa, i jak kalinka  pisze, czesto myslalam , ze tam byl schiz ale znajomy, a czasem bylo bardzo przyjemnie, teraz w zamian za to jest lek przed nieznanym i przyszlosc w zawieszeniu

Wiesz Betinko, mam całkiem duże powodzenie i gdybym chciała mogłabym sobie z kimś tam być. Czemu ja się tak na niego "uparłam". To dlatego, że dwa razy mnie odrzucił (tak jak ojciec w dzieciństwie mnie odrzucał). A ja jakbym chciała udowodnić: mu/sobie nie wiem: że jednak źle zrobił. (????) Sama nie wiem czy tu chodzi o niego czy o to poczucie odrzucenia, jakbym nie umiała tego odpuścić, pogodzić się z tym i iść dalej. A może dorabiam sobie ideologię. Tak czy siak - to ze mną jest problem.

Za dużo analizuję (?!)

Za dużo analizujesz! Stanowczo.
Nie umiała  tego odopuścić itd. czy nie chciała?
"Uparłaś się", bo jednak trochę go znasz. A jak będzie ktoś inny to: a może będzie taki, siaki i owaki? więc od nowa mam odkrywać i poznawać? Łatwiej, cierpieć i być odrzucaną?
Przyznaję - tak czy siak - to problem jest jeszcze z Tobą i w Tobie.

Jak ja bym chciała poprowadzić takie warsztaty albo terapie...

Tylko po wyjście z "tego łóżka", kiedy wszystko już zaczynasz widzieć, kiedy w końcu dojrzale na siebie człowiek spojrzy - nie może już być emocjonalnym dzieckiem. Trwając w takim zawieszeniu my KKZB dajemy sobie prawo do błędów, dołów, do naszych głupot, upadków, naiwności, do złudzeń. Możemy mieć wrażenie, że po wyjściu z niego wszystko będzie trudniejsze, takie ostre i dobrze widoczne, bez tego złudzenia jakie daje nam KKZB. Jak chcemy żyć "zdrowo" to musimy się trzymać jasno określonych zasad, tu panują prawa, które zdrowo kochająca kobieta przyjmuje bez ale ....a u KKZB wygląda to miej więcej tak:
zdradził ---- myślenie może to moja wina,
zaniedbuje mnie ---- może ja w czymś zawiniłam,
jest obrażony ----- to przeze mnie.

KKZB tak często przesuwają swoje granice, łamią swoje święte zasady dla onego, że chyba aż boją się świta gdzie zasady są jasne. One zawsze gotowe coś przesunąć, coś usprawiedliwić, coś wytłumaczyć, coś "zapomnieć".

Widzę, że rozmowa idzie w najlepsze. Przeczytałam i jestem mile zaskoczona

Wydaje mi się, że nikt nawet Ty nie boisz się odczuć szczęścia, gdyż każdy inaczej definiuje je. Inni szczęście widzą w posiadaniu pracy i pozycji społecznej, inni w posiadaniu rodziny, inni w przyziemnych sprawach. Szczęscie może być ofiarowane przez tyle osób a czesem przez samego siebie. Wystarczy że się chce!! To już dużo. Każda z nas po przejściach jakie miała nie tyle boi się szczęścia co boi się zawodu, który ukaże, iż kolejny wybranek również okazał się tym złym...

Święte słowa, to tak samo jak z alkoholikiem czy narkomanem - nim jest się do śmierci, z nami też tak będzie. Jednakże nasze KZB może mieć w przyszłości łagodniejsze objawy, gdy spokojnie rozpoznamy problem i podejmiemy odpowiednią terapię oraz nauczymy się dbać o siebie a nie o nich!!

Te słowa nie wymagają większego opisu jak słowo DZIĘKUJE!!

Oj tak Myway ciężko jest podejmować trudne walki wiedząc, że jest się samemu na placu boju i nikt nie stanie przy Twoim ramieniu. My tutaj możemy wspierać się duchowo, ale stawanie twarzą w twarz z problemami, ranami, wspomnieniami i chorobą to ewidentny samodzielny bój. Lęk dotyczący tego co będzie był, jest i zawsze będzie, ta niepewność, która przyprawia o niepokój... Przecież nigdy nie wiemy co przyniesie jutro, a w połączeniu z naszą chorobą to już prawie szczyt góry lodowej...

No i jak tam Wasze humorki? U mnie opadł, gdyż sił już nie mam... Śpiąca jestem jak cholera!! Cały dzień deszcz, który tylko namawia do snu... Ale gdzie mi tam sen w ciągu dnia ;/ och jak ja mam już dość tej pogody!!

Możliwe, że coś w tym jest... Ja natomiast doszłam do pewnej sprawy... Może to głupie i każdemu znajome, ale przytoczę te słowa...
Bywają w życiu chwile, których ból daje się zmierzyć dopiero po jego przeżyciu, i wówczas dziwi nas, iż zdołaliśmy go znieść
Przecież tak wielu osobom wydaje się, że nie dadzą rady itp. Ja również uznałam, że to mnie wszystko przezwycięża, że nie jestem silna - dotknęłam dna, ale podniosłam się i nadal się podnoszę (ale mi to długo wychodzi ) ale sens w tym, że to upokorzenie, ból i cierpienie jakie zostało mi zadane kiedyś niewyobrażalnie mocne udało mi się przetrwać. Ba każdej z nas... I chyba nie było tak strasznie jak nam się wydawało z początku... Żyliśmy strachem i tyle...

Cześć dziewczyny, nie było mnie parę dni bo byłam u koleżanki w innym mieście a tu tyle napisałyście!!!!!Odpoczęłam u niej, naprawdę było super, ją zostawił mąż po wielu latach małżeństwa i też jest w dołku ale powoli z niego wychodzi, jutro więcej napiszę bo teraz poczytam co napisałyście bo jest tego bardzoooooo dużo, całuję wszystkie dziewuszki, buziolki!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

witaj Szmaragdowa...po prostu pisz co Cie trapi..My tutaj wszystkie takie lekko powichrowane, chociaż każda z nieco inną  historią

helou...
Dzisiaj tu bardziej filozoficznie..spokojnie..nikt się za włosy nie szarpie:)
Ja dzisiaj też w wiekszości bardziej czytam..

To fajnie, że sie troche oderwałaś, odpoczełaś. Ja siedzę od 5 dni jak za jakąś karę w domu ciągle. Pogoda do kitu. Ogólnie jest mi jakoś smutnawo..ale to nie dołek typowy dla kkzb.

scenariusz na 500 odcinków jakieś telenoweli:)...może by spisać to jakąś kase byśmy zarobiły?:)

Serial - niezły pomysł... I każda z nas jako bohaterka... Ech jednakże wydaje mi się, ze 500 odcinków to za mało... A jak dochodzą kolejne dziewczyny to i kolejne postacie i co?? Po 500 odcinkach my umieramy a one żyją i ciągną dalej kręcenie serialu?? Pomysł niezły... Prześcignęłybyśmy  Mode na Sukces...

Nawet nie wiem od czego zacząć.Moje życie uczuciowe jest strasznie pogmatwane:(
Formalnie od kilku lat jestem żoną, ale tak naprawdę to chyba nigdy do końca się nią nie czułam. Oczywiście był ślub, biała suknia, przystojny mąż, "miłość"... Niestety, ale pod tym pięknym obrazkiem kryje się pasmo nieszczęść. Moich i mojego męża również. Okazało się, że oboje oczekujemy czegoś innego od związku a jednocześnie nie potrafimy uwolnić się od siebie. Żadne z nas nie potrafiło podjąć ostatecznej decyzji o rozwodzie. Od roku nie mieszkamy ze sobą. Całe nasze małżeństwo to nieustanna "walka": z jego słabościami, z jego nałogami, z chorą miłością:( Mój mąż nadużywa alkoholu, narkotyków, popadł w długi (na szczęście mamy rozdzielność majątkową), przemocy psych.i fiz. również doznałam. Wiem, że ten związek wpłynął na mnie potwornie destrukcyjnie:(((Pogubiłam się totalnie. Zapewne dlatego tak łatwo zaufałam mężczyźnie który pojawił się w moim życiu jakiś czas temu. Zaufałam bezgranicznie, oddałam całą miłość. Dostałam ból i upokorzenie. Zostawił mnie z dnia na dzień, bez słowa. On wiedział przez co przeszłam w małżeństwie, zresztą on w swoim doświadczył podobnych rzeczy. Odszedł kilka dni temu, a ja nie mogę sobie poradzić:((((((( Nawet nie wiem co czuję... Nie umiem sobie z tym poradzić:((( Jest mi potwornie źle, przykro:(
Pewnie ta moja wypowiedź to chaos, ale nie wiedziałam jak to opisać:(

maxi , szmaragdowa witam was w naszych skromnych progach

Szmaragdowa witam...
Kolejna zagubiona duszyczka na naszej drodze. Dasz radę. Owszem, troszkę ogólnie napisałaś, ale to początek. Z czasem przyjdzie więcej, emocji nie da się oględnie opisać, aby stawić im czoła.
Ja dzisiaj sobie kabareciki oglądałam. Okropna nuda mnie ogarnęła, jeszcze ten deszcz. Jutro poniedziałek...

Czemu odszedł, pewnie się dowiesz. Teraz musisz odpocząc, ostygnąć i przyjdą nowe myśli, nowe rozwiązania.