No i udało się. Wiele godzin rozmów, a właściwie mojego gadania. I po drugiej stronie pełne zrozumienie, akceptacja mojej decyzji. Warto było spróbować. Nawet, gdyby się nie powiodło - nie miałabym sobie nic do zarzucenia.
I tego Ci gratuluję i zazdroszczę. Tylko aby rozmawiać, ta druga strona musi Cię traktować jako pełnoprawnego partnera do rozmowy, a nie kogoś kto na niczym się nie zna/nic nie wie o życiu/ w tym wieku nie ma rodziny. Mój ojciec uważa, że to jeszcze bardziej potwierdza to, że jestem nie taka jak należy. Przecież on w moim wieku miał już rodzinę i troje dzieci.
Sam jest człowiekiem bez wykształcenia, dobrze płatną pracę stracił przez alkohol. Ja skończyłam dobrą szkołę, mam dobrą jak na dzisiejsze realia pracę - gdzie złotówki mi do edukacji nie dołożył. I nie chodzi o pieniądze, ale o szacunek. Jak M mnie porzucił, co było dla mnie mego trudne i pojechałam po tej sytuacji do domu nie usłyszałam ani jednego słowa otuchy, w ogóle temat pominięty, nic się nie stało. Nie ma tematu, tak jakby mnie nie było. A nie przepraszam było jedno zdanie w temacie: pewnie nie dość się starałam (gotowanie, sprzątanie), nie byłam wystarczającą służącą i miałam własne zdanie pewnie dlatego mnie zostawił.
Wiesz Niekochana nawet jak tam jestem, jest moja siostra z rodziną i on nic nie mówi do mnie to ja czuję, tą krytykę w powietrzu. Trudno mi to opisać, musiałabym kilka godzin opisywać tego typu sytuacje.
) wybaczyc mi moja rzadka obecnosc ale licze na zrozumienie.Przeprowadzka to rzecz cudowna ale jednoczesnie ciezki kawalek chleba 
