Kochamy za bardzo Grupa wsparcia II - Netkobiety.pl

Kochana,
dziwisz się? A jak było wcześniej? Przecież dlatego też założyłaś ten wątek. Sama, przyznam się, że podczytuję tam codziennie. Raczej nie piszę, bo nie lubię jak się mnie ignoruje. Chociaż czasami bardzo kusi i chciałabym coś tam skrobnąć.

Już dość dawno się wyłączyłam i uodporniłam, nie ruszają mnie jego biadolenia. Właśnie, całkowicie zdaje sobie sprawę, że już przegrał. Jak twierdzi: "Kop uświadomił mu, co traci".

Nareszcie, świadomość Twoja wzięła górę nad Tobą.
Ciekawe, nie mają czasu, nie mają ochoty, czy są jakieś inne powody...?
Podglądać pośredni wątek będę, a co mi tam. Pisać nie muszę.
Zajmij się nami, a my Tobą. Oczywiście, z największą rozkoszą. Och, jak to zabrzmiało....fajnie, co, nie?

A do tej kawy jeszcze 16 dni. Czy Water da się podkraść? Decyzja należy do Niej.

A jak tam synuś po wizycie u tatusia? Chyba dobrze pamiętam, że teraz zażywał troski ojcowskiej.

Ja czasem coś tam dopowiem (w tym drugim a raczej pierwszym wątku), ale rzadko..nie daje rady podczytywać wszystkiego, no i przyznam się, że tutaj z Wami jakoś fajnie się czuję. Może dlatego, że od początku tu jestem i pisanie przypomina taką niekonczącą się rozmowę.

boze kocham cie moje ty kochanie!!! tak pamietasz, tatus mu uzmyslowil , ze bedzie mial rodzenstwo z niemka!!!

normalnie dramat!!

no wiem , w sumie nie mam z tym problemu , ale jetem dda jak jestem omijana to boli!

maxi ja cie tu nie pomine na 100 procent

Nie chodzi o to, że mniej się udzielasz. Raczej o fakt ignorowania Myway, mnie czy też innych wchodzących na wątek "Grupa wsparcia dla ..." gdy piszemy. Nie dotyczy to personalnie Ciebie, ale tam faktycznie, przynajmniej moim zdaniem, wytworzyła się hermetyczna grupa i trudno w nią przeniknąć. Sama zaakceptowałam ten fakt i jest ok.

Całkowicie się z Tobą zgadzam. Również tu czuję się bardziej po domowemu. To faktycznie taka niekończąca się rozmowa.

W mniejszości siła, mimo, że wątek "niszowy". Masz również rację w kwestii tego, że tamten wątek jest bardziej oblegany ze względu na wytworzenie się specjalnych więzi pomiędzy niektórymi Kobietkami. Nie przeszkadza mi to już. Na tym wątku już wytworzyłyśmy jakieś specjalne więzi pomiędzy nami i jest ok.

no wlasnie betinko, tak tak tak

Dramat ze względu na syna, na pewno, ale tylko i wyłącznie ze względu na niego.

katia jestem z Ciebie dumna!!!;_-))))

wściekłość to pewien etap zdrowienia więc nie martw się ze Cie dopada...ja też tak miałam...

BRAWO, zrobiłaś coś dla siebie. Widzisz, potrafisz. Załamanie często miesza się ze wściekłością, ale to już tak w życiu jest. Zawsze w tym , co spotyka się złego, staram się dostrzegać jakieś pozytywy. Nie ma tego złego, w czym nie byłoby czegoś dobrego.

Też bardzo nie lubię, jak się mnie nie pomija, bo to boli jak cho...a

Super, że udało Ci się pozbyć strachu przed samotnością. Super, że dokonałaś tej przemiany, że znalazłaś w sobie tyle siły i odwagi, że masz teraz w głowie spokój. Super, że forum Ci w tym pomogło, a w tym każda z nas w jakiejś małej cząstce, że to dzięki Nam.

Takie dostrzeganie pozytywów na pewno jest słuszne..Podziwiam, że tak potrafisz. Masz chyba w sobie jakiś stoicki spokój, mam rację?
Ja na razie jestem na etapie negowania tego faceta..Co mnie tak pociągneło w znajomości z facetem, który początkowo nawet mnie denerwował tym staraniem sie o mnie (pamiętam, że pomyślałam: "desperat jakiś" i nawet go przez jakiś czas unikałam).
Ale teraz sobie myślę, że to aż żałosne, że aż musiał tyle energii włożyć, żeby mnie do łóżka zaciągnąć. Bez tej manipulacji nie wiem czy miałby szanse:). Oni to chyba wiedzą..poznali siebie przez lata i wiedzą jakich sposobów używać. I jego zdanie, że "potrafię tak na dziewczynę spojrzeć, że aż jej nogi zadrżą" nijak sie ma do tego co ja widziałam na pierwszych spotkaniach, kiedy był raczej speszony i bardziej schowany w sobie...

Napiszę tak, troszkę racji masz. Sama jednak oceń czy tak nie jest łatwiej?
Stoicki spokój we mnie,  powiadasz? Pewnie, mam go nawet dość sporo.
Długą drogę przeszłam zanim go uzyskałam.
Nawet obecnie, bywa, że wszystko we mnie buzuje, ale właśnie może dostrzeganie pozytywów nawet w tych złych wydarzeniach, rzeczach daje mi ten spokój i pozwala zachować kamienną twarz, gdy w środku wszystko się buntuje...?

ach rozumiem i teraz bidusiu posyłając gg w kosmos pozbawiłaś się możliwości otrzymania od niego odpowiedzi...kochana dobrze zrobiłaś!!!! uwierz mi stosujesz w tym momencie gierki jakie ja kiedyś stosowałam to nic nie da! on kompletnie nie wiem o co Tobie chodzi...on Cię nie czuje...on kompletnie nie rozumie ze Ty stoisz teraz w centrum kosmosu i czujesz się kompletnie zagubiona, że nie rozumiesz dlaczego Wasz kontakt tak sie ochłodził z tego co wiem to był raczej luźny związek i z tego co pamiętam on niczego Ci nie obiecywał że bedziecie miec dzieci, ze zbudujecie razem dom...myślę ze gdybyś go teraz o to zapytała co dalej to usłyszałabyś to co powyżej napisałam: niczego Ci nie obiecywałem...chyba ze było inaczej??...

mam podobne odczucia jak Wy co do tamtego wątku... Nie wiem czemu tak jest... Czyżby to był wynik mojego słabego doświadczenia oraz słabej woli...? Nie wiem... Natomiast jestem wdzięczna dziewczynom bo potrafiły mną potrzasnac i dać trochę do myślenia...

Mój humor nadal jest do niczego... Ech chyba się tego nie pozbęde dziś nie wiem czym on jest spowodowany... Wrrr...

Jejku Betikno, jak to przeczytałam ... normalnie  rozpracowałaś to w kilku słowach.
Pragnę zainteresowania przez niego. To szczera odpowiedź, nie umiałam tego nazwać, ale po Twoim pytaniu to stało się jasne. Nie chcę by tak było, ale tak jest.... wstyd mi, że tak czuję, że dalej pragnę jego zainteresowania...

Nie umiem dziś odpowiedzieć na to pytanie. Jeśli rzeczywiście go kocham po tym wszystkim......, nie wiem .....Chyba muszę to ogarnąć. byłoby to dla mnie upokarzające gdyby rzeczywiście tak było

Spróbuję, ale też widzę jak potrzebuję obiektywnego spojrzenia z boku. Dopiero dotarło do mnie, że on ma na mnie wpływ dalej. Ciężko mi z tą świadomością. Myślałam, że mam mur na jego osobę, a widzę, że dalej problem tkwi we mnie.

Kalinko, tak jak napisała Betinka potrzebujesz czyjes uwagi, zainteresowania swoją osobą, ciepłych słów, troski, jakiegoś poświęcenia i serca, mam tak samo i dlatego piszę, widocznie Tobie samej tego brak, może jest to spowodowane Twoim dzieciństwem? Może to taka "czarna dziura" która jest w nas i co bysmy nie powiedziały, jakim murem bysmy się nie otoczyły, jakim pancerzem nie ochroniły, to i tak będziemy tego potrzebowały i póki nie pokochamy siebie naprawdę taki niedostatek uwagi będziemy odczuwać.

Myway, przyznam, że jestem zaskoczona Twoją reakcją. Weszłam dziś z przyjemnością na Wasz wątek poczytać, jak Wam idzie integrowanie się, może jakiś sabacik, czy coś, poczytałam kilka fajnych i mądrych postów i waszych i Water, podzieliłam się tym wszystkim z dziewczynami ... a tu taka reakcja.
Doprawdy, nie należy tak bardzo brać do siebie każdego "pominięcia". Nie zauważyłaś na tym, tamtym czy wielu innych wątkach, że bardzo wiele postów jest pomijanych. Każda z nas częstokroć pisze coś, co później "umiera" nie doczekawszy się żadnej reakcji z grupy i nie jest to żadna zła wola. Każdy to czyta, przyjmuje do wiadomości i ... no najwyraźniej może nie wie jak albo nie czuje potrzeby się do tego ustosunkować. I trzeba to zaakceptować. Każda z nas ma dziesiątki takich postów, które "umarły" choć może dla nas były na swój sposób istotne.
Nie zacietrzewiajcie się, dziewczyny. Nikomu to nie jest potrzebne. Nie po to tu jesteśmy.
Generalnie prawda jest taka, że każda z nas i tak zbyt wiele czasu spędza nad klawiaturą i to nasze życie przez te nasze nieszczęścia trochę się uwirtualniło.
To dlatego spotkania grupy dziewczyn z pierwotnego wątku wyrwały nas z tego wirtualu i Was też gorąco do tego namawiamy. Bo siłą rzeczy ta relacja wtedy jest zupełnie inna. Chyba o to właśnie chodzi a nie o to kto i ile postów napisze.
Nie bądźcie niesprawiedliwe, bo nie przypominam sobie też, żeby naszej uwadze umknąl jakakolwiek post, który wykazywał, że sprawa albo stan piszącej jest szczególnie bolesny albo nie cierpiący zwłoki.
Pominę już ten drobny fakt, że każda z nas ma swoje problemy, które próbuje rozwiązać RÓWNOCZEŚNIE pomagając innym ale w żadnym przypadku żadna z nas (w tym również Wy) nie jest tu na forum na żadnym etacie, żeby nas, sorry, z tego rozliczać.

A już taka konkluzja, że ktokolwiek próbuje Wam kogokolwiek "podkradać"? ... Myway, trochę luzu, pliz.

Masz rację Batinko, dziękuję - dużo mi uświadomiłaś. Jak to czytam napisane w kilku zdaniach to dla mnie jasne, a sama błądziłam analizami. Na swoją własną sytuację jednak najtrudniej spojrzeć.
Dziś czuję się jak niepijący alkoholik, który wypił jeden kieliszek bo myślał, że mu nie zaszkodzi. I, że nie będzie czuł pragnienia na więcej. A czuje. Niestety.
Nie chcę stracić tego co osiągnęłam, choć dziś wiem, że wcale wiele nie osiągnęłam. Jestem uzależniona. I ie chodzi tu o to czy postawię mur w postaci braku kontaktu - chodzi o zbudowanie niedostępności emocjonalnej. Muszę zacząć pracę nad sobą.

Z tego co mówi mi rozum, wiem, że nie warto. I to jest właśnie ten mój wstyd, wiem, że nie warto a jednak mój organizm poczuł tą euforię ze "sztachnięcia się nim" i za to mi wstyd, przed samą sobą.

Oj nie wiem czy to właśnie powód związany z tęsknota... Ale prawda-muszę odchorować swoje

oj jak miło że zajrzały do nas Panie z pierwszego wątku. Myway a czemu uważasz że koleżanki chcą podkrasc Nam Water? Skąd takie Twoje zdanie na ten temat? Może Water dobrze się rozmawia z nimi-nie możemy jej tego bronić. Ja sama dobrze czułam się,gdy podzieliłam się z dziewczynami moimi problemami,jak mi pomagały i pokazały drogę-były mi wsparciem,mocnym ciosem...wiele im zawdzięczam

kochana trantello wiele razy bylam w czarnej dupie i mnie pominelescie, to jest fakt!

No, no, no, ależ teraz nam się dostało.
Tarantello, pokazałaś mi się z zupełnie innej strony. Myślałam, że masz więcej realnego spojrzenia na życie.
Ok, krytykę przyjmuję, ale
spróbuję się do niej krótko odnieść:
1. Jak ważny musi być post, aby spotkał się z zainteresowaniem?
2. Tu też każda ma jakieś problemy, a chyba też żadna nie czuje się pomijana.
3. Oczywiście, że żadna nie jest na etacie, bo wówczas rozliczałby nas też Urząd Skarbowy, a o ile pamiętam tak nie jest.
4. Wasze realne spotkanie spowodowało, że grupa stała się hermetyczna, no może z małymi wyjątkami (Lupus, martrys i inni)
5. Wszystkie posty wymieniane pomiędzy Wami zawsze mają odpowiedź. Nawet w postaci:och
6. Niezacietrzewiamy się.
7. W kwestii podkradania Water - zbyt pochopnie wyciągnięte wnioski, wolno nam chyba, wymieniać się takimi uwagami, w postaci żartu.
8. Zapraszamy do odwiedzania tego wątku'
9. Prosimy o postu i mądre rady.
10. Nie ma tu miejsca na takie zjadliwości, więc przyjmijcie naszą dłoń.

Pozwoliłam pisać sobie w formie "-my". Jeśli ktoś ma inne zdanie, niech wyrzuci, co mu się nie podoba.

Myway ma bardzo, bardzo dużo luzu....

Mam nadzieję, że sama napisze coś na powyższy temat.

betinko , dziekuje ci kochanie!!!

otuz nie mialam checi psucia superj grupy!!!
nie mialam checi wpraszac sie na sabat!!!
mialam wiel pytan!!!
bez odpowiedzi!!!
wiele depresji !!!!
bez wsparcia!!!
zalozylam nowy watek!!!
zeby sie nie prosic!!!
zeby korzystac z przykladu!!!
zeby pomoc innym!!!

wiec jak tu wchodzisz miej do mnie szacunek!!!

buziaki

Podpisuję się pod tym. Jak najbardziej. Ja na wątku KKZB I się nie udzielałam, nie pisałam więc się nie wypowiadam co do "pominięcia". Ale co do postów (szczególnie Tarantelli) są bardzo cenne, pełne szczerości, mądrości ... i jeśli o mnie chodzi byłabym zaszczycona czytać je również tutaj. Nie warto się zacietrzewiać, gdyż myślę, że ze strony dziewczyn z pierwszego wątku nie było jakiekolwiek "pomijanie" nie było zamierzone.

dzieki betinka, ja na wojne ne ide

Ja już kiedyś na temat napisałam. Mój ojciec jest alkoholikiem, bardzo nas krzywdził, kiedy byliśmy mali. Przemoc, kłótnie - standard DDA. Mama w tym zupełnie bezradna, ja - mała dziewczynka i najbardziej dojrzały członek rodziny.
Teraz tata praktycznie nie pije. I wiecie co, pomyślałam, że ten mój aktualny szajs to dobry moment, żeby spróbować odbudować relacje - po prawie 40 latach!
No i udało się. Wiele godzin rozmów, a właściwie mojego gadania. I po drugiej stronie pełne zrozumienie, akceptacja mojej decyzji. Warto było spróbować. Nawet, gdyby się nie powiodło - nie miałabym sobie nic do zarzucenia.

Przykro mi Katiu
W moim przypadku nie ma chyba jednak szans na zbudowanie jakiejś bliskiej relacji. Ja jeżdżę ok raz na 2-3 tyg. do domu rodzinnego. Robię to głównie dla mamy (która jest wspaniałą osobą) do ojca - z obowiązku, z szacunku wg. przykazania "Czcij ojca swego....", wypełniam swoją rolę, aby nic sobie nie zarzucać, z przesadnej odpowiedzialności.
Nawet nie dawno usłyszałam wiele przykrych słów z jego strony. To toksyczny człowiek. Wieczna krytyka. Katiu gdybym przytoczyła tutaj niektóre wydarzenia mogłabyś być zdziwiona, że to słowa rodzica do dziecka. Myślę, że to wilce nieszczęśliwy człowiek, nie umiejący kochać. Przez ostatnie 2 lata trochę czytałam o DDA (ojciec pił, teraz się uspokoił pod tym względem) ale jego postawy to nie zmieniło. Wiem, że to też ma wpływ na obecną mnie, ale wiem też, że nie mogę na to zrzucać wszystkiego. Nie jestem wyjątkiem z takim dzieciństwem, wiem, że to zadanie dla mnie aby to przepracować. Taki niepożądany posag od ojca: szukanie akceptacji. Coś w stylu: "Na miłość muszę zasłużyć".

Ja tym bardziej, ale chyba  o to nie chodzi. Sama nawet bitwy nie chcę, bo po co?
Moim zdaniem, zadaniem tego forum jest wzajemna pomoc i tego wszyscy jego użytkownicy powinni się trzymać.
Wzajemna pomoc bez względu na to czy kogoś problem wydaje się nam istotny czy też. Mogą to być odczucia subiektywne. Skoro jednak ktoś pisze i prosi o radę , dla niego sprawa jest istotna i ważna. Nie można ignorować nikogo, bo tak nie wypada, bo tak nie można, z prostego ludzkiego względu.

Dlatego też chciałabym, aby dziewczyny z "Grupy wsparci..." nie obrażały się, nie wypinały na nas.
Chociaż, gdyby zaczęły tu pisać można by ignorować ich posty. Czasami na własnej skórze trzeba doświadczyć tego, co boli innych.
Och, wiem, ostro pojechałam, troszkę mnie poniosło. No, cóż, co w sercu to na wierzch wywalam. Przepraszam, ale tak już mam.