Dramat!!

kocha Ciebie, ale ona jest dla niego wazna ????
czy on aby nie chce was obu ??? i stad to niezdecydowanie?

z tego , co czytam , sygnalizowalas mu to juz kilka razy.
A on ciagle chce wiecej czasu . Bardzo niezdecydowany facet

I wygodny.

tylko...
tylko, czy nie myslisz, ze takim postepowaniem  dajesz mu do zrozumienia, ze ma Ciebie juz
" zaklepana", ze cokolwiek zrobi, to Ty i tak czekasz ?
Bo odklada te decyzje, a Ty ciagle mu dajesz czas...
nie zrozum mnie zle...nie chce krytykowac Twojego postepowania, daje Ci tylko troche do "myslenia" ;-)

"Z tego co wiem, to powiedziała mu faktycznie, że nie chce miec na sumieniu rozbitej rodziny. Powiedziała też, że to on musi zdecydować co dalej."

Ja bardzo przepraszam, ale to jest lekka sprzeczność. Jeśli nie chce rozbijać rodziny to niech.. na drzewo, a nie wygaduje, że on musi zdecydować. Wyrachowane babsko, taką sobie rezerwę zostawia. To nieładnie.

"A ja mu na to, że ma przestać mnie przepraszać i zdecydować czego chce od zycia! I z kim to życie chce prowadzić!"

Bardzo mi się podoba twoje stanowisko. Jest konkretne. To co się stało już się nie odstanie. Trzeba grać w otwarte karty.

Szlak by to trafił co się dzieje na tym świecie.

Dziwni ci faceci. Albo z ogromną ochotą, albo ci, którzy w ogóle nie chcą nie wiedzieć czemu. Kochają jak nie wiem a nie chcą. Albo trójkątni zboczeńcy. Albo tacy co im się przytrafiają różne rzeczy
Szkoda gadać

Jak dochodzi do sytuacji kiedy dochodzi do zdrady  (tutaj typowej zdrady nie było, ale tak mi się nasunęło) przykładowo jeśli mąż ma kogoś na boku to powstaje pytanie kto jest winny. Czy on bo nie pomyślał tym czym trzeba czy ona, co to go zaciągnęła, kochanka.
Czy baby nie bywają gorsze od facetów. A najgłupsze są te, które wiążą się z facetem który kiedyś był żonaty i wierzą mu, że był dobry dla żony tylko to ona sobie poszła. A ona sobie poszła, bo był nieodpowiedzialnym gburem, który widział czubek swojego nosa. I teraz niech się tamta przejedzie, jak głupia.

Dla mnie rozwiązanie jest proste. Albo rybki albo akwarium. Tutaj jest dziecko, z którym ojciec ma świetny kontakt, a tam przelotne coś. Trzeba wybrać, nie ma na co czekać. Nie ma co robić nadziei.

Nie no ja rozumiem. Przecież ja byłam winna rozpadu mojego małżeństwa, a nie przepraszam pierwszą winną nawet była moja koleżanka. Ile to się trzeba nakombinować, żeby coś takiego sobie uroić. Kiedy odpowiedź leży na wyciągnięcie ręki, tuż tuż. Nudny telewizor. Bo ON pracuje, bo ON jest zmęczony, bo ON, bo ON, bo ON. Niedobrze mi się robi.

Przeczytałam Twoja historię, w którymś z postów prosiłaś o wypowiedz zdradzonej kobiety.... i oto jestem...
Mój maż zdradził mnie 4 lata temu. Ja byłam w ciąży z naszą córeczką kiedy to się zaczęło.
Dowiedziałam się jak córka miała 6mc. Kobieca intuicja - niestety maż wypierał się nawet jak miałam super dowody.
Kiedy się wydało  przepłakałam całą noc, rano wstał do pracy i wyszedł ja się spakowałam zabrałam dziecko i z własnego domu ( MOJEGO DOMU) wyprowadziłam się do mamy.
Nie spałam tydzień , on dzwonił średnio przepraszał, żałował....straszył że zabierze mi dziecko....moje jedyne co mi zostało. Dobrze wiedział że mała jest dla mnie wszystkim.
Ponieważ go kochałam ( tak mi się chyba wydawało), sama pochodzę z rozbitej rodziny nie chciałam żeby moja córka miała takie życie jak ja. Mama i teściowa namawiały mnie żebym mu przebaczyła i zaczęła od nowa. Wróciłam nie wiem dlaczego - chyba ze strachu że mi dziecko zabierze. Niestety intuicja nadal nie dawała mi spokoju iż to się nie skonczyło on nadal się znia spotyka. I miałam rację cud nie cud, przez przypadek weszłam na stronę WP gdzie moj maż załozył sobie konto i jak postawiła kursor na NICU samo się podświetliło ( nie znając hasła poprosiłam o pytanie...niestety znałam odpowiedz) To co zaczęłam czytać zwaliło mnie z nóg, to co do siebie pisali, jak pisali i to że nadal do siebie piszą...:( nie miałam siły płakać cała się trzęsłam wszystko we mnie dygotało a cały świat zawalił mi się głowę a ziemia rozstąpiła pod nogami.... Ostatecznie moja mama i teściowa  Wysłali nas na terapie ( małżeńską). W między czasie kazałam przy sobie do niej zadzownić i na głośno mówiącym powiedzieć że to była pomyłka ze mnie i córkę kocha i nigdy z nią nie będzie ( chociaż ich wspólne plany sądzac po emailach były inne) zadzwonił powiedział BARDZO TEGO NIE CHCIAŁ. Ona była w szoku nie wiedziała co powiedzieć. Po skończonej rozmowie przyszedł esemes- ze nigdy by z nim nie była bo ma swoją rodzinę!!!! chyba sam był w szoku  bo mieli inne plany.
Ponieważ "dobra ciocia" podarowała mojej córce rzeczy po swojej córce ( nie wiedziałam ze to od kochanki mojego meza) spakowałam wszystko do kartonu i wysłałam do niej do domku z karteczka w środku że życze jej z całego serca żeby na stare lata jak już nikt jej nie będzie chciał ( przepraszam za wyrażenie- ale faktycznie użyłam tego słowa) pierdolić będzie siedzieć samotnie i zamknie oczy to będzie widziała i słyszała płacz mojego dziecka które płacze za ojcem ktory zamiast je trzymał ją w objęciach. I że w jaki kolwiek sposób spróbuje skontaktować się z moim mężem albo moją rodziną będzie tego żałować do końca życia, i że mam  nadzieje że nie jest aż tak głupia żeby chciała się o tym przekonać. 
Żeby tego było mało, mój maż, ona i jej maż razem pracowali w jednej firmie. Zadzwoniłam do jej męża poinformowałam go o romansie naszych małżonków. SZOK że mogłam coś takiego zrobić. Czułam się z tym świetnie, dlaczego tylko ja mam cierpieć oni niech też pocierpią.
Niestety kazałam mojemu mężowi zwolnić się z pracy ( zajmował stanowisko dyrektora i miał super zarobki)
Pomysłem na nowe życie miał być własny interes.
Niestety od tych wydarzeń minęły 4 lata , najbardziej żałuję że zgodziłam się na własny interes długi, długi i jeszcze raz długi. Maż obwinia mnie że nie mamy pieniędzy bo on jego zdaniem robi wszystko żeby pospłacać kredyty, leasingi itp itd. A ja tylko marudze....super. Tylko gdyby nie jego zdrada nie było by długów...ale to inna historia.
Kończąc moja historie wybaczenie i powrót do siebie nie jest prosty, nie znam nikogo komu by sie to udało....mi ciagle sie to wszystko przypomina  bo jest zle moze dlatego.
Niestety maż aby trochę podratować nasz budżet wróciła do  pracy w branży niestety przypuszczam że nie wykluczone że gdzies z nia sie  spotka ( bo nadal pracuje w tej branży)...i co i nic...czekam w próżni i żałuje wypowiedzianego słowa TAK zgadzam się na własny interes aby ratować nasze małżeństwo....TAK zgadzam się żebyśmy nadal byli razem....
Niestety czasu nie mogę cofnąć a nawet nie wiecie jak bardzo bym chciała.
Teraz z moim mężem łącza nas długi a dzieli cała reszta....

Strasznie przykre co piszesz Droga Manolko!
Nie wiem co powiedzieć!
Mimo wszystko mam nadzieję, że moje zycie jakim cudem sie odrodzi.
Oczywiście życze Ci z całego serca, aby i Twoje zycie sie poukładało!
Nadzieja zawsze umiera ostatnia :-(

żałuje bardzo, wiem jedno i jestem tego pewna że jeśli nam się uda to za 2 lata większą część kredytów i długów spłacimy a wtedy na pewno ja wniosę pozew o rozwód.....i marzę o nowym życiu bez mojego męża, długów...i jego pomysłów.....ale za to wolna i szczęśliwa..

zawsze trzeba mieć nadzieję, tylko zastanów się czy uda Ci się zapomnieć,  nie myśleć o tym.
I przepraszam że to piszę, ale wątpię aby Twój maż i ta kobieta TYLKO się spotykali w pracy....przecież to dorośli ludzie itp itd.....
Przepraszam że to pisze ale pomyśl o tym.....

w życiu niestety nie ma prostych decyzji, instrukcji. Moja śp. Babcia mawiała " że gdyby człowiek wiedział że upadnie to by sobie usiadł...":)

Wiem tylko jedno że co dzień budzę się gotowa do walki ze łzami, smutkiem troskami....uśmiecham się i żyje dla mojej córki...i tylko dla niej....mam nadzieję że za 2 lata to się skończy.....i będzie tylko lepiej....- hmm chyba że wygram w totolotka albo poznam super biznesmena który uratuje mnie hiihih dobrze ze mogę sobie pomażyć....

Tak jak wczoraj napisałam mąż powiedział mi, że zakończył z nią "znajomość".
Zdobył się na to wreszcie, bo jak twierdził, nie da się tak dłużej funkcjonować.
Niestety nie był wczoraj zbyt chętny, aby porozmawiac o tym.
Widziałam, że mu ciężko, więc nie nalegałam.  Teraz biję się z myślami, czy mnie nie znienawdzi za to, że tak ostatnio go naciskałam, aby się określił!
No ale z drugiej  strony jednak zdecydował, że zostaje ze mną.
Jak odbudować to małżeństwo, które wydawać się mogło, że jest prawie idealne?
Jak ochłonie, to musimy szczerze porozmawiać i ustalić co dalej?
Chciałabym znać jakiś cudowny sposób aby zapomniał o niej...

Droga nici!
Nie ukrywam, że z przykrością przeczytałam Twoją wypowiedź.
Wiem, że wiele związków i tak się rozpada, ale ja jednak chcę spróbować.
Przed nami jeszcze długa droga, to, że podjął taką decyzję, to dopiero początek wielkiej walki o nasze szczęście.
Ja wiem, że nie da się zapomnieć tego potwornego bólu, jaki zadała nam najbliższa sercu osoba. Ale mam nadzieję, że rana z czasem się zabliźni.
Nie chcę mojego męża usprawiedliwiać, ale może po prostu zbłądził.
Sam się do tego przyznał, ja nie nakryłam męża... Nie podpadło mi nic w jego zachowaniu..to dopiero jest szok!
Ciągle mi powtarza, że stworzyłam mu cudowny dom, wspaniałą rodzinę i że lepszej żony nie mógłby mieć...kurcze trzymam się jego słów...gdyby już mnie nie kochał, już dawno by odszedł....
Zobaczymy, co życie przyniesie....
Ciągle mi powtarza, że nigdy na żadną kobietę nie spojrzał, nie szukał przygód, przecież to nie problem z przygodnymi panienkami się zabawić. Ale jego to nigdy nie interesowało.
Jak pytałam, czy na pewno nie sypiali ze sobą, to powiedział mi, że nie potrafiłby tak postapić. Że musiałby najpierw zakończyć jeden związek.
Ale nie chce ze mną się rozstać, zależy mu na mnie...
Tylko faktycznie bardzo mnie boli, dlaczego to trwało tak długo..
A na razie musimy jasno ustalić co i jak!
Nie ukrywam, że pewnie nie jeden raz jeszcze sprawdzę jego komórkę, czy biling, a jesli trafie na TEN numer telefonu, to .....nie wiem
Sory, że tak chaotycznie pisze, ale emocje sa we mnie ogromne!!!

Smutnamoniu - doczekałaś się decyzji, takiej jakiej pragnęłaś. Nie warto wikłać się w myślenie dlaczego to tak długo trwało. Ważny efekt końcowy. Jeszcze tyle ciężkiej pracy przed Wami. Daj sobie szansę i próbuj nie rozpamiętywać. Życzę Wam powodzenia w odbudowie NOWEGO (po traumie) związku i 3mam kciuki Powodzenia

Ja trzymam

Buziak

Nika1982, jak poradziliście sobie z tym ciężkim okresem po zdradzie?
Przede wszystkim jak Ty sobie poradziłaś?
Powinnam czuć ulgę i radość po tej informacji, że zakończył tę znajomość. Ale ja czuję cały czas strach, przerażenie i niepewność.
Wczoraj zainicjowałam sex z mężem, ale to był sex bardzo dziki, wręcz brutalny. Mąż był wystraszony trochę, ciągle pytał, czy nie sprawia mi bólu. Ale to ja prowokowałam do tego, powiedziałam mu potem, że chciałam poczuć, że pragnie mnie po prostu tak jak dawniej.
Może głupie to było, ale....
Mam wątpliwości kto teraz powinien się starać. Właściwie powinnam się zachowywać jak dumna księżniczka i łaskawie kazać się przepraszać.
Ale podświadomie czuję, że to nie tak powinno być.
Myślę, że moje gesty, świadczące o mojej miłości na pewno mu pomogą, utwierdzą w przekonaniu, że ma przyjazną duszę obok siebie.
Czy korzystałyście kiedyś z terapii małżeńskiej? Czy macie dobre doświadczenia? Nie ukrywam, że ja bardzo potrzebuję fachowej pomocy, mąż nie pali się do tego, chociaż nie wyklucza. On myśli, że "samo" się wszystko poukłada. A to nie takie proste....

Nie było łatwo ale miałam (mam cały czas) świetną przyjaciółkę, która rozmawiała ze mną non stop i stawiała mnie na nogi. To, że mąż się cały czas starał, wyręczał mnie we wszystkim na pewno też pomogło. Ale nie będę ściemniać, że było super. Pamiętam ciągły ból głowy spowodowany tym, że ja ciągle o tym myślałam. Pamiętam jak jadąc samochodem zobaczyłam dziewczynę z brzuchem, byłam prawie pewna, że to była kochanka mojego męża. Zawróciłam żeby jej się jeszcze raz przyjrzeć. Okazało się, że to nie była ona. Zrozumiałam wtedy, że wpadam w paranoję. Pojechałam do domu ( było to jakieś 3 miesiące po tym jak się dowiedziałam). Powiedziałam mężowi, że chce na spokojnie porozmawiać o tej sytuacji OSTATNI raz. Wcześniej rozmawialiśmy wielokrotnie ale to nie były spokojne rozmowy. Rozmawialiśmy całą noc. Właściwie mąż mówił, ja słuchałam. Później ja mówiłam, jak się czułam wtedy, jak się czuję teraz. Płakaliśmy oboje. Od tego momentu zaczęliśmy się oboje starać. Wcześniej starał się tylko on. Ja nie byłam w stanie. Pomyślałam sobie, że skoro wybaczam to koniec z wypominaniem i mówieniem o tym. Wolałam pożalić się przyjaciółce jak miałam nawroty wspomnień niż wyżywać się na mężu. Gdy minęło pół roku poczułam się wolna, wolna od całej tej sytuacji. Niesamowite uczucie.

Myślę, ze terapia do dobry pomysł. W moim przypadku mąż sam z siebie poszedł do psychologa, ja nie byłam w stanie. Myślę, że to błąd. Odnośnie pytania, kto ma się teraz starać to myślę, że Wy oboje ale Ty musisz to czuć, że mąż żałuje, że to zrobił. Pamiętam jak po jakichś 2 latach od tej sytuacji mąż podszedł i mówi do mnie "dziękuję". Pytam za co? On: za to, że dałaś nam szansę.

Paradoksalnie zdrada w naszym przypadku poprawiała wiele między nami... ale nie chciałabym więcej tego przeżywać.

nikaa

To ciekawe przeżycie. Niesamowite. Podziwiam. Szacun

nie da rady sie odkochac z dnia na dzien, bo ktos tak prosi, czy kaze. oczywiscie sprawe zamknac mozna, ale odkochac sie nie da, co najwyzej oswoic ze nie mozna byc z dana osoba, powoli zapominac, pogodzic sie...(ale odkochac na zawolanie - tego sie nie da)

takze walczyc mozesz i powinnas, ale on i tak sie zakochal w tamtej i tego nie odkrecisz, bo sie juz stalo....i sie nie odstanie jak za pyknieciem magicznej rozdzki. Takie rzeczy sie zdazaja, nie jeden raz. Wiekszosc z nas to ukrywa, niektorzy mowia. Wiekszosc trwa w malzenstwie (bo pewnie Ciebie kocha i tez), i zyja z bolem, wspomnieniami, rozczarowaniem (ty, on i ona).... Zycie.

smutnamonia nie wiem, to od Ciebie zalezy? Zrobisz jak uwazasz. Ja tylko mowie, ze sie nie da zmienic tego co w glowie ot tak, za pomoca pstrykniecia palcem, w jednej chwili, bo tak ktos prosi, mowi, bo tak rozsadnie... Trzeba czasu, duzo czasu niekiedy...

nie wiem jak silna jest Wasza wiez - jesli bardzo, to przeciez jest szansa ze szczescie wroci, chociaz juz inne, ale wroci....

smutnamonia, Twoj maz wydaje sie szczerym i wartosciowym czlowiekiem. I ja bym mu wierzyla, ze to sie po prostu zdarzylo - ze sie zakochal/zauroczyl kims i nie szukal tego.  Zazwyczaj to sie zdarza dosc przypadkowo, niespodziewanie i nie wazne czy masz 35 czy 45 lat. I zaden tam wiek przejsciowy - bzdura. To sie zdarza i tyle...bo nikt z nas nie jest ze stali...

Mysle, ze jest Wasz zwiazek jest silny, tak jak mowisz - to przetrwacie,tylko dajcie sobie czas.

a powiedz jeszcze czy znasz tamta kobiete, czy jest wolna, czy ma zobowiazania itp?

to trudny dzien. Sprobuj sie wyciszyc. Nie wypytuj meza , jak wroci.
Wiesz, tak mysle , jak ja bym reagowala, bedac na miejscu Twojego meza...i sadze, ze takiego wypytywania :"co bylo", "jak bylo", "o czym rozmawialiscie dzis", "czy WOGOLE rozmawialiscie" itp.
bardzo bym nie chciala...

popieram pomaranczowa, przeczekaj kilka dni i obserwuj jak sie bedzie rozwijac sprawa...

Smutnamonia cieszę się że maż podjął w końcu męską i Bardzo właściwa decyzje:) że zostaje z Tobą.

Tak jak pisałam kilka postów dalej opowiadając swoja historię, to że ktoś podjął decyzje to dopiero początek drogi.
My poszliśmy na terapie na początku bardzo nam pomogła- gorzej z ustaleniami które padły na niej...a konsekwencje ciągną się do dzisiaj. Ale to inna para kaloszy.
Najważniejsze jest to abyście ze sobą rozmawiali o wszystkim i głośno i wyraźnie mówili o swoich uczuciach.
A rada dla Ciebie jeśli naprawdę chcesz zacząć od nowa- nie wypominaj, nie wracaj do tego co było, nie rozpamiętywuj bo zwariujesz..wiem co mówię.  Teraz to co jest Wam bardzo potrzebne to wyjazd daleko od miejsca zamieszkania, pracy...macie byc razem...i od tego momentu tylko razem.
Ty , On wasze dziecko i nikt więcej.

A co do starania się - jak mówi tekst piosenki - " Bo to tanga trzeba dwojga..." tak i tu trzeba starań dwojga....zaskakiwać się mile nawzajem, nie tylko w seksie...ale w życiu codziennym. Dbaj o siebie i niech Twój maż widzi że inni mężczyźni zwracają na Ciebie uwagę....

Będę mocno trzymała kciuki i wierzę że jeśli obydwoje chcecie być razem to Wam sie uda.....

... powiem tak.. jesteś ( tak to określę) lepsza od niej i to musisz swojemu mężowi okazywać każdego dnia...( mimo, że on to wie)..czyli bądź właśnie uśmiechnięta, szalona w łóżku, spokojna... niech mu będzie z Tobą jeszcze lepiej niż było.. niech ma spokój a nie zrzędzenie..a nie wyciąganie trudnych tematów.. .. trzeba sie uczyc od kochanek moje miłe...;-))) one nie forsują z facetami problemów...one są przyjemnością...     mnie mąż zdradził po 16 latach bycia razem ... dałam mu szanse.. zmarnował ją.... i .. bardzo dobrze  ;-))) z perspektywy czasu... dobrze sie stało...

a ja jednak bym się bała? czy znowu to zrobi, a jak zmieni pracę, gdy ktoś kogoś kocha to nie powinien zdradzać. Całe życie w niepewności, mój nie zdradził ale gdyby to zrobił myślę że bym odeszła nawet jeśli nas tak dużo łączy. Żyłabym w niepewności, braku zaufania, myślami bym zastanawiała się czy rozmawia z nią czy inną. A ten czas gdy czekałaś żeby dał Ci odpowiedz - sądzę, że gdyby Cię mocno kochał dał by Ci od razu odpowiedź, a ona gdyby była rozsądna i "wrażliwa" - jak to napisałaś dawno by się z nim rozstała.

Postępowanie w takiej sytuacji jest cholernie trudne!
Nie ma na to jednoznacznej recepty, metody!
Ale  staram się wierzyć w to, że nam się uda!
Oczywiście, że jest lęk o to, czy ponownie nie będzie mnie oszukiwał. Musi upłynąć wiele czasu, mąż musi pokazać, że się stara.
Wiele razy będzie musiał mi udowadniać, że mu na mnie zależy. Na ponowne zaufanie będzie musiał zapracować.

Nie chcę męża bronić, ale widzę, że się pogubił, wiem, że nie szukał przygodnych znajomości. To się po prostu wymknęło spod kontroli. Oczywiście, że mam żal o to, że nie wycofał się na początku, że nie zaświeciła mu się czerwona lampka w głowie. No i to, że tyle czasu myślał co dalej!
To wszystko boli, strasznie boli  i on o tym wie!
Dlatego powiedziałam stanowczo, że bez terapii małżeńskiej się nie obejdzie! Musimy wypracować sobie jakąś metodę! Jestem typem depresyjnym i po prostu ciężko mi z tym problemem. Łapię się na tym, że rozpamiętuję te wszystkie bolesne chwile, które mi zafundował.
A i mężowi przyda się porada, co ma robić, aby udało się zapomieć o tamtej.....
Boję się tylko, czy to jest możliwe???

Łatwo nie będzie ale nie poddałaś się do tej pory więc nie poddasz się dalej.. Ty chcesz być z nim więc najtrudniejsze raczej za Wami. Teraz właśnie trzeba sie skupić na tym żeby tego nie spaprać.. ;-))) dlatego napisałam, że nie lej łez, bądź dla niego szczytem doskonałości. Wiesz z jakiego powodu również? żeby nie żałował, że nie wybrał tamtej...

oprócz rozwodu, doświadczyłam jeszcze jednego w związku z mężczyzną.. obecnym moim mężem... Poznaliśmy się, zaistniało szaleństwo i zawirowało naszym życiem.. jak to zwykle bywa.. i nagle to wszystko zostało przerwane przez telefon ( którego nigdy miało nie być) eks mojego faceta... zamieszała nam strasznie... nie będe sie tu rozpisywała jak... dałam mu wybór..."rób co uważasz, wybierz".. i uśmiechałam się, stwarzałam pozory, że nic sie nie dzieje ( a działo się.. płakałam starsznie, bolał mnie każdy centymetr duszy i ciała).. wiedziałam ,że to ona będzie forsowała z nim temat bycia ........ Zdecydował dość szybko... stanowczo... i za to jestem mu wdzięczna.. i z siebie dumna, że dałam radę.. a wiesz dlaczego? bo go kochałam..;-))))

i o to własnie chodzi  !!! tak trzymaj...

Siksą w sensie inną.
Jesteś silna, jestem z Tobą.

Jesteś silna i mądra. Wiesz co dla Ciebie jest najważniejsze i tego się trzymaj.
Za uczciwość męża odpłacasz się zrozumieniem, choć to boli. Nie daj sobie wpierać żadnych innych opcji. Ty wybrałaś świadomie. Niech żadna zraniona duma nie zaciemnia Ci twych pragnień. Bądź wspaniała RÓWNIEŻ sama dla siebie, bo jesteś bardzo rozsądna i myśląca dziewczyna. Nikt za Ciebie twego życia nie przeżyje ani konsekwencji za decyzje nie poniesie.
Bądźcie szczęśliwi i budujcie od nowa. Warto, gdy jest wzajemna miłość. Życzę sił

Smutnamonia jak ja cię dobrze rozumiem.Jestem mężatką 13 lat ,przez 10 lat było wszystko dobrze ,bardzo dużo pracowaliśmy by mieć to co mamy często kosztem chwil z dziećmi chociaż były ze mną przez cały czas to nie miałam dla nich czasu.Nagle źle się poczułam i okazało się że to nowotwór złośliwy .Walka o szpital ,o pomoc i ratowanie życia .Było bardo źle ,liczyły się  godziny ale udało się dzięki mężowi .Walczył o wszystko bym tylko żyła. Dbał pocieszał zajmował się wszystkim.Mnie przerażał mój widok w lustrze bez włosów pokaleczona ale żyłam.Kiedy było już dużo lepiej a ja ciągle byłam słaba to wszystko zaczęło go przerastać,zaczął się oddalać.Mijały miesiące  i było coraz gorzej ,brak czasu ,nierozstawanie się z komórką ciągłe pretensje odpychanie mnie .Czułam się jak trędowata mimo że wyglądałam już dobrze ,nie mógł na mnie spojrzeć na mój widok dostawał drgawek ,często odmawiał sexu.Wtedy wzięłam komórkę i zobaczyłam miłosne esemesy .Myślałam że umrę ,powiedział że sypia z nią już pół roku że próbowali to skończyć gdy jej mąż się dowiedział ale nie mogą bez siebie żyć.Ja zaczęłam go błagać by mnie nie zostawiał byłam od niego uzależniona  i nie chciałam umierać w samotności ,powiedział że nigdy by mnie i dzieci nie zostawił i że nadal mnie kocha ,ale ta myśl że nie potrafią bez siebie żyć strasznie bolała. Kazałam mu z nią zakończyć zrobił to ale nie zapomniał a ja cały czas cierpiałam .On chciał żebym w końcu zaczęła myśleć tylko o sobie żebym dla siebie była najważniejsza i bym była silna.Codziennie myślałam czy on ze mną będzie jeszcze szczęśliwy a on odpowiadał że to ja mam być szczęśliwa. Nowe ubrania sexi bielizna dziki sex to dawało mi poczucie wartości to samo czułam dokładnie co ty .Czekałam cierpliwie aż mu przejdzie mimo że mówił że się nie zmieni ,ale się z nią nie spotykał bo tak mi obiecał.Było coraz lepiej, bolało bardzo szczególnie myśl o niej ale myślałam mniej.Byłam silna i to najbardziej mężowi zaimponowało widziałam że jest ze mnie dumny ale o niej nie chciał mówił czułam że nie zapomniał ,ale zaczął się zmieniać na lepsze.Zapytałam czy kiedyś usłyszę  że potrafi żyć tylko ze mną,nie usłyszałam odpowiedzi .Mimo to walczyłam dalej.Minął kolejny miesiąc i zobaczyłam że ona nadal pisze  on odpisał że nie ma czasu.Postanowiłam że to będzie ostatni dzień i sex z wielkiej miłości.On nic nie wiedział ale całą noc przytulał się do mnie ,a rano gdy powiedziałam  że ja już tak dłużej nie mogę on przepraszał że tak mnie skrzywdził i obiecał że zmieni się dla mnie  że się z nią po wszystkim nigdy nie spotkał że to ona pisała.Teraz czuję że naprawdę jestem najważniejsza że mnie kocha i że ona przestała się liczyć .Teraz staramy się oboje może nie wyjdzie ale ja będę miała poczucie że zrobiłam wszystko.Kocham go ale nie już ponad wszystko.Minęło już przeszło trzy miesiące w sierpniu jedziemy na urlop ,wybaczyć wybaczyłam ale zapomnieć nie zapomnę nigdy.Trzymaj się i walcz jeśli uważasz że warto, po rozstaniu też nigdy nie zapomnisz ,decyduj sama tak jak chcesz to powinna być tylko twoja decyzja.Ja walczyłam dla siebie i dzieci nie dla niego .Na razie jestem szczęśliwa ,jeżeli to jeszcze możliwe.Choroba dużo mnie nauczyła.Przytulam cię mocno.