Kochać swój toksyczny związek

kup nową kartę startową i spokojnie dzwoń do koleżanki i mamy. W ogóle bym zmieniła numer telefonu na Twoim miejscu i dałabym go tylko zaufanym osobom.
Przykro mi to pisać ale też nie wierzę,że zerwiesz z Nim w niedzielę
Merry OGARNIJ SIĘ proszę On NIE JEST CIEBIE WART !!!!!!!!! zrozum w końcu !!!!
Przeczytaj Swoje posty w których cytujesz jego sms`y. w żadnym nie ma miłości i szacunku, jesteś bo jesteś

Anhedonia-nie chodzi o wielkie wejście. Właściwie chodzi o to, by impreza nie wyglądała jak moje urodziny, bo obawiam się od Niego "niespodzianki"... bo naprawdę myślę o odejściu...(ale o tym za chwile...)

nici- ja doskonale Ciebie i inne dziewczyny rozumiem, że w to nie wierzycie... Samej ciężko mi przychodzi wiara w to, że tak zrobię...

AB89 - Czytając książkę, mam czasem wrażenie, że ja też jestem w tej "Pierwszej Rzeczywistości". Że też poniekąd manipuluje nim. Oboje zaczeliśmy tak na siebie oddziaływać, tyle, że mama mi stara się uświadomić, że to On mnie tego nauczył, bo nigdy taką osobą nie byłam... Powiedziała mi jeszcze że stałam się starą, zrzędliwą babą, a nie młodą dziewczyną z chęcią do życia...

A problem z odejściem jest taki, że mama zabroniła mu przychodzić do nas. I wręcz rozkazała mi z nim zerwać. Powiedziała, że i mnie do domu nie wpuści jak tego nie załatwie do końca tego tygodnia... I wczoraj jak siedziałam na ganku, paliłam papierosa to pomyślałam " Cały świat nie może się mylić, a jednak nadal mam w sercu niepewność. Ten sms o tym ile dla mnie zrobił... Może i manipulacja, ale trafna. Trzeba być s..ką by odejść od faceta który tak wiele dla mnie robi. A zarazem trzeba być kretynką by być z facetem który niszczy mi życie." Bałam się. Czułam jakby to już był koniec - i nagle czułam pustkę. Taką przerażającą samotność !!! Ja wiem, że on mnie kocha. Jestem tego pewna, ale nie jest świadomy tego jak mnie rani. I choć rozsądek mówi- odejdź, to serce- zostań. I ja zawsze umiałam kierować się tylko sercem i wychodziłam na tym jak Zabłocki na mydle...

Mam teraz dużo do przemyślenia... Wasze słowa są mi potrzebne bo im więcej ich czytam tym coraz bliżej (niż dalej) jestem tego rozstania... Za chwilę włącze telefon... Nie wiem jak się to dalej potoczy. Ale nie chce zrobić z gęby cholewy, więc nie przystane na jego przeprosiny.

Módlcie się za mnie. Bo czuje jakby mi się grunt pod nogami obsuwał.

----
Napisał mi smsa " M. niespodzianka urodzinowa nie wypali w sobotę, ale wszyscy mogą w niedziele, tylko nie wiem co ty na to..."
Odpisałam : "Jeśli mogę Cię prosić, to nie rób mi żadnej niespodzianki"

Ale mi teraz smutno... On się tak stara a ja jestem taka wredna .... ;( ;( ;( I pewnie teraz wszyscy znajomi będą wiedzieć o niespodziance i jak z nim zerwe to będą patrzyc na mnie jak na s..kę ;(

Cóż... za późno odczytałam Twój post i odebrałam telefon (piąty...). Przepraszał, kajał się a jak mu mówiłam o co chodzi, to tez zaprzeczał ze idealna nie jestem... Załuje ze odebrałam bo nic z tego nie wynikło tylko moje łzy. On powiedział, że chce się starać itd... i na słowa "P. już mam dość tej Twojej manipulacji mną"... odpowiedział "Ty mną też manipulujesz" I właściwie na każde moje słowo odpowiadał "Ty też..." . I jak ja mam tu nie widzieć swojej winy... Kuźwa... Mam już tak tej całej sytuacji dość ;(... Napiszę do Ciebie maila z moim numerem gg...

I wszystko bym dziś zaprzepaściła gdyby nie wasze słowa. Chyba przez nie jestem silniejsza. Miałam kłotnie z matką. Dwie furiatki rzucające do siebie co tylko pod ręką. Najbardziej zabolały mnie słowa "Idź sobie teraz do P. bo jesteście oboje tak beznadziejni !"... Oczywiście wiem, że ona mówiła do w zdenerwowaniu, ale zabolało.
I gdy ryczałam samotnie na łózku w soim pokoju. Nagle zrozumiałam że w chwilach gdy z matką było ciężko, zawsze pisałam do Niego... a Tu pokłóceni jesteśmy, ja chce odejść... I jeszczemu napisałam smsa, żeby sobie nadziei nie robił bo to koniec... a tu bach... Nie wiem co robić. Nie napisałam mu nic. Było mi tylko ciężko to przeżyć. Bo pomyślałam, że stoje teraz przed dwoma szalami. Na jednej stoi mama i jej wsparcie, na drugiej stoi P. i Jego wsparcie. Jej potrzebowałam gdyby on odszedł. Jego potrzebowałam gdyby z mamą było aż tak źle jak dziś... I nie wiedziałam komu mogę bardziej zaufać. Ona mnie tak dziś zraniła, że pomyślałam, że nie mogę odejść od Niego bo zostanę kompletnie sama, nikt nie zrozumie mnie bardziej niż On jeśli chodzi o matkę. I ona mi tak obiecywała, że bedzie mnie wspierać a tu nagle taki figiel... Nie było to wsparcie lecz dolanie oliwy do ognia.
Nie zrobiłam jednak nic głupiego jeśli chodzi o P. Wiem, a nawet jestem pewna, że przyjedzie do mnie niedługo by porozmawiać. Bo od rana mnie prosił o rozmowę choć nie chciałam się zgodzić... Więc co będzie to będzie...

A swoją drogą miałam mieć tą impreze jutro, a okazało sie ze P. bez mojej wiedzy wszystkich umówił na niedziele. Wiec dzwoniłam by to odkręcic, ale kazdy ma juz inne plany na sobotę wiec zostaje niedziela... Ładnie tak robić komuś niespodziankę zmieniając date imprezy ???... Źle sie z tym poczułam.

Nie chce wam nawet mówić bo mnie zbesztacie z błotem... Jestem skończoną idiotką. Przyjechał wczoraj. Błagał, przepraszał mówił "Obiecuje ze sie zmienie ! Jesteś dla mnie najważniejsza ! Poza Tobą nie mam nikogo! Nie wiedziałem ze Cię to aż tak dotknie ! Nie chce Tobą manipulować ! Jesteś moim największym skarbem w życiu ! Obiecuje będę teraz uważał na to co mówie" itd itd... No i powiedziałam, mu że w takim razie nie podejme teraz decyzji... Że jeszcze zobaczę co przyniesie "jutro"...
Czułam się tak roztargana jak nigdy. Bo serce mówiło zostań, a rozsądek -odejdź. I jeszcze wasze słowa, mojej matki... Czułam, że jak zostanę wszystkich zawiodę... A mimo to nie powiedziałam ani tak ani nie. Jedyne co na końcu powiedziałam "Nadal nie czuje ulgi..."... I wiem, że mam dalej kamien na sercu i chcialabym go zrzucić. Nie wiem jak... Pewnie odejście to jedyna rzecz która by mnie uwolniła... Ale na razie... muszę to dzwigać... Bo nie umiem być zimną s..ką ...

maleńka85 - wiele lat minęło zanim podjęłaś tą decyzję. To musi być naprawdę trudne dla Ciebie, ale najważniejsze by mieć do siebie szacunek. Podziwiam kobiety które po tylu latach potrafią powiedzieć "dość" ! A zamieszkasz sama- też ma to swoje plusy. Myśle ze uwolnienie się od toksycznego partnera zrzuca ten kamień i ucisk na sercu.

Ja wciąż mam ten kamień. Chciałabym go zrzucić i jak głupia nie potrafię powiedzieć zwykłego "koniec". I już nawet nie dlatego, że go kocham- bo dzięki temu forum, zrozumiałam że to nie miłość, już nawet nie dlatego że będę sama, ale dlatego, że nie umiem skrzywdzić drugiego człowieka tak jak mnie wiele razy krzywdzono. Chciałabym, być na tyle egoistką i choć na chwile zapomnieć, że ON też coś czuje. I właściwie jestem z nim z litości. Nie jestem z tego zadowolona, ale robię mu przysługę. I gdzieś w tym wszystkim uświadamiam mu po kolei, że ten związek już dawno się wypalił... przynajmniej z mojej strony. I kwestią czasu jest to, że On pozwoli mi odejść ... Przecież nie będzie umiał dotrzymać obietnicy bym już nigdy przez Niego nie płąkała... To jest niemożliwe- za dobrze go znam...

Dzień dobry

chciałabym , żeby każdy kto choć raz pomyślał w ten sposób napisał coś od siebie .

Uzależnienie? czy to narkotyki , czy hazard , czy prostytutki , czy alkohol , czy uzależnienie od kogoś.

Wszystko ma swój schemat. I zawsze wygląda tak samo.
Różnią się miejscowości , kraje , nazwiska , kolor włosów , ale schemat jest ten sam.

No urodziny powiem wam ze przeszły nawet dobrze. Nie było ani kłótni, ani jakiś dziwnych sytuacji. Tylko najgorsze było to, że jak patrzyłam na Niego to czułam taką niechęć. Nawet on to zauważył... Ale kazałam mu na mnie nie zwracać uwagi. Jakaś taka zniechecona i wyczerpana jestem... nic więcej nie jestem w stanie opisać jak na razie...

Wesoły - tak czytając Twoją litanię doszłam do wniosku,że chyba lubisz taką sytuację,kobieto odejdź od Niego,kiedy nie będzie zbyt późno,na razie masz parę siniaków,ąle kiedyś może być coś więcej.Sama piszesz,że jest agresywny,czyli damski bokser,dawno bym go rzuciła.Jest tylu wartościowszych facetów,a Ty ciągle w tym toksycznym związku.Obudź się.

NOoooooo brawo dziewczyno !! to już coś, małymi kroczkami ale do przodu

Brawo, bardzo dobra decyzja, że z nim nie jedziesz. Bałam się, że się złamiesz, ale nie. Kroczek do przodu

No widzisz jaki egoista. Mi jak na razie rodzice płacili za szkołę, ja nie pracuję, choć wiem , mogłam, lenistwo mnie zżerało przez ten cały rok, ale płacili, mój chłopak też dołożył jak mógł.
Sama widzisz jak mu "zależy".
No i jeszcze sprawa jego długu, dupek, dupek i jeszcze raz dupek !

Na moje oko to Ty jesteś z nim tylko dla seksu. Sorry.

katarynka.kata jakiego seksu ? Przeczytaj uważnie wątek. Gdzieś przecież pisała że rzadko. Chyba nie przeżyłaś podobnej sytuacji i nie kochałaś za mocno.
Jak dla mnie to wystrzeliłaś jak Filip z konopi z tym swoim podsumowaniem

Przy takich przeżyciach to się seksu odechciewa

wybacz nici, nasze posty prawie się pokryły, ale widzę, że mamy takie same spostrzeżenia..

Przepraszam, za pisanie posta pod postem ostatni raz- przysięgam!

Merry daj znać proszę jak się miewa sytuacja?

to do dzieła !!!!!!!!!  szkoda twojego czasu

Zawsze jest "Ja, Ja i jeszcze raz Ja". Ty mówisz pierwsza, że źle się czujesz i co? Wkrada się "Ja też" Ja ja ja, jaja to urwać takiemu trzeba
Wiesz, pochodzę z tradycyjnej rodziny jeśli chodzi o podejście akceptacji wobec rodziców. Mojego byłego nienawidzili wręcz psychotycznie. Unikali go, dogryzali, ale nigdy nie wymuszali na mnie zerwania lub nie stawiali mi warunków, ale fakt - po wszystkim wspierała mnie mama i wręcz skakała z radości.

Góra do Mahometa - pięknie to ujełaś, aż zabójczo Niektórzy mają o sobie tak wysokie mniemanie, że aż głupio się robi.

Hahaha wybacz kochana, ale musiałam wybuchnąć śmiechem na jego słowa
Kurcze, to oni (tzn Twoi rodzice jeszcze mu na rękę idą a on co?? pożyczają mu kasę powinien się jakoś odwdzięczyć, karwsz twarz barabasz nawet przyjśc i choćby powiedzieć dziekuje, a to ON tego wymaga... Z jakiej niby racji?? Bo on niby co? Bóg z łaski swej?? No proszę Cię, takie prosta w życiu żem nie widziałą...

A wybacz podpisałaś z nim  umowę, że pojedziesz? Wiesz kobieta zmienną jest i on o tym powinien wiedzieć, pondto w zyciu tak bywa, że czasem plany (dalekosiężne) często się zmieniają w ciągu kilku chwil i powienin być tego świadomy..
Sorry Ty i wsperanie - OKI ale nie jego? Niby z jakiej racji? przyznałaś, że go nie kochasz? Czemu łaskę robisz mu i się nad nim użalasz, jak nad biednym człowiekiem, jakby nie wiadomo jaką mu krzywdę wyrządzono?

Co do Waszej rozmowy to tylko pokazuje, że ewidentnie nie ma przeciwko Tobie argumentów za tym by pokazac jaka to jesteś "zła kobieta". Obracać kota ogonem każdy umie, ale nie każdy potrafi udowodnić własne słowa
Owszem rozumiem, że chciał bronić przyjaciółki (każdemu się zgadza), ale jeśli ma się partnerkę to raczej powinno się jej stronę bronić a przyjaciółce jakieś słowo wspomnieć, a nie że druga połowa jest na nic...

Wiesz nie fajnie, ze powiedziałąś mu o forum, może teraz szuka itp?? Kto wie, już jedna znajoma została znaleziona i miłych momentów przez to nie miała i to z EX...

Merry czy nie wydaje Ci się, że ten związek się wypalił już dawno temu? Jesteś z nim, ale po co? No po co? Nie kochasz go, gardzisz nim, bo on nie szanuje Twoich rodziców, okazuje się być chamem i egoistą jakich mało, bije i upokarza ukazując tym samym, że ma Cię gdzieś... Pytanie po co z nim jeszcze jesteś?? Aby dalej tkwić w tym bezwartościowym związku i dalej męczyć się psychicznie (jesli chcesz trafić do wariatkowa nieźle Ci to wychodzi - dobrą drogą kroczysz)...
Piszesz, że nie masz już sił... Więc skończ tą bajkę o związku i pier*** to wszystko. Zostaw za sobą a nie męczysz się - jakby nie patrzeć na włąsne życzenie..

AMEN. Potraktuj to jak mantrę,modlitwę,afirmację. Nie ma nic mniej i nic więcej niż to co teraz zacytowałam,a co napisała monia_3103. Nie rozmyślaj. Ja na dzień dzisiejszy nadaję się do wariatkowa, jestem wrakiem człowieka, schudłam od zeszłego piątku 5-6 kg - przez te 7 dni palę albo jedną paczkę na pół dnia, albo jedną na cały dzień nie częstując nikogo.Od zeszłego piątku od ok. godziny 22 do dziś zjadłam i wypiłam:
- 4 parówki
- 4 kawałeczki żeberek (jeden kawałek wielkości pieczątki firmowej)
- 2 bułki z jabłkiem
- 3 kanapki
- codziennie kawa
- 2 herbaty
- może 0,5 l wody
(z czym oczywiście nie codziennie był posiłek w zasadzie poniedziałek i połowa wtorku nie zjadłam nic)

Nie chwalę się tym i nie żale, tylko dziewczyno ratuj się, bo ja kiedy czułam że mogę odejść godnie - nie zrobiłam tego , bo go kochałam, a teraz on mnie zniszczył i zrównał ze szmatą do podłogi. Nie pozwól na to w momencie, w którym jesteś możesz z tego wyjść bez szwanku, proszę....

(Ps.Mój nie lubił moich rodziców tak samo jak Twój i tak samo ich obrażał, widział ich może 3 razy na 5 lat bycia ze sobą. Tak samo też miał problemy z oddawaniem pieniędzy, czy wystarczająco podobne mamy sytuacje?)

A napisałam to dlatego, bo chcę, żebyś wiedziała jakie są skutki nie słuchania takich rad jak np. Moni - ja nie posluchałam ani przyjaciół ani rodziny, w ciągu tygodnia stałam się nikim - i fizycznie i psychicznie. Po 2. Napisałam to, bo po prostu u mnie wymówki już pod koniec związku typu "no jestes z nim dla seksu" "bo mi go szkoda" "bo w sumie moge byc dopoki kogos nie poznam" itp. były oszukiwaniem innych a już najgorzej, że siebie samej, i ja tak odbieram Twoje teksty, że jest z litości - bzdura
błagam skończ to bo nie masz na co czekać.

monia_3103  i ja już wiem, że się kompletnie wypaliłam. Dziś wracałam do domu autem i pomyślałam sobie, że jak pięknie mogłoby się teraz potoczyć moje życie gdybym zerwała z nim. Bo póki jestem wśród bliskich- łatwiej jest odejść, a za miesiąc jak wyjade do krakowa, to tam... tam już nie będę umiała od Niego uciec. I tak szukam, myślę... co by tu zrobić, by mieć powód. Bo muszę go mieć TERAZ- jakiś nowy, by móc wypomnieć całość i odejść. Nie mogę odejść gdy On chce się starać. Ale ja już nie widzę przyszłości... To jest tak bezsensowne jak stanie w kałuzy w tenisówkach. Przecież i tak przemokną za chwilę...

AB89 TY też nie możesz skreślać swojego życia w tym momencie. Nie jesteś przecież związana z nim (dosłownie).

----
Wszystkie macie racje... To oczywiste. I ja też wiem że muszę odejść. Tylko teraz weźmy to na logikę - bo tego potrzebuje.Przeanalizujmy całą sytuację.
Spotykam się z nim, mówię mu "papa". On pyta "dlaczego teraz ?".Ja mu odpowiadam "bo (...)".
A On na to "Ale obiecałaś dać mi ostatnią szansę, jeszcze jej nie wykorzystałem, staram się jak mogę a Ty mnie tak traktujesz. Ja chce być z Tobą do końca życia ! Ja nie mam nikogo poza Tobą !"
I oczywiście jeszcze wspomni o tym, że w zamian za to, że nie jedziemy do Bułgarii zgodziłam się z nim jechać na 3dniową wycieczkę. I doda " Ja się tak starałem... Chciałem dla Ciebie jak najlepiej, nie zawsze mi to wychodziło, ale jestem tylko młodym chłopakiem i jeszcze mam czas by tego wszystkiego się nauczyć. Specjalnie zrobiłem ci takie urodziny, chciałem wziąć na wakacje, by Cię na nowo w sobie rozkochać... Nie rób mi tego... "

Ja po takich słowach... nie dam rady. Będę czuła się tragicznie. TRAGICZNIE ! (bo naprawdę go szanuje i kochałam i jestem w pewien sposób mniejszy lub większy przyzwyczajona do Niego...).

Dlatego też tak chce czekać na moment gdy znów się potknie... ale On jak na złość się teraz pilnuje. I mamy mało czasu by spędzać go ze sobą (czyli mało okazji do ostrej wymiany zdań) bo oboje teraz cięzko pracujemy.

Już nic nie wiem... To jest naprawdę dobry chłopak wbrew pozorom- tylko bardzo zagubiony i nie dla mnie. I nie chce go skrzywdzić...  Jestem pewna, że gdyby to On był na moim miejscu, w tym momencie miałby ten sam dylemat. On mnie często krzywdzi (owszem!) ale robi to zupełnie nieumyślnie. On już jest takim niedojrzałym i z lekka nieobytym chłopcem.

Mam straaaszny mętlik w głowie... Sama go sobie funduje... Ale jest coraz gorzej... bo czas ucieka. A ja popełniłam błąd, że wtedy gdy się kłócilismy... nie zerwałam.

Masakra ;(

Witaj, czytałam niejednokrotnie ten wątek i wszystko odpowiedzi do niego bo u mnie jest to samo praktycznie, dlatego te odpowiedzi przyjmowałam trochę jakby były do mnie heh w końcu odważyłam się napisać bo już jestem na skraju wyczerpania.
Mam taką samą sytuacje tylko że on mnie nigdy nie uderzył ale już niejednokrotnie widziałam że by chciał. Ma oczywiście masę innych priorytetów ode mnie tatuaże, rysowanie, koledzy, palenie. picie ..... i gdzieś tam później jestem ja. Ostatnio mi coś takiego powiedział "jestem zły chłopak i wiem o tym, chcę żebyś ty to też wiedziała ale szczerze szkoda mi Ciebie bo ja nie potrafię zadbać o Ciebie jak należy" to ja mu mówię skoro tak jest to zerwij ze mną a on że nie chce zrywać.

Chciałam się was dziewczyny zapytać które są lub były w takiej sytuacji czy oni też do was pierwsi nie piszą sms albo na gadu? od pewnego czasu się w ogóle pierwszy nie odezwie, albo nawet nie odpisze na sms jak pisze czy się widzimy, muszę dzwonić czuje się jak jakaś natrętna baba  z bazaru próbowałam się już nie odzywać z myślą że się odezwie ale głupia ja oczywiście się zawiodłam bo on ma to w gdzieś nawet mu lepiej jak nie piszę bo mu dupy nie truje.

Przepraszam wiem że to jest Twój temat a ja się wtrąciłam chciałam bym tylko w paru zdaniach wiedzieć co o tym myślicie. Pozdrowienia

Co to znaczy "nie chce go skrzywdzic"?? A on to Cie nie krzywdzil? Nie kaze placic ta sama moneta, ale chronic siebie to juz tak.
Co to znaczy "szukam powodu"?? Ty masz tych powodow miliardy!!!
Bo on wzbudzi wyrzuty sumienia?? A Ty w nim kiedys wzbudzilas jakies? Czy sprawily one, ze sie zmienil??
On teraz sie maskuje i pilnuje-sama mowisz, wiec wiesz doskonale, ze sie nie zmieni i szukasz dla siebie usprawiedliwienia, aby z nim nadal byc.
Nie obraz sie, ale ja to tak rozumiem.

wiesz co jestes glupsza niz mi sie wydawalo! Ty mylisz pojecie milosci z przywizaniem... Gubisz i oklamujesz sama siebie bo raz piszesz ze go kochasz raz ze nie-gdzie Twoja pewnosc?

Slucham? On i dobry chlopiec? Sorry dziewczyny ale wydaje mi sie, ze zle pisalysmy Merry. Przeciez to,ze ja bil to jest oznaka milosci. Przeciez Ty sie bardziej licxysz-ukazuje to stojac po stronie przyjaciolki i ocxerniajac Cie przy ludziavh. No i ten szacunek do Twoich rodziow-on ich wprost ubostwia... Patrzcie dziewczyny i oceniajcie-tak mysli Merry. Nie szanuje samej siebie chce byc szanowana.

Wiesz co Ty nam bajki tworzysz... Tak zapewniałas ze dalismy Ci wiele do zroxumienia,z my Cie motywujemy,ze niby ksiazka Cie motywuje,ze mama rowniez dobrze radzi a Ty co? Niby szukasz pretekstu... Wiesz co kazda z nas umialaby znalezc pretekst do klotni i zerwania zwiazku a Ty? Ty nigdy od niego nie odejdziesz-gdybys chciala dawno bys to zrobila...

Teraz jest mily itp ale tylko temu by wplynac na Ciebie bo jest mistrzem manipulacji. Ale do Ciebie zadne argumenty nie wplywaja nie docieraja itp. A szkoda... Welka szkoda

Oczywiście masz rację, po prostu staram doradzać się jak mogę, choć wiadomo niewiele to da przy uzależnieniu.
Masz rację, Ona sama musi zdać sobie sprawę, że MUSI to skończyć i wybrać się na terpię jak już wcześniej też radziłyśmy, bo my możemy sobie gadać, a to niewiele da, terapeuta ma doświadczenie w takich sprawach, wie jak pokierować taką osobą, więc zdecydowanie powinna iść do psychologa i to nie na jedną wizytę czy dwie  - tylko więcej, bo tego od razu się nie wyleczy, trzeba motywacji i długiej walki.

truskaweczka19 - no tak... odejście to jedyne wyjście. z tym się zgadzam w 100%. Nawet jeśli by się zmienił, nie chciałabym zostać przy nim. Znudzilo mi się bycie w związku i ciągłe dylematy, problemy... ale to właśnie dzięki WAM!!!

jasmi1 - jesteś pierwszą osobą, która powiedziała, że terapia po związku bedzie obowiązkowa, bo wpadne w sidła takiego samego faceta. I gdzieś czuje... że masz racje. A właściwie jakoś to wiem. Bo poprzedni facet był zupełnie inny niż P. i odeszłam od Niego (teraz się zastanawiam czemu,ale chyba stwierdzenie "bo był za dobry" jest tu idealne...).Przed tym "ideałem" byl D. Ktory był jeszcze bardziej toksyczny niż P. Ale to była moja pierwsza miłość. I to ON mnie zostawił...Paranoja... I teraz tak sobie myślę- dobrze, pójde do terapeuty jak zakoncze zwiazek, pójde oczywiście na NFZ i co... wejde i powiem "Hello hello mam DDA...pomocy" ?... Ciężko jest znaleźć dobrego terapeute, bo przez kilku w sumie się przewinęłam i tylko z dwoma podjęłam terapie- którą oczywiscie przerwałam. I obawiam się (a raczej ciężko mi uwierzyć) że terapia pomoże mi wyleczyć się z toksycznych związków...
Co do drugiego Twojego wpisu- rozumiem już ze sama sobię nie poradzę. Ok. A w takim razie gdzie szukać kogoś kto zna tego typu przypadki ? Przecież nie ma poradni dla kochajacych za bardzo (hehe, przypomniała mi się pewna anegdotka. Gdy pierwszy raz udałam się do poradni, szukałam najbardziej odpowiedniej... I poszłam do poradni od uzależnien. Jak sie pani zapytała od czego jestem uzależniona odpowiedziałam :"Od faceta" - głupio mi było...OKROPNIE !) POza tym opowiadanie kolejnej osobie całych trzech lat... KOSZMAR... nawet mi się nie chce... i po co to rozgrzebywać...To takie... w sumie bolesne.

Bullinka- no cóż... ja w naszym związku zmieniłam się 4 razy. Dokładnie !I po czwartym razie pozostało. Najpierw byłam szczęśliwą, optymistyczną wariatką. Potem szczęśliwą wariatką. Potem już tylko kretynką... a teraz jestem pesymistyczną idiotką (jesli chodzi o związek). I On również się zmienil. Dojrzał. Ale przez to też wyrobił sobie taki a nie inny charakter...;/ i jesteśmy w kropce, tak czy siak. On możliwe ze robi to nieumyslnie, a ja nie zawsze umiem to wyhaczyć aczkolwiek uświadamia mi ze nie jestem idealna i tez to ze On jest taki, jest moją winą...

Monia_3103 ach moja Monia... No tak. Jestem w tym wszystkim beznadziejna, lecz pewne zmiany w mojej głowie zaszły. I to tak na poważnie. Może to dziwnie zabrzmi ale... nawet dzisiaj gdy wracałam do domu samochodem, nie puszczałam już piosenek o miłości- tak jakby znudziły mi się ?przestały podobac ? (zawsze słuchałam tych dołujących kawałków i marzylam oo idealnej miłości...) więc tak przekrecałam kawałki dalej i dalej... i wpadł mi jeden w ucho... test po angielsku ale słowa mniej wiecej leciały tak : Czuje spokój wreszcie, kiedy odeszłaś zrozumiałem, że powrót do Ciebie był błędem. Czuje spokój wewnętrzny"... I wiem, że wewnątrz mnie są zmiany. Każdego dnia się budzę i liczę na to, że coś się zmieni. Że może ja coś zmienię ? I myśle tak całymi dniami, jak mało czasu mi zostało do końca sierpnia i do zaczęcia wszystkiego od nowa...
I nie chce tu nikogo oceniać oczywiście. Dla mnie i słowa krytyki i dobre rady są przydatne.Każde słowo nawet najmniejsze może sprawić, że zacznę inaczej myśleć.Przynajmniej taką mam nadzieję.

------
A teraz z życia wzięte - czyli nowości...
Po pierwsze - gdy byłam dziśw pracy, P. przywiózł jedzenie (pracuje w firmie cateringowej) dla kolegi i połozył je na barze. Ja lałam piwo a przy barze siedział starszy, sympatyczny ale lekko potpity Pan (stały dobry klient). Zadał P. pytanie:
Facet: Przywiezie mi Pan szpinak zapiekany ?
P. (popatrzył na Niego z byka): Nie.
F: Dlaczego ?
(tutaj musiałam się wtracic bo P. w ogole na Niego nie patrzył- tak strasznie go zlekceważył...
Ja: Chyba nie mają szpinaku.
F: Aaa nie macie. A z jakiej restauracji jesteś ? (pytanie skierował oczywiście do P.)
P: Z miejscowej (odburknął !!!)
F: No ale pytam o nazwę.
(i tu też musiałam się wtrącić bo P. patrzył na Niego tym OKROPNYM wzrokiem, który używa gdy patrzy na mnie gdy jest zły...)
Ja: Z K**** (zaszyfrowałam- bo anonimowość w necie to podstawa ! )

Potem oczywiście zadzwoniłam do P.dlaczego taki był niemiły a on na to " Bo mnie koleś wkur...ił". Masakra...

Idąc dalej... (ale się dzis rozpisałam... wybaczcie !!!)
Dostałam od niego smsa jakoś niedawno. "Nienawidzę tej robot". A że akurat w tym samym momencie znalazła mi się kotka która mi zaginęła zadzwoniłam do Niego uradowana i szczęśliwa, że moja malutka się znalazła. Pomijam, że sie nie ucieszył, ale później napisałm mi smsa " Ty nie potrafisz mnie pocieszyc i mi pomóc. I nawet nie próbujesz się starać. Pier..lony kot jest ode mnie ważniejszy !"
Nie odpisałam.. Bo po co ? No i oczywiście poszedł na impreze... a o ile dobrze pamiętam ( a ja zawsze db pamiętam) mówił kilka dni temu że ma "depresje"... hmmm... ciekawe. Ale podobno poszedł na jedno piwo... Niech no wróci późno !!! - będzie wojna...

I tym miłym akcentem - bez żadnych zbędnych komentarzy zakańczam dzisiejszy ogromny post !!!
Dziękuje wam... BARDZO. (cały dzień czekałam by przeczytać to co napisałyście... Po prostu tylko to mnie trzyma przy równowadze psychicznej !)

truskaweczko19 - już wysłałam tam maila... Dziękuję

Witajcie Drogie Kobietki!
Znalazłam to Forum wczoraj...
... i też potrzebuję pomocy....

Przez 11 lat byłam w toksycznym związku i chyba od początku wiedziałam, że jest toksyczny.
Moja historia jest tak zagmatwana, że bardziej już chyba nie może. Mieliśmy w tym związku wzloty i upadki, momenty w którym kochaliśmy się ponad życie, ale były też i takie, w których się nienawidziliśmy.
Mamy też Córeczkę - największy Skarb.

Część tego czasu mieszkaliśmy osobno, ale nie było to spowodowane próbami rozstania, a sytuacją w jakiej byliśmy (dobra praca w innym mieście). Rok temu zmieniłam pracę i znów wspólnie zamieszkaliśmy. Pan IKS bardzo na to czekał, wiele razy mówił, że już tak nie chce żyć, że sobie nie radzi bez nas (Córcia była ze mną) itd.

To był trudny rok, problemy w nowej pracy, dużo stresu i wszystko na mojej głowie, łącznie z finansowym utrzymaniem domu. Pan IKS sobie z tym nie radził i pod wpływem swojego Przyjaciela, który zawsze robił wszystko, żeby nam się nie układało, zaczął podburzać IKSa i wyciągać go na imprezy średnio raz w m-cu. IKS wiedział, że jego przyjaciel nam szkodzi, ale z drugiej strony przecież rozumiał go bardziej niż ja...
IKS miał swoją pracę, a raczej hobby, które niestety nie przynosiło pieniędzy, a po tej "pracy" siadał na kanapie z pilotem w łapie...Miałam nadzieję, że po znalezieniu pracy przez IKSA wszystko się zmieni na lepsze, bo w końcu się weźmie za robotę, a nie za pilota od TV, ze mnie zejdzie ciężar utrzymywania pasożyta i inaczej na niego spojrzę. Tak się stało, patrzyłam na niego jak w obrazek, kiedy wychodził rano do pracy. Nie chodziło o pieniądze, bo dobrze zarabiam, ale o fakt, że wziął odpowiedzialność za Rodzinę, nie miało dla mnie znaczenia, ile zarabia, chociaż zarabia mało...

Kiedy jego "Przyjaciel" zorientował się, że zaczyna nam się układać, wkroczył do akcj na całego: IKS zaczął znikać coraz częściej, średnio raz w tygodniu nie wracał na noc do domu. Nie, nie zdradzał mnie, po prostu pił...

Prosiłam, błagałam, a IKS obiecywał, zaczęłam grozić, a IKS płakał i obiecywał poprawę.
Modliłam się też o znak, o coś co spowoduje, że wreszcie się ocknę i zacznę wszystko od nowa.

IKS obiecywał, że jak będę lepsza, to nie będzie z nim nigdzie łaził, bo to dla niego odskocznia itd. Nie mogłam być lepsza, nie potrafiłam, za każdym razem, kiedy wracał nad ranem narąbany był dla mnie... śmieciem. To straszne, wiem... Powiedziałam mu to.... Wiem jestem okropna i nienawidzę siebie za to! Przepraszałam IKSa, ale też na swoje usprawiedliwienie odwróciłam role: "Kim ja byłabym dla Ciebie, gdybym nie wróciła na noc, a Ty nie wiedziałbyś gdzie i z kim jestem?". Nie odpowiedział, rozumiał...

Jego odskocznie stały się alkoholizmem, 23 lipca po 18-godzinnym piciu wyzwał mnie od szmaty, ku..y, która na szkoleniach pier.....i się po kątach i kazał się pakować i wypierd...ć z jego domu. Była taka straszna awantura, a ja nie umiałam się w niej odnaleźć, a co dopiero moje Dziecko. Zadzwoniłam po jego matkę, z nadzieję, że szybko ucieknie, ale wtedy było jeszcze gorzej, zdążył wyjść zanim przyjechała. Poradziła mi, żebym się spakowała i nie narażała już dziś dziecka na ciąg dalszy. Przyznam, że nie wiem, dlaczego od razu  nie wyszłam, dlaczego dopuściłam, do tego, żeby Dziecko wszystko widziało, może z zawziętości, i chęci zobaczenia więcej i więcej, żeby dało mi to takiego kopa, który nie pozwoli już się wybaczyć i nabrać się na obietnice?

Dwa dni później od jego matki słyszałam, że jest załamany, ale po nim tego nie widzę,a widzieliśmy się kilka razy, raz przypadkowo i nie wyglądał na załamanego. Sądzę, że gada tak, żeby uspokoić swoje sumienie i zamazać błędy wychowawcze - nie lubiła mnie, zawsze to czułam, nieraz słyszałam, co o mnie mówi, a w moim towarzystwie często mówiła o mnie "ona"...

Nie mogę się pogodzić z tym uczuciem odrzucenia/wyrzucenia. IKS nie próbuje ze mną rozmawiać, przeprosić...
Dwa dni po tej awanturze zadzwonił do mnie w ok 2 w nocy i przepraszał, ale powiedziałam, mu, że nie chcę teraz rozmawiać bo wcześnie rano mam ważne spotkanie i porozmawiamy kiedy indziej. Kazał sobie obiecać, że z nim porozmawiam, ale następnego dnia już nie zadzwonił.

Przez te trzy tygodnie dzwonił kilka razy, pytając o Dziecko i o jakieś bzdury. Dla niego nic się nie stało, żyje dalej, a ja?? Co ze mną? Jak żyć? Jak uwierzyć w człowieka? Wczoraj się rozsypałam, chciał zabrać Dziecko (które nie chce z nim rozmawiać, ani się spotykać), ale miałyśmy już dzień zaplanowany, więc zapytał o... książeczkę czynszową. Zapytałam go jakim trzeba być człowiekiem, żeby po tylu latach wyrzucić Rodzinę z domu i żyć dalej jakby się nic nie stało. Usłyszałam: "Przecież wiesz jakim... Trzeba być ŚMIECIEM". Poprosiłam, żebyśmy porozmawiali - pierwszy raz od tamtego dnia wymiękłam i żałuję! Usłyszałam tylko "NIE", nic więcej, po prostu NIE, a potem " Jak będziesz zabierała swoje rzeczy, to jej poszukaj" - chodziło o książeczkę opłat.

Nie mogę się z tym pogodzić, wiem, że to kara, za tego śmiecia i teraz sama zostałam potraktowana jak śmieć...
Jak z tym żyć? Jak sobie poradzić z poczuciem odrzucenia? Jak sobie poradzić ze świadomością wypowiedzianych słów?

Proszę Cię abyś założyła swój własny wątek. Zapoznaj się koniecznie z regulaminem forum!
Moderatorka-apoteoza

Merry,
No i to jest dopiero twoj pierwszy krok!
Krok ktorym zaczniesz walke o siebie.
O powrot do zdrowia.

Mój właśnie do mnie jedzie. Myśle, że bedzie w porządku, bo późno jest... Zobaczymy

No tak...Właśnie skończył prace i będzie niedługo. Właściwie to się nawet nie cieszę, aczkolwiek podoba mi się to, że nie będę musiała spać sama... Bo przyznam szczerze, że tego nienawidzę.

Niestety póki co muszę się z nim spotykać... Właśnie sie kompie, wiec szybko wpadłam i uciekam.

Ne wiem od czego w ogóle zacząć... Przyjechał wczoraj, wykąpał się i położył. Chwile rozmawialiśmy- właściwie nie było nawet o czym... Oglądaliśmy film a on tulił się do mnie, całował mnie po rękach... był taki szczęśliwy. Jak ja się czułam ? No właśnie nic nie czułam. Chciałam by przestał... Denerwował mnie chyba. PO czym nagle pocałował mnie w policzek i szepnął do ucha "Kocham Cię". Pocałowałam go w usta i w głowie miałam jedną myśl "Jak mam Ci odpowiedzieć, że ja Ciebie nie ?"... Myślałam że uda mi się przemilczeć, ale czułam presje z jego strony i powiedziałam "Ja też". A On na to " Ale co ?"... I ciągnął za język... Odpowiedziałam "Kocham...". Potem wtulił się we mnie... Dobrze, że nie widział tych łez w moich oczach. Czułam się fatalnie. Jakbym go okłamała... Z resztą właśnie tak było. Czuje się jak potwór, który ma swój plan i pozwala swojej ofierze na nieświadomość. Czuje jakbym go ciągle okłamywała. Nie umiem być dla Niego już nawet miła. Nie umiem z nim rozmawiać, przytulić się... Nawet w nocy denerwuje mnie Jego dotyk... Źle mi z tym okropnie...
Chciałabym móc mu powiedzieć wszystko... I nie wiem, czy we wtorek nie będę musiała. Bo już dłużej tak nie dam rady. Tak strasznie mi się pozmieniało w głowie, że aż źle się ze sobą czuje. Teraz nawet chciałabym go kochać, żeby pozbyć się tych wszystkich przykrych myśli. Patrzę na Niego i już nic nie widzę. Nawet przeszkadza mi to w jaki sposób siedzi, w jaki sposób je, patrzy się... Okropne Czuje się jak ostatnia świnia. Jak można tak człowieka okłamywać ? Mam mega doła i nie umiem sobie z tym poradzić. Czuje, że już dziś nie wytrzymam i napiszę mu smsa... Nie wiem czy to dobry pomysł. Boooże, ja już jestem tak tym zmęczona. Ryczeć mi się chce. Nie dam rady z nim dłużej być. A coś wewnątrz mnie mi mówi, że muszę zostać. To jest tak chore ... Dziewczyny, błagam powiedzcie mi coś sensownego ...

Ps. Zastanawiam się czy ja potrzebuje tej terapii. Nie czuje się już kobietą uzależnioną i kochającą za bardzo. Właściwie mogę powiedzieć, że Wy zrobiłyście mi niezłe (pozytywne) pranie mózgu. Przecież jeszcze miesiąc temu (jak zakładałam wątek) moje myślenie było 90% inne. I wiem, że jeszcze wtedy ... wydawało mi się, że go kocham, że zmienie...

Ps. przepraszam za nadużycie słowa "czuję"