Samotność w Warszawie

OK to slij priva z nr telefonu jakbys sie zgubil

I po spotkaniu..
Było bardzo... wesoło
Kto nie był niech żałuje

Odezwała sie ta co narzekała

Jak coś będziecie organizować podobnego to ja z chęcią dołączę

No nie wiem czy oddam swoja pozycję rodzynka
Tak bardzo wstępnie za 2 tyg w niedziele, kto by chciał się spotkać?

Sprawdzamy posta zanim wyślemy żeby nie wyszedł bliżej niezidentyfikowany bełkot...

To kiedy następne spotkanie. Jak będę mogła to wpadnę.

jakas Panna chetna na spacerek po stolicy?:)

To jest nas już troje, czy więcej?

jesli w tygodniu to ja chętnie - najlepiej w przyszłym bo mam teraz na popołudnie...ale za tydzien np w czwaretk chetnie:)

Chyba na razie nie dam rady w weekend.
Komu by pasował np za tydzien w czwartek? ok 20?

Ok jeszcze ze 3 osoby chociaż, kto chętny ?

ja tez się wstępnie pisze tylko dlaczego 20? nie moze byc 19?? mam ciezki dojazd...

W czwartek gdzie i o której?
Nie iwem jak z moimi planami, lecz powinienem być wolny.
Alkoholu nie piją i..fajnie by było jakby choć trochę kultury się wkradło.

Pozdrawiam

Jak będzie przynajmniej po równo pań to się piszę.

2 kontakty, czekam do środy na jeszcze dwa

Jesli nikt wiecej sie nie zgłosi dzis to przekładamy..

Więc przenosimy, mam tylko dwie osoby

Czyli przekladamy? Moze w innym termminie bedzie wiecej chetnych ;-)

Nie, to bys był na godzine i pewnie chcecie byc razem, poczekamy na wiecej chetnych.

witam,
jestem nowa zupełnie, widzę, że w tym wątku cisza zapanowała, ale wolę się dopisać niż mnożyć wątki na forum, jeszcze ktoś mnie zje za to, takiego żółtodziobego nowincjusza... ale może po kolei i od początku:
mam 25 lat i żyję poza "normami" chyba. nie mam stałej pracy, [i nie pragnę jej mieć, nade wszystko cenię sobie bycie panią własnego czasu] od lat zmagam się z depresją, co utrudnia mi założenie własnej firmy i w efekcie doprowadziło do sytuacji, w której robię coś od czasu do czasu i żyję bardzo skromnie od zlecenia do zlecenia. nie stać mnie na wychodzenie na miasto, udział w jakichś szałowych zajęciach czy bieganie po sklepach. nie brakuje mi też tego, nie lubię zakupów, nie interesuję się modą, celebrytami, nie mam telewizora... nie przepadam też za zatłoczonymi klubami. odkąd skończyłam liceum w małej mieścinie na zachodnim krańcu polski zmieniałam swoje życie diametralnie kilka razy. najpierw studiowałam w Warszawie, ale szybko okazało się, że wybrałam kierunek zupełnie dla siebie nieodpowiedni, więc ze względu na słabą sytuację finansową podzieliłam los emigrantów i najpierw mieszkałam w norwegii, a potem w anglii. w anglii też poszłam na studia, tym razem zgodne z moją pasją i bardzo mi odpowiadające... niestety, nadszedł kryzys, straiłam pracę która pozwalała mi utrzymać się na studiach, depresja znów zaatakowała i zapędziłam się w kozi róg takiej finansowej beznadziei, że musiałam wrócić do ojczyzny. teraz mam narzeczonego, razem mieszkamy w warszawie, on jest rdzennym warszawiakiem co prawda, ale znajomych ma jak na lekarstwo, [studiował w innym mieście] poza tym głównie kumpli, z którymi o różnych komputerowo-samochodowych śrubkach może pogadać... a mi tak brakuje kobiecego pierwiastka w życiu, jakiejś istoty, z którą mogłabym się pośmiać z tych męskich śrubek i przywar, kawy się napić, przejść się gdzieś... szukałam różnych rozwiązań tej sytuacji, wrodzona nieśmiałość nie pozwala mi zaczepiać ludzi na ulicach, zresztą znikome są szanse, że kobieta kobiecie na taką uliczną zaczepkę w ogóle odpowie. w anglii chodziłam na tango, nawet nieźle mi szło, więc znalazłam i tu w warszawie darmową milongę, ale pomyślałam, że przecież nie wypada prosić kobiecie kobiety do tanga i znów marne szanse, że uda mi się poznać jakąś ciekawą osobę płci pięknej w takich warunkach... przejrzałam setki zjadliwych, złośliwych forów w różnych serwisach, gdzie ludzie sprawiają wrażenie, jakby się znali jak łyse konie i nieznosili nikogo nowego... aż trafiłam tutaj i wydaje mi się, że to dobre miejsce... może w końcu znajdzie się jakaś dobra dusza, co tak jak i ja czuje się przytłoczona samotnością i nieco odstająca od reszty świata?

no i masz ci los, jaka ja biedna i nieszczęśliwa... drogi Marzycielu, źle zrozumiałeś mój wpis, wcale nie twierdzę, że wszystko sprzysięgło się przeciwko mnie i nic mi nie wychodzi. tak, mam depresję, nie ukrywam tego, szkoda że czasem ludzie nie rozumieją, że to choroba, nie życzę nikomu żeby przekonał się na własnej skórze, jak potrafi utrudniać życie.
nie planuję dzieci i życia kury domowej, właśnie próbuję wyjść do ludzi w obcym mieście. a że nie robię tego w inny sposób? właśnie dlatego nakreśliłam swoją sytuację, nie po to, żeby jęczeć jak to mi źle i cały swiat zły. świat jest świetny i piękny. a ja, [pomimo że z depresją i żyjąca nieco inaczej niż sporo ludzi w tym mieście, ze stałą pracą od-do i znikomą ilością wolnego czasu] akceptuję siebie. nie szukam pocieszycieli, Marzycielu, tylko koleżanki. nigdy nie wiadomo, może ktoś podobnie samotny albo zagubiony trafi na to forum.
i jeszcze może tylko taki drobiazg: ja wiem, że jestem chora, że to zaburza mój ogląd świata czasami i sprawia, że przejmuję się pewnymi bzdurami bardziej niż powinnam. i ponieważ to wszystko wiem, posty takie jak twój nie psują mi humoru. ale pomyśl kiedyś, taką bezmyślną złośliwością możesz kogoś mniej świadomego, doświadczonego czy panującego nad sobą wpędzić w naprawdę zły stan. nie rozumiem takich zachowań, wyrzucając w cyberprzestrzeń kąśliwe uwagi można doprowadzić do prawdziwej tragedii drugiego człowieka. pozdrawiam

Problem jest taki, że wiekszosc ludzi tylko pisze ze chce sie spotkac, a jak przychodzi co do czego to wymyslaja wszystko byle sie nie ruszac z domu..
Probowalem juz kilka razy i poza pierwszym zawsze byly problemy..

Hehe, pierwsze spotkanie spelnilo nadzieje, nawet te nieoczekiwane dla niektorych
Organizowac je chcieli Ci co byli, wlasnie czyli ja i Modzia, ale ze reszta tylko udaje ze chce to szkoda czasu..

Nie chodzi o sprawy tylko ludziom sie nie chce ruszyc z domu, tak narzekaja a jak ktos im pomaga i organizuje to sie wykrecaja byle czym.
Przejrzyj caly temat odkad napisalem, ile ludzi chcialo, plus do kilku napisalem na priv z innych tematow, gdy ktos pisal ze jest sam w wawie i tylko dwie osoby jakos daly rade sie spotkac...

Witam, może na początek coś o sobie. Przyjechałam do Warszawy 3 lata temu kiedy wyszłam za mąż ,wszystkich znajomych i bliskich zostawiłem w rodzinnym mieście . Tu mam tylko męża który jest ciagle w pracy. Na początku byłam zajęta przeprowadzka i zaklimatyzowaniem sie tutaj. Teraz kiedy wszystko już ulozylam , siedzę sama w domu , prace tez mam w domu . Spotykamy sie tylko ze znajomymi męża. Potrzebuje własnych koleżanek i znajomych z którymi można o wszystkim pogadać i cieszyć sie życiem. Teraz wegetuje .

Ja jestem otwarta na propozycje

Chyba jest mało chętnych, pozornie tylko samotnych

witam wszystkich
jestem chętna do spotkania z Wami. Tylko najlepiej zeby spotkanie bylo po nowym roku. Ze wzgledu na prace nie dam rady spotkac sie do konca roku.

I już Nowy Rok. Co z Naszym spotkaniem ? :-))

Po 15?
Co Ty wieczny student?
Ja moge w tym tyg po poniedzialku kazdy dzien od 1730?

Cześć
Mam na imię Agnieszka, mam 24 lata, mieszkam w Warszawie zaledwie 2 miesiąc, studiuje, pracuję. Szukam znajomych:) Mogę się dołączyć? Czy już za późno? Mój numer gg 6380196