związek z psychopatą - Netkobiety.pl

Droga Katrin witam Cię bardzo serdecznie!!!!! To ja jestem autorką tego wątku " Życie z psychopatą"nie wiem czy go czytałaś,jeśli nie to radzę przeczytaj.Nie jestem tu od udzielania Ci rad bo sama ich potrzebowałam (teraz już nie chyba że coś się wydarzy).Z tego co piszesz jestes osobą młodą ja mogłabym być Twoją matką bo mam córkę starsza od Ciebie.Ja wiem że każda z nas pisząc tu uważa że to co pszeszła to jest najwazniejsze,ze nikt w zyciu nic poważnego nie przeżył.Nie prawda bo kazda coś w życiu przeżyła ale nie ma możliwosci tego tutaj napisac,bądż nie chce.Ty byłas z tym człowiekiem krótko i uwazam że gdybyś poszła do lekarza szybciej by Ci to pszeszlo.Dostałabyś tabletki na uspokojenie,zobijętnienie.Uwierz mi ja tak zrobiłam,zaczelam jeść,spać wychodzic z koleżankami,chociaż czasem mam doła.Ja nie myślę o nim bo on mi całkiem  zobojętniał,gdybym go spotkała to nie spojrzałabym w jego stronę,a gdybym miała mu podać rękę to w rekawiczce bo bym się brzydziła.Wiem że gdyby był sam to by mnie nachodzil,ale on ma kogoś i tego nie zrobi bo jest od niej uzalezniony.Z tego co piszesz to Twój facet nie ma nikogo,z nikim nie mieszka tylko brak mu osoby którą mógłby manipulować.Oni potrafią zniszczyć naszą pewność siebie.Im bardziej ustępujemy,tym bardziej zostajemy wykorzystywani pstchopatyczną żądzą władzy.Jesli pszyszedł do Twojego szefa niech stoi za drzwiami i czeka na niego,a nie Ty mu robisz kawę,idziesz z nim na papierosa,umawiasz sie na kolację? Wiem iCie rozumię bo serce mówi co inne,a głowa mysli co inne.Ja bym sie na takie cos nie dala nabrać.Pójdziesz z nim ,będzie Cię przekonywał a Ty ulegniesz,Rozdrapiesz rany,które zaczęły Ci się goić.Oni potrafią składać obietnice ale nie potrafią zgodnie żyć z tym co mówią.Przedstawiają siebie przy pomocy kłamstw lub naginania prawdy.Będzie w oczy mówił nie prawdę,jakby w głębi wierzył w to co mówi.Proszę Cię uwierz mi nie daj sobą manipulować.Im dłużej będziesz o nim myśleć tym gorzej dla Ciebie.Krótko trwały zwiazek można szybciej zapomnieć bo tak jak ja nie moge zapomnieć 8-letniego zwiazku w ciagu miesiąca,i dlatego poszłam do lekarz który mi pomaga się z tym uporać chociaż to nie ja powinnam się leczyć.Parę lat temu mój były sam poszedł do przychodni AA i podjął leczenie potem poszlam z nim do lekarza psychiatry,lezał miesiac w szpitalu psychiatrycznym i co? Nic go nie zmieniło robi to co robił nawet gorzej.Dwa miesiące nie pracuje,jest na utrzymaniu tej lafiryndy.Aż chce mi się powiedzieć mu że dla mnie to on jest męską prostytutką bo sprzedaje się już nie za kromkę chleba ale za cały bochenek.A mówił że od niej kromki chleba by nie wziął,no widzisz jacy to faceci są,dlatego uważaj na niego i ucekaj czym wcześniej tym lepiej.Trzymam za Ciebie kciuki i wierzę ze Ci się uda jeśli sama tego będziesz chciała,POZDRAWIAM

Katrin  powiedzenie mówi..."zrób to czego się najbardziej boisz"... może faktycznie...spotkaj sie z nim.Sprawdzisz jak bardzo stalas się silna.Bo mysle ze tak jest.Masz szanse z nim pogadac,ale czy jest sens rozdrapywac stare rany?Zignoruj jego koplementy i ponowne zaproszenia.wiesz że nie jest ciebie wart...

Spotkanie się nie odbyło. Ono ma nastąpić. Ma odezwać się na dniach. Kasandro - ja to zrobię. By zobaczyć jak i czy wogóle stałam się silna. Wczoraj za pierwszym razem widząc co się z nim dzieje jak odmówiłam spotkania - pomyślałam: "wkur..... Cię to. Moje "nie" zawsze Cię wkur..... Wy nie lubicie "nie" ". Dziewczyny ja już analizowałam, już myślałam inaczej. Nie było to myślenie "może się stęsknił, może przemyślał, może tym razem będzie inaczej". To już była analiza z wiedzą którą posiadam. I takie też było moje myślenie gdy usłyszałam "ja już z nikim nie potrafię tak rozmawiać". Wiedziałam: zarzuca sieci.

Oni potrafią składać obietnice ale nie potrafią zgodnie żyć z tym co mówią.Przedstawiają siebie przy pomocy kłamstw lub naginania prawdy.Będzie w oczy mówił nie prawdę,jakby w głębi wierzył w to co mówi - Aniu to Twoje napisane zdanie, a wczoraj moje myśli.
Wiecie co mi przyszło teraz do głowy? Głupia jestem. Zaczęłam z nim gre! "Ja wiem co Ty mi mówisz i poczekam co jeszcze mi powiesz". Ja zraniona, obnażona, bez szacunku do siebie, obdarta z godności, racjonalnego myślenia. Bez wiary w siebie. Dziś się wycofać? Pokazać: przegrałam, jestem słaba. A może ta walka, ta gra mnie podniesie? Zobaczyć do czego, jak daleko potrafi się posunąć chcąc "wyłączyć mi czerwoną lampkę". Obserwować to wszystko po to by ostatnią rozmowę zacząć: wszystko przez problem w mózgu ciał migdałowatych... Sandra Brown i każdy inny odracza "ratowanie psychopaty", nikt nie mówi o grze z nimi, po to by ich zostawić "nagich" na środku sceny. Czy mając wiedzę i komplet informacji komuś to się udało? Czy jedynym ratunkiem jest ucieczka?
Wariuję prywatnie....

Witam:)
Moja historia może się wydać  dość zwyczajna i banalna dla nie których aczkolwiek dla mnie to co się stało zmieniło całe moje życie ale na pewno nie na lepsze , przynajmniej tego nie widzę. kilka miesięcy temu mój 4 letni związek zaczynał się całkowicie psuć brak kontaktu itp. ale nie o tym chce pisać podczas dołującej sobotniej nocy wybrałam się ze znajomymi do dyskoteki tam oczywiście każdy się bawił a ja zamyślona siedziałam w stoliku i czekałam na powrót do domu:( nagle przy moim stoliku znalazł się pracujący w tę noc ochroniarz ( co bardzo mnie zdziwiło ) po małej wymianie słów zaczęłam się uśmiechać zapomniałam o wszystkim co miałam na głowie byłam wdzięczna temu chłopakowi naprawdę mi pomógł tej nocy po skończonej imprezie grzecznie wróciliśmy wszyscy do domów jeszcze w tedy nie sądziłam że ten wieczór tak wiele zmieni:(niedzielny poranek zaczoł się od dziwnego telefonu nie wiedziałam kto to bo nie rozdaje mojego nr więc nie odebrałam po kilku takich telefonach wreszcie odebrałam okazało się że to ochroniarz wziął nr od mojego znajomego byłam zła a jednocześnie się cieszyłam że znów go usłyszałam po godzinnej rozmowie przez telefon zaprosił mnie na wieczorny spacer ,pomyślałam że to nic złego i się zgodziłam było bosko chłopak ideał poprostu przystojny czuły i nie narzucał się.tak się to zaczęło takich wieczorów dni spędzonych razem było mnóstwo rozmowy wieczorne nocne telefon nie milczał. czas przy nim stał w miejscy a ja czułam się jakby nic więcej się nie liczyło w tym momencie.po wielu dyskusjach i namowach zgodziłam się na kolejny związek właśnie znim i tu czar prysnął z momentem kiedy się zgodziłam podpisałam cyrograf z diabłem ciągłe zakazy sprawdzania zazdrość wyrzuty no katastrofa kłótnie i ciągłe napięcie znów miałam dość kiedy chciałam to wszystko skończyć to tak jabym rozbroiła bombe tylko felernie. kilka razy poszarpał mną i ciągle krzyczał zmieniłam nr ale miejsca zamieszkanie nie mogłam ta sprawa ciągnie się po dziś gdziekolwiek ide na imprezę boje się że go spotkam a tam gdzie jest jak wejde to ciężko mi się z kimś pobawić kilku moich znajomych ucierpiało cieleśnie przez niego. już nigdy nie zamienię słowa z ochroniarzem a was dziewczęta przestrzegam nie wszystko złoto co się świeci:)

Pamietaj Karin ze on też zna Twoja "piete" Igrasz...hm...niebezpieczne...bo chyba masz jakis plan Jednak może to nie jest takie głupie stanać przed swoim "demonem' i spojrzec mu prostu w oczy...powiedziec -juz sie od ciebie wyzwoliłam,juz jestem silna!Tego chcesz prawda?Udowodnić jemu i sobie że możesz bez niego zyc,ze go przejrzalaś na wylot,ze nie jest w stanie dyktowac ci juz żadnych warunkow!
Idź na to spotkanie Karin.Zrob fryzure taka jak Ty lubisz,ubierz sie tak jak tobie to odpowiada.Bądz sobą.
Jednak pamietaj...igrasz,jest cienka linia...w razie "draki" ewakuuj sie

Kasandro, mogłybyśmy tak w nieskończoność: że on teraz nie wie, że ja wiem. Nie jest świadomy mojej wiedzy. Bo przecież przypadkowa rozmowa ze znajomą, która rzuciła: to psychopata wepchnęła mnie w literaturę, książki, wszelkie publikacje i na to forum. Godzinami czytałam, czytałam, czytałam. Czasami była złość, żal, krzyk czasami łzy płynęły w ciszy.
Teraz to on tylko wie, że moja "czerwona lampka" to "latarnia morska" i już czuje podniecenie bo lubi wyzwania. Ale ja wiem, że on tak myśli. On nie wie co ja myślę.
Gdyby nie to wszystko co przeczytałam, czego się dowiedziałam to dziś byłabym ślepa, głupia, głucha. Dziś jego postać wzbudziłaby we mnie nadzieję i myślenie typu: jest, wrócił, przyjechał i mówił, że tęsknił, że bał się naszego spotkania, że fajnie wyglądam, może będzie teraz już dobrze.
Mogłybyśmy tak w nieskończoność, ale co przyznam: boję się. Strasznie się boję. (a oni strach wyczuwają). Szymborska (chyba) napisała: "tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono".

Katrin, pamietaj, ze psychopaci to zli ludzie i sa zdolni do wszytkiego.Psychopata gdyby mogl zabijalby, ale psychopata boi sie wiezienia i tylko dlatego nie zabija. Po chorym psychicznie wszystkiego mozna sie spodziewac. Pamietaj, ze masz dziecko i musisz je odchowac. Nie musisz udawadniac sobie niczego. Odpusc to spotkanie i zacznij zyc wlasnym zyciem. Uwierz mi, nie igraj z ogniem, bo iskierka moze spowodowac pozar.
Przeczytalam forum od poczatku szukajac ratunku dla mojej siostry, ktora tkwi w zwiazku z psychopata. Wy juz macie tego swiadomosc a ona nie. Ja najpierw musze ja wyciagnac z amoku. Na razie jest slepa i glucha. To trwa 10 lat, wiec sie przyzwyczaila do nienormalnosci. Na razie udawadniam jej, ze psychopata to niekoniecznie  seryjny morderca. Czasami wydaje mi sie, ze juz do niej dotarlo, ze jest ze mna i wtedy wraca na "tamta strone" a ja jak Syzyf znowu zaczynam od poczatku. Dzieki za wskazanie ksiazek.
Napiszcie prosze z jakiej literatury moge jeszcze skorzystac.
Jakie filmy jej pokazac, by dotarla do niej prawda.
Pozdrawiam Was serdecznie!

Masz racje, psychopata to swietny psycholog. Dzieki tej cesze swojego charakteru potrafi manipulowac innymi. Mocniejsi potrafia sie otrzasnac, oderwac od wplywu, ale slabsi nie maja tyle silnej woli, umiejetnosci.
Napiszcie, ile czasu wam zajelo by odciac sie od psychopaty, by zwalczac go, by walczyc z wlasna niemoca. Tydzien bylysmy razem, on jesli wchodzil do mieszkania to na krotko, wydawalo mi sie, ze moja siostra juz przejrzala na oczy, ze odwroci sie od niego. I pomylilam sie (ktory to juz raz!). Ja wywalam go z domu, ja kloce sie z nim (facetem mojej siostry) a on nie ma honoru i wraca (bo ma korzysci). Facet jest nikim a ma wielkie mniemanie o sobie. Stworzyl swiat pozorow i moja siostra jest mu porzebna, bo dzieki niej ma koneksje w srodowisku. Potrafie byc obiektywna w jego ocenie. Wiem jak moglabym go zniszczyc, zburzyc jego swiat iluzji, ale wtedy moja siostra mi tego nie daruje i strace ja. Dla takiego typa nie warto poswiecac naszej wiezi, zwlaszcza, ze jest nas tylko dwie. Rodzice juz nie zyja a z ciotkami czy wujkami mamy sporadyczne kontakty. Jak macie jakis pomysl jak odgonic psychopate to podpowiedzcie mi, sprobuje to wprowadzic w zycie.

Droga Anno Kuliszewska opisujesz tutaj jak bardzo było Ci żle to dlaczego byłaś z nim 8 długich lat???Opisujesz jak on Cię traktował a może sama lepsza nie jesteś.Piszesz że się z nim nie kontaktujesz a w rzeczywistości jest inaczej.Dzwonisz do niego chodzisz z nim na imprezy i dancingi.Może to właśnie Tobie potrzebny jest sponsor??

Tak się składa że wiem kim jesteś Milko 221 nie chcę rozstrząsać tego wątku,a szacunku do ludzi to Ty się naucz.Dobrze wiesz o co chodzi.Sponsora nie potrzebuję bo mnie jest stać na wszystko,a gdzie ja chodzę,z kim się spotykam i co robię to moja sprawa.Tobie radzę żyj dla siebie,pozwól żyć innym tak jak tego chcą,zajmij się sobą.Nie życzę sobie abyś porównywała mnie do siebie.

Może nie psychopata ale psychol, tak bym nazwała chłopaka, z którym się kiedyś związałam...
Przeorał moją psychikę bezgranicznie...
Dwa lata zajęło mi pozbieranie się z tego przy pomocy psychologa...do tej pory gdy go widzę gdzieś przypadkiem to się chowam i modlę, żeby mnie nie zobaczył, niestety nawet w wielkim mieście nie jest się tak bezpiecznym i anonimowym...
Jest tak przebiegłym manipulatorem...nie da się tego opisać, trzeba to przeżyć, żeby zrozumieć pewne rzeczy...
Wmówił mi że jestem nikim, bezmózgiem, dziwką, wieśniarą, moje koleżanki to szmaty...znajomi to wogóle wieś i prostactwo...
Przerobiłam wszystko, począwszy od ubierania mnie, do sypiania z jego kolegą na jego oczach, bo on tego chciał...
Gdy nie odbierałam telefonu...napewno się k...łam, gdy wybiegałam z pracy zdyszana, bo on już czekał i tak się spieszyłam lecąc po schodach...robił mi awantury...bo właśnie się pier....am z szefem na pewno...
Totalna destrukcja, do tej pory się nie mogę nadziwić temu, że im bardziej mnie poniżał, ja tym bardziej go uwielbiałam...
Bardzo długo się broniłam przed zaangazowaniem, byłam dosyć silną osobą...ale po nitce do kłębka, długo nade mną "pracował", żeby mnie uniezależnić od siebie...
A gdy już się udało...pokazał mi pogardę w stosunku do mojej osoby...twierdząc, że kiedyś mu za to wszystko podziękuje, za jego troskę...przecież dobrze mi z nim, to słyszałam...
żyłam w strachu...dopiero gdy doszło do przemocy fizycznej zaczęła mi się zapalać jakaś lampka...
Miałam to szczęście, ze on odpuścił...tak po prostu odpuścił sobie moją osobę, znalazł inny obiekt....
Niby wiedziałam, ze to najlepsze co mogło mnie spotkać, naturalnie poczułam się porzucona i opłakiwałam stratę...ech
Przez 1,5 roku jeszcze pisał do mnie, ze tęskni i kocha, początkowo kilka razy dziennie, potem raz, kilka razy w tygodniu i miesiącu, aż przestał...

Taki ktoś jak on, wie co robi, wybiera sobie ofiary, żeruje na zagubionych, samotnych dziewczynach, wie doskonale czym je zauroczyć, kupić, jak podejść...
I choć cały czas wydawało mi się, ze to ja jestem ta sprytniejszą w tej relacji, o jaka byłam głupia...
Wiele złego przyniosła mi ta relacja...
Brak wiary w mężczyzn, w miłość, w zaufanie...
Nauczyła mnie tego, że ludzie dzielą się na fajnych, modnych, na czasie oraz na resztę - nieogarnięty motłoch, że wszyscy wszystkich wokół zdradzają kłamiąc w żywe oczy, nie ma zasad, nie ma reguł ani żadnych świętości...

mejbi,
musisz byc cierpliwa, bo odciagniecie od psychopaty trwa latami. Ty bedziesz ja odciagala a w tym czasie psychopata bedzie jeszcze bardziej uzaleznial ja od siebie. Ja walcze z takim delikwentem od 2004 roku! Wyobrazasz sobie lata, ale juz cos osiagnelam. Do mojej siostry dotarlo, ze to psychol i jeszcze jedno ucze ja samodzielnosci, ma byc niezalezna od niego, juz od kilku miesiecy ten czlowiek nie ma wstepu do domu ( a kiedys nigdy sama bez niego nie przyszla) i pomalu ona odbudowywuje swoja wartosc we wlasnych oczach. Tak, dobrze napisalam, psychopata ma to do siebie, ze chociaz sam jest zerem to swoja ofiare niszczy do tego stopnia, ze ofiara wierzy, ze jest malo warta.
Wiesz, skoro nie mozesz byc lwem musisz byc lisem. Nawet ,zebys miala przygryzac swoj jezyk nie mozesz go krytykowac do Ali. Postaraj sie z nimi, rozumiesz z nimi! zaprzyjaznic, by poznac tego pana i zauwazayc jego czule punkty oraz to czym omotal Twoja kuzynke. Zrob sobie jej charakterystyke, musiala czuc sie samotna skoro przylgnela do takiego zera.Ja wygooglalam wszystkie mozliwe informacje nt "psychopata" charakterystyka. Wysle Ci na Twojego maila. chociaz czesc z nich. Musisz dzialac w miare szybko, tzn operatywnie, skoro ten smiec bije Twoja kuzynke, by nie zrobil jej krzywdy. Wiesz, psychopata nie ma empatii, tzn, ze wbijajac noz w cialo ofiary psychopata nie czuje tego, ze ofiare to boli. Oczywiscie to skrajny przyklad. Zrob wywiad o nim, o pracy, o jego poprzednich zwiazkach. Wszystko co mozesz o nim sie dowiedziec. Troche jak dedktyw, ale tym sposobem lepiej poznasz wroga a wiec w przyszlosci bedzie Ci go latwiej pokonac.
Zycze Ci cierpliwosci. Powiedz rodzicom kuzynki, zeby nie klocili sie  z nimi, zeby na razie jej nie odciagali od niego tylko starali sie ja zrozumiec,zeby do niej dotarlo, ze kochaja ja mocno nawet wtedy, gdy ona ich rani. Wiem, ze to trudne, ale jesli chca ja odzyskac musza udawac milych do niego, musza udawac, ze go akceptuja, ze to jest wybor ich corki i oni ten wybor szanuja. Niech facet straci czujnosc. Pamietaj, ze psychopata lubi jak sie go chwali, podziwia. 
Teraz sa swieta, wiec okazja do spotkan.

Mariav,
podziel sie z innymi, ktore szukaja pomocy na forum, do czego doprowadzi ich biernosc w stawianiu oporu psychopacie. Jak pisalam wczesniej ja walcze by wyzwolic siostre ze szpon psychopaty. Na razie osiagnelam tyle, ze juz go nie utrzymuje. Do mojego domu on nie ma juz wstepu, wiec tu jest bezpieczna. Teraz zobaczyla, ze jak odciala mu zrodelko gotowki to facet robi jej na zlosc, jesli tylko moze. Ale teraz przekonala sie, ze wokol jest pelno ludzi na ,ktorych moze liczyc. Gdy byla z nim wydawalo sie jej, ze tylko on istnieje, tylko on jest dla niej dobry, tak jej zatrul mozg. Niczym go poznala moglysmy godzinami paplac o wszystkim a gdy on nastal nie miala czasu nawet na pol godziny rozmowy. A poza tym on caly czas byl ,by ja kontrolowac. Beszczelny i nachalny. Teraz dotarlo do niej, ze nie moze na niego liczyc , ze on zazdrosci jej dzieciom, ze ona dba o nie. Na poczatku tylko slyszalam od niej, ze on nie dorosl (facet przed 50-tka), ale teraz sama widzi, ze to psychol. Jeszcze nie wiem czy  udalo mi sie  do konca ja odciagnac, ale na pewno juz otworzyla oczy. Psychopata to czlowiek z kompleksami, ktory nie znosi silniejszych psychicznie od siebie, ktory po opanowaniu ofiary odcina ja od otoczenia. Jesli ktos wyrazi o nim swoja opinie i jest ona negatywna to natychmiast odcina swoja ofiare od tego czlowieka. Znasz swojego meza na wylot, znasz jego slabe strony. Zbuntuj sie raz. Powiedz mu, ze juz wiecej nie bedzie Cie upokarzal, ze wiecej nie bedzie Cie kontrolowal, ze mowisz dosc jego bezwzglednosci. Oczywiscie obroci to w zart, zlekcewazy Twoje zdanie, ale juz zrobisz pierwszy krok do odciecia sie od psychopaty. Mam nadzieje,ze nie stosuje fizycznej przemocy, bo wtedy nie ma na co sie ogladac tylko uciekac. Zycie jest jedno i uwierz mi, szkoda stracic je do konca dla psychopaty. Twoja mama zyje, wiec mozesz wiecej czasu jej poswiecac, nie musisz mu gotowac, prac, prowadzic domu, bo on na to nie zasluguje. Dzieci poszly na swoje czas pomyslec o sobie. Jesli jestes niezalezna materialnie to uwolnij sie od niego czym predzej. Jesli zalezysz od niego materialnie to tez mozesz sie uwolnic a on moze placic Ci alimenty, zawsze jest jakies wyjscie. Napisze do Ciebie na maila. Pozdr.

Jolisia12,
to, ze juz wiesz, ze Twoj mąz jes psychopata, to ze probujesz cos zrobic to juz jest Twoj sukces. Zaluje, ze malo kobiet wchodzi na to forum by podzielic sie , by wpierac te kobiety, ktore potrzebuja pomocy. Z wiekiem cecha bedzie sie poglebiala a Ty bedziesz miala coraz mniej sily na walke. Psychopata sie nie zmieni, bo on nie odczuwa, ze kogos rani. Grzeczny dla obcych a cichy oprawca w domu. Musisz zwierzyc sie rodzinie jak maz Cie traktuje, musisz miec kogos kto bedzie Cie wspieral w walce z psychopata. Jesli dojrzalas do rozwodu to nie zwlekaj. Lepiej byc samej w spokoju niz pod jednym dachem z oprawca. Uwierz mi. Zniszczy Cie psychicznie, zrobi z Ciebie wariatke. Zastanow sie za co go kochasz? To nie milosc to uzaleznienie emocjonalne od psychopaty. Wiem, bo patrze z boku na zwiazek mojej siostry i widze. Na razie wydaje mi sie ,ze przejrzala na oczy, ale jeszcze nie wyrzucila go z umyslu. Jeszcze jej nie ufam, ze nie wroci do niego. Jesli macie dzieci to one beda Ci wdzieczne, ze uwolnilas je od psychopaty, one widza jego zachowanie i cierpia razem z Toba. Uwazaj na siebie,bo psychopata potrafi byc nieobliczalny. Badz lisem, jesli nie mozesz byc lwem. Powodzenia.

Ancia 31
jesli jestes dobra matka, opiekujesz sie corka to dlaczego  Sad ma przyznac jemu dziecko? z pewnoscia bedzie mieli oboje prawa do opiekowania sie corka. Jest inna sprawa, znacznie tudniejsza, to udowodnic przed Sadem, ze maz zneca sie nad Toba psychicznie. Mam nadzieje, ze nie fizycznie. Wiem jedno, ze jak nie odejdziesz w pore to dran Cie zniszczy, bo do tego dazy. On nie czuje tego,ze Cie krzywdzi ,bo on nie ma empatii. Mowiac obrazowo, psychopata wibijajac noz w kogos nie odczuwa tego, ze ta osoba cierpi. Psychopata tylko boi sie kary, czyli wszystko robi tak, by nie bylo dowodow jego winy. Sciany mieszkania sa idealne dla psychopaty. Wyjdz ze swoim problemem do ludzi, powiedz rodzinie, zaufanym osobom co sie dzieje. Psychopata to tchorz. On tylko atakuje slabszego. On musi wiedziec, ze nie ujdzie mu to, jesli bedzie Cie krzywdzil. I dadam jeszcze, nie strasz go rozwodem, jesli nie masz zamiaru tego zrobic, bo wtedy bedzie bardziej czujny a jego metody nekania zwielokrotnia sie. Nie sluchaj tego co on do Ciebie mowi, nie bierz sobie do glowy jego gadania, ponizania. Powiedz sobie  w myslach, mozesz mowic co ci sie podoba a ja jestem mocniejsza niz myslisz i mnie nie zniszczysz. Mam corke, mam cel w zyciu a Ty mezu mozesz gadac co chcesz ja znam swoja wartosc. Ancia zwierz sie komus, by mogl Cie na miejscu wspierac. Idz do psychologa, poradz sie co masz robic, jak postepowac z psychopatycznym mezem. Bedzie gdzies slad, w przyszlosci dla Sadu, gdy bedziesz walczyla o prawo do opieki nad corka.

Witam wszystkich, moja córka ma od kilku lat chłopaka z którym nie może się rozstać, wraca do niego za każdym razem, nawet po sześciu miesiącach, kiedy toczyła się sprawa przeciwko niemu, za pobicie córki, publikację zdjęć w internecie, groźby karalne i jeszcze kilka podobnych zarzutów, dostał wyrok w zawieszeniu.
Ale od początku, córka była jeszcze w Gimnazjum jak się poznali, spędzali ze sobą wiele czasu, obserwowaliśmy te spotkania, na samym początku nic szczególnego się nie działo.Pod koniec trzeciej klasy nasza córka dziwnie się zaczęła zachowywać, stała się milcząca, jak próbowałam ją przytulać to odskakiwała, zapisałam nas do psychologa, nie dała za żadne skarby się namówić, pojechałam sama.
Zauważyliśmy straszną ilość sms, nie mogła się nad niczym skupić, czasami nawet rzucała telefonem, pojawiły się cięcia na rękach, poszłam do szkoły, powiedziałam o tym problemie, pedagog porozmawiała z chłopakiem i z córką, zrzucił wszystko na nią, powiedział że to ona pisze do niego ciągle, cięła się też pierwsza, to też jej pomysł.
Wtedy córka jak się o tym dowiedziała pokazała nam wszystkie sms-y i wiadomości GG, wydrukowałam te wiadomości i zaniosłam do szkoły, żeby im otworzyć oczy, było tam zastraszanie, była ciągle mowa o tym że się tnie, że sobie coś zrobi albo jej, że nóż ze sobą nosi, były to ilości tysięczne tych wiadomości.
Policja pouczyła chłopaka co może jemu grozić jak jeszcze raz to się wydarzy.
Cisza trwał bardzo krótko, wagary, znowu zamknęła się w sobie, rozmowy, rozmowy.
Poszła do Liceum Plastycznego, same problemy, ucieczki z internatu, ze szkoły, dałam jej miesiąc i przeniosła się do LO a z nią oczywiście ten chłopak, wagary, problemy w szkole, rozmowy z chłopakiem i pewnego dnia dzwonią ze szkoły, żeby natychmiast przyjechać.
Mój mąż akurat był w pobliżu, zapłakana opowiedziała wychowawczyni o problemach z tym chłopakiem, bił ją , szarpał ,nie pozwalał spotykać z koleżanką, sprawdzał wiadomości w telefonie, nie pozwalał chodzić do szkoły (bo koledzy się na nią patrzeć)
Zgłosiliśmy sprawę na policję, przez następne dni dziewczyny z klasy ją pilnowały, żeby jej nic nie zrobił, ale stało się, chciał żeby z nim wyszła, nie posłuchała Go, wziął jej telefon a ona za nim pobiegła, skopał ją, miała siniaki wszędzie, twarz opuchnięta ,sina...
Obdukcja, przesłuchanie, sprawa w sądzie, przez ten czas dochodziła do siebie, spała całymi dniami, nie chciała iść do szkoły, codziennie rano wstawałam i jej tłumaczyłam, prosiłam o pomoc szkołę, pewnego dnia udało się pojechała ze mną, na początku było to tak jak na siłę, ale później koleżanki ją wciągnęły w wir szkoły.
Z ledwą biedą skończyła pierwszą klasę, już mi ulżyło, na wakacjach odbyła się sprawa, odżyło wszystko na nowo, przeżyłyśmy bardzo boleśnie tą sprawę, jak opowiadała to wszystko co jej robił i jak ją kontrolował, ból jaki czułam był nie do zniesienia, wszystko się we mnie gotowało , aż piekło!
Po tej sprawie córka zaczęła gdzieś znikać, nie można się było do niej dodzwonić, pytałam gdzie była, odpowiadała coś zdawkowo, mąż zaczął ją obserwować, no i niestety prawda okazała się okrutna, była z tym chłopakiem, powiedziała że on się poprawi, wybaczyła jemu.
Cios był dla nas okrutny, mąż przez kilka godzin siedział w bezruchu, po prostu szok!
Rozmawiałam długo z córką  i tłumaczyłam jej, że taki typ się nigdy nie zmienia, zniszczy jej życie, nie chciała mnie słuchać..
Pod koniec wakacji oświadczyła nam, że nie będzie chodzić do szkoły, zawrzało w naszym domu ponownie, jak to, to nie było do pomyślenia, nie wierzyliśmy w to!
Prośby, groźby nie pomogły, kazałam jej chodzić ze mną do pracy(mamy swoją działalność, myślałam, że z miesiąc pochodzi i odechce się jej siedzenia w domu, nie chciała wstawać, szarpałam się tak z nią dwa miesiące, czego ja nie próbowałam, znikała znowu z domu, wzięłam jej telefon, powiedziałam, że to dla jej dobra, żeby od niego się odcięła.
Nie miała nikogo, żadnej koleżanki, ani kolegi, spała całymi dniami, rozmowa z dyrektorem szkoły przyniosła jedynie taki skutek, że napisałam podanie o odroczenie z powodu złego stanu psychicznego.
Umówiłam się do psychologa, namawiałam ją, znowu pojechałam sama, podejrzewałam, że to wszystko przez tego chłopaka, zmęczona jestem już tą walką...
W grudniu poleciała na zaproszenie kuzynki do Norwegii, była tam miesiąc, włamał się na konto FB i GG, rozmawiał ze mną a ja myślałam że córką rozmawiam, napisał mi okropne rzeczy, że jeżeli nie zaakceptujemy ich związku to ona już nie wróci i ją stracimy, że nie mamy po co przyjeżdżać na lotnisko, że jest w ciąży i sobie sami dziecko wychowają a my nawet nie będziemy widzieć.
Byłam załamana, skontaktowałam się z kuzynką, ona twierdziła, że z córką jest ok i nie ma co nawet wspominać o tym.
Jak wróciła to się jej zapytałam dlaczego tak napisała i czy to jest prawda?
Zaczęła się śmiać i powiedziała, że  to ten chłopak włamał się jej na konto, pytałam się jej, czy to jest w porządku, czy ty chcesz z kimś takim być?
Zaczęła znikać nawet na noce, groźby nic nie pomagają, kiedyś kuzyn przeczytał jej sms-a "suka, puszczalska" pytał się jej dlaczego sobie tak pozwala, nie szanujesz się?
Nastała cisza, było chyba ze dwa tygodnie spokoju, był płacz, tabletki, alkohol i noce nie przespane przez całą naszą rodzinę, wyszła z domu na krótko, następnego dnia na dłużej, pytałam się czy z nim pisze i spotyka się, nic nie mówiła, chciałam jej zmienić numer, nie chciała, czułam, że znowu coś złego się dzieje...
No i wracamy do tego od nowa, straciliśmy już siłę i nerwy, nie mamy już pomysłu, obiecała nam, że pójdzie od nowego roku do szkoły, ale czy mamy w to wierzyć, nie wyobrażamy sobie tego, jeżeli będzie nadal się spotykać z tym chłopakiem!
Przepraszam bardzo, że się tak rozpisałam, ale ta historia i tak jest o wiele dłuższa, skróciłam ją do najważniejszych faktów.

Witaj kochana.
Ciesze się że podjełaś słuszną decyzje tylko jej nie zmieniaj po żadnym pozorem. Z córka spróbuj się spotkać i porozmawiaj z nią wyjaśnij jej wszystko. Mam nadzieje że zrozumie i ułoży sie wszystko. Zycze ci duzo siły zebys to przetrwałam i pozniej byla z siebie dumna:)
Pozdrawiam.

no właśnie a dobre strony??? Przecież go kochałaś???

Witam,Aniu...Ja przezylam z takim psychopata i mitomanem 1o lat..przezylam i z tego sie ciesze...Podejmowalam 3 razy probe samobojstwa..bezsilnosc..Psychopaty nie zmienisz..uwierz..Jezeli istnieje pieklo..to te 10 lat bylo jednym wielkim..Nie bede Tobie opisywala tego,co,ja przezylam i moje dzieci....(nie jego).Wdepnal z buciorami w moje zycie..Zostawilam dla niego (klamal),porzadnego faceta.Zostaw to,zadnego kontaktu..Wiem,ze ciezko..,ale lepiej dla Ciebie.Ja chodze regularnie do psychologa,a on sie zabawia z nastepnymi kobietami...Ale ze mna juz nie........Nigdy.

Rozstanie z psychopatą jest koniecznością, jednak wbrew porom nie jest łatwą sprawą, dlatego konieczne jest by skorzystać z pomocy specjalistów.

Także byłam w związku z psychopatą i muszę nadal korzystać z psychoterapii, aby wydostać się z tej pajęczej sieci i wrócić do swojej dawnej ja. Chciałabym zapytać bardziej doświadczone kobiety, które zdobyły nieocenioną wiedzę o psychopatach podczas zdrowienia po takim toksycznym związku- czy psychopatę da się wykorzystać? Chodzi mi o to, czy da się jego psychopatyczną naturę pokonać jego własną bronią, czyli nastawieniem na wykorzystanie go...wiem, że osoba zdrowa (nie zaburzona)podjęłaby swoistą niebezpieczną grę z tą wydmuszką emocjonalną, ale może tędy droga, aby się pozbyć takiego osobnika...wyczuwając iż facet ma symptomy zaburzeń osobowościowych można by zarzucić przynętę w postaci opowiadania mu o własnych problemach np.finansowych, lokalowych etc., zapewniać o "szczerym" naszym uczuciu itp. Jak zachowałaby się wtedy on? Podaję sytuację czysto hipotetyczną, sama zerwałam definitywnie kontakt z kims takim i nie zamierzam marnować dla kogoś takiego życia, mimo chęci odnowienia przez mojego byłego psychopatę kontaktu. Wiem, że jedyne wyjście to całkowite zerwanie kontaktu i ratowanie siebie, może któraś z kobiet postanowiła się rozprawic w ten sposób z takim psycholem lub przypuszcza co zrobiłby, jak zachowałby się gdyby zastosowano wobec niego taką właśnie strategię działania.., w celu oczywiście odkrycia jego prwdziwych zamiarów.

fer papillon, nie gniewaj się, ale gdyby ta lista psychopatycznych cech była prawdziwa, 80% facetów okazała by się psychopatami.
Facet, który kłamie, to kłamczuch, ten, który manipuluje, to manipulator, a nie psychopata...

Współczuję Wam dramatycznych przeżyć i trzymam kciuki za każdą z Was, natomiast wątpię, że wszyscy faceci, o których piszecie, to psychopaci. Zdiagnozowanie tego typu zaburzeń do łatwych nie należy i często najlepsi lekarza mają z tym problemy.

moja najbliższa przyjaciólka jest w zwiazku z psychopatą,alkocholikiem.To na trzeżwo czaruś,prawiący komplementy każdemu i każdej,przyjaciel wszystkich,gaduła nie z tej ziemi,choc czasami nie wiadomo o czym gada,nie należy do b.inteligentnych ale cwanych i umiejacy robic kaskę.Przyjaciólka jest b, uzależniona od nieo finansowo,dzieci wspólnych nie mają.Często przychodzi do mnie na zwierzenia po akcji po pijaku,jak wyzywa ją od kuw,szmat itd itp.Potrafi w takim ciągu przegadac całą noc,bełkocze..sama słyszałam jak byłam z nimi na wczasach..okropnośc.Problem w tym że Asia ostatnio nie wytrzymała i rzuciła się na niego z nożem gdy dręczył ją w kuchni i na chwilę sie przestraszył i zamilkł,kiedy indziej dusiła go aby przestał wrzeszczeć i wyzywac ją i wszystkich w nocy.Boje się że jak od niego nie odejdzie to dojdzie do nieszczęścia i kiedyś go zabije.Ona już jest babcią,ale dzieci się nią nie interesują i właściwie nie ma dokąd pójśc i za co.U mnie też ciasnota,Jak jej pomóc?Twierdzi że go kocha,bo z niego taki choleryk,ale bywa czuły i dobry,a nie widzi jaki jest jej stan nerwów po kolejnych awanturach-2-3 razy w miesiącu.Jak długo wytrzyma ta 55 letnia kobieta życie w takim wahaniu nastrojów męża,jak jej pomóć? Pozdrawiam wszystkie netki i czekam na pomoc dla Asi!Ewita

fer papillon  po pierwsze cieszę się bardzo, że trafilaś na to forum i podzieliłaś się swoimi spostrzeżeniami o osobowosciach psychopatycznych, twoje wskazówki są cenne i warto je wziąć do serca, szczególnie przydatne dla kobiet, które mogą odczytywać zachowania takiego osobnika w kategoriach niewinnego kłamstewka, drobnego oszustwa czy niewinnej zdrady, która była przecież jednorazowym błędem i która sie pewnie "nigdy" nie powtórzy. Kto nie miał do czynienia z wyrafinowaną manipulacją, aktorską grą, perfidnym wykorzystywaniem już może uważać się za  ogromnego szczęściarza.
Do cynicznej hipo: moim zdaniem mylisz się co do osądu, że długość związku ma wpływ na tendencje do wyolbrzymiania i nadmiernej przesady co do oceny partnera, uważam odwrotnie, że dopiero wtedy mamy skłonności  do niezauważania, nie regowania, po prostu "obojętniejemy" na przykre zachowania, bo nie chcemy skonfrontować się z rzeczywistością, z prawdą o braku miłości, szacunku, lojalności...i taka pożywkę z naszego cierpienia i bólu ma wlasnie osoba z zaburzeniami psychopatycznymi. Nie na darmo wybiera taka ofiary o okreslonych cechach( wiadomo jakich) Myślę, że jak napisała fer papillon, kto nie był ofiarą psychopaty, będzie przekonywał innych o tym, że to tylko zwykły cwaniaczek, wygodniś i wykorzystywacz.
Ja np.nie oczekiwałam wcale potwierdzenia u psychoterapeutki, że trafiłam na kogoś takiego, wyszło to podczas "wygadania się", terapii poddałam się tylko i wyłącznie dla siebie, aby zrozumieć swoje dysfunkcje, bo lampek czerwonych, ostrzegawczych już na początku naszej znajomości paliły się tysiące, chcę na terapii dojść teraz do tego jak na takie traktowanie mogłam pozwolić, chcę pomóc sobie. Dowiedzialam się, że trudno zdiagnozować psychopatę, chocby z tego powodu, że takowa pseudoosoba nigdy nie podda się żadnym badaniom: po pierwszy nie widzi problemu, nie ma umiejetności autoanalizy ( po co cos zmieniać skoro mi tak dobrze i wygodnie), nie ma ważnej cechy: skromności, dzieki której mógłby skorzystać z pomocy innych i nie czuje się winnym nawet jak popelnił najgorsze świństwo-ogólnie rzecz ujmując nie ma w tym ŻADNEGO INTERESU, KORZYŚCI !!! Nic z tego nie bedę miał to po co się starać, poza tym psychopata niczego panicznie sie tak nie boi jak zdemaskowania, więc "rozpracowanie" psychopaty u specjalisty jest równe zeru. Moja terapeutka sklasyfikowała mojego ex jako osobowość perwersyjną-narcystyczną, tak to typ agresora i mimo, że nigdy mnie nie uderzył to wewnątrz poprzez nieustanną krytykę, okazywanie mi braku szacunku i inne zachowanie zaniżył moje poczucie własnej wartości, czułam się fizycznie i psychicznie wykończona, jeszcze moment a wpadłabym w depresję, zaczęły się u mnie problemy nerwicowe, lęki, załamanie systemu immunologicznego, czułam się wycieńczona i miałam juz tego dosyć.
"Mój" przypadek nie czarował mnie wcale wyznaniami miłosnymi ( widocznie rozpracował mnie jako naiwną mało wymagającą,więc się nawet w tym względzie nie wysilał) ale rzeczywiscie dla zmylenia mojej czujności i zdobycia mojego zaufania podjął drobne inwestycje finansowe ( dorzucił trochę do mojego roweru górskiego), ale nieoczekiwanie po jakimś czasie musiałam dopraszać się, aby dokładał do wspólnego utrzymania, dorzucania do urlopu. Wychodził z zzałożenia, ze skoro jestem osobą dość zamożną i zaradną, więc po co wydawać własną kasę jak można cudzą- dla niego cudze dobra materialne to afrodyzjak nie do pogardzenia. W końcu powiązałam fakty, przejrzałam na oczy, a najśmieszniejsze jest to, że w swojej grze czasem sie zapominał o swjej doskonałości i wyjawiał skryte tajemnice swojego popapranego życia, a potem dopiero uświadamiał sobie, ze powiedział za dużo, był zły, że się "wygadał" i mścił  się na mnie za własną "nieostrożność".
Moje wcześniejsze zapytanie nie dotyczyło odegrania się czy zemsty na nim, nie leży to w mojej naturze, gdybym chciala to zrobic to bylby skończony i jego kariera legła by w gruzach, wiem o przestępstwie, którego dokonał (oszustwa)- to nastepna cecha psychopaty, ale nie wyjawię jej nikomu, bo mogłabym to przepłacić moze nawet i własnym życiem. Boje się jego i wiem, że moze być niebezpieczny, dlatego nie odeszłam, ja UCIEKŁAM, mam inną pracę, kilka razy próbował nawiązać kontakt ze mną, ale jak napisała fer papillon ZERO LITOŚCI I POWROTU-JUŻ NIGDY!!! Jeżeli nie zrezygnuje, bo nie ma (byc może) nowej ofiary, to jestem gotowa na zmianę miejsca zamieszkania, ucieczki, ale wiem też, że jego chora narcystyczna duma i obawa przed poniżeniem mogą przyhamować dalsze próby "przypominania o sobie". Niczego tak nie pragnę jak spokojnego życia, niczym nie zmąconego, pokochania się na nowo, radości życia, którą jak wampir wyssał. Pozdrawiam wszystkie kobiety, ofiary psychopatów, ratujcie siebie, uciekajcie, im szybciej tym lepiej, ja miałam to szczęście, że w żaden sposób nie byłam- oprócz uzaleznienia emocjonalnego, zależna materialnie ani mieszkaniowo, ale spustoszenia jakiego dokonał chyba już w pełni nie zapełnię.

Cynicznahipo, poza postem dodanym przez ewitawita50, reszta historii przedstawia w 100% zachowania psychopatyczne, polecam przeczytanie wszystkich stron z tego tematu. Wykorzystywanie partnerow, bieganie od jednej ofiary do drugiej, wciskanie kitow, manipulowanie z usmiechem na ustach itp.Tak, oczywicie tego czlowieka mozna rowniez nazwac dupkiem. Z tym ze wlasnie po cudzie jego milosci wiekszosc z piszacych na tym forum szuka pomocy u psychiatrow i psychologow dlatego mowimy tutaj o psychopatii.
Dupek, to dla mnie to zwykly cham, ktos kto nie ustapi miejsca ciezarnej kobiecie, ktos kto nie posiada kindersztuby   Dupek rowniez moze rzucuc partnerke, bo mu juz motylki nie tyrlaja w brzuszku ale nie bedzie patroszyl partnera i do tego przygladal sie z boku, z usmiechem na ustach i tykal noga sprawdzajac czy jeszcze zyje.
Dupek, odchodzi a psychopata czesto lubi wracac, nawet po wielu latach i nawet kiedy wasza przygoda trwala zaledwie pare miesiecy jak to mialo miejsce w moim przypadku.
U mnie juz pozamiatane, znalazlam sie na tym forum, bo szukalam grupy wsparcia dla mojej kolezanki.
Serdecznie pozdrawiam,

Przeczytałam trochę wątek i uważam, że to przesada nazywać mężczyznę autorki psychopatą, psychopata to zupełnie ktoś inny, autorki mężczyzna to zwykły bawidamek ja osobiście niestety spotkałam mężczyznę o bardzo niebezpiecznych zachowaniach ale nie chce o tym pisać na forum i był to mężczyzna po studiach wyższych, mający dobrą pracę nikt by nie podejrzewał z osób z zewnątrz, że tak kulturalny i miły mężczyzna tak naprawdę jest zupełnie kimś innym, także radzę wszystkim nie wierzyć od razu niektórym mężczyznom bo czasami jest to tylko "maska", nie opiszę jego zachowań bo nigdy nikomu o tym nie mówiłam ale tytuł postu autorki: "związek z psychopatą" jest przesadą.

I znowu to samo: ''masz inne zdanie na temat, bo nie przeżyłaś czegoś takiego''. A skąd ta pewność, że nie przeżyłam?
Ja nikogo nie chcę urazić, po prostu uważam, że wiele postów jest bardzo wyolbrzymionych i opisani w nich faceci, to żadni psychopaci.

fer papillon, mylisz się. Skomentowałam coś, co mi ogólnie wydało się przesadzone, mam do tego prawo.
Moja historia jest długa i nie wiem, czy ktoś by chciał w ogóle czytać coś takiego.

Mój ojciec miał żółte papiery, był do tego alkoholikiem i damskim bokserem. Mojej matce sprezentował wstrząs mózgu i wiele innych fajowych dolegliwości. Ja również obrywałam. Mam do tej pory blizny na łydce, ponieważ w każde moje urodziny tatuś robił mi jedną żyletką, tak żeby ''uczcić'' ten dzień. Byłam cała ''jego'' i tak mnie oznaczał. Matka rozwiodła się jakoś po moich 5-6 urodzinach, kiedy to mało jej nie utopił w wannie z praniem. Oczywiście nikt poza rodziną nawet nie domyślał się, jaki to był człowiek, bo był przeuroczy. Kulturalny, oczytany, po studiach. Wykształcony, przystojny. Świetny facet. Tak naprawdę był niebezpieczny. Któregoś dnia po rozwodzie usnął pijany w kałuży, rozchorował się, co po paru latach wywołało zapalenie mięśnia sercowego. Potrzebny był przeszczep, ale ponieważ dalej pił, nawet nie wpisano go na listę oczekujących. Gdzieś po moich 14-tych urodzinach próbował mnie zgwałcić. Oczywiście nikomu o tym nie powiedziałam, zwłaszcza matce, która miała już nowego męża i córeczkę z tego małżeństwa. Ojciec zmarł, na pogrzebie nic nie czułam. Potem mama z mężem i siostrą wyjechali do Niemiec, a mnie zostawili u dziadków w Polsce. Ogólnie przestałam istnieć dla mamy, której przypominałam tylko o złych przeżyciach z moim ojcem - a do tych wspomnień nie chciała wracać. Praktycznie wychowywała mnie babcia. Gdy miałam 16 lat, wyjechaliśmy do Francji, gdzie musiałam sama na sobie polegać. W domu ciągłe kłótnie z ojczymem, czasem rękoczyny ze strony matki. Po 18-tce uciekłam stamtąd i zaczęłam życie na własny rachunek. Znalazłam pracę, mieszkanie i zrobiłam maturę. Dzisiaj jestem szczęśliwą żoną i matką. Oto moja historia. W wielkim skrócie.

Do cynicznahipo:  Jest mi niezmiernie przykro czytajac czego musialas doswiadczyc w zyciu ale I tym bardziej zastanawiam sie dlaczego wypowiadajac swoje opinie nie zastanowisz sie dluzej tylko tak sobie napiszesz bo sadzisz, ze masz do tego prawo. Oczywiscie, ze masz, kazdy ma prawo cos sobie tutaj napisac.
Jak sama napisalas twoj ojciec byl chory psychicznie, jezeli mial papiery to byl zdiagnozowany. Uzywal w stosunku do ciebie przemocy, potem niestety rowniez mialas przykre konfrontacje ze swoja matka od ktorej postanowilas uciec.  Specjalnie uzywam tutaj slowa konfrontacja, poniewaz wyglada na to ze w twojej sytuacji dochodzilo do bezposredniej wymiany ciosow miedzy Toba a twoimi bliskimi. Moze wlasnie to uczynilo, ze w twoim odczuciu i pojeciu  psychopatia to glownie przemoc fizyczna oraz werbalna zadyma. Mialas bardzo ciezkie przejscia ale z tego co napisalas nie bylo w twojej historii ciagnacego sie miesiacami drenazu emocjonalnego. Nie bylas latami oszukiwana, zdradzana i wykorzystywana.
Jak dobrze przeczytasz to co juz do tej pory napisalam, jezli poczytasz komentarze i historie innych kobiet oraz jak przeczytasz fachowe lektury to moze wtedy uzmyslowisz sobie, ze opisane na forum historie w wiekszosci przypadkow sa nieprzesadzonym opisem zachowan psychopatycznych.
Serdecznie pozdrawiam ?

Hej fakt przeczytałam Twój watek bardzo pobieżnie bo nie mam za bardzo czasu i jeśli Cię uraziłam to sorki, nie chciałam może faktycznie za szybko wyciągnęłam pochopne wnioski na przykładzie tylko paru wpisów ale już po nich nazywałaś swojego eks psychopatą co mnie zdziwiło. Nie chce pisać co mój eks robił ale nie była to przemoc fizyczna nawet nie potrafię tego opisać dokładnie jego zachowania to był naprawdę człowiek niebezpieczny, zresztą nie tylko ja miałam takie o nim zdanie w jego pracy jego współpracownicy ostrzegali mnie przed nim i sami go tak nazywali dosłownie w pracy miał opinię niebezpiecznego i również pozdrawiam.

Dziękuję za uściski:) też ściskam;) tak przeszłam, nawet nie chce tego opowiadać bo gdybym komuś powiedziała co przeszłam chyba nikt by nie uwierzył że jestem tak silną osobą i  że ten mężczyzna nigdy nie trafił przed Sąd to tylko udało mu się że trafił na mnie, bo milczałam i zawsze będę milczeć nie powiem nikomu kim on jest, ma teraz drugą żonę i wiem co ona przechodzi.