związek z psychopatą - Netkobiety.pl

Wiem, że święta, ale żeby czymś się zająć wzięłam pracę do domu. Tak więc dzień przed komputerem. Będę zaglądać. Gdyby ktoś tu był...

Kasandro, to nie takie proste. Teraz są chwile (godziny!) gdym "ślepa i głucha". Nawet nie mogę kolokwialnie napisać, że "w sercu toczy się walka". Bo się nie toczy. Teraz szukam wyjaśnienia, usprawiedliwiam go. Obudziłam się rano bezużytecznym człowiekiem i myślę, że moje życie skończyło się z jego wyjściem. I wczorajsza obawa przed jego powrotem stała się dziś nadzieją. Teraz myślę w następujący sposób: "skoro mówił, że to co się z nim dzieje to prawdziwe - to wróci, bo prawdziwe nie kończy się nigdy (za Stachurą). A skoro jest osobowością psychopatyczną, to też wróci (bo nie było "Rejtana", w pewnym momencie odseparowałam dziecko od niego - Boże jak on prosił bym tego nie robiła, prosił by było jak wcześniej, "w trójkę", bo są z mojej strony momenty niedopowiedziane, a w seksie przez niego nieosiągnięte), więc jak wróci - ja go uleczę!" Mogłabym dodać: "wariuję prywatnie". Ale co zrobić? Nie ma wokół mnie nikogo kto będzie wpajał, tłumaczył.

Kasandro, mogłabym elaboraty o tym. O pięknych początkach, zainteresowaniu, rozmowach do rana. O zapewnieniach gorącej miłości i chęci zmiany (bo dopóki mnie nie spotkał to życie nie miało sensu. Rozwód z żoną 10 lat temu - przez kolegów, burd... i kochanki, o braku celu). Dopóki gdzieś byłam na "czuwaniu", tym bardziej on zabiegał, starał się. Aż się przeraziłam, że ja się pastwie nad nim. Że przez swoje nieudane życie i związki - nie potrafię zaufać jemu. A on przecież tak się stara. Zaczęłam czuć się najpiękniejsza, najwspanialsza, najszczęśliwsza. Odpuściłam szukania "dziury w całym". Uwierzyłam, że "złapałam Pana Boga za nogi". Znajomi zachwyceni. Szarmancki, dobrze wychowany, elokwentny i potrafi się zachować w każdym towarzystwie. Budząc się w nocy obok - sprawdzałam czy jest. Bo takie rzeczy to w filmach, książkach, ale nie mnie.... Wprowadziłam w to swoje dziecko. On (a tym bardziej ja) jeszcze szczęśliwszy (sam ma dorosłe dzieci, a ja i "mój cud" nadały sensu jego życiu). Do tego zapewnienia, że to co było (żona, kochanki, burd...) to nie ma żadnego znaczenia, bo on dopiero teraz widzi jak cudownie spać obok mnie, tulić się, że tak nigdy z nikim. Boże, jak on o mnie walczył - chciało by się powiedzieć. Wyłączyłam czerwoną lampkę. Dni zaczęły przypominać sielski obrazek z książki. Gdzieś czasami przemknęła myśl jak w horrorze:"nagle rozległo się złowrogie pukanie do drzwi". Krótko trwał sielski urok. Zło nie stało za drzwiami. Było obok mnie. Pamiętam, że szczęśliwa i zakochana wykonałam do niego telefon i krzyczałam radośnie: "tak Cię kocham, że masz rację - nie chcę więcej dzieci. Mamy już kogo wychowywać". Powiedziałam to ja! Ja której duża rodzina to szczyt marzeń. Ale on przecież mówił, że tak kocha,że chce mnie dla siebie, że świat czeka, że my w tym świecie razem...Później było już inaczej. Negacja moich znajomych. Że oni zwracają się tylko do mnie gdy potrzebują mojej pomocy. Że dlaczego ja tego nie widzę? Że on mnie ochroni, bo oni to sępy, piranie. Że teraz moje życie nie będzie ratowaniem świata (znajomych), bo mam już przecież jego. A ja? Tak, tak - masz rację.... kochanie!

A dalej? Nawet nie wiem, kiedy zaczęłam myśleć, ze przecież "skok w bok" - to przecież nic takiego. Najważniejsze, że będzie wracał do domu, do mnie. A ja pytać nie będę - co oczy nie widzą to sercu.... Że skoro z kumplami będzie grał w karty do rana (należy mu się od czasu do czasu - miał ciężkie życie przecież) to głupio będzie, jak wszyscy do agencji a on do domu..... Ja tak myślałam!!! Nigdy tego nie wypowiedziałam na głos, ale jego godzinne monologii, że faceci nie zdradzają (tylko nieudacznicy) - zaczęły robić mi dziurę w mózgu. A później - jego pierwsze odejście. On nie wie co się z nim dzieje, nie wie co się stało, jest przerażony - ale tak będzie lepiej. 3 tygodnie milczenia. Nie wiem gdzie był, ani co robił. Wrócił ze słowami: "dama i dżentelmen cierpią w milczeniu". I zrobiłam najgorszą rzecz (nie to, że go przyjęłam): miałam na tyle silny instynkt samozachowawczy, że powiedziałam: "jestem piękna, mądra, dobra. interesuje mnie tylko prawdziwy mężczyzna, padlina mnie odstrasza, więc nie bądź padliną". Dziś majac wiedzę, którą mam wiem, że zachęciłam go do "dalszej walki". Trzeba było pisać, płakać, dać mu satysfakcje - odszedłby zadowolony.

Katrin on kochal cie chora milością!Ja chrzanie!Naprawde psychol i niezly manipulant.Kazde swoje zachowanie potrafil wytlumaczyc w racjonalny sposob i wbijał ci do głowy że to normalne,że tak tez można się realizowac w związku,ze to nic zlego...

Wiedziałam, że inne jego sprawy zmuszają go do wyjazdu z moich stron. Doczekałam tego dnia, ale ostatni wieczór, ostatnia noc była najdziwniejsza. Wręcz prowokował by zobaczyło go moje dziecko (robił to też wcześniej, doskonale znał mój rozkład dnia, porę powrotu z pracy do domu), pytał czy płaczę, mówił bym była silna. Nie rozumiejąc siebie, bo nie czułam rozpaczy (tylko cholerne zmęczenia), powiedziałam: jak ja mam żyć teraz bez Ciebie, jak spędzić wieczór, jak słuchać Trójki. I wtedy zrozumiałam: on się upajał moimi słowami. One dawały mu satysfakcję! Wyszedł rano, przed obudzeniem dziecka do przedszkola. Pożegnałam go w drzwiach. Powiedziałam: uważaj na siebie i .... nic. A on jakby czekał na coś więcej! Tygodniami odsypiałam. Nie było żadnych uczuć we mnie. Coś zaczęło się ze mną dziać 2 tygodnie po jego wyjeździe. Złość, tęsknota, żal i niezrozumienie. Przeanalizowałam to z bliską mi osoba (nie, Kasandro, to nie koleżanka). Pytała o dziwne i niezrozumiałe rzeczy. Po godzinach rozmów usłyszałam: to psychopata.

Gdy zaczęłam zgłębiać temat, osłupiałam. Te drobne kłamstwa. Nawet parę razy zwróciłam mu uwagę, że wcześniej mówił, że było inaczej. Wtedy zaczynało się "głupia jesteś, nie zrozumiałaś sensu tego co mówiłem, miałem Cię za inteligentną kobietę. Wyłap sens, nie czepiaj się słów". Ale się wtedy czułam malutka przy nim! Jak śmiałam zwrócić mu uwagę! Kobiety? Kochanki? Krótkotrwałe związki? Wypisz, wymaluj. Szczycił się tym! Ale zaraz zaznaczał: "teraz widzę sens odkąd spotkałem Ciebie". No, może od czasu do czasu skok w bok, dla zdrowia psychicznego.... Nigdy nie było żalu, litości dla znajomych u których coś się działo (rozwód u koleżanki, wypadek u sąsiada). Siebie uważał za człowieka nie z tej epoki. Nikt go nie rozumiał, wszyscy byli winni.... W chwilach "trzeźwości umysłu" gdy próbowałam zakończyć swoją gehennę, słyszałam "przecież wiesz, że ja i ty, to jak nikt nigdy na świeci". Wiem - odpowiadałam. To walcz - krzyczał.

Kasandro, ja to wszystko wiem. Mam całą publikacje. Na półkach Pospiszyl, Hare i inni. Czerwone kartki poprzyklejane w książkach. Typ kalkulatywny, narcystyczny. Ponadprzeciętna inteligencja, urok osobisty, elokwencja, maniery. Ja to wszystko WIEM. A RANO OBUDZIŁAM SIĘ BEZWARTOŚCIOWYM CZŁOWIEKIEM!!!!!

Im dlużej trwa znajomośc tym bardziej sie uzależniamy i trudniej jest się oderwac od takiej osoby.Nie mniej jednak to jest mozliwe.Jesli się rozumie problem wtedy jest łatwiej a przeciez rozumiemy...prawda?Czy chcemy być krzwywdzone na właśne zyczenie?to nie jest chyba normalne!Czy jestesmy cierpietnikami,masochistami!?Chyba nie powinnismy!

I tu myślimy inaczej, Kasandro. Nie od nas wszystko zależy. My to nasze geny, historia, nasze marzenia, braki, nasze dzieciństwo. Moje geny, historia, dzieciństwo to jeden wielki brak. Domu, rodziców, rodziny, miłości. Więc jak pojawił się ktoś kto chciał mi to wszystko ofiarować (tak zwyczajnie, bezinteresownie, ktoś kto trafił w czuły punkt) lgniemy jak dziecko. Jak ćma do światła. Cóż mają moje 30 lat plus Vat w porównaniu do wiedzy którą dysponuję od miesiąca? 30 plus Vat bezdomności, bez przynależności, bez uczuć i miłości. Połóżmy na szalę te dwie skrajności. Co przeważy? Obietnice o "dobrym świecie" są tym o czym marzymy w długie bezsenne noce. Do tego dodajmy urok, inteligencje, charyzmę (wszystko to = manipulacja) i co wyjdzie? Wejdziemy na forum by wołać, prosić o pomoc, by się dzielić wątpliwościami, obawami. A jednak wpatrujemy się w ten telefon.... Albo go odbierzemy, gdy na wyświetlaczu pojawi się jego imię. Coś jest nie tak..... ale może tym razem będzie inaczej..... My im daliśmy tą broń do ręki? Te czułe punkty? Ich mózgi wyczuły nasze braki, nasz strach intuicyjnie. I odbieramy ten telefon....

Dziewczyny zerwijcie te związki jak najszybciej,bo zrujnujecie sobie zdrowie psychiczne!!!Oni uzależniają i opętują swoje ofiary!!Czym dłużej zwlekacie tym gorzej.Dopiero kiedy całkowicie ucięłam kontakt,zachowując resztki własnej godności!! zorientowałam się,jak bardzo się uzależniłam od prawdziwego DIABŁA.I tutaj zaczęła się walka o samą siebie.Najpierw poczucie winy,żalu,poczucie klęski,całkowite zaniżenie poczucia własnej wartości jako człowieka i kobiecości,a później poszukiwania pomocy.Zaczęłam od książki "Psychopaci są wśród Nas",żeby potwierdzić swoje przypuszczenia,zresztą nieomylne, ale co z tego skoro wtedy jeszcze miałam nadzieje,bo rozum mówił UCIEKAJ,a emocje ON CIĘ KOCHA.Masakra.Nigdy nie brałam narkotyków,ale czuje,że moje życie w tamtym czasie było jakby na HAJU.Śnił mi się co noc,całymi dniami o nim myślałam,byłam cały czas zmęczona emocjonalnie.Na dzień dzisiejszy odbieram tamten stan jako proces odtruwający,taki odwyk!!Myślałam o psychoterapii ,ale nie było mnie na nią stać.Więc dalej szukałam pomocy w internecie,odnosząc się do bardziej duchowych sfer i znalazłam świetną książkę  zresztą jest darmowy e-book Anthony De Mello "Przebudzenie".I tutaj zaczęła się praca,praca i jeszcze raz praca nad własną osobą,która trwa do dziś i będzie trwać, a jeszcze rok temu......Dziewczyny nigdy się nie poddawajcie,pamiętajcie,że jesteście wyjątkowe,tylko dlatego,że JESTEŚCIE i miejcie świadomość tego,że ZŁOTO nie idzie w parze z MIEDZIAKIEM

Wpiszcie w Google-Rozwój i świadomość- to jest bardzo dobry blog,dziewczyny karmcie się tymi artykułami codziennie,tak jak codziennie potrzebujecie zjeść i się napić,powoli będziecie wzrastać w siłę,czego Wam życzę z całego serca

Zakladaj zbroje KATRIN i walcz...o siebie.nie pozwol żeby ten dupek stlamsil cie do końca.Wampir energetyczny ,jeden!On nie jest wart Twojej milości,Twojego zdrowia...Może teraz mu pokaż kto tu jest inteligentniejszy

Kasandro, jak walczyć? W głowie tysiące scenariuszy co zrobię, co powiem jak się spotkamy. Jest sens usiąść z nim i zacząć słowami: dzieje się to od "problemów z ciałem migdałowatym", następnie dodać: "i w tym momencie zauważyłam, że coś jest nie tak, jak widziałam Twój wzrok", by skończyć na słowach: "moja wiedza to moja władza. Im więcej informacji dostawałam tym bardziej potwierdziłeś mi (tak, tak Ty sam!!) moje przypuszczenia". Przebiec chronologicznie nasz związek, przypomnieć konkretne wydarzenia i poprzeć naukowymi badaniami, po to by zakończyć "widzisz, ty jesteś po prostu chory, a ja o tym od dawna wiedziałam". Dodać jeszcze, że tylko się zbłaźnił, poniżył i ośmieszył? Bo najpiękniejszy dzień to ten w którym wyszedł! Nawet nie wiecie jak mnie to korci. Nie dam mu satysfakcji. Gdzieś mam w sobie tego "pyskacza". Albo wysłać "Psychopaci są wśród nas"? Z adnotacją: "życzę powrotu do zdrowia, mimo, że to nieuleczalne". (jedno zdanie na nie wiem już jakim forum znalazłam. O profesorze, który 30 lat badał osobowość psychopatyczną. Pod koniec badań stwierdził: psychopata by mógł być zdrowy, musiałby wysrać swój mózg).
Nie wiem co zrobię. Po długim weekendzie może dojść do spotkania.
Mukki, ja nie mam gdzie wyjechać. Stworzyłam dziecku wspaniały dom, mam super pracę, dziecie fajne przedszkole i pierwsze przyjaźnie. Mam tu znajomych, fajnych, ciepłych ludzi. I ..... za sobą pół Polski przemierzone. Wystarczy przeprowadzek. Przed sobą nie ucieknę, a to problem tkwi we mnie, skoro przyciągam taaaaakie bestie.
Czas do domu. Piszcie. Odezwę się jutro.

Czujesz te SATYSFAKCJE !!! ? super wedlug mnie !

Mężczyzna,który kocha swoją kobietę jest bezinteresowny,akceptuje ją w zupełności taką jaka jest,przy nim kobieta zakwita jak piękny kwiat,chce żyć,kocha świat i ludzi wkoło,ponieważ jest szczęśliwa,jest po prostu sobą.Miłość to partnerstwo i akceptacja,to dobro,a nie osądy,manipulacje i radość z krzywdzenia ukochanej osoby

Kobiety,

nie zagladam tu tak czesto jak kiedys.......
Umowmy sie, tu mie ma szczesliwych,spelnionych kobiet.

   Co nie zmienia faktu,ze przeczytalam bardzo uwaznie to, o czym piszecie i musze przyznac - jestem przerazona!

Zyjemy z kims,w kim pokladamy nadzieje.Czujemy,ze jestesmy kochane, albo sobie to wyobrazamy...
Rownoczesnie,zupelnie nie zdajemy sobie sprawy,jak pozwalamy soba manipulowac.
Nie chce tego nazywac naiwnoscia ( bo Kobiety na tym forum, to inteligentne bestyjki.....).

Zatem- jak to wytlumaczyc,ze inteligentna,wyksztalcona,empatyczna i madra kobieta - NIE WIDZI WILKA W OWCZEJ SKORZE?!

Slepota tymczasowa,czy braki z " dziecinstwa"?

Pytanie,podejrzewam, retoryczne,bo wszystko zalezy od jednostki,a te,jak wiadomo,sa krancowo rozne.

Teraz ad persona, i przepraszam,jezeli uznacie,ze zasmiecam watek....

KASANDRA,

jestes jedna z niewielu osob,ktore "majac garba",otwarcie sie do tego przyznaly.
I co wazniejsze,nie poddalas sie presji,walczylas o to,zeby Twoj punkt widzenia sprawy,zostal zauwazony.
I chwala Ci za to!
A,co wazniejsze,pomimo tego,w czym tkwisz- jestes jedna z niewielu Kobiet na tym forum,ktore sa obiektywne
i  potrafia miec dystans,zarowno do siebie i swoich problemow,jak i problemow innych.

Dobrze,ze jestes na forum.

Kobiety,

zycie,jest tym,czym jest.
Po prostu zyciem.
I mamy prawo do tego,zeby je przezyc zgodnie z naszymi wartosciami.
Jezeli naszym " wspolnikom " jest nie po drodze,coz - trzeba sobie powiedziec - ZEGNAJ.

Jasne,ze boli,bo wlasnie pogrzebalysmy nasz plan na zycie.
A nigdy,z racji tego,ze czulysmy sie tak kochane,nawet nie przyszlo nam do glowy,ze trzeba ZAWSZE miec plan
" B ",bo to wiaze sie z kalkulacja.

A my,nigdy,nie potrafilysmy kalkulowac......

I to jest naszy bledem i zaniedbaniem....

BRAK KALKULACJI.

Brak myslenia.... " a co ,jak"?

Placimy za to wysoka cene.
Ale jak " frycowe " juz uiszczone,nachodzi refleksja :

JAKIM CUDEM,TO PRZYTRAFILO SIE WLASNIE MNIE?

Pozdrawiam Was Wszystkie i zycze duzo sily.

Witajcie
czytam i śledzę z uwagą, mimo, że czasu brak by odpisać.
Malina - właśnie - my nie mamy tego planu "B". Miałyśmy marzenia, które oni zaczęli spełniać, realizować. Ja już nawet stałam na nowo kupionej działce przez niego i słyszałam "tu będzie nasz dom, tu będzie nasze miejsce na ziemi, tu będziemy szczęśliwi". Nawet ten dom już projektowaliśmy z architektem. To nie było "gadanie". To były wyjazdu, szukanie po znajomych rozwiązań z ogrzewaniem. Madziu - u mnie nie było przemocy.
Mogłabym mnożyć przykłady, ale wiecie o czym mówię: nie wypowiedział nigdy "nie będziesz chodziła do tego i tego sklepu, do tych i do tych znajomych", ale ja i tak nie chodziłam.
Z początkami miałam śniadanie przywiezione do pracy, ciepły sweter bym nie zmarzła, a uwłaczanie jemu było noszenie zakupów przeze mnie. "On jest od tego, żeby kupował i przynosił. Moją rolą to dać mu listę, jego by niczego w domu nie zabrakło". Wow, to jak z zeszłej epoki! I nawet nie pamiętam tego momentu, kiedy w głowie miałam jego słowa "jestem zjawiskiem, dostałaś kogoś niezwykłego". Nie pamiętam kiedy zakupy ja, jemu nosiłam rosołek (na kaca, nie trzeźwiał tygodniami). Dzień przypominał koszmar. W głowie on, on, on. A mimo to, on nigdy nie sformułował wypowiedzi, która dałaby mi jasną i klarowną sytuację. Słyszałam, że "coś się z nim dzieje, on tego nie rozumie, ale WALCZ (bo przecież dostałaś zjawisko)". Jak oni to robią - nie wypowiadają słów, a my i tak wiemy jak im zatańczyć...
Wiem, wiem, nie mogę wdawać się w żadne rozmowy z nim. Strach wyczuwają intuicyjnie. A ja jeszcze ani siły w sobie, ani godności nie odzyskałam.
Wiem, że teraz należy mi się ostra krytyka, ale wczoraj wieczorem wchodząc pod kołdrę, popłynęły mi łzy. Było zimna. I jak ja mam odzyskać równowagę?  Wiem, że to kalectwo, ale nie radzę sobie sama. Mimo, że wiem, że on to przepaść.

http://mariam.salon24.pl/ - ktoś ma więcej na temat publikacji Sandy L. Braun "Kobiety które kochają psychopatów"?

Wiesz Katrin?Tak naprawdę to zaczniesz cierpieć,jak się odważysz i całkiem zerwiesz znajomość. Przyjdzie tęsknota,poczucie pustki,obwinianie samej siebie o to,że jednak ja coś źle zrobiłam.Ale wiedz,że Ty jesteś Ok Katrin!! Wtedy to cierpienie otworzy Ci oczy i zaczniesz być świadoma,zrozumiesz wtedy,że tak naprawdę to nic nie straciłaś,żadnego sensu....Ty zyskałaś..WOLNOŚĆ.To długa droga.Wiesz?Dzisiaj myślę,że to doświadczenie jednak było mi potrzebne.Dzięki niemu widzę jaką cudowną mam rodzinę,nie oceniam już ludzi z otoczenia,mam więcej zrozumienia dla siebie i innych.Dużo naprawdę dużo wniosków wyciągnęłam z tego związku,moje Ego zmalało ,ale to wymaga ciągłej i ciężkiej pracy nad sobą.trzymam za Ciebie kciuki

"
Ilekroc sie czegos wyrzekasz pozostajesz z tym na zawsze"

"kiedy cos zwalczasz, wiążesz sie z tym na wieki. Tak długo, jak z tym walczysz, tak też długo dajesz temu moc. Dokładnie taka moc jak, ta którą wkładasz z tę walkę. (...) Tak więc musisz "przyjąć" swoje demony, bo kiedy z nimi walczysz dajesz im siłę" ...de Mello

Dziewczyny to jest tak cholernie mądre i bardzo adekwatne do waszej sytuacji(mojej poniekąd też P).Warto te cytaty "rozkminić'

Kasandro
właśnie "rozkminiam" to co napisałam wcześniej.... Posegregujmy wiadomości. Ludzie sie rozstają. Co robią - zależy od ich charakteru, temperamentu, osobowości i .... powodu rozstania. Są tacy co się kumpluja jeszcze długo, długo (nie wierze w przyjaźnie), są tacy co się nienawidza, zmieniają nr tel lub cokolwiek innego. Ale mówię tu o rozstaniu "normalnym", jak człowiek z człowiekiem.
A co zrobić z demonem? Dziewczyny, wiecie o czym ja... Czuję jeszcze ..... sama nie wiem co. Jest też nadzieja (nie, to nie prawda, to niemożliwe), ale przeglądając na oczy (uzyskując coraz wiecej ŚWIADOMOŚCI), pojawia się coś na podobieństwo żalu, złości (to uczucie, że to tylko jego gra, gdzie nagrodą była jego satysfakcja, że dlaczego ja?),  i pojawia się też potrzeba .... zwalczenia JEGO. Tak by poczuć, że podkulił ogon i odszedł. Tak bym ja poczuła się lepiej, ale też miała pewność, że już nie będzie próbował. Nie mówię tu o zemście (zemsta - fe!, ale odwet! - Napoleon), tylko chciałabym ze stoickim spokojem i lekko drwiącym uśmiechem na twarzy zrelacjonować i poprzeć argumentami jego zachowania, które obserwowałam, w miarę rozwoju tego związku. Powiedzieć gdzie był punt zwrotny, co mnie zastanowiło, co zaciekawiło, co wkurzyło, co zainspirowało,  co myślałam, co czułam, jak to widziałam (ok, przyznać się też, że chwilami głupiałam, ale zna mnie przecież na tyle, że wie, że ja nie lubie stanu kiedy czegoś nie pojmę, nie zrozumię, do czego sama nie dojdę).
Zmienić teraz nr telefonu? Powiązania zawodowe. Będziemy się widywali.
Nie odebrać telefonu - odczuje strach, nabierze siły do dalszego działania. Stanie pod drzwiami.
Udawać, że wyjście na kawę mija sie z celem - jw.
Lektury, które teraz przerabiam, też mnie motywują do jakiegokolwiek działania. Z jednej strony uświadamiają, z drugiej strony, wyraźnie mówią, że oni nie lubią ośmieszenia, poniżenia. Wydaje mi się, że spokój w głosie, opanowanie w zachowaniu i mówienie o nim jak o składniku moich badań, doświadczeń (porównać go do króliczka) to będzie jak drzazga, która długo z niego nie wyjdzie. Bo przecież "on to zjawisko". Musicie jeszcze wziąźć pod uwagę nasze ostatnie spotkanie. To, że odchodził 3 razy (i wracał), to że czułam niesamowite wręcz zmęczenie fizyczne (i emocjonalne) nie sprowokowały mnie do uczynienia niczego gdy stał już w drzwiach. Widziałam, że czeka na coś jeszcze. I tutaj to właśnie moje ostatnie zachowanie daje mi tą przewagę, by dać mu do zrozumienia, że wiedzę, którą o nim posiadam - to wiedza nabyta już podczas naszych spotkań.
Na samym początku zapytał dlaczego taka kobieta jak ja jest sama. Odpowiedziałam: "bo muszę mieć faceta inteligentniejszego od siebie, a w moim przypadku to jest problem". Wystarczy jak teraz dodam: "nie potrafiłam już dużej udawać głupszej".
Mimo, że po dziś dzień jestem pod wrażeniem jak on to zrobił? Nie musiał mi grać, ja i tak tańczyłam jak on tego chciał. Nie wypowiadał słów a ja już wiedziałam co mam zrobić, co źle zrobiłam, kiedy niewłaściwie się zachowałam.
Kasandro - zwalczyć raz a dobrze! Sumienia nie mają, ale poniżenia nie zniosą.
A później czy wrócę do normalności? Chciałabym budzić się rano i cieszyć z pogody, zdrowia dziecka, planów na wakacje. Pomalować korytarz i kupić kwiatki na balkon. Budzę się rano i czuję się pustym, przegranym, bezwartościowym człowiekiem.

KATRIN nie przyjmujesz do wiadomości,ze możesz zyc inaczej...bez niego.Oddychac pelna piersią,bez żadnych obaw,lękow i niespodzianek z jego strony...Jesli czujesz zal i zlośc to znaczy że zrozumialas jak cie krzywdził.Dokladnie,daj mu czadu tak żeby podkulił ogon i juz nie wrocił...
Zastanawias sie jak teraz postepowac wobec niego...normalnie...Rozmawiaj na stopie zawodowej...zadzwoni...nie odbieraj...gdy zapyta czemu...powiedz cos w stylu"mialam ciekawsze zajęcia,czytalam ksiązke o psychopatach " Stworz otoke dystansu.Grzecznie i uprzejmie ...odmawiaj jakichkolwiek propozycji.Udawaj bardzo zajetą "swoimi' sprawami.On nie jest pępkiem świata i Twoim panem i wladcą!Swoja Pania jestes ty sama!

" Chciałabym budzić się rano i cieszyć z pogody, zdrowia dziecka, planów na wakacje. Pomalować korytarz i kupić kwiatki na balkon. Budzę się rano i czuję się pustym, przegranym, bezwartościowym człowiekiem.'

KATRIN uwierz że taki dzien nadejdzie...poczujesz sie wyzwolona,spojrzysz na Swiat zupełnie innymi oczami,dostrzezesz to czego nie widzisz teraz i będziesz doradzala innym kobietom jak mają pozbyc sie psychopaty ...

Myslę że Katrin boi się po prostu zerwac...uważa ze nie da rady bez niego żyć,ze bedzie zbyt bolalo i sobie z tym nie poradzi...Kazdy boi się bólu...Niby nie chce z nim być ale podświadomośc jej na to nie pozwala,gdyż dawal je to czego nigdy nie zaznala i w glębi serca nadal tego pragnie.Stworzyli "symbioze"Ona jest mu potrzebna do zycia zeby wzmocnic  ego"narcyzka",Ona spragniona milości i wszelkich otoczek z nią związanych  nie potrafi z tego zrezygnować,mimo krzywdy jakiej od niego zaznała.
CHCIEć to Móc Katrin...naprawde tak uważam.Droga dluga i wyboista ale do przebrnięcia...Wyzwolenie sie od psychopaty to tak jak walka z milością...nawet latwiejsza bo w Twoim przypadku facet cie krzywdzil...
Czy Ty go kochasz?

Będę zaglądała. Czeka mnie długi weekend, a tego strasznie nie lubię. Wolnych i pustych dni. Myśli, myśli, myśli.

Kasandra dokładnie jest jak mówisz nic dodać nic ująć.Katrin nie gwałć już dłużej sama siebie.To nie ma sensu i tracisz czas.Jesteś mądrą,fajna,dobrą kobietką .czytaj de Mello "przebudzenie" to świetna książka inna niż wszystkie.E-book jest na internecie darmowy.

Analizuje ten temat i stwierdzam,że...uzależnienie od psychopaty szalenie przypomina mi uzaleznienie od osoby którą się kocha,uzależnienie od milości...Pokonac Milośc to tak jak pokonywać Psychopate...kurde nie wiem czemu doszlam do takich wnioskow...Tak sobie mysle że w jakims stopniu w każdym z nas siedzi taki "maly psychopata' im bardziej rozpatruje te zjawiska tym bardziej mi odwala...

haha Kasandra dobre,wyobraź sobie,że też miałam refleksje na tym,że w każdym z Nas jest coś z psychopaty i coś w tym musi być.Tylko,że ich kontrola, ranienie,poniżanie,bicie psychiczne drugiego człowieka jest świadome i  czynione z premedytacją.To ich cel!!Oni wręcz są usatysfakcjonowani widząc na twarzach cierpienie kochanej osoby.To chorzy ludzie,bardzo chorzy.
Kasandra oczywiście z wielką przyjemnością dam Ci namiary na książkę  de mello www.astro.eco.pl/astro2/przebudzenie.html
to jest stronka do darmowego e-booka
zenforest.wordpress.com/ .A to jest ten blog Rozwój i świadomość i właśnie tam doszukałam się wspaniałego de mello i nie tylko. Pozdrawiam serdecznie.
Katrin bądź dzielna dziewczyna !!!

Dziekuje MUKKI * zaczyna sie dluuugi weekend więc chętnie "porozkminiam'tego rodzaju lekturke
Pozdrawiam

Własnie od jakiegos czasu zastanawiam sie gdzie jest ANIA!

Widzisz Namaluje Cie Lzami jaki ty masz skarb w ręku

Aniu, oczywiście, że to Ty jesteś autorką tego wątku.
Przeczytałam Twoją historię i muszę przyznać,że pomimo iż los obchodzi się z Tobą tak okrutnie, to masz nieocenione poczucie humoru, pisząc:

Chyba, nie weźmiesz mi tego za złe,że ubawiła mnie ta wypowiedź.

Dobrze, że podjęłaś leczenie. W takiej terapii grupowej też będziesz mogła opowiedzieć o swoim życiu, zrzucić z siebie nagromadzone emocje. Spotkasz ludzi, którzy również borykają się z podobnymi problemami.
Serdecznie Cię pozdrawiam.