Kącik dla płaczących - czyli kiedy dopada nas ten gorszy dzień.... - Netkobiety.pl

Witajcie. I jak tu dzis nie plakac.....Przymusowa wycieczka dzisiaj kosztowala mnie tyle co bilet do Polski w dwie strony..... Tylko plakac..... I jeszcze dzis zostaje sama...... A wczoraj sie dowiedzialam, ze na dluzej niz myslalam. Coraz czesciej okazuje sie, ze dla tych, na ktorych mi zalezy..... nic nie znacze..... Dobrze, ze mam dzieci, dla nich musze byc.... Ciekawe, jakie niespodzianki przyniesie mi jeszcze dzisiejszy dzien, bo nie wiem czy dam rade......

A skoro jesteś facetem to nie możesz płakać? Możesz.... jak masz powód, to czasem płacz pomaga.... daje ujście negatywnym emocjom. Niektórzy mówią, że to oznaka słabości... i pewnie tak jest, bo każdemu się zdarzają przecież takie chwile - niemocy, słabości, bezradności...
A mi jest źle, cholernie smutno i przykro.... I łez mi już chyba brakuje....

Niestety to jest przykre ale już byłem wszędzie nic nie są w stanie mi pomóc niestety już do końca życia. To brzmi jak wyrok. Przecież wiem co straciłem niestety. Uwierzcie nic się z tym nie da zrobić nie mam szans przez to na związek bo nawet jak dojdzie przez to skrzywdzę tą dziewczynę. Dlatego płaczę.Ten lek zrujnował mi życie. Każdy kraj tego leku ma ofiarę. W Polsce jestem ja niestety. Wiem że to dziwne ale medycyna na te przypadki jest bezsilna.

Posłuchaj.... nie możesz myśleć w ten sposób. Musisz wziąć się w garść. Rozumiem, że teraz nie masz na nic ochoty, że nawet nie chcesz wierzyć, że będzie dobrze. Medycyna medycyną.... a wiara czyni cuda. Może na to mają nie tylko leki, ale też właśnie Twój sposób myślenia. Poszukaj dobrze w necie na ten temat. Poszukaj sobie i poczytaj, jak firmy farmaceutyczne zarabiają na chorych ludziach. Nie musisz wierzyć lekarzom, uwierz w siebie....

Oj.... i przestań z tym, że nie będziesz miał kobiety.... wyluzuj trochę.

wiesz...., każdy ma jakiś kompleks czy problem. Ja też, zresztą zobacz na moje posty.... piszę w innym wątku z czym się borykam. Może to Ci się wydać śmieszne. Powiesz, że chcę Ci doradzać a sama mam problem. Tak, jakiś kompleks mam. Ale nie załamuję rąk i pomimo, że niby logiczne jest że poprzez myślenie nic nie urosnie, to i tak ciągle wierzę, że jednak coś się zmieni....
To prawda - czasu nie cofniemy, natury nie zmienimy..... ale nasze nastawienie do problemu i tok myślenia możemy.
I może się kiedyś okaże, że jesteś jedyny, któremu udało się wygrać.....I tego Ci życzę

Jak to brzmi samotna 20-letnia matka w trakcie rozwodu mieszkająca z córką w obcym kraju ? Jak tani serial codzienny. Tylko, że tym badziewnym serialikiem jest moje życie.
Mam pracę, swoją drogą nienajlepszą. No bo jaką porządną prace mogę znaleźć w mojej sytuacji . Nie mam przyjaciół, bo nie mam na to czasu . Jeśli śpię 5 godzin w przeciągu doby to jest to luksus . Szkoła - Praca - Dziecko - Dom.  cale moje życie. To ja nieraz zamiast spać wyje do poduszki przez 4 godziny w następstwie czego wyglądam jak żywa śmierć.
Każdy jeśli nie ma bliskiej osoby- przyjaciela bądź partnera chociażby miał wille z basenem, super auto, świetną prace i cały skarbiec pieniędzy, będzie człowiekiem nieszczęśliwym .

Nie, to nie jest życie, bynajmniej nie normalne.
Ja na cale szczęście nie muszę przygotowywać świat, udawać przy rodzinie ze jest ok.
Gdy jestem z córeczką humor automatycznie mi się poprawia. Poza tym staram się być spokojna i pozytywnie nastawiona do życia. Wiem, że czasu nie cofne, bo to i tak byłoby bez sensu. Przeszłości i tak nie da się zmienić, a płacząc i załamując się tylko rujnuje swoje zdrowie psychiczne. Dlatego płacze tylko na bieżące tematy.

Widzisz, moje dzieci są większe..... ja nie mam tu rodziny, mój partner wyjechał do rodziny, zostalam sama z dziećmi. Może nie tyle udaje, tylko po prostu chcę żeby one wiedziały coś o Świętach, tradycjach.... Zresztą same mnie namawiają, dopytują się. Choćby dziś - o koszyczki, malowanie jajek.
To prawda - czasu nie cofniemy, przeszłości nie zmienimy.... u mnie najgorsze jest to, że nie widzę szczęśliwej przyszłości .....
A tematy do płaczu zdarzają się codziennie.... choćby wczoraj....
Dobrze, że mam Was, to forum. Mój partner ze mną nie rozmawia od czwartku, poza tym, że dojechał i coś tam chciał żeby zrobić - nic
I jak mam nie płakać?
Zaraz muszę się z trudem zabrać do gotowania jajek, bo maluchy mnie męczą.....

Kilka lat temu, kiedy zostałam sama z dwójką, też mi nie przeszkadzało, że jestem sama. I długo byłam..... ale dzieci rosną, mają swoje sprawy i kiedyś odejdą w swoje strony.... założą swoje rodziny.... a czas leci... Od kilku dni zaledwie jestem sama... i tęsknie.... bardzo tęsknie. Jest taka pustka w domu.... . Moje dzieci nie chcą się widywać z biologicznym ojcem, niestety ostatnio muszą:( (wyrok sądu), ale tęsknią za moim parterem. Powiem Ci, że ich ojciec skrzywdził je i robi to nadal. I nieważne "więzy krwi", ważne jest, kto się nimi zajmuje, opiekuje, wychowuje..... Dzieci wiedzą z kim im dobrze . A "tata" to tylko słowo....

Brzydula- nie na miejscu Twoja filozofia-jakąż miarą możesz kogoś zmierzyć, ze jest 100% nieudacznikiem?
Dziewczyny- Mietowa i Silly jestem z Wami -będzie nam raźniej (a wyc mi się chce tak, jak i Wam.. )

Hello.W świąteczny poranek dołącza do klubu jeszcze jedna płacząca duszyczka

MietowaCzekolada masz rację..... co prawda mamy różne sytuacje, i każda z nas płacze z innego powodu. Ja niestety mam ich kilka.... i nawet jeśli z jednego powodu powiem "nie będę już", bo sobie radzę, to z drugiego niestety nie..... bo nie jest to zależne ode mnie..... nie przeskoczę decyzji sądu, jakże głupiej i bezsensownej... i to nie dotyczy tylko mnie, bo to pociąga krzywdę dzieci.
Niby sama nie jestem.... ale samotna czuję się bardzo. Tym bardziej teraz.... z dala od rodziny, najbliższych... partnera.....
Walczę, cały czas walczę.... kiedy wydaje mi się, że już jest lepiej i mogę się uśmiechnąć, spada na mnie jakiś cios....
Cieszę się, że tak myslisz i wierzę, że Ci się uda. Stań na nogi i pokaż wszystkim "daję radę", "jest dobrze...." Trzymaj się cieplutko...

Wiesz, to co się dzieje ostatnio wokół mnie jest w jakiś sposób trudne.... trudne do ogarnięcia....
Jest kilka powodów, przez które ciężko mi się usmiechnąć. Nie mam swobody, nie mogę jechać do Pl przez byłego męża. Sąd tu, walka o dzieci.... Mój partner, który jest teraz w PL ciągle mnie opieprza, zupełnie nie rozumiem o co? Nie wiem, może to faktycznie nienormalne, że chcę go czasem usłyszeć, zapytać co tam słychać.... bo atakuje mnie zarzutami typu "nie ograniczaj mnie", "ciągle się wtrącasz"...... nie wiem, gdzie popełniam błąd? Od środy, nie usłyszałam żadnego miłego słowa. Dzwoni jak coś chce, żeby coś zrobić, sprawdzić i tyle.... Cieszę się, że on ma swobodę, robi co chce, jak chce.... ale skoro tworzymy jakiś związek, to czy nie mam prawa zapytać co u niego? co robi? Każde moje pytanie, moje zdanie odbiera jak chęć zawładnięcia nim..... Nie rozumiem tego..... Zmienił się... Nie mam do niego pretensji, że wyjechał, a on ciągle mi wmawia, że tak jest.... Wszystko jest ciągle moja wina.....
Łapie mnie za słówka, i czepia się kawałka zdania, a potem to lawina przykrych słów leci pod moim adresem.... nie słucha tego co mówię, tylko kawałek wypowiedzi.... i nakręca się, wpiera mi że tak myślę.... Kreuje mnie na taką "złą", nie wiem co myśleć, co robić....
Najgorsze jest to, że kocham.... i ciężko mi by było odejść.... i kiedy nawet o tym pomyślę, to łzy lecą jak głupie.... 
Mam jeden wielki mętlik w głowie, nie wiem co się dzieje, co będzie dalej.....

Maila napiszę

Hej dziewczyny.Najlepiej jest zawsze radzić, a większość absurdalnych rad dają ci, których nigdy nie dotknęły problemy, które nas tutaj dotykają. A my? Szukamy ciągle nowego punktu zaczepienie, żeby gdzieś znaleźć złoty środek na nasz ból. Nie znajdziemy..Możemy się jedynie wspierać wzajemnie, żeby nie ogłupieć i wierzyć, że kiedyś i dla nas znowu zaświeci słoneczko . Dobrze, że jest TO miejsce, że możemy się powspierać- mnie jest już raźniej, choć przy mnie i ze mną toczy się mój osobisty tak bardzo bolesny temat..Głowa do góry i chodźmy wieczorem spać z myślami, że następnego dnia otworzymy komputer, a tu będą czekały na nas nowe wiadomości- i te smutne i te budujące po to, żebyśmy wszystkie czuły, że choć nigdy się nie spotakałyśmy w realu i być może nigdy nie spotkamy, ale wspieramy jedna drugą:). Silly- przepraszam, ale ja bym się zaczęła trzeźwo przyglądać Twojemu partnerowi..piszesz, że go kochasz..tymbardziej bym to zrobiła, bo być może jest coś od czego trzeba się powoli uwalniać wypłakując trzeźwo swój ból w poduszkę..

No i dziewczyny i chłopaki potrzebuje wsparcia!! Własnie wróciła moja córcia z ,,rodzinnego" obiadu u dziadków..Była tam z tatą, tą,,panią" i synem (20 lat) tej,,pani". Problem w tym, że mi się niedobrze od srodka robi, że tych ludzi uważałam za swoją rodzinę tyle lat siedząc razem przy stole, a mnie już nie ma..Gdybym tylko mogła się stąd wyprowadzić..gdyby tylko ktoś mi pomógł urządzić się gdzieś indziej..Boże! Jak ja bym chciała być jak najdalej od tego małego miasteczka, gdzie wszystko boli, gdzie jestem tak blisko tych, których mi tak bardzo brakuje..ale co mam zrobić? gdzie wyruszyć? mam zaraz 46 lat, 11 letnią córeczkę i 72 letnią mamę, którą musiałabym zabrać..z pracą ciężko, a tu mam od 25 lat stałą pracę..pracuję w szkole podstawowej..kto i gdzie by mnie przyjął? Jak na samotną kobietę nie zarabiam dużo, ale też i nie mało, żeby sobie materialnie nie radzić..mam 2 mieszkania i w każdej chwili mogłabym je sprzedać, więc pewnie z nowym lokum nie byłoby problemu, choć musieliby znaleźć się kupcy, ale co z pracą?..NIE CHCĘ TU BYĆ W TYM MIEŚCIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!CHCĘ BYĆ SETKI KILOMETRÓW OD TEGO MIEJSCA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Wymiotować mi się chce na to wszystko...Mój były od czasu do czasu,,wciskał" się, żeby zaprosić się do nas, żeby pogadać o dupie maryni, ale nie kwapił się do tego, żeby powalczyć o swoją rodzinę..tyle razy mówiłam mu, żeby ,,spi..." i tak po paru dniach spływało to z deszczem..któregoś dnia powiedział mi, że myślał , że będziemy przyjaciółmi ( co jest z tymi ludźmi ?-nie mają wyobraźni czy jak ? )...Co mam robic? Jak ja mam żyć? Jak wszystko już boli ponad granicę możliwości ? Dobija mnie to, że nie ma mi kto pomóc, a sama nie szarpnę się w inny świat..

...żeby to było takie poste...wsiadłabym i przyjechała do Ciebie w jednej chwili..Dziękuję Silly ..Ja mam dla kogo żyć , ale jestem już tak zmęczona tą całą moją sytuacją...,,gwiazda" tyle razy przechodziła obok mnie i śmiała mi się w twarz..a ja ? a do mnie przychodził już mój były mąż i bawił się moimi uczuciami..a ta,,gwiazda" nic o tym nie wiedziała..wszem i wobec rozpowiadała jak to mój były podjął sam decyzje, że zostawia rodzinę dla niej, bo,,ich połączyło to coś, czego ja nigdy nie zrozumiem"..a kiedy zaczęła coś wyczuwać potrafiła tak go ukierunkować płaczem:) (powiedział mi kiedyś, że w końcu się popłakała - a moich łez nie widział :)taka tamta biedna:) ),że przecież to on tego chciał i że biedna ma już dosyć,że ją zwiódł a ona wyjdzie na ku...jak do żony wróci..no i wybrał ją, bo ja już jechałam na k... i na ch.. tak mi nerwy wysiadły przez tę walkę z tak cwaną kobietą...a w tym wszystkim było nasze dziecko..tego nie widział...myśląc nie tym, co na szyi nosi tylko tym, co ma w rozporku...nienawidzę go tak samo, jak go kochałam...moje uczucie jeszcze jest, ale zafundował mi tyle bólu, że chcę, żeby zniknął całkowicie z mojego życia i nie udawał kochanego tatusia, bo kochany tatuś to nie taki, który rzuci kasą, bo ją ma- gów..wie, co to znaczy odrabiać z dzieckiem lekcje, nauczyć ją pływac, wspierać w chorobie i wiele innych zachowan, które daje dziecku prawdziwy tatuś...kiedyś kupiłam corce kurtkę, o której marzyła a kiedy ją założyła powiedział, że ,,co cie ta mama jak wieśniarę ubrała''( pewnie chciał się przypodobać ,,tej pani", bo wtedy zabrali moją córkę na spacer do dziadków..mam dosyć...MAM DOSYĆ!...Najgorsze jest to, że będąc ze mną nigdy taki nie był..to zupełnie obcy człowiek, w skórze mojego byłego męża..to nie ten sam człowiek...
Jak trudno jest mi to życie poskładać...kiedy widze jak idą..jak się ,,uhahają ''od ucha do ucha- mówię sama do siebie - ,,i ty człowieku klepałeś mnie w nogę i mówiłeś, że będziemy mieli wszystko ? Nienawidzę go !!!ZA TO, ŻE NASZA CÓRKA, KTORA CUDEM NA ŚWIAT PRZYSZŁA PO TYLU LATACH MIESZKA W BLOKACH A W DOMU, KTÓRY WŁASNYMI RĘKOMA REMONTOWALIŚMY MIESZKA,,ONA'' A W POKOJU NASZEJ CORECZKI MIESZKA JEJ SYN!!!!!!!!!!!!!!!!NIENAWIDZĘ GO ZA TO, ŻE MUSIAŁAM ZOSTAWIC MOJEGO PSA, KTÓRY BYŁ DLA MNIE JAK DZIECKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!NIENAWIDZĘ GO ZA TO, ŻE POZWOLIŁ SIĘ MI KOCHAĆ,POZWOLIŁ ŻEBYM POKOCHAŁA JEGO RODZINĘ I WYRZUCIŁ MNIE Z TEGO WSZYSTKIEGO JAK PSA, A DAŁ JEJ TO WSZYSTKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!NIENAWIDZĘ GO ZA TO, ŻE BAWIŁ SIĘ MOIMI UCZUCIAMI I BĘDĄC JUŻ Z,,NIĄ'' PRZYCHODZIŁ DO MNIE I BYŁ ZE MNĄ NAJWIDOCZNIEJ MYŚLĄC O SOBIE, ŻEBY SIĘ ODE MNIE Z CZASEM UWOLNIĆ, BO NIE MÓGŁ TAK JEDNAK OD RAZU I WYKORZYSTAŁ TO, ŻE WALCZYŁAM O RODZINĘ!!!!!!!!!!!!!!zYCZĘ MU TYLKO TEGO, ŻEBY CAŁE ZŁO, KTÓRE WYCELOWAŁ W NASZĄ RODZINĘ WRÓCIŁO DO NIEGO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!I ANI KRZTYNY WIĘCEJ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ja jestem facetem skazanym na samotność szczęśliwy nigdy nie będę. Żadna nie chciałaby by mieć impotenta, bo co to za facet. Nie mam nawet motywacji na studiach.seks jest ważny w związku a ja tego kobiecie nigdy nie dam czuję się jak nieudacznik. Dlaczego mnie to spotkało. Bóg był okrutny.

hej ja akurat tak latalam po necie zeby sie czyms zajac. Tez mam dolka maz sadysta alkoholik jest w zakladzie karnym od 2 miesiecy, ja sama z 4 malych dzieci... Od 2 miesiecy czyli od kiedy meza policja zabrala biore leki na poprawe nastroju wiem, ze uzalezníaja mnie ale robie to dla dzieci zeby mialy szczesliwe dziecinstwo w miare normalne bo juz dosyc widzialy naszych awantur niestety. Poplakac moge sobie w nocy gdy spia i nie widza przez co przechodze, za dnia pelna zycia rozesmiana a tak naprawde nie mam juz siły tylko oni sa takim moim swiatelkiem dla kturego zyje. Mysle tylko o nich i dla nich planuje rozstanie zeby mialy lepiej bo nie zasluguja na takie zycie jakie mielismy chce uciekac do anglii przed nim tam nas nie znajdzie i bedziemy bezpieczni. Tylko zeby mi sily starczylo przejsc przez to

czesc,czasem mam ochotę trzasnąć drzwiami,albo zasnąć i sie nie obudzić...nic nie czuć nie pamiętać nie dręczyć siebie wspomnieniami które chyba na stałe zadomowiły się we mnie...na początku myślałam że pokonam ją -mojego demona(byłą kochankę mojego M)ze przeciez "miłość jest lekiem na całe zło"-a jest lekiem? nie potrafię tak do końca wymazac tego z pamięci bo chyba się nie da...czy wybaczenie wystarczy?czasem w nocy się budzę i patrzę na mojego potem na sufit i zastanawiam się dlaczego teraz nie spie i myśle nad tym co się wydarzyło,czy seks który pozornie jest ok jest taki jaki chciałam?czy gdybym go bardziej kochała i poswięcała mu więcej uwagi to czy by mnie tez zdradził?czy czasem kiedy mu odmawiam to czy on za nią nie teskni nie wspomina ich wspólnych chwil?zbyt wiele razy mnie okłamał żebym mu mogła uwierzyć a teraz bucze czasem i zastanawiam się dlaczego mnie to spotkało,czym sobie zasłużyłam na to wszystko,dlaczego mam taki problem z seksem?czasem w trakcie kiedy nachylam się zeby zrobić mu loda płyną mi łzy,dlaczego?-bo znowu jest nie tak jak byc powinno...może nie jestem szczęśliwa?,kiedyś uderzyła mnie myśl.w którym momencie mojego życia pomyśle o innym facecie? czy zaznam jeszcze kiedyś tego cudownego uczucia które łączyło tylko mnie i jego? mam ochote wyć głośno zeby wszyscy w koło widzieli jak jest mi bardzo zle może to co dzieje sie miedzy nami jest udawane?sztuczne,może on ma takie ogromne poczucie winy a ja tak ogromny strach przed powtórka że oboje jesteśmy nienaturalni? a może te wszystkie pytania to mój kolejny zmyslony ból i strach przed jutrem...

potrzebuje faceta który bedzie mnie kochał na stałe z moimi wadami i zaletami, a nie na chwile.....

dziekuje slodka czarodziejko za slowa wsparcia to zawsze dodaje sil a za mna kolejna jak widać nieprzespana koszmarna noc ale daje rade. Maluchy sobie maluja obrazki i ogladaja bajeczke a ja sie zajmoje codziennymi sprawami. Zajecie sie czyms pomaga nie ma sie czasu na gupie myslenie czy uzalanie za dnia ten sposob dziala ale w nocy koszmar prochy na spanie nic nie daja moze za slabe bo biore estazolam mialam po pol tabletki spac jak dzidzia a tu po 2 i nadal brak snu...

czesc,Silly niestety wiem że idealni faceci nie istnieją,jakieś poł roku temu myślałam że mam właśnie taką osobę obok siebie,jednak okazało się ze to tylko moje wyimaginowane życie które nijak miało się z rzeczywistością.Mówi sie trudno życie po to nas łaja żeby wyciągać z tego jakieś wnioski,mam nadzieję ze moje małżeństwo właśnie wyciągneło takie wnioski....nie wiem dlaczego faceci to takie tępe istoty,które widzą tylko swoje dobre strony ,tylko im musi być dobrze wystarczy że lekko zainteresujesz się innymi sprawami a ich odstawisz nieco na bok tak zaraz czują sie tacy samotni,tacy pokrzywdzeni przez los,biedne bidulki,kopnąć w dupe i patrzeć czy spadną ze śniegiem...A gdzie my w tym ich żałosnym świecie,przecież to oni za nami latają-lub latali z wywieszonymi ozorami,zabiegali skomleli zeby na nich spojrzec a potem kiedy chcesz miec trochę luzu dla siebie to te niedojdy szukają pocieszenia w ramionach zwykłych szmat........

czesc, Silly czasem mam takie myśli żeby odpłacić pieknym za nadobne,on mnie zdradza-to ja jego ,on mnie ignoruje-to ja jego ,on patrzy w siebie jak w obrazek -to ja patrze w siebie....piękna bajka z nutka ironii bo wiadomo z góry jakie będzie zakończenie-jesteśmy kretynkami które kochają i tak nie zrobią "uderzy cie w jeden policzek ,nadstaw drugi" i my tak właśnie robimy,jak nas skrzywdzą to my zamiast wykopać za drzwi to staramy się zrozumieć ,wybaczyc a co "enty"jest w stanie to zrozumieć i docenić,a dla innego trzeba znów nadstawić ten policzek....na niektórych forach faceci piszą że jego kobiety ich zdradzają ,że są takie wyrachowane,tylko jak spojrzeć w przeszłość to właśnie kobiety są bardziej wierne i wyrozumiałe niż faceci,bo to oni mają po kątach pochowane sucze które są tak samo żałosne jak oni.....mój mąż kiedyś mi powiedział że gdybym go zdradziła to byśmy się rozstali,O IRONIO ,to on zdradził mnie i jesteśmy dalej razem bo mu wybaczyłam i dałam szanse,ciekawe czy on byłby tak wyrozumiały gdyby było odwrotnie......

potrzebny wierny i kochający od zaraz.................

wiem że kobiety do świetych nie należa...taka sucza zwabila mojego męża w swoje szponki,on jest ogólnie nieśmiały jeśli chodzi o takie bliższe kontakty nawet w żartach czuł sie skrępowany jak miał sie przytulic do innej kobiety....a tu taka niespodzianka rozłożyła mu szeroko nogi i dał sie skusić...bo jak sam twierdził czuł sie opuszczony i samotny bo go odstawiłam na bok,powtarzałam mu wiele razy ze jestem obok że go kocham,bo czułam że coś nie gra,a on nic nawet słowem sie nie odezwał,owszem przyznał sie że ma kochankę niby twierdził że przyznał sie bo chciał się uwolnić od niej, a w tym samym czasie piprzyłl jej do ucha że nie uwierzyłam mu kiedy się przyznał,bo po prostu go kochałam,wszak jak się jest z kimś tyle lat to mu się przecież ufa,prawda?....chciał sie od niej niby uwolnić ,a w tym samym czasie planowali co zrobią jak ja go spakuje i wystawie za drzwi... kiedy kłamał,nie wiem ,wciskał jej jakieś brednie że musi ze mną zostac dla naszych dzieci (szlag mnie trafia,jak o tym myśle) bo on miał trudne dzieciństwo,frajer załosny,dał sie zrobić największej puszczalskiej jaka chodziła w ich zakładzie,jeszcze przed nim zaliczyła kolege z pracy poznałam nawet jego imie i nazwisko,ale nie zamierzam sie tym dzielić z nim,....mam swiadomość że są wredne i fałszywe które dla osiągniecia celu zrobią wszystko tym bardziej że ta szmata wiedziała ze ma zone i dzieci i wcale jej to nie przeszkadzało wrecz przeciwnie.........

czuły i wyrozumiały poszukiwany.......

Witaj niunius2, nie wiem czy jest sens odpłacać pięknym za nadobne, bo po pierwsze - facet powie, że jesteś dziwką, po drugie - jak sama piszesz - rozstanie, a po trzecie - czy jest sens? Owszem, można zacząc go ignorować, możesz zacząć patrzeć tylko na siebie, bo może za bardzo człowiek skupia się na swoim mężczyźnie, zatraca swoją godność, szacunek do siebie....
Kobieta potzrebuje duzo siły żeby tak po prostu odstawić faceta, szczególnie, kiedy mają wspólne dzieci.... i to jest błąd, bo pokazujemy jakie jesteśmy słabe....
Owszem są kobiety, które zdradzają swoich mężów, znam związek gdzie kobieta miała wiele lat (i pewnie dalej ma) kochanka, to że się z nim spotyka, to nic - ona czasem i mieszka u niego.... a mąż czeka.... a ona się bawi i tak lata mijają ona mieszka rok z kochankiem rok z mężem.... Kobiety....hmmmm, wierne - ja bym powiedziała, że są kobiety, które jak kochają - to seks dla nich jest dopełnieniem ich miłości i wystarcza im partner, a dla faceta - sex jest tylko sexem, chwilą spełnienia swoich potrzeb. Podchodzą raczej do tego bez emocji, dlatego tak łatwo im przychodzi zdrada.
Dokładnie tak, jak napisała mirella, kobiety najczęściej wiedzą o rodzinach, ale je chyba właśnie to podnieca.... uwielbiają kokietować i osiągają swój cel.

Nie bardzo rozumiem odstawienie na bok... przecież nie odeszłaś? To, że kobieta potrafi wyczuć, że coś nie tak, że są jakieś sygnały - to raczej normalne.... to, że czasem potrzebujemy odrobinę samotności... też chyba normalne. Nie zastanowił się dlaczego go odsuwasz, tylko poszedł w ramiona innej? Dziwne, nie? NIE - faceci zawsze znajdą wymówkę, taką, która im najlepiej pasuje, taką, żeby obarczyć nas winą, żebyśmy ciągle miały poczucie winy... bo wiedzą, że my "słabe" jesteśmy, że my to weźmiemy na siebie, a im wtedy sumienie powie - "widzisz, możesz być spokojny, to przez nią".

Hej dziewczyny. Silly- wiem, że masz rację z tym wyjazdem...Co u Ciebie ? Wrócił men ?Nie wchodzę na razie w swój wątek, bo jak tylko sobie pomyślę o tematyce ubocznej - to mi się wymiotować chce. Lexi - śmiało do nas dołączaj :)Pozdrawiam dziewczyny.

Dzięki Silly - a ja trzymam za Twoją !. Jesteśmy w kontakcie -jakby co-pisz na maila. Odpiszę w weekend, bo za dużo mam na głowie i wieczorem łykam hydroksyzynę i idę spać .

Mam nadzieję, że to jest miejsce, gdzie można wyrzucić z siebie to, co nas męczy, o czym nie ma z kim porozmawiać...Teoretycznie niby nie mam powodu do jakiegoś wielkiego narzekania, a jednak nie umiem sobie jakoś poradzić z pewną sprawą... Tak niecały rok temu zaczęłam się widywać z pewnym chłopakiem, tyle że była to relacja oparta na zwyczajnej sympatii i, nazwijmy to, cielesności. On od razu zastrzegł, że na nic więcej liczyć nie mogę, ale jego zachowanie sugerowało, że mogę liczyć na zwykłą znajomość. Prawie pół roku temu poznałam chłopaka, z ktorym zaczęłam się spotykać, zależy mi na nim i jemu na mnie. I dlatego chcialam skończyć tę relację erotyczną. Ten pierwszy dał mi nadzieję na znajomość, a kilka dni później się wycofał i stwierdził, że lepiej będzie jak przestaniemy się spotykać w ogóle. Jestem zakochana w swoim chłopaku, ale o tym pierwszym nie potrafię do końca zapomnieć. Nie miałam okazji powiedzieć mu, jak ważną dla mnie osobą był, bo w końcu od niego zaczęły się wielkie zmiany w moim życiu. Czasami wracam myślami do chwil pędzonych z nim, ale czuję że nie jest to w porządku w stosunku do mojego chłopaka. Wiem teraz też, że dobrze się stało, że on miał na tyle zdrowego rozsądku, że się wycofał, bo wiedział, że z mojej strony coś się w stosunku do niego zaczynało zmieniać. Nie umiem powiedzieć co to było, za mało jednak go znałam. Ale mam wrażenie, że ta sytuacja jest trochę chora, tylko nie wiem co z nią zrobić...

Witam. Długo zbierałam sie do tego by napisac no bo co to da? Ale przynajmniej wyrzucę z siebie to wszystko bo czuje że juz dłuzej nie dam rady.Mam 33 lata. Prace której nienawidzę, nieudane małżeństwo za sobą,związek który psychicznie wykańcza. Nie mam przyjaciół, kolezanki której mogłabym się zwierzyć, wyjść do pubu czy nawet na spacer. Jestem jednym wielkim kłębkiem nerwów. Obecnie jestem w związku który może i chciałabym zakonczyć ale nie jestem w stanie tego kroku zrobić. Tzn próbowałam i za każdym razem póżniej dzwonie i błagam, dosłownie blagam by mnie nie zostawiał. Wydzwaniam przepraszam za swoje zachowanie za to że w ogóle miałam smiałość się odezwać powiedzieć o swoich uczuciach, potrzebach. Ja mam 33 lata cudownego synka i potrzebuje związku który da mi stabilizacje bezpieczeństwo, miłość. Który będzie uczestniczył w życiu moim i mojego synka. Na którego bede mogła liczyć. A jestem w związku weekendowym. Spotykamy się w weekendy Ja mój synek jego dzieci. Posiedzimy , zjemy obiad , pobawimy sie z dziećmi ewentualnie pójdziemy do znajomych. Noi cóż w niedziele się rozstajemy. Ja do siebie on odwozi dzieci do byłej żony. I tak odliczam czas do następnego weekendu. I mam wrażenie że tylko ja na nie czekam. Rany jest mi tak żle. Nienawidzę go a z drugiej strony nie umiem bez niego żyć. Czuje że życie przecieka mi przez palce.

Witam, postanowiłam też tu zajrzeć. Zobaczcie mój wątek, tam jest wszystko opisane... Dzisiaj miałam ten gorszy dzień, a od trzech dni myślałam i byłam dumna, że jest lepiej, ale przyśnił mi się i nagle bęc. Najgorsze jest to, że już brakuje mi pewności i wiary w siebie, że kogoś poznam, kogoś lepszego. Nie chcę nic na siłę, ale boję się, że ta samotność mnie otoczy mimo, że mam rodzinę i przyjaciół, to jednak każde z nich też ma swoje życie... pozdrawiam was ciepło

Różówa pantera- nawet nie wiesz, jak bardzo Cię rozumiem...

Hej kasiulek. jak każdy z nas tutaj masz problem i tyle. wypisanie się pomoże na tyle, że lżej będzie. uśmiechniętym ludziom nie ma czego zazdrościć, bo dziś jest tak, a jutro może być inne..kiedyś też potrafiłam się uśmiechać..dziś jest to rzadkie u mnie zjawisko ( może przynajmniej mniej zmarszczek mieć będę )- oczywiście tak sobie tylko żartuję, bo wolałabym zmarszczki z uśmiechu, niż ich brak z jego braku