Kącik dla płaczących - czyli kiedy dopada nas ten gorszy dzień.... - Netkobiety.pl

Dziewczyny nie dawajcie się tym dołkom. Wiem, wiem że to nie takie proste jak się mówi ale szpadel w dłoń i zakopujemy
nell to czajenie się nie tylko Ciebie rozbraja ale takie są niestety etapy poznawania się. Ja właśnie to przechodzę i po paru takich spotkaniach się zraziłam, ale szybko mi przeszło. Zdałam sobie sprawę, że przecież nie ma ideałów i nie mogę skreślać każdego. Czekam dalej na rozwinięcie sytuacji, może coś ruszy z miejsca, może moje uprzedzenia są tylko moim wymysłem z którym muszę walczyć sam na sam.

Dziewczyny nie poddawajcie się! Trzeba iść do przodu, chwycić wiatr w żagle i żyć.

je tez placze....czasem lzy leca bez opanowania...najgozej jak mnie dopadnie w miejscach publicznych,kilka miesiecy temu zakonczylam dlugi zwiazek,na poczatku bylo nawet dobrze nie mialam atakow placzu,obecnie jednak nie moge sobie z tym poradzic,budze sie rano i chce mi sie plakac...do tego ten okropny niepokoj wewnetrzny.....czy to normalne? czuje ze zaraz oszaleje! zastanawiam sie nad srodkami uspokajajacymi...

oj ciezko,ja niestety kochalam za bardzo oj za bardzo,to byla taka hustawka emocji raz rajskie ogrody....raz piekielne rozdarcie,
krecilam sie wokolo przez dlugi czas,najgorsze jest to,iz nie mam z kim pogadac wyzalic sie,bo cale moje wczesniejsze zycie skoncentrowane bylo na Nim eh....
i ta przekleta obawa,ze sobie nie poradze...mam ciezka sytuacje ekonomiczna i zero wsparcie w rodzinie...jestem totalnie sama....nie mam juz sily...mimo to wierze,ze kiedys bedzie lepiej,bo musi,teraz przynajmniej zrozumialam swoje bledy...
rybko zobaczysz ulozy sie wiem,ze to brzmi banalnie ale tak bedzie...musimy sobie pomagac...dobrze,ze istniej to forum,mozliwosc wyrzucenia smutkow pomaga troszke.

dziekuje... lepiej bedzie z czasem,goraco w to wierze!
mam za duzo wolnego czasu....dzisiaj caly dzien spedzialam przed pc,to pozwala mi zajac umysl,w przeciwnym razie pojawiaja sie ciagle te same natretne mysli...
moj umysl stal sie moim wrogiem...
Ty masz dzieciatko,masz dla kogo zyc...

Witajcie.
Mam synka ambra676 którego porzuciła jego własna matka. Wylewam tu swój żal, bo żadnego dziecka nie powinno spotykać takie zło. Warto dla niego żyć. Warto dla niego walczyć i wyrzekać się wszystkiego. To złote, kochane i mądre dziecko. Dziś został u babci, dlatego czuję pustkę w domu.

Opisywałem swoją historię na forum Babyboom pod tym samym nickiem. Zapraszam jęsli macie tyle tego czasu. A słowem ... szkoda że nie wiedziałem, że tak dokucza wam nadmiar wolnego czasu. Może byśmy poGGadali.

Obiecuję Wam, że rano się przywitam. Może nie koniecznie tutaj na kompie, bo nie wiem jak szybko się zbiorę do pracy, ale w myślach wypowiem wasze nicki.
Pozdrawiam.

dzisiaj rano obudzilam sie w dobrym nastroju od jakiegos czasu mi sie to nie zdarzalo....to dobry znak,trzeba czasu aby rany i rozczarowania nie tkwily juz tak zywo w umysle...czasu i czasu...
the devil staraj sie nie myslec o tym,co i z jakich powodow matka biologiczna Twojego dziecka Was opuscia,wiem ze to trudne ale to bledne kolo...najwazniejsze abys je kochal i okazywal milosc,ja mam tylko mame i niestety nawet ona nie potrafila dac mi milosci,na sama mysl lzy mi do oczu naplywaja
ale trzeba z tym zyc i wierze,ze bedzie dobrze musze tylko nad soba pracowac
pozdrawiam i dziekuje

Nie ma co płakać nowa88. Wiem, że to problemy dnia codziennego i w żaden sposób ich nie unikniemy. Tak to już jest, że nie ma ludzi, którzy ich nie mają. Praca ... oczywiście problem to jest ... ale trzeba walczyć by coś wywalczyć.

ambra676 - ja się cieszę, że minął mój koszmar. Mam tylko żal o to, że porzuciła dziecko. A Tobie współczuję, jeśli nie doświadczasz nawet miłości matki. Cóż .. musisz zadbać o to, bo ktoś pokochał Cie w życiu tak, by wypełnić wszystkie Twoje dotychczasowe braki. Wiem, że to nie jest łatwe.
Nie wiem w jakim wieku jesteś, ale w tej kwestii każdy ma swoją szansę. Ty na pewno też. Szukaj wiec miłości ambra676, zniknie Twój dotychczasowy nastrój i przyjdzie lepszy czas. Szukaj - bo szkoda Twoich łez.

Ela B. - w każdym związku następuje kryzys. Prędzej czy później. Gdybyś opowiedziała to psychologowi - poradziłby Ci, byś starała się zmienić coś w związku. Co ? I oto jest pytanie ...
Tego nie można powiedzieć w dwóch słowach, bo my tu nie wiemy jak żyjecie ... jakie macie przyzwyczajenia ... nawyki. Ale niewątpliwie musisz poszukać rozwiązania w postaci zmian - które was oboje zafascynują.
Jedna z przyczyn takich kryzysów - to osobiste problemy ( często zawodowe) jednego z partnerów. Staraj się rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać ....
O innych przyczynach nie chcę pisać, by nie być "złym prorokiem".

I jeszcze jedno. Może powinnaś zmienić sposób przejawiania smutku ... pomyśl o tym, a jednocześnie okazywać mniej smutków. Lepiej jak wpadniesz tu do nas na listę i opowiesz co Cie boli. Tu przynajmniej nikt Cie nie wygoni. Znajdą się tacy, którzy wysłuchają i poradzą.
Jeśli to związek wartościowy, obiecujący i wypełniony miłością pomimo tych problemów - to broń tego za wszelką cenę. Bo warto ....

Smutne. Ale obecność na tym forum powinna bardzo Ci pomóc. Czas leczy wszystkie rany.
Jeśli znalazłaś tą siłę - to nic więcej nie trzeba by wrócić do normalnego stanu.
Dobrze, że masz świadomość, że cala krzywda którą sobie wyrządziłaś - to zasługa Twoich decyzji ...
Ale pragnienie miłości - i pojawienie się nagłej szansy - jest dla nas znakiem, że podążamy drogą z której nie można zawrócić. Takie ślepe podążanie - wyprowadziło już "w pole" - nie jednego z nas i nie jedną z was.
Współczuję. Ale wierzę, że doczekam dnia, kiedy będziesz pisała - radosne listy przepełnione oznakami własnego szczęścia ....

Dzisiaj też zaświeciły mi się łezki w oczach ale od płaczu w ostateczności się powstrzymałam. Eh...

hej wszystkim:)
mogę się dołączyć?:(
dziś mam jakis gorszy dzień-od samego rana:(
najchętniej bym sobie popłakała ale na razie nie mogę:( bo mój synek by też posmutniał...
więc płacz zostawię na później...:(

pozdrawiam

nie wiem co się dzieje ale ja dziś też mam płaczliwy dzień. Nie mam faceta, pracy... Najbardziej dobija mnie kwestia pracy - zadaje sobie pytanie po co wogole studiowałam ... masakra..... mam już dość!!!!
<płacz>

witajcie, czas dołączyć do roniących łzy..

ja już coraz mniej płacze, prawie wcale w ostatnich dniach....... nigdy nie myślałam, że ze mnie taka ckliwa i wrażliwa baba co wypłakuje się w poduszki, ehhh
czasem zdarzało mi się uronić łze z wzruszenia nad cierpieniem zwierząt, czy tez z stresu, ale to co się ze mną działo w przeciągu ostatniego pół roku to dla mnie nowośc

problemy w domu i problemy sercowe spowodowały, że kumulujący się we mnie stres, ból, cierpienie wpierw dawało mi po serduchu, waliło jak oszalałe, robiłam się jakaś roztrzesiona i bum! łzy, płacz, łkanie... tylko tak mogłam się rozładowąc z tej bezsilności nad sytuacją

i co jeszcze zaobserwowałam, moja wrazliwosc emocjonalna sprawiła, że kiedy facet mój mnie ranił, ja niby taka silna, zołzowata i majaca co powiedziec, nie mogłam nic z siebie wydusic bo za gardło mi sciskalo i blokada! a do płaczu wtedy blisko.... i jak tu w takich momantach nagadac facetowi do rozumu, gdy się milczy do słuchawki obecnosc w 4 oczy była nieco latwiejsza, bo wystarczyło iż stanełam do niego tyłem, ochlonełam chwile i przechodziło, WKURZA MNIE TO bo nie lubie siebie takiej, nie znałam sie z strony płaczliwej.. wystaczyło, ze jestem zraniona i cos mnie boli emocjonalnie, wtedy jak mama, przyjaciolka, facet by sie mnie o to zapytali, to koniec... rozklejam sie

The Devil dzieki, że uważasz moje zachowania jako normalne bo czasem watpie w to, że ze mna wszystko w porzadku jestem skomplikowana i pokręcona emocjonalnie, ale chyba każdy człowiek ma jakiś swój bagaż doświadczen, który wpływa na jego potrzegania świata, samego siebie i to co ma "w głowie".

TRACĄC ROZUM

Wyrywa się z piersi biciem nieokiełznanym,
Wali nachalnie jakby do drzwi świadomości,
Ulecieć jak ptak próbuje szukając wolności,
Niepokój pod postacią szaleństwa.

Przyparty do piersi ciężarem goryczy,
Przygnieciony żalem i zmartwieniami,
Ściska za gardło aż do zmysłów utraty,
Niepokój pod postacią szaleństwa.

Paraliżuje rozum zabijając nadzieje,
Ból bezradności przenika po ciele,
Wykrzywia twarz ściskając ją za nerwy,
Niepokój pod postacią szaleństwa.

Wypalone z życia puste spojrzenie,
Nie jest w stanie pohamować łez,
Płyną jedna za drugą zamazując rzeczywistość,
Niepokój pod postacią szaleństwa.

Chyba każdy płaczliwy wie o czym tu pisałam Czasem zdarzy mi się cos naskrobać

I znowu psycha klęka... Jestem sama, samotna, zraniona i nie umiejąca przestać kochać. Buuuuuuu!!!!
A myślałam że mi się udało, że pokonałam siebie. Teraz patrzę przez mgłę, łzami dosoliłam sobie dzisiaj zupę. Zaczyna mnie boleć życie, i co najgorsze - mam już go dosyć.

Właśnie najgorzej jest się pozbierać do kupy. W takich chwilach jak dzisiaj to nawet na komedii będę płakać więc nawet nie podchodzę do tematu. Może jutro będzie lepiej...

Mirella.... wiesz chyba to dzisiejszy klimat i pogoda...... bo ja tez mam strasznego doła i nagle emocje przygnebienia, smutku, rozpaczy nad utracana miloscia powrociły
doskonale Cie rozumiem..... i te łzy spadające z oczu, zawsze wtedy pochylam sie nad podłogą i tylko widzę jak one spadają i oddalają się, upadając na ziemie ;( bo mam dosc wycierania polików...
samotnosc jest straszna

No właśnie tak to już jest - wczoraj Ja Ciebie, dzisiaj Ty mnie stawiasz do pionu a jutro przyłączy ktoś trzeci i tak w kółko. Chwila nieuwagi i wpadłam w dół z którego nawet czubek głowy  mi nie wystaje. Chyba natłok zajęć, za dużo na głowie w tygodniu a weekend w samotności - znamy współwinnego. A główny winowajca który ma na koncie moje złamane serce pewnie bawi się na całego. Nie ogarniam dzisiaj niczego....

Ja ryczę przed lustrem i nie wiem czemu. Może na opamiętanie, że z rykiem mi nie do twarzy, a czasem mam tak jak ty, klęczę i ryczę aż czasem brak mi tchu.
Uwielbiam czytać wiersze Kofty i dzisiaj ten jeden dał mi otuchę ale też dobił mnie totalnie.

Najpiękniejsze są miłości, których nie ma
Które jutro może przyjdą albo nie
Najpiękniejsze są miłości, których nie ma
Światło z nieba nie wiadomo jak i gdzie

Najpiękniejsze są miłości niewiadome
Nie wiadomo kiedy, gdzie, dlaczego, jak
Niewiadome może wyjść zza rogu domu
Więc się nie zdziw, kiedy ciebie porwie wiatr

I jak długo jeszcze będziesz na nią czekał
może tydzień, może miesiąc, może więcej
Wszystko jedno co się stanie, najpiękniejsze jest czekanie
Uwierz w prawdę wyśpiewaną w tej piosence

Tylko kiedyś, może jutro, może dalej
Coś się zmieni, może ci przybędzie lat
I obejrzysz się przez ramię, powiesz że piosenka kłamie
Mówi pamięć, że nieprawda że jest tak

Najpiękniejsze są miłości, które były
Są jak stare wino kiedy płynie czas
Najpiękniejsze są miłości, które były
Taka chwila przyjdzie na każdego z nas

Najpiękniejsze są miłości przedawnione
Dnia któregoś stwierdzisz taki prosty fakt
Może trochę brak Ci siły, może świat nie taki miły
I już nie chcesz by cie porwał wiatr

no własnie, wiecie.... to jest jedna z nielicznych rzeczy, ktora jest jak orzezwiajacy prysznic: myśl, ze oni przeciez nie rozmyslaja o nas, nie zastanawiaja sie, nie cierpia, nie przejmuja sie, zajeci swoim zyciem, sprawami, cieszeniem sie wolnoscią, gapia się pewnie teraz w Tv smiejac się, lub bawią się w najlepsze a my poddawajac sie smutkowi, dołkowi dajemy im wygrac, byc gora w tej sytuacji! a tak nie powinno byc! to mnie otrzezwia, choc troche bynajmniej

Samotnośc jest straszna ja mam 22 lata i nie mam chłopaka ani znajomych na dodatek jestem jedynaczką mam okropnego Tatę wogóle nie mam z kim rozmawiac nie pracuje nie ucze się bo taki matoł jak ja po co się ma uczyc dla kogo jestem gorszym społeczeństwe nie mam nawet z kimś wyjśc gdzieś gdziekolwiek a najgorsze są wieczory i kompletnie sobie z tym nie radze!!!!! pomocy!!!!!

mirella ... moze jak bysmy uzyli tego gg ... to jeszcze inne wspolne rzeczy by sie znalazły ....

Nienawidzę ludzi! Nienawidzę tego  świata! Chcę umrzeć, naprawdę mam już dość tego
Od jakichś dwóch miesięcy nie mam życia. Nie jestem zbytnio urodziwa, a raczej jestem BRZYDKA. I z tego powodu spotykają mnie ostatnio same przykrości. Co chwila mnie ktoś zaczepia na ulicy, śmieją się ze mnie, popychają. Myślałam, że mam ten etap za sobą. Kiedyś o siebie nie dbałam to rozumiem. Ale w ciągu dwóch lat zmieniłam w sobie full rzeczy, zmieniłam się diametralnie. Miałam spokój przez jakiś czas, aż tu nagle wróciło to do mnie jak bumerang. Nie mogę się uczyć, nic. Cały czas mi grają w uszach te słowa pogardy, widzę te ich miny, słyszę ich śmiech. Boję się chodzić ulicą, po uczelni. Jak idę ulicą i mam przed sobą grupkę młodych ludzi to przechodzę na drugą stronę ulicy. Doszło do tego, że jak widzę że ktoś się śmieje od razu zakładam, że ze mnie. Pewnie to w małym stopniu przewrażliwienie, ale nie wymyślam sobie, bo niektórzy w twarz rzucają mi obelgami i śmieją się.
Nie wiem co mogę jeszcze zrobić, żeby mi dali spokój Moim marzeniem jest znaleźć w sobie odwagę i odejść stąd. Ale wcześniej chciałabym dotrzeć do tych wszystkich osób, które mnie oceniły po opakowaniu, które sprawiły mi ból, żeby mieli mnie na sumieniu!!! Żeby do końca życia męczyli się z tym, że przez nich tak cierpię i chcę się zabić
proszę powiedź mi co zrobić. Mam sobie kupić maskę na twarz? Nie wiem już. Przecież ja sobie nie wybrałam takiej twarzy. Na dniach zaczynam pracę w sklepie spożywczym. Boję się, boję się tego. Zawsze jest pełno młodych, pijanych. Pewnie się poryczę i będę musiała zmyślać przed szefową, że te łzy to alergia czy coś Boję się też, że w końcu nie wytrzymam i rzucę się na kogoś. Czasami mam ochotę przywalić takiej osobie! Myślę, że połamanie nosa sprawiłoby mi wielką radość. Ale jakby sprawa się rozeszła to wszyscy by się ze mnie śmiali, jeszcze bardziej.
Wczoraj pojechałam na koncert, tak się na niego cieszyłam. A przepłakałam większość koncertu i jeszcze koleżanka się na mnie obraziła, bo nie chciałam jej powiedzieć co mi
A najgorsze jest to, że rodzona matka także często mnie obraża, nazywa czarownicą, wstręciuchą. Mój brat także się ze mnie śmieje, że jestem brzydka

Wątpisz tzn? Myślisz, że sobie to zmyśliłam???
A co mi da znalezienie w sobie coś ładnego? Skoro i tak dalej będą się ze mnie śmiali, pokazywali palcami?

Mam tak samo.

Sa dni ze najchetniej zasnelabym na kilka dni i obudzila sie jak juz minie ten tzw"dol".

Nieraz udaje mi sie przeszkodzic sobie w dolowaniu sie i znalezc jakies zajecie, ale to bardzo rzadko.

Chyba zycie juz takie jest, mimo tego co nas dreczy i doluje, musimy stawiac temu czola i isc do przodu.Cieszyc sie kazdym dniem i malymi rzeczami-czasami to sie udaje, czasami jest gorzej, ale uwazam ze warto probowac i staram sie sama tak robic.
Bo czujemy tak, jak myslimy im wiecej myslisz o smutku, samotnosci i przykrych rzeczach, tak samo sie czujesz-beznadziejnie.

poza tym zawsze mozna TU napisac i zawsze ktos sie znajdzie, kto doda otuchy

pozdrawiam dobre ludki :]

Witam wszystkich i ja dolanczam do Was!!! Mam taki zal od samego rana dusze w sobie i wiem ze do wieczora pewnie nie wytrzymam i wybuchne placzem...MIRELLA  nie tylko Ty odczuwasz samotnosc, ja tez...Wszystko mam pod gorke, ciagle zle sie dzieje,kazdy mowi: kiedys sie slonko usmiechnie,ale kiedy? -dobre pytanie. Cale zycie czlowiek krzyz dzwiga az w koncu juz nie daje rady, wymieka.Ciesze sie ze dolaczylam do tego portalu,przynajmnie z kims mozna popisac, wyzalic sie.Jestem w totalnej rozsypce!!!

Słuchajcie, każdy z nas ma gorsze dni. Ja wczoraj poryczałam a dzisiaj nie mówię że jest bosko ale jest lepiej. Jestem po rozstaniu dwa lata i dalej potrafię uronić łzę. Nie da się zapomnieć, trzeba umieć z tym żyć. Widzicie, każdy z nas umie chodzić a mimo to czasem się potyka a nawet upada. W uczuciach jest to samo.

smieszka, lenkax czekoladka Dołki są po to żeby z nich wychodzić. Wiem że czasem brak już tchu a kolana bolą od ciągłego podnoszenia się, ale kto jak nie my damy radę.

witajcie kochane ja też tak mam że nieraz ryczeć mi się chce. Też jestem samotna i już tym jestem doszczętnie zmęczona. Przed rodziną udaję że wszystko w porządku, w pracy też. Tylko że ludzie widzą we mnie ten smutek.
Najgorzej jest właśnie jak wracam do domu i dopada mnie taka pustka, bezsilność, wtedy łzy cisną się do oczu. ale powstrzymuję się przed rodziną. Nie mam siły im opowiadać jak bardzo nie podoba mi się moje życie.
Najbardziej brakuje mi faceta, miłości, bliskości. Ale również przyjaciół, kontakty się bardzo rozluźniły, każdy już poszedł w swoją stronę i tylko spotykamy się raz na jakiś czas, a ja potrzebuję być z kimś na stałe. Bardzo tego potrzebuję.

Mirelka ma racje, ja dodam tylko od siebie, moze poszukaj wsrod starych a moze nowych znajomych jakiejs przyjaciolki, z kims kto wyslucha cie osobiscie, z kim moglabys isc na spacer, czy nawet poplakac sie przy niej.......
wiem, ze takie babskie wsparcie pomaga...
a jak cos zawsze mozesz tu pisac
anuz znajdziesz tu kumpele na spacery, poszukaj na spolecznosciowym moze ktos jest z twojej okolicy
glowa do gory <przytulam>

i dobranoc, spokojnej nocy

Niobe ja też mam te gorsze dni w których zastanawiam się po co żyję. Ostatnio zrobiłam sobie w głowie taki bilans mojego życia i się przeraziłam. Ja, jako pierwsza spośród moich znajomych a nawet od mojej starszej siostry, zamieszkałam z facetem. Pierwsza z nich wiedziałam jak to jest dzielić z kimś wspólne życie, pierwsze kłótnie o porozrzucane skarpetki, pierwsze wspólne remonty, wyjazdy na wakacje za nasze wspólne pieniądze, zakupy "dla domu", docieranie się... To ja miałam więcej do powiedzenia od nich w tej materii bo wiedziałam jak to wygląda praktycznie. Miałam wszystko kiedy one dopiero co próbowały poskładać sobie życie.
Teraz życie zmieniło kolejność. To one mają to wszystko co ja miałam kiedyś, a mnie zostało tylko wspomnienie. Ja pierwsza miałam otwartą furtkę do wyjścia za mąż a teraz jako jedyna z nich go nie mam.

Dobrze że szukasz kogoś i dobrze że nie na siłę. Ja przestałam szukać kogokolwiek, nie chce mi się po prostu poznawać nowych ludzi a potem weryfikować ich podejście do życia. Ale też tak jak Ty powtarzam sobie że dam sobie radę. W końcu kiedyś musi się udać.
Trzymam za nas kciuki :*

Wiem, że jestem młoda ale życie już zdążyło mi nieźle dokopać i teraz jest w miare ok w porówaniu z tym , co przeżywałam 2 lata temu. Wiem jakie życie potrafi byc straszne i nieprzewidywalne i że wszystko może runąć w którkim czasie.
Rzadko sie modle, ale jeśli już to prosze Boga by dał mi siłe do walki z rzeczywistością, bo nieraz czuje sie przytłoczona a los nie jest dla mnie szczególnie łaskawy i hojny ( i nie myśle tylko o miłości a ogólnie, globalnie o wszystkich aspektach mojego życia).
Chyba jedyną słuszna  metodą (dla mnie) by przeżyć to życie i nie zwariować bedzie przestasć brac otaczającą mnie rzeczywistość na poważnie i żyć tym co dzień przyniesie.
Brzmi to jakbym straciła nadzieje i tak jest , dlatego czasem marze ze zasypiam i już sie nie budze.
Ale spokojnie nie mam (jeszcze) poważnych planów związanych z samobójstwem, bo jeszcze to moje doczesne, nieszczesne życie ma kilka interesujących i nie zbadanych przeze mnie aspektów (wiec czasem bedzie interesująco) ale jedno jest pewne- KONIEC Z TRAKTOWANIEM ŻYCIA, RZECZYWISTOŚCI POWAŻNIE, bo od tego jedynie psyche siada.

Dzisiaj chyba sięgnę dna. Jestem w totalnej ciemnej dupie emocjonalnej. Problemy się nawarstwiają, a do tego muszę jeszcze znosić samą siebie. Znowu chce mi się ryczeć. Chcę zamknąć oczy i się więcej nie obudzić, wyłączyć telefon, zamknąć się na 4 spusty i zostać sam na sam z tym co mam albo raczej z tym czego mi brak. Nie chcę mieć tych lepszych dni bo potem wiem że może być tylko gorzej.