Kącik dla płaczących - czyli kiedy dopada nas ten gorszy dzień.... - Netkobiety.pl

I ja dorzucam od siebie zyczenia z okazji tego swieta i tym samym zycze, by wszelkie umiejscowione na kazdym szczeblu forum problemy,pytania znalazly swoje odpowiedzi,wlasciwe rozwiazania wedlug Waszych oczekiwan

A widzisz Lidko;)oby tak dalej.zawsze po deszczu wychodzi slonce;)

Bardzo mi smutno

Doris czemu jesteś smutna ?  Uśmiechnij się do mnie

Znowu siadam w kącie i płaczę. Dlaczego tak często dopada mnie to uczucie beznadziei?? Dlaczego moje życie musi tak wyglądać? Obwiniam siebie o to wszystko co mnie spotkało, o to że nie umiałam podjąć racjonalnych wyborów, o to że znów jestem sama, że życie daje mi w dupę a ja nie umiem mu oddać. Upadam i nie mam ochoty wstać. Nie mam ochoty żyć.
Rano myślałam że mam jeszcze tyle do zrobienia; obrona pracy, umeblowanie mieszkania a teraz mam to gdzieś. To wszystko nie da mi szczęścia. Może w małej części spełnienie siebie - ale to nie to samo. Nie mam już siły...

Kurcze, powiem Wam ze ta hustawka jest nie do zniesienia. W pracy jest super, nie mysle, mam troche zajec i potrafie sie na czyms skupic. A w domu... albo spie, albo placze i tak na zmiane. Dopadlo mnie pare dni temu i az boje sie wracac do domu. Zobacze jak bedzie dzisiaj, moze uda sie nie uronic dzisiaj lezki...

Slavek teraz rozumiem Twoje oburzenie ale mysle ze tutaj zadna z nas tak nie mysli;) fajnie ze jest tu mezczyzna bo meskie porady przeciez rowniez sa w cenie szczegolnie jesli chodzi o mezczyzn;)

Witam
Nie czytałam wątku ale jestem samotna całe życie. Niby sporo ludzi koło mnie ale... Życie boli. Dzisiejszy dzień załamał mnie, coś się załamało a ja chyba szukam gdzieś pomocy. Mam świadomość, ze takie szukanie to ułuda. Niby mamy większy dostęp do ludzi ale jesteśmy coraz bardziej samotni i to nawet w związkach.
Ja nie czuje się kochana a chyba głównie jako ..... osoba do tego, żeby ktoś nie czuł się samotny.
Dzisiaj mieliśmy się spotkać a ja czułam, że jak przyjedzie, będę czuła się jak kobieta na seks, lalka do towarzystwa.
Obraził się bo powiedziałam to a potem napisałam smsa, że nie chcę czuć się jak zapychacz wolnego czasu.
Przez kilka godzin nie mam żadnego telefonu, smsa. Czyli potwierdził tylko to co czułam.
Przykre to bo zaufałam i wyglądało to na coś poważnego ale jednak źle to odczytałam.
Mój facet żyje jeszcze chyba wspomnieniami zmarłej żony a ja głupia chociaż miałam świadomość, że nie będzie łatwo poddawałam się temu wszystkiemu.
Ogólnie to chyba mam jakiś defekt i nie umie czuć się kochana, to jakbym umarła za życia.
Siedzę i płaczę i znowu zaczęłam brać leki na depresję.
Po co mi to wszystko? Po co męczyć się? Po co?
Jestem dojrzałą kobietą i nie powinnam sama doprowadzać się do takiego stanu. Tym bardziej, że nie chciałabym, żeby mnie taką widziała mnie moja córka.
Ciężko mi i wiem, że będę musiała poradzić sobie sama, kolejny raz muszę poradzić sobie.
Joz nie chcę ran i nie chcę podejmować prób. Teraz muszę stanąć na nogi, podleczyć się i jakoś egzystować.
Tyle mojego co sobie po marudzę tu.

Sylwia napisalas ze tu zadna tak nie mysli . I tu sie mylisz jedna  mysli

ja też mam takie huśtawki nastrojów...wiem i rozumiem Cię jakie to jest niszczące...

Nie milcz,  a rady zawsze można dac.

to wszystko ladnie brzmi ale jak bys sie czula gdyby ktos bez powodu Cie obrazil . Ta to jest tutaj  smiala sie tylko tamte 3 byly gorsze ale to boli

chciałabym wyjść wieczorem, do teatru, kina, na spacer, porozmawiać, może jakieś tańce w weekend? Jest mi źle, zostałam odrzucona przez mężczyznę. Mieszkam sama a ostatnio wieczorami rozmawiam tylko z kotem. Większość znajomych ma rodziny a ja 33 lata
Kobiety, kto się dołączy w Warszawie?

dobranoc

karolinko do rozmow dolacze chetnie. Co  sie stalo Mirella?

Antydepresanty? Może to jest myśl - sztucnie wywołany dobry nastrój i pozytywne myślenie przełożą się na nasze zachowanie, a to na pozytywne wydarzenia... Próbowałam już kilkakkrotnie, nie chcę znów, ale może będę musiała....

Jestem wrakiem człowieka. Czuję cały czas znużenie, niechęć do życia... Dzisiaj w kościele myślałam o tym, że wszystko to co piękne w jest już za mną. Tyle wspaniałych chwil, tyle doświadczeń. Czas zabrał mi to wszystko. Nie wiem jak dalej żyć, zgubiłam jego smak i radość.

Hmmmm nie wiem od czego zacząć....
Jestem tutaj pierwszy raz, ale pewnie nie ostatni...
Trochę to dla mnie trudne, a nawet bardziej niż trochę...
Nie umiem się odnaleźć w swoim świecie od momentu kiedy skończył się mój 5-letni związek (zostałam zdradzona). Minął już prawie rok a ja nadal nie potrafię sobie poradzić z tym. Nie umiem się otworzyć na nowe znajomości, wydaje mi się że nie zakocham się już nigdy. Jest mi źle ponieważ moja młodsza siostra w kwietniu wychodzi za mąż, spodziewa się dziecka - cieszę się jej szczęściem, ale coraz częściej myślę, że mnie to nigdy nie spotka i już zawsze będę sama...

Slavek wiem, że jesteśmy tutaj by się wzajemnie wspierać, ale Ja nawet nie wiem jakiego wsparcia potrzebuję. Straciłam kogoś kogo kochałam całym sercem, kogoś, komu nie dałam szansy naprawienia błędu. Mam tak okropne wyrzuty sumienia, że umieram od środka. Mijają dwa lata a ze mną jest coraz gorzej. Nigdy nie brałam żadnych leków, zawsze z dołków i depresji wychodziłam sama i mam nadzieję że teraz będzie tak samo. Moje uczucie beznadziejności niszczy wszystko w okół...

_Iczka Głupio mi ciebie pocieszać bo sama jestem w dołku, ale zawsze trzeba wierzyć. Ja mimo to że jest mi beznadziejnie wierzę że los się do mnie uśmiechnie. Nie wiem ile to potrwa, ale mam nadzieję że dotrzymam czego i tobie życzę.

mozesz na mnie liczyc

To nie tak do końca że cierpię od dwóch lat.  Cierpię od paru miesięcy bo zrozumiałam (niestety za późno), kto jest lub był w moim życiu najważniejszy. Kochałam i kocham cały czas. Co jakiś czas usypiałam tą miłość, ale ona ciągle we mnie była i jest obecna do dzisiaj i obawiam się tak jak Ty i wiele innych osób na tym forum, że to się nie skończy.
Będziesz świadkową na ślubie swojej siostry więc to nie byle co. Wiem że nie będzie ci łatwo ale ciesz się jej szczęściem a do Ciebie na pewno też się uśmiechnie. Kiedyś musi być lepiej...

skoro zrobilas to bolesnie i sama  to przyznajesz to raczej nie da sie nic zrobic . Pewnych czynow slow po czasie nie da sie zapomnieć . Ile to juz czasu minelo?

Teraz chodzi o dość świeżą znajomość, jakiś miesiąc się spotykamy. Na początku mi nie zależało, miałam w głowie jeszcze byłego. Byłam arogancka, krytykująca i nie dziwię się, że odpuścił. Potem coś się zmeniło we mnie... Teraz próbuję go ponownie do siebie przekonać, ale on prawie nie daje mi szansy. Spotykamy się, ale jest raczej obojętny, zdystansowany, bardzo mało w nim inicjatywy...

Przeprosiłam i robię wszystko, by mi znów zaufał. Nie działa, on nie chce dać temu szansy. Ciężko mi, bo tym razem wiem, że to w 100% moja wina, ale muszę odpuścić, sama nie dam rady tego ciągnąć. Ja jestem nieprzywidywalna, bardzo emocjonalna, teraz się wyciszyłam, ale nie dziwię się, że on boi się kolejnego szału i woli nie ryzykować. Trochę się dziś lepiej czuję, dlatego nawet żartuję odrobinę na ten temat, ale generalnie jest niewesoło...

Dziś mam ochote sie wyżalić i wypłakać.
Jako singielka dzielnie walcze z sammotnością, jestem otwarta na nowe znajomości (czytajcie- na nowych facetów).
Bóg mi świadkiem, że nie wymagam wiele, ale ciąży na mnie jakieś fatum- poznaje samych dziwaków, wylęknionych lub bedących w związku ( moja ostatnia znajomość- jestem prawie na 100% pewna, że miał dziewczyne).
Zaczynam powoli tracić nadzieje i coraz częściej dopada mnie myśl, że bede sama do końca swoich dni, że nigdy nie założe rodziny itd...
Zresztą to fatum wisi nad cały moim życiem, bo od prawie 3 lat moje życie to porażka ale staram sie o tym nie mysleć, bo to też do niczego dobrego nie prowadzi.
Staram sie je zmienić, poprawić ale jakoś mi to nie wychodzi.
Mówi sie, że mam w życiu "lata tłuste i lata chude" , w moim przypadku to już są lata anorektyczne, bo mimo starań bardzo niewiele udał mi sie zrobić.

Jest jeden plus- nie poddaje sie. Jest we mnie jakaś głupia uparta wiara, która każe mi starac sie na przekór rzeczywistości.

Niobe to nie zupelnie tak . Owszem sa dranie ale sa tez tacy ktorzy placza gdy dziewczyna zostawi blagaja by  zostala i prosze nie dawaj wszystkich do jednego worka

witaj Angella . Nie probuje Cie przekonac ze jestem inny pisze to co czuje bez potrzeby poklasku . Milo by bylo znalezc przyjazna dusze tutaj . Nam juz kilka Pan  z  ktorymi pisze tutaj i jest super . Mam  nadzieje ze kiedys uznasz ze nie jestem zly

mozesz nie wierzyć ale to ten co  miedzy jego postami  jestes teraz

Witajcie;)to prawda co pisze slavek.Rzeczywiscie sa tez mezczyzni ktorzy placza a nawet klekaja na kolana z prosba aby z nimi zostac ale uwazam ze to sa wyjatki.Ale napewno istnieja;)ja osobiscie trafilam na takiego mezczyzne i mojej siostrze rowniez sie taki trafil.Nie wszyscy sa zli i ja zawsze bede tak uwazac poniewaz znam wielu naprawde wspanialych mezczyzn chociaz niestety sa oni dla mnie niedostepni:(ale wierze ze jakis dostepny wejdzie w moja droge:)A wtedy napewno go nie wypuszcze:D

ja w mojej bylej zakochalem sie jak tylko pierwszy raz zobaczylem . Napewno powiesz ze jestem glupi ale nie umiem kochac sie dla prostu . Ja musze  kochac zeby isc d
o lozka

Ja wcale nie powiedziałam, że jesteś zły bo uważam i mimo wszystko wierzę, że nie ma ludzi tylko złych lub dobrych.  W każdym człowieku, nawet w tym, który wydaje się dla nas zły, można odnaleźć coś dobrego uważam, że jedni mają w sobie więcej dobrych cech a inni mniej. Ja nigdy nie starałam się grupować ludzi na dobrych i złych.

to tak jak ja już wydaje mi się, że będzie ok, nie będę myśleć o tym co mnie tak boli o tym, że zostałam sama, że będę silna i dam sobie radę z tym wszystkim ale nie potrafię powracają wspomnienia i łzy same spływają mi z oczu jestem bezradna, nie mam w sobie już siły. Jak już wrócisz od tego specjalisty to proszę napisz jak było, może i mi będzie trochę lżej na duszy