molestowanie. - Netkobiety.pl

Dziękuje za słowa otuchy. Wiem jestem silna. Raz jest dobrze raz źle ale daje sobie radę. Cieszy mnie to że czasem spotykam na swojej drodze życzliwych ludzi. Ale chyba nie jestem gotowa na kolejna rozmowę z psychologiem. Chciałabym zapomnieć. . .

Racja to po prostu się wydarzyło. Nikt i nic tego nie zmieni. Czasem mam taką myśl że gdybym powiedziała wcześniej rodzicom to ten koszmar szybciej by się skończył. Ale nie zrobiłam tego.

Gabi to jest mój numer gg napisz do mnie to jakoś sie zgadamy 6317654

Tak czytam i widzę ,że nie jestem sama. A przynajmniej w pewnym sensie.
Najgorsze jest to ,że nie potrafię okazać uczuć nikomu. Do niedawna sądziłam,że mam taką nieufną naturę. Jednak to typowa blokada przed ludźmi , a zwłaszcza mężczyznami, nawet tymi na których mi zależało. Nie pozwalałam się im nawet przytulić, a niewinny buziak z zaskoczenia był dla mnie czymś niewyobrażalnie okropnym, nietaktownym, złym itd. Ciągle czuje ten gniew, który wiele lat  temu wybuchł we mnie gdy broniłam się przed bratem ciotecznym. Byłam wtedy małym dzieckiem, nie potrafię stwierdzić ile miałam lat. Natychmiast, zapomniałam o tym, pamiętałam tylko parę scen i to że wtedy się coś stało strasznego.. w snach często pojawiał się w czarnych barwach pokój w którym zrobił mi krzywdę i zawsze się go bałam , dopiero niedawno wszystko sobie przypomniałam..i zrozumiałam ,że to przez niego jestem samotna.

Bardzo dziękuję za odpowiedź. Jest mi trochę lepiej, ponieważ całkiem niedawno poznałam prawdę i miałam lekkie wątpliwości.. mówiłam sobie że to niemożliwe żeby ta chwila grozy w dzieciństwie wywołała na tak długo tak poważny uraz na umyśle. Teraz wiem że to jednak prawda i podejmę jakieś działania aby wyleczyć się z tego. Wiedziałam od zawsze ,że jestem inna teraz już wiem co tą inność powodowało.
Dodam jeszcze ,że znajomi z otoczenia (nikt nie wie co się wydarzyło w moim życiu) wielokrotnie dziwili się dlaczego nie mam chłopaka, albo dlaczego nie chciałam się z kimś umówić. Nie jestem głupia, brzydka, nie mam żadnych problemów. Wszystko co mnie przekreśla to ten uraz , który na zawsze zmienił moje zachowanie. Byłam przekonana przez wiele lat ,że to jak się zachowuje jest normalne.
W jaki sposób walczyć? Nie wiem czy kiedykolwiek znajdę mężczyznę z którym będę mogła żyć normalnie. Nie wiem czy to zależy tylko ode mnie, spotkanie kogoś kto zaakceptuje moje dziwne zachowanie i będzie chciał mi pomóc stopniowo pozbyć się tych lęków i blokad. Na pewno sama też muszę sobie tłumaczyć ,że okazywanie czułości jest normalne , nie mogę się tego bać. Mówię tak jakbym była jakimś potworem bez uczuć, a tak nie jest. Chcę kochać i okazywać swoje uczucia, tylko nie mogę..
Wątpie w to Floorball, że ktoś taki się znajdzie tak jak w to ,że sama sobie z tym poradzę. Korzystasz z rad psychologa/psychoanalityka/psychiatry? Jakie działania sama podejmujesz? Cieszę się ,że znalazłam to miejsce.

Sama nie jesteś. Jest nas na świecie bardzo dużo, ale nie liczne znas decydują się na rozmowę o tym. To, ze przez pewien czas zapomniałaś o tym, to zupełnie normalne, ja również tak miałam. Nawet miałam wątpliwości czy przypadkiem tego wszystkiego sobie nie zmyśliłam..
To okropne co nam się stało, więc nasza podświadomość chce to wyżucić, niestety nie udaje się to jej na zawsze ..

Jesteś w stanie kochać i okazywać uczucia. Ale nie spiesz się. Naciskanie na siebie i Twoją emocjonalność może tylko pogorszyć sprawę. Powinnaś znaleźć kogoś, komu nie będzie się spieszyć do bliskości, kogoś kto zrozumie to, że nie zawsze masz ochotę na przytulenie. Jestem pewna, że po pewnym (niestety nie wiem jak długim) czasie będziesz wstanie okazywać uczucia, będziesz wstanie poczuć bliskość.

Dokładnie tak floorball : *!
Z każdym dniem będzie coraz lepiej. Przynajmniej musimy w to wierzyć!

Mnie też coś takiego spotkało - z chrzestnym. Wsadzał mi penisa między nogi lub prosił bym "ruszała skórką". Bałam się powiedzieć o tym komuś. Wiem, że zauważyła to ciocia, siostra mojej mamy. Przyjechała do nas na wakacje. Zauważyła jak wujek "poruszał'" się pod kołdrą, wyciągnęła go z łóżka. Nie robiła dużego krzyku, bo na tym materacu spał jeszcze mój kuzyn i kuzynka. Wujek oczywiście udawał, że go wyrwała ze snu i nie wie o co chodzi. Słyszałam jak ciocia powiedziała o tym mojej mamie "widziałam wyraźnie jak się poruszał pod kołdrą, zaobserwuj go i zrób coś z tym". Nie wiem co było dalej, nie kojarzę faktów, czy potem to się zdarzało. Na pewno to nie był jeden incydent. Miałam może 6 lat. Te momenty pamiętam jak "klatka stop".
Wiecie jaki jest paradoks? Ja to wyparłam z pamięci na tyle, że odwiedzałam wujka gdy potem się ożenił. I paradoksalnie on był jedyną osobą w rodzinie, która mi potrafiła powiedzieć - jesteś mądra, dasz radę, wierzę w ciebie. Takich słów nie usłyszałam od nikogo. Babcia zawsze mi mówiła - po co tam się pchasz jak nie dasz rady...
Po ukończeniu 25 lat zaczęłam upadać na zdrowiu psychicznym, miewałam stany załamania. Zaczęłam chodzić na psychoterapię. Ten psychoterapeuta sam to ze mnie wyciągnął. Wcześnie o tym nie rozmawiałam z nikim. powiedział mi, że świetnie to wyparłam z pamięci (nieświadomie). To była taka moja "samoobrona", bo łatwiej mojej głowie było o tym zapomnieć niż się zadręczać.
To odnosi skutki do dziś. Nigdy tego wujkowi nie powiedziałam, że pamiętam. jednak od czasu jak psychiatra wyrwał ze mnie ten problem - nie odwiedzam wujka, nie odbieram jego telefonów,

W sumie ja bardzo długo odwiedzałam mojego chrzestnego . Bardzo czesto do nas przyjeżdżali. Zachowywał się ba nadal się zachowuje jak gdyby nic sie nie stało.

Kurcze tak łatwo powiedzieć żeby to wygarnąć i w ogóle. Ale to nie jest takie proste. Powiedzieć komuś że zniszczył ci całe życie. JA bardzo chętnie bym to zrobiła ale umiem. To bardzo boli. Wydaje mi sie ze osoba o bardzo długiej terapii, która bedzie miała już dawno to wszystko przegadane będzie potrafiła powiedzieć co czuję. Ja np . nie umiem mówic o swoich uczuciach do bliskiej osoby a co dopiero do osoby która mnie skrzywdziła.

Wiem o czym mówisz też najchętniej bym to zrobiła. I zrobię już nie długo.
Znów ide na wizytę do psychologa : ) postępy? może. byle do przodu. pozbyć się tego świństwa z głowy.

Mam 31 lat i myślałam , że wszystko udało mi sie w życiu po tych paskudnych chwilach poukładać. Niestety to złudne myśli. Byłam molestowana przez wujka. Zaczeło sie to wszystko kiedy miałam 5 lat skończyło kiedy miałam 11 ( wtedy kiedy byłam na tyle silna aby powiedzieć dość). Myślałam , że mozna oszukać umysł, wyrzucić wszystko z głowy. Niestety odbilo sie to na moim życiu - wstręt do mężczyzn, paniczny strach, nieśmiałość, chodzenie w zadużych rzeczach, obcinanie włosów- wszystko aby być nieatrakdcyjną. Mój tata nazywał mnie królową lodu - zero emocji, nie przytulałam się , zawsze było mi duszno kiedy próbował okazać to ,ze mnie kocha. Zaciskanie zebów na spotkaniach rodzinnych , w których brał udział wujek - zachowywał się tak jakby nigdy nic sie nie stało - wszyscy go uwielbiają - jest taki pomocny, poukładany, miły , szarmancki a mi się wymiotować chce jak słysze jak go wynosza na piedestał.
Mam meża - nie chciałam mu nic mówić- ale jak usłyszałam ,że jestem jak kłoda podczas zbliżeń - coś we mnie pękło - dodam ,że mąż jest po rozwodzie , i po zakonczeniu związku  miał jeszcze kilka przelotnych znajomości. Jego słowa mnie tak zabolały - czułam sie jakaś gorsza , jak jakaś ścierka - wszystkie inne kobiety takie otwarte seksualnie, potrafiły rozmawiać o swoich potrzebach  i JA - kobieta do niczego. Opowiedziałam mu tą historię, powiedział , że jest mu przykro i zaraz wspomniał o swojej byłej , która przeszła to samo ale nie miała z tamtym zdarzeniem żadnych problemów i była radosna i seksualnie otwarta. Dziwnie się poczułam. Ja sie otwieram po raz pierwszy a on nawiązuje do innej. czuje się taka samotna, odrzucona wypaczona, bo ja sobie nie poradziłam a inni sa tacy fajni , i optymistyczni. Mąż o tej sprawie powiedział swoim 4 znajomym - czuje sie paskudnie, opowiedział o tym moim rodzicom. Mója tata wpadł w szał , czuje żal do siebie jak mógł na to pozwolić. Sypie mi sie małżeństwo - nie czuje że moge ufać, czuje brak szacunku do mnie. Mąż mówi że mam się leczyć, czuje sie zmuszana do wszystkiego - znowu czuje się do niczego, taka gorsza - słysze że nie jestem zdolna do posiadania rodziny - byłam u Pani psycholog trzy razy i zakonczyłam terapie - jest mi ciężko mówić o uczuciach - zostałam sama - mąż pracoholik , którego wciąz nie ma, ja sama w pokoju, nocne koszmary. Mam córeczke 2 letnia mam dla kogo zyc ale coraz mniej siły na wszystko. Muszę znowu zasłużyć na to by mnie kochać.............

Twoj maz to zwykla swinia. I tyle ma w sobie zrozumienia i delikatnosci co bullterrier - to odnosnie komentarzy o jego wczesniejszej skrzywdzonej partnerce.

Rozwodu moze i nie bedzie ale powiedziec mu musisz jak Cie zranil brakiem dyskrecji i zdradzaniem Twoich intymnych zwierzen innym..bez Twojej wiedzy i zgody!

Na nic nie musisz zaslugiwac..wybij to sobie z glowy..to on musi na to teraz zasluzyc po tym jak sie zachowal.

Leczenie pewnie jest wskazane, tzn. psycholog albo jakas grupa pomocy takim osobom jak Ty, tez skrzywdzonym.

Ale pamietaj - to TY jestes ofiara a inni sa winni i to oni winni sie wstydzic, malzonek niestety tez.

baja73,
jeśli to był ktoś bliski czyli np.ojciec to płakałaś na jego pogrzebie bo nie dał Ci takiej miłości jakiej potrzebowałaś i której zawsze będzie Ci brakować.Postawilam sie w Twojej sytuacji, ja tez mialam przykre kontakty z moim ojcem,kiedys go nienawidziłam a teraz jest mi go żal i gdy kiedyś odejdzie to tez pewnie będę płakać ale nie za nim tylko za tą miłością,której mi nie dał i nigdy nie da.
Czasem może pomóc napisanie listu do niego (mimo ze go nigdy nie odczyta)jesli wczesniej nie powiedzialas mu ze go nienawidzisz, bo ja mu to wykrzyczałam i nawet tez to ze mnie nie kocha(na co odpowiedzial ze jestem głupia).
Rozumiem Cie bo sama mam taką psychikę i ciężko mi sie z kimkolwiek dogadać bo nikt mnie nie rozumie,nawet własny mąż i czuję się potwornie samotna:(

agawa316,
jestesmy w podobnym wieku,tez mam męża który wie o mojej przeszłości ale u nas jest odwrotnie bo czesto z jego ust pada stwierdzenie typu :"jestes nimfomanką" albo "ty tylko o jebaniu",to w jego mniemaniu tak jest bo on z kolei jest niemalze aseksualny.Wiem jak musi Cię bolec to jak potraktował Cie Twój mąż ale faceci tacy są,nie lubią sluchac o problemach kobiet i reagują tak jak reagują.Masz córeczkę-super!Gratuluję!Ja na chwilę obecną nie chcę mieć dziecka bo boję się ze nie będę umiała go pokochać.Może Twój mąż tylko w tej sprawie tak się zachował a ogolnie jest dobrym człowiekiem więc jesli tak jest i go kochasz to zadbaj po prostu o siebie,myśl o sobie i swojej córeczce a mąż niech sam przyjdzie z przeprosinami jak wszystko przemysli.Mój mąż również namówił mnie do terapii i kazał się leczyć,jestem po 5 spotkaniach no i jest ciężko ale uważam że taka terapia jest niezbędna dla takich jak my.
Nie wierz w takie głupoty ze jestes niezdolna do posiadania rodziny,urodziłaś i wychowujesz 2-letnią już córeczkę i jestem pewna że ją kochasz a ona Ciebie,ale ją masz przy sobie!!!:)
Mój mąż też rzadko bywa w domu bo bardzo duzo pracuje,mamy osobne pokoje,jesli w nocy jest to na drugim koncu wielkiego łóżka,nie jest w stanie mnie nawet dotknąć jesli go o to poproszę i koszmary równiez mam albo budzę sie po kilka razy w nocy.Rozmawiamy a raczej często kłócimy się bo nie umiemy ze sobą rozmawiac na temat rozstania ale nawet jeśli tak sie stanie....to każda zmiana niesie w sobie coś dobrego.

A kocha się za nic,tak słyszałam.

Ten post pokierowalam do Gabi 73...reszte doczytam, takie rzeczy powoduja,ze trace wiare w ludzi:-(

Witaj. Współczuję Ci, że miałaś w najbliższej rodzinie takiego drania. Powinnaś mu powiedzieć w oczy, że wiesz i pamiętasz!!! Powinnaś przede wszystkim powiadomić swoich rodziców. Piszę tylko dlatego, że potrafię to zrozumieć. Miałam 10 lat, jak mój ojciec chciał mnie zgwałcić. Potem dołączył do tego, przyrodni brat mojej matki, gdy pojechałam do babki na wakacje. Nie dopuszczam do siebie,że jestem ofiarą, bo taką się nie czuję. Bycie ofiarą, to jest kwestia umysłu. Jednak przez te wszystkie lata, wiem co straciłam, dzieciństwo. Teraz to wszystko, na mnie się odbija. Pozdrawiam Cię serdecznie. Gosia.

Ja miałam taką samą historie... równiez byłam mlestowana przez dziadkai tez nikomu o tym nie mówiłam... tylko ze ja w wieku ok 7 lat przychodziłam do niego codziennie... babcia była w pracy a my sami w domu. ja przewaznie ogladałam bajki w tv i on nagle przychodził do pokoju i wkładał i meke do majtek. ja nie wiedziałam co sie dzieje i nie miałam pojecia ze cos jest nie tak.. w wieku ok 9 lat zaczełam rozumiec ze to nie jest dobre ale juz wtedy nikomu nie chciałam o tym mówic natomiast próbowałam sie jakos bronic ale raczej kiepsko mi to wychodziło. skonczyło sie w wieku ok 11 lat. teraz mam 14 wiem, ze wsumie nie mineło duzo czasu na zapomnienie ale ostatnio wraca to coraz bardziej do mnie zwłaszcza ze nie dawno miałam niemiłą sytuacje gdzie mój kolega starszy ode mnie gdy był pijany zaczął  mnie dotykac... wraca codziennie , i im wiecej o tym mysle tym wiecej pamietam. a naprawde chciałabym jak najszybciej zapomniec. Tak wiec naprawde cie rozumiem i wiem co przechodzisz...

Gabi73 jestem z Tobą. Uda się, uwierz naprawdę można z tego wyjść, tylko musisz znaleźć chociaż jedną osobę, której o tym opowiesz i która pokaże Ci, że to nie Ty jesteś temu winna. Naprawdę uwierz mi, przeżyłam coś identycznego. Trzymam za Ciebie kciuki ;-)