choroba kobiety, odtrącenie, ból - Netkobiety.pl

Założyłeś dwa takie same wątki, niestety jeden moderatorki zamkną, mam nadzieję że nie ten, w którym napiszę.

Akurat tej nocy nie mogę spać, weszłam na forum.
Ja także miałam guza mózgu... Miałam chłopaka, który mnie zostawił po pierwszej operacji, gdy czekałam na drugą.
Marzyłam wtedy o kimś takim jak Ty, o kimś kochającym, kimś kto powie "kocham cię, nie ważne że być może po operacji nie będziesz chodzić, mówić, widzieć, nie będziesz mnie pamiętać itd." Sam wiesz jakie mogą być skutki. Marzyłam, o tym ale nigdy jemu tego nie powiedziałam. Wręcz przeciwnie. Powtarzałam, że jeżeli tylko nie będę w pełni sprawna, aby odszedł, ułożył sobie życie z kimś zdrowym, z kimś kto da mu szczęście. Wydawało mi się, że ja nie mogę tego zrobić. Mówiłam dokładnie to samo co Twoja dziewczyna. Widzisz, gdy się kocha, to chce się tylko tego co najlepsze dla drugiej osoby. Wydaje się, że choroba jest ogromnym ciężarem, przeszkodą, problemem dla ukochanego. Jeszcze większym, niż dla osoby chorej. Skoro ja cierpię, to nie chcę obarczać tym innych osób. Napewno Twoja dziewczyna jest na co dzień uśmiechnięta, nie narzeka, nie płacze. To są pozory, ja także takie stwarzałam po to, aby moi bliscy nie cierpieli. Im się wydawało, że wszystko jest w porządku. Rodzice powtarzali wszystkim w koło, że: "Gosia tak dobrze sobie radzi, nie załamuje się." Koleżanki na studiach powtarzały: "podziwiam cię, ja na twoim miejscu położyłabym się do łóżka i czekała na koniec." A ja za wszelką cenę chciałam wrócić na studia. Zaliczałam egzaminy w miesiąc po pierwszej operacji. Uczyłam się chociaż mózg mi czasami "wysiadał". Osoby w takiej sytuacji chcą normalnego życia. Nie pokazują nadmiaru bólu, chociaż on jest w środku, chociaż są te okropne myśli. Dlatego ważna jest rozmowa. Nie jest istotne, to, że Twoja dziewczyna jest uśmiechnięta, to są pozory. Być może na co dzień ma dobry humor, ale są chwile, gdy pojawiają się myśli, wtedy poprostu przytul. Mnie chłopak przytulał, ale tylko przed pierwszą operacją i zaraz po. Potem coś zaczęło mu nie pasować, wymyślał "problemy". W końcu zapytałam, czy chce się rozstać. Odpowiedział, że tak i na tym się skończyło. Od tamtej pory napisał tylko raz z pytaniem jak się czuję. Poza tym zero kontaktu. Nie tęsknię, nie ma za kim.
Nie żałuję, bo dzięki mojej chorobie poznałam jaki jest naprawdę. Mam teraz szansę być z kimś kto mnie naprawdę kocha, czuję to całą sobą. Wtedy tylko mi się wydawało, że jestem szczęśliwa.
Po powrocie do domu po pierwszej operacji, chciał się ze mną kochać. Nie ważne, że minęły dopiero dwa tygodnie, bandaż na głowie. Powiedział: "Sprawdzę czy cię pod tym względem nie uszkodzili."............................. Już wtedy zaczęło migotać czerwone światełko, byliśmy razem jeszcze jakieś dwa miesiące. Mogłam wtedy się z nim rozstać.

Dużą różnicą jest to, że jesteście ze sobą bardzo długo. Macie długi staż jeszcze przed chorobą. Ja z nim byłam pół roku jak się dowiedziałam o guzie. W sumie byliśmy razem rok, o ten jeden rok za dużo...
Widziałam na oddziale młode małżeństwa, w których jedno z partnerów miało właśnie guza mózgu. Niektórzy wracali już na oddział kolejny raz, na kolejną operację. Jednak partner zostawał ten sam. Więc jest szansa, aby mimo tego pasożyta być razem. Naturalnie jest, że Twoja kobieta chce Cię uchronić przed tym cierpieniem. Jednak w rzeczywistości bardzo Ciebie potrzebuje. Nawet odsuń się na trochę. Tak aby miała poczucie, że tak bardzo nie obarcza Cię chorobą, ale z drugiej strony, aby wiedziała że może na Ciebie cały czas liczyć, że będziesz. Nie przebywaj z nią całych dni. Napewno znalazła już sobie jakąś formę urozmaicenia czasu. Długie pobyty w szpitalach sprawiają, że nie nudzisz się sam ze sobą. Pozwól jej na swoje przemyślenia. Ja nie cierpiałam sytuacji, w której przez cały dzień ktoś był obok. Miałam takie poczucie, że muszę tą osobę zabawiać rozmową. W rzeczywistości byłam bardzo słaba i chciałam tylko spać. Ten ktoś był, więc rozmawiałam chociaż czasami już nie miałam siły.
Naprawdę są mężczyźni, którzy potrafią się dojrzale zachować w obliczu takiej tragedii. Ja miałam 20 lat, gdy się dowiedziałam, mój były także. Zdecydowanie za wcześnie, chociaż nigdy nie jest odpowiedni moment na taką chorobę. Za 25 dni miną dwa lata od pierwszej operacji. 1,5 roku minęło od drugiej. Jest dobrze. Chodzę, mówię, wszystko, pamiętam. Mam nawet stypendium za średnią na studiach. Można żyć, mimo wszystko, można pokonać to paskudztwo. mam teraz partnera, który wie o wszystkim. Spotykam się od czerwca i z każdym dniem kocham go coraz bardziej

Zakochany: podpisuję się obiema rękami pod tym, co napisały Zazdrość i Małgorzatka.
Nie odpuszczaj - musisz być cierpliwy. Dla niej i dla Was.
Dwa potężne problemy na raz - strata dziecka i choroba. To trudne do udźwignięcia.
Tak sobie myślę, że mógłbyś spróbować nawiązać kontakt z osobami z podobnej sytuacji. Zapewne w internecie są fora dla najbliższych osób zmagających się z rakiem.
Znalazłam takie, ale nie wiem, na ile jest pomocne:
http://www.prosalute.info/forum/
http://www.chorymnaraka.pl/
http://www.unicorn.org.pl/

Potrzebna jest Ci pomoc fachowca - podpowie Ci, jak rozmawiać i wspierać ukochaną nie raniąc jej.
Nie chcę Cię stąd wyganiać - dla Ciebie na pewno będzie dobrze móc się tu wygadać i zrzucić ciężar - zawsze można liczyć tu na odzew Ale fachowa pomoc na pewno się przyda.
Ściskam Cię mocno i bardzo dziękuję Ci, że jesteś właśnie taki - kochający, ciepły, współczujący. Dla mnie to zaszczyt, ze obdarzyłeś nas zaufaniem. Siły życzę - będzie Wam potrzebna.

Bardzo się cieszę, że tak "rozsądnie" piszesz. Teraz potrzebujesz wokół siebie określonych osób - nie tych, które się użalają i być może poddały się, ale tych, które dadzą Ci dawkę pozytywnej energii. Takiego energetycznego kopa.
Ja z przyjemnością przesyłam Ci maksymalna dawkę energii.
Tak sobie myślę, że może spróbuj (na ile to możliwe) robić z ukochaną rzeczy, które kiedyś sprawiały jej prawdziwa przyjemność. Książki, filmy, zdjęcia - internet i komputer są dziś sprzymierzeńcem w tych sprawach.
Czy odwiedzają ja jakieś koleżanki, przyjaciółki? Rodzina? Warto w takiej sytuacji ustalić swojego rodzaju "dyżury" - Ty też musisz kiedys odpoczywać. Nie przeforsuj się, Twoje zdrowie jest teraz podwójnie ważne.
Z internetu można ściągnąć e-booki, które może słuchać - jest naprawdę dość sporo pozycji.

I nie przejmuj się tym, że ona Cię odpycha - po prostu chce Tobie oszczędzić cierpienia. Nie daj się - warto.
Wiesz - bezpośrednio po chemii "biologia zycia" jest niezwykle ciążka -być może ona nie chce, żebys był tego świadkiem.
Ale spróbuj z nia o tym porozmawiać spokojnie - ale pamietaj, musisz mieć pewność, że to zniesiesz.
Ona właśnie tego się boi - odrzucenia.

Bardzo dobrze, że masz dobry kontakt z jej rodziną. W kupie siła

Tak sobie pomyślałam, że możecie "wirtualnie" poodwiedzać muzea - większość tych największych można odwiedzić wirtualnie.
Potrzebna Ci teraz duża dawka cierpliwości, ale nie zapominaj też o sobie - Ty tez jesteś ważny. Twoje potrzeby i Twoje samopoczucie. Nie zagub siebie w tej sytuacji.
Może warto podpytać (choćby na forum "specjalistycznym") jak radzą sobie inne młode kobiety - taki głos będzie dla Ciebie najlepszym źródłem informacji.
P.S. Myślę, że Małgorzatka nie obrazi się, jeśli spróbujesz ją na prive zapytać o te sprawy.

Zakochany jak czytam to, co piszesz i w jaki sposob piszesz to.. to pierwszy raz od dawna sie rozklejam. Ech... cudowny mezczyzno, zycze Ci sily, Wam obojgu zycze duuuzo sily. Przywracasz mi wiare w mezczyzn i za to Ci dziekuje

Wiesz, ja bym porozmawiała z kimś z najbliższej rodziny - jak oni to widzą.
Tu potrzeba dużo wyczucia i dyplomacji.

Kurcze, wez moze kup jakiegos metrowego miska, pojedz do niej, stan w drzwiach przed nia z tym miskiem i usmiechnij sie jak duren...
Wrecz zdobycz, pocaluj ja czule w czolo, powiedz, ze kochasz i pojedz do domu
Moze Cie zatrzyma i zechce, zebys zostal

Albo pojedz do niej i powiedz, ze masz fajna komedie, ktora chcialbys z nia obejrzec...

A moze po prostu wpadnij z nienacka i powiedz, ze ja kochasz, chcesz byc przy niej, tesknisz i masz straszna ochote ja przytulic. Tyle, ze nie jechalbym do niej jesli mialbym sie rozkleic albo smucic.

Nie wiem czy to co mowie ma sens, ale wiem, ze pewnie tak jak Ty, nie moglbym wysiedziec i zrobilbym jedno z tych trzech.

un hombre, alaclaudie JADĘ! Kupię tego metrowego miśka i jej ulubione stokrotki Nie będę się narzucał. Jeśli wyczuję, że chce abym został- zostanę, jeśli nie wrócę do domu. Jednak czasami trzeba popchnąć człowieka. Niby to takie oczywiste, ale tak ciężko zrobić cokolwiek. Dzięki- trzymajcie kciuki ludziska. Rzeczywiście siedząc w domu bezczynnie bym zwariował. un hombre dobrze, że faceci tu zaglądają.

Mądre chłopaki i dziewczyny Powiedziałabym ucałuj ją od nas, ale wystarczy jak napiszesz jak Ci poszło z tym misiem - po powrocie. Trzymam MOCNO kciuki

Zakochany - Ona, leżąc na łóżku, nie widząc sensu życia i obserwując jak inni wykonują codzienne czynności, ma prawo poczuć się podle - po prostu, potrzebuje czasu, aby pobyć przez chwilę sama z sobą. Możliwe, że dostrzegła Twoje przygnębienie, że nie radzisz sobie z tym wszystkim, choć pewnie mówisz jej, że z Tobą jest wszystko okay ( fizycznie może i tak ale psychicznie, również jesteś podłamany). Daj jej kilka dni, na uporządkowanie myśli, a dopiero później zacznij motywować, przypominając o Waszych wspólnych marzeniach i celach. Odwiedzając, pamiętaj o optymistycznym tonie głosu - nie prowokuj do pesymistycznego nastawienia komentarzami "Nie mam dzisiaj na nic ochoty.", "Inni mają dużo gorzej, a jednak się nie załamują." ponieważ, mimo szczerych chęci Ona nie przełamie swojej choroby, a świadomość, że nawet tego nie może - będzie dla Niej dodatkową frustracją. Wsłuchaj się w to, co mówi a kiedy zauważysz, że znów podupada, powiedz, że się nie poddacie ponieważ razem tworzycie jedność. Nie zmuszaj nigdy do odpowiedzi - uświadom, że doskonale rozumiesz. Studiuje medycynę, nie raz widziałam/widzę (szczególnie na oddziale onkologii), jak pacjenci świadomie wybierają samotność, ponieważ nie chcą być dla swoich rodzin obciążeniem. Większość (jak nie wszyscy) chorych, rozmyśla o tym samym: o chorobie, o szczęściu bliskich, o ich utracie... Rodzina/znajomi, powinni wykrzesać z siebie, więcej empatii - powinni trwać z chorym. Bezinteresowne oddanie swojego czasu, zaangażowania i trwanie przy chorym w każdy czas jest dla niego wielkim, często nowym doświadczeniem, którego dopiero zaczyna się uczyć. Zauważyłam, że coraz więcej osób zasłaniając się wymówkami: "Nie wytrzymuje psychicznie.", "Jej/Jego choroba mnie przerosła." odchodzą od bliskich, pogrążając ich w jeszcze większym cierpieniu. Cieszę się, że Ty jesteś inny, że dalej o Nią walczysz. Nigdy nie wiemy, co jest Nam pisane.

Również, pamiętaj o sobie. Odpoczynek, regeneracja sił - jest dla Ciebie bardzo istotna, przynajmniej dla Twojego samopoczucia oraz zachowania sił witalnych.

Powodzenia.

Ten watek lepiej pokazac jak juz dziewczyna wyzdrowieje i beda mieli troche spokoju

Zakochany, życzę Ci powodzenia z całego serca. Każdy z nas, reaguje inaczej na takie sytuacje. U mnie choroba objawiła się w wieku 30 lat , jak byłam już mężatką z 2 małych dzieci. Pamiętam , że tez starałam sie być pełna optymizmu i siły , żeby nie dać  bliskim powodu do jeszcze większej udręki. Mój mąż zachowywał sie dokładnie w ten sam sposób - silny, nie widziałam go np. płaczącego , dopiero po pewnym czasie okazało się , że to również była poza. Zwierzył się znajomym , że nie wiedział co robić , a poza miała wprowadzić pozory normalności na co dzień. Tak to więc chyba jest , że każdy stara się chronić swoich najbliższych, nawet kosztem siebie. Twoja ukochana potrzebuje Ciebie, bez względu na to co Ci mówi. Trzymam za Was kciuki i powodzenia.!!!

Jestem. Byłem u mego Kochania. Wparowałem z pluszakiem (stokrotek nie znalazłem:(), pluszak może i nie metrowy, ale zawsze to pluszak. Gdy wszedłem- ona spała, bynajmniej taką informację otrzymałem. Rozmawiałem z jej mamą, która się totalnie rozkleiła, musiałem pocieszać ją i wyszło na to, że na tym spędziłem ten wieczór. Sprawdzałem czy rzeczywiście śpi kilka razy... może udawała, może nie. Nie wiem, byłem w przekonaniu, że tak więc nie chciałem jej budzić i niepokoić. Zostawiłem pluszaka i kartkę... wyszedłem i siedziałem w samochodzie przed jej domem płacząc i użalając się nad całą sytuacją... Miałem ochotę iść sprawdzić ponownie czy się obudziła, chciałem zobaczyć reakcję na niespodziankę, chciałem zobaczyć ją, jej uśmiech... nie poszedłem. Jadąc do domu połykałem łzy, nie chciałem wracać do Naszego pustego mieszkania... tu wciąż pachnie Nią... Gdy dojeżdżałem do domu zadzwonił telefon! To Ona!!! Moje serce zaczęło bić jak oszalałe, jakbym czekał na 'być czy nie być'... Coś w tym było. Mizernym, słabym, ale jakże pięknym i ciepłym głosem podziękowała. Zapytała jak się czuję i czy powiesiłem w mieszkaniu jej obraz... (jej widzenie raju)...coś pięknego. Odparłem- oczywiście kochanie, wygląda wspaniale. Czułem jak się uśmiecha... milczeliśmy, nie chciałem naciskać... Przyjechać?-zapytałem po chwili, Nie, odpocznijmy- powiedziała. Uszanowałem to. Powiedziałem, że kocham, nie otrzymałem tego wzamian, ale to nie ważne... Ważne, że się uśmiecha.
Tak cholernie za nią tęsknie, tak bardzo chcę się nią zaopiekować... Mam ochotę się upić, ale wiem, że muszę mieć trzeźwy umysł. Jestem szalony i pijany tą miłością...

Bez przesady - możesz zaszaleć  - jest okazja. I na pewno przyda Ci się małe odreagowanie. Niekoniecznie alkohol, ale coś, co sprawi Tobie przyjemność.
Bardzo się cieszę, że "operacja pluszak" się udała
Ściskam Cię mocno.

Zakochany podziwiam Cie! Takich facetów jak Ty już chyba nie ma, albo jedynie mała, śladowa ilość. czytając ten wątek łzy napływają do oczu... Zakochany widac w Tobie uczucie - Twoja kobieta ma szczęscie, że ma Ciebie...
powodzeniA!

inkaaa tacy faceci są, nie wyginęli, tylko trzeba czuć coś prawdziwego. Mnie obudziła owa sytuacja, nie jest łatwo tłumić ból i łzy, po prostu czuję, jestem, cierpię... jak człowiek, nie jak facet. Ja też jestem ciekawy jaka była reakcja na pluszaka, wiem tyle, że wywołał uśmiech na jej twarzy, niestety nie widzialny dla moich oczu, ale odczuwalny po jej głosie i namalowany w wyobraźni:)

Tak, jest nieaktualny. Już tu niektórzy sugerowali, żeby zmienić Ale ja muszę pamiętać - żeby "złe" już nie wróciło.
Bo wiesz - najważniejsze to kochać siebie - ja o tym na jakiś czas zapomniałam.
A Ty dbaj o siebie - my kobitki mamy taką radę - odmaczanie się w wannie w pianie. A w tle dobra muzyka. Tobie też nie zaszkodzi - zapewniam. I pozytywne myślenie - bez ograniczeń.
Odnośnie wychodzenia (teatr, kino) - najgorzej jest pierwszym razem. Ja jutro idę do kina. Nie wiem jeszcze na co, ale idę. Umówiłam się na randkę. Z bardzo interesującą osobą - SOBĄ. Tobie też polecam.

zakochany bardzo sie cieszę , że się udało dobrze , że w końcu zjadłeś coś porządnego , pamiętaj w tym wszystkim o sobie. Niekochana ma rację , psychiczna odskocznia bardzo  Ci sie przyda, nie da się być na "obrotach" cały czas, jesteś fantastycznym człowiekiem, pozdrawiam Cię gorąco

niekochana72- zgadzam się, najważniejsze kochać siebie, aby prawdziwie pokochać innych. Właśnie powróciłem z gorącej kąpieli ale nie mogłem wysiedzieć tam długo bo mi się zaczęły dłonie 'marszczyć'...;) Myśli krążą wokół Niej. Nie wiem czy w tej sytuacji potrafię wyjść do kina, nie wiem czy to byłoby w porządku... różne myśli przychodzą do głowy, ale za to Tobie życzę udanej i niezapomnianej randki
alaclaudie i Żona73 nie udało się tak jak chciałem, aczkolwiek dało mi to dużo energii... myślę, że jej też.
Uwierzcie, że staram się funkcjonować jak trzeba, jestem świadomy, że muszę być silny i walczyć nie tylko o siebie, bo jestem potrzebny najbliższej mi osobie. Nie poddam się, a jeśli wyczuwam jakąś totalnie kiepską formę, świadomy szukam pomocy w sobie, u innych.
un hombre na szczęście moja Kobieta nie ma tak bolesnych miesiączek... współczuję... Co do faceta, kobiety, lepiej brzmi pojęcie 'człowiek' i rzeczywiście często to sytuacja zmusza nas do takich a nie innych odruchów...
Basen, siłownia owszem- wysiłek fizyczny pomaga rozładować negatywne emocje, ale najpierw podreperuję swoją odporność bo troszkę ucierpiała;) Właśnie zerkam na film, ale telefon leży obok i korci oh korci aby wybrać numer... choć zapewne śpi, a może ogląda ten sam film....
un hombre pomysł z miskiem był trafiony, dzięki kolego. Czekam na kolejny pomysł, na który wpadłes.
Dziękuję, dziękuje, dziękuje Ludziska kochane!

'Mamo a dlaczego mam pomarszczone rączki... ?!" - coś w ten deseń?;>
Mnie jakoś to nie fascynuje, lecz drażni, może dlatego, że jestem już dużym chłopcem:)...

...dla maluchów to zapewne odkryta fascynująca tajemnica

niekochana72 fajna z Ciebie Kobitka Dlaczego MM w Avatarze?

już myślałem, że zostałem tutaj sam i wszyscy przytulili się do poduszki:)

A no fascynująca i piękna. Widziałem jakiś Jej film biograficzny, aczkolwiek nie mogę wiele o Niej powiedzieć.
Obrazek piękny. Uwielbiana, a tak samotna... Podzieliłaś się Swoją historią tu na forum? Jak mogę ją odnaleźć?

No nie wiem, czy masz ochotę na "moją historię" - ale zapraszam:
http://www.netkobiety.pl/t17390.html

Dawno tam nie pisałam, teraz bardziej w "Grupie wsparcia...." i "Dlaczego zdradzani są głupi".
Wygrzebałam się z bagienka i teraz staram się wyciągać rękę do innych.

Heh... Miałam raczej na myśli, że to nie jest ani trochę optymistyczna historia.
Ale teraz już jestem innym człowiekiem.

Zakochany - Cieszę się, że polepszył Wam się nastrój . Trwajcie w nim jak najdłużej .

Musisz wierzyć. Ja będę ściskać mocno kciuki.

ja też się za Was pomodlę, o zdrowie dla Niej i siłę dla Ciebie
Bóg z Wami

Stary, przeczytałem, prośbę spełniłem...

Jesteś Wielki przez duże W, trzymaj się, oboje się trzymajcie.

Na pewno będzie dobrze ! Bo nie może być inaczej ! Zakochany jesteś slinym człowiekiem wypelnionym po brzegi miłością ,twoja partnerka to czuje napewno,czuje Twoje wsparcie. Wie,że ja kochasz.To daje jej silę .
Mocno wierzę,że wszystko będzie dobrze. Także spełniłam Twoja prosbę .
Aż mi brak słow na to wszystko co przeczytałam,gula urosła mi w gardle. Jesteś niesamowitym człowiekiem! Oboje jesteście !
Walczcie. Trzymam kciuki !!!

Stary, bez chemii sobie poradzicie, chemia wg wielu zreszta bardziej oslabia naturalne mechanizmy obronne czlowieka w walce z rakiem, no ale to nie miejsce na dyskusje.

Obejrzcie film Sekret prosze, nawet przewincie do 2/3 filmu gdzie mowia o zdrowiu. Ludzie wychodzili z roznych opalow i uwazam, ze jesli uwierzycie, ze to jest mozliwe, to wszystko sie moze wydarzyc. Jest tam przyklad czlowieka, ktory po wypadku byl w 99% sparalizowany i jedyne czym mogl ruszac, to powieki. Ten skubaniec sila wiary, umyslu, zaparciem sprawil, ze krok po kroku odzyskiwal wladze nad cialem az w koncu byl w pelni sprawny... Nikt nie dawal mu szans

Nie bede Tobie mowil, ze jest mi przykro i sie uzalal, bo to w niczym nie pomoze i nic nie da. Mowie wprost, uwierz Ty i Ona, ze z tego wyjdzie i nie dopuszczajcie zadnej innej mysli do tego, uwierzcie, ze ona juz jest zdrowa.

Myslę o Was i wierzę że wygracie!!!