straszne chwile - Netkobiety.pl

skoro nie to po co marnowac na niego czas?
ja mysle ze powinnas zrobic wszystko zeby uwolnic sie od niego uwolnic mysli i serce, zeby bylo wolne a wtedy kto wie moze pokocha kogos odpowiedniego:)

czas...mysle ze to jedyny ratunek, jak odwyk, na poczatku jest najgorzej z czasem co raz mniej sie chce co raz mniej sie pamieta...obawiam sie ze nie ma innego wyjscia
a aby ten czas mina szybciej to tak jak mowie zajmij sie czyms, czyms sobie

gusia222 tak sobie siedze i czytam Twoja historie i to jest prawie tak jakbym czytala kiedys o sobie...

gusia trzymaj sie, zacisnij zeby i nie daj sie:)
wiem ze jest ciezko ale wytrwaj sama widzisz ze to nic dobrego, wiem ze trudno to sobie wyobrazic ale z czasem bedzie latwiej

czemu on tak sie zmienil w stosunku do mnie przeciez zawsze bylam jego ostoja jak sam mowil przy mnie bylo mu jakos tak lzej...

pamietam jak dzis...usiadlam na balkonie cala zaplakana i pierwsze co pomyslalam...co teraz???co ja dalej ze soba zrobie???gdzie jest jak kolwiek sens???jak dalej bedzie wygladac moje zycie bez niego???nie rozpatrywalam tego w innych kwestiach...ja go po prostu bardzo kochalam, kochalam nad zycie mimo wielu wad i nie moglam zrozumiec jak on moze to odrzucac...

to ze pisze to chociaz w miare dobrze o nim swiadczy...

trzymaj sie
wciaz patrze czy jeszcze nie wymieklas i nie przyjelas go spowrotem:)

Według mnie takie rzeczy się po prostu wie, tym bardziej, że nie byliśmy z sobą 5 min.

skoro wie ze jest nerwowy to czemu nie pracuje nad tym zeby to zmiec?!

Witajcie, nie było mnie tutaj prawie 4 miesiące, pisałam w poprzednim poście, o moich problemach w długiem związku, zerwałam z nim, jednak chyba tak nie do końca...
Przez te prawie 4 miesiące utrzymywaliśmy kontakt, czasem większy, czasem mniejszy, do tego doszły spotkania kilka razy. Problem w tym, że sprawa się jeszcze bardziej skomplikowała, on ma swoje życie (tych swoich kolegów), ja swoje. Niby byliśmy z sobą, a nie byliśmy. Uwierzyłam, że on chce naprawić siebie, swoje zachowanie itd. To było bardzo złudne, nic się nie zmieniło, były chwile dobre, ale także kłótnie, mój płacz, on reagował gniewem, złością, znowu zostawiał mnie samą. Ja chcę wyjaśnienia tego wszystkiego, zaczynając na nowo temat, któryś raz z kolei, to jest źle. Najgorsze jest to, że mimo tego nadal nas do siebie ciągnie, wiemy, że każda rozmowa, spotkanie kończy się tak samo i żaden z nas nie umie odpuścić, a do porozumienia też nie umiemy dojść.
Każda rozmowa, czy spotkanie ma taki sam scenariusz.
Z mojej strony jest tak, że wiem, że on nie ma szacunku dla mnie, robi głupie rzeczy, wiem, że nie mam życia z nim, jestem może za dobra, a jednocześnie głupia, ale go kocham i to tak mocno, że to nie daje mi żyć.
Wiele razy powstrzymywałam się od odebrania telefonu, zerwania kontaktu, nie umiem być konsekwętna. A ja już nie wytrzymuję psychicznie, jego chamstwo mnie wykańcza, czuję jakby on wyssał z mnie cała chęć życia, całą kobiecość. Jednocześnie jak nie poruszam tematu nas jest kochany, miły.
Wiem, że jakby od początku urwałam kontakt, to by się otrząsnął, może zmienił, a teraz jest jeszcze gorzej niż było.
Kilka dni temu postanowiłam oderwać się od tego wszystkiego, poprosiłam aby nie dzwonił, nie pisał, a mimo tego w sercu chciałabym, żeby się zmienił, żeby się otrząsnął.
Co ja mam robić?? Mam 28 lat i moje życie po prostu się posypało....
Bardzo proszę o pomoc, nie umiem już sobie z sobą poradzić??

Nic się nie posypało. Łatwo jest mówić z 3 osoby, bo nie czuję tego co ty, ale czy kompletne zerwanie kontaktu nie byłoby najwłaściwszym wyjściem? Facet się nie zmieni, uświadom to sobie. Jeżeli z nim zostaniesz już zawsze tak będzie, zamknij oczy i wyobraź to sobie - zawsze. Zerwij kontakt, daj sobie czas, a potem znajdź innego faceta. Masz przecież do tego prawo, do własnego szczęścia.

jestem za zerwaniem kontaktu, zobacz jak się męczysz..
nie ma co.. zniszczył Twoje dobre samopoczucie, odebrał wiarę w kobiecość, Twoją siłę zamienił w niemoc..
masz 28 lat, masz jeszcze czas na znalezienie nowego faceta i ułożenie sobie życia.

gusia222 napisał/a:

Witajcie, nie było mnie tutaj prawie 4 miesiące, pisałam w poprzednim poście, o moich problemach w długiem związku, zerwałam z nim, jednak chyba tak nie do końca...
Przez te prawie 4 miesiące utrzymywaliśmy kontakt, czasem większy, czasem mniejszy, do tego doszły spotkania kilka razy. Problem w tym, że sprawa się jeszcze bardziej skomplikowała, on ma swoje życie (tych swoich kolegów), ja swoje. Niby byliśmy z sobą, a nie byliśmy. Uwierzyłam, że on chce naprawić siebie, swoje zachowanie itd. To było bardzo złudne, nic się nie zmieniło, były chwile dobre, ale także kłótnie, mój płacz, on reagował gniewem, złością, znowu zostawiał mnie samą. Ja chcę wyjaśnienia tego wszystkiego, zaczynając na nowo temat, któryś raz z kolei, to jest źle. Najgorsze jest to, że mimo tego nadal nas do siebie ciągnie, wiemy, że każda rozmowa, spotkanie kończy się tak samo i żaden z nas nie umie odpuścić, a do porozumienia też nie umiemy dojść.
Każda rozmowa, czy spotkanie ma taki sam scenariusz.
Z mojej strony jest tak, że wiem, że on nie ma szacunku dla mnie, robi głupie rzeczy, wiem, że nie mam życia z nim, jestem może za dobra, a jednocześnie głupia, ale go kocham i to tak mocno, że to nie daje mi żyć.
Wiele razy powstrzymywałam się od odebrania telefonu, zerwania kontaktu, nie umiem być konsekwętna. A ja już nie wytrzymuję psychicznie, jego chamstwo mnie wykańcza, czuję jakby on wyssał z mnie cała chęć życia, całą kobiecość. Jednocześnie jak nie poruszam tematu nas jest kochany, miły.
Wiem, że jakby od początku urwałam kontakt, to by się otrząsnął, może zmienił, a teraz jest jeszcze gorzej niż było.
Kilka dni temu postanowiłam oderwać się od tego wszystkiego, poprosiłam aby nie dzwonił, nie pisał, a mimo tego w sercu chciałabym, żeby się zmienił, żeby się otrząsnął.
Co ja mam robić?? Mam 28 lat i moje życie po prostu się posypało....
Bardzo proszę o pomoc, nie umiem już sobie z sobą poradzić??

Wiesz dużo o tym (obecnym, eks?) partnerze.
Co chcesz i jak długo chcesz wyjaśniać? Typowe dla większości nas - kobiet. Co chcesz usłyszeć? Powody takiego jego zachowania? A nie wiesz, nie znasz ich? Chciał Cię upokorzyć, "dowalić" byś (mówiąc delikatnie) kiepsko się poczuła.
Jak piszesz jego zachowanie się nie zmienia. Na co Ty jeszcze liczysz?

I, wybacz, to nie wygląda na oszukiwanie siebie, bo sytuację masz jasną, tylko na świadomą decyzję. Chcesz być (żyć) z człowiekiem, którego chamstwo wykańcza Cię psychicznie; chcesz żyć (być) z człowiekiem, który wysysa z Ciebie całą chęć życia, całą kobiecość?
No cóż, decydując się na takie życie sama robisz z siebie ofiarę. A też nic tak bardzo nie powoduje u innych złości, jak postawa ofiary.

I jeszcze jedno. Odpowiedz sobie, co ciągnie Cię do tego mężczyzny?

Wiesz dużo o tym (obecnym, eks?) partnerze.
Co chcesz i jak długo chcesz wyjaśniać? Typowe dla większości nas - kobiet. Co chcesz usłyszeć? Powody takiego jego zachowania? A nie wiesz, nie znasz ich? Chciał Cię upokorzyć, "dowalić" byś (mówiąc delikatnie) kiepsko się poczuła.
Jak piszesz jego zachowanie się nie zmienia. Na co Ty jeszcze liczysz?
I, wybacz, to nie wygląda na oszukiwanie siebie, bo sytuację masz jasną, tylko na świadomą decyzję. Chcesz być (żyć) z człowiekiem, którego chamstwo wykańcza Cię psychicznie; chcesz żyć (być) z człowiekiem, który wysysa z Ciebie całą chęć życia, całą kobiecość?
No cóż, decydując się na takie życie sama robisz z siebie ofiarę. A też nic tak bardzo nie powoduje u innych złości, jak postawa ofiary.
I jeszcze jedno? Odpowiedz sobie, co ciągnie Cię do tego mężczyzny?

Masz rację, przy nim jestem twarda, w chwilach samotności nie radzę sobie z sobą, na własne życzenie jestem ofiarą - racja. Nie wiem sama, co powoduje u mnie takie zachowanie, podejście do tego. Ale jednak nie umiem się pozbierać...

Będąc z nim przez wszystkie lata na prawdę się starałam, wiadomo, że były czasem sprzeczki o pierdoły, zwracanie mu uwagi na jakieś rzeczy, ale to normalne. Jednak on się zmienił o 180 stopni.
Nie wiem, może wcześniej nie widziałam/nie chciałam widzieć tego zachowania. Po prostu ja tak na niego działam, nie krzycząc nawet na niego. W zwykłej dyskusji, codziennych sprawach zaczęła wychodzić ta złość, okropne nerwy...Nie wiem skąd to się wzięło...Ja mam wrażenie, że on w ogóle nie wie co robi, nie kontroluje tego, nie ma żadnego hamulca...
Jak pisałam w poprzednim poście, winą tego obarczam jego "super" kolegów, towarzystwo, gdy zaczął się z nimi kontaktować właśnie taki się zrobił.
Prosiłam aby urwał te kontakty, ale ja nie mam na niego żadnego wpływu...Już nie mam...
Tylko po co on to dalej ciągnie, mówi, że chce a robi całkiem coś innego??

gusia222 napisał/a:

Masz rację, przy nim jestem twarda, w chwilach samotności nie radzę sobie z sobą, na własne życzenie jestem ofiarą - racja. Nie wiem sama, co powoduje u mnie takie zachowanie, podejście do tego. Ale jednak nie umiem się pozbierać...

Na to, żeby się pozbierać, być może jeszcze czas.
Może najpierw zrób porządek ze swoimi emocjami: "odpłacz" swoje smutki, pożegnaj się z nadziejami, odzłość za przeżyte upokorzenia, lekceważenia i co tam jeszcze w Tobie siedzi (kolejność może być zresztą odwrotna), i daj czasowo czas.

gusia222 napisał/a:

Jak pisałam w poprzednim poście, winą tego obarczam jego "super" kolegów, towarzystwo, gdy zaczął się z nimi kontaktować właśnie taki się zrobił.
Prosiłam aby urwał te kontakty, ale ja nie mam na niego żadnego wpływu...Już nie mam...
Tylko po co on to dalej ciągnie, mówi, że chce a robi całkiem coś innego??

Takie biedactwo z tego Twojego partnera. Sam jest cudny, piękny, szarmancki w stosunku do Ciebie, po prostu ideał. Tylko jego koledzy... A on, biedak, jest w stosunku do nich bezwolny, zachowuje się pod ich dyktando. Nie, to nie on sam decyduje się być chamski wobec Ciebie, to jego koledzy...

On, biedactwo, chce się zmienić, tylko znowu ktoś mu w tym przeszkadza.

Kobieto! Idź na spacer, poszukaj swojego rozumu, może nie odszedł za daleko.

Wielokropek napisał/a:

gusia222 napisał/a:

Jak pisałam w poprzednim poście, winą tego obarczam jego "super" kolegów, towarzystwo, gdy zaczął się z nimi kontaktować właśnie taki się zrobił.
Prosiłam aby urwał te kontakty, ale ja nie mam na niego żadnego wpływu...Już nie mam...
Tylko po co on to dalej ciągnie, mówi, że chce a robi całkiem coś innego??

Takie biedactwo z tego Twojego partnera. Sam jest cudny, piękny, szarmancki w stosunku do Ciebie, po prostu ideał. Tylko jego koledzy... A on, biedak, jest w stosunku do nich bezwolny, zachowuje się pod ich dyktando. Nie, to nie on sam decyduje się być chamski wobec Ciebie, to jego koledzy...

On, biedactwo, chce się zmienić, tylko znowu ktoś mu w tym przeszkadza.

Kobieto! Idź na spacer, poszukaj swojego rozumu, może nie odszedł za daleko.

Dokładnie, chyba gdzieś go zostawiłam. Problem we mnie, że nie potrafię być twarda, stanowcza...Coś z stylu "masz miękkie serce, musisz mieć twardą d**"

Powinnaś dać sobie czas. Zerwać kontakt i jasno mu powiedzieć, że nie chcesz się z nim więcej spotykać, że nie pozwolisz sobie na brak szacunku. On się nie zmieni. Dobrze o tym wiesz Masz szanse poznać super faceta! Po co marnować czas z takim, który Cię nie docenia? Jesteś fantastyczną młodą kobietą! Korzystaj z życia! Fitness siłownia tańce rower rolki kino znajomi jest tego dużo! Musisz wytłumaczyć sama sobie, że nie chcesz być tak traktowana! Daj sobie czas i szansę na lepszą miłość!

Jak czytam moje słowa to brzmi to tak wspaniale i łatwo, ale ja wiem, że tak nie jest. Postaraj się tylko sobie wszystko poukładać w głowie!

Z obu założonych przez Ciebie wątków wynika, że taka sytuacja ciągnie się między Wami już długo. I od dawna masz ciągłe potwierdzenia, że Twój partner nie zmienia swego postępowania. Wszystkie posty od innych osób mówią jedno: odejdź, daj sobie z nim spokój.

Ty zdecydowałaś inaczej. Twoje życie, Twoje decyzje, Twoje konsekwencje. Wiesz już wszystko na temat swojego związku. A brak decyzji (na rozstanie), to też decyzja (na dalsze życie ze swoim partnerem).

A patrząc na tę sytuację z drugiej strony, od Twego partnera, wcale się mu nie dziwię, ze nie zmienia zachowania. Po co? I tak go przyjmiesz z powrotem. To tylko kwestia czasu.

gusia222 napisał/a:

Zdaję sobie sprawę, że tak jest, muszę go zostawić, tylko tak mi ciężko...
Po prostu muszę uwierzyć w siebie, co nie jest łatwe po tym wszystkim.

Co masz na myśli pisząc "muszę uwierzyć w siebie". Do tej pory nic na ten temat nie pisałaś.

Nie przyszło Ci na myśl, że ten Twój partner (?) przestał Cię kochać i od długiego czasy robi wszystko, by Cię do siebie zniechęcić? A Ty, z uporem godnym lepszej sprawy, tkwisz przy nim. To musi być strasznie denerwujące.

Ten mężczyzna, jak wynika z tego co piszesz, najwyraźniej przestał Cię kochać, a nie Ty "jesteś do bani".

gusia222 napisał/a:

To dlaczego on to robi dzwoni, pisze, przyjeżdżał do mnie - pod pretekstem zabrania czegoś, w walentynki, w dzień kobiet to samo, nawet zjawił się w moje urodziny, po co to wszystko skoro mnie nie kocha, odwiedził mnie nawet kilka razy w pracy w ciągu ostatnich tych kilku miesięcy.

I tak Cię traktuje, jak opisywałaś, też z miłości?

Widzę, że mam inne oczekiwania co do oznak miłości.

gusia222 napisał/a:

Ja cały czas się nad tym zastanawiam, co jest grane.
Nie mam pojęcia dlaczego mnie tak traktuje...
Mam wrażenie, że wyniósł to z domu.

A ja mam wrażenie, że bardzo chcesz swojego mężczyznę usprawiedliwić: a to "koledzy", a to "wyniósł to z domu". I znowu: Twoja decyzja.

Mnie nie interesuje to, czy traktuje Cię tak, bo miał trudne dzieciństwo, czy dlatego bo ma złych kolegów.

Masz wszelkie informacje. Twoje życie, Twoje decyzje.

Ja mówię: pas.

Powodzenia.