Usunięcie ciąży - Netkobiety.pl

Jak najbardziej jestem za aborcja.
Kazda kobieta ma inna sytuacje, kazda aborcja inne powody/motywy. Uwazam ze prawo nie powinno wrzucac wszystkich do jednego wora i byc zbiorowym sumieniem obywateli. Jesli wedlug mojego sumienia aborcja jest ok to jest to sprawa miedzy mna i ewentualnym bogiem. A nie sprawa urzednika, posla czy senatora. Napewno nie sprawa nikogo obcego kto bedzie mi teraz wlasnie mowil co mam robic i jak sie czuc (no ze powinnam sie utopic w wyrzutach sumienia i chadzac kanalami w samobiczowaniu sie)
W innych krajach aborcja jest dowolona i to wcale nie oznacza dlugich kolejek pod drzwiami takich klinik. To poprostu mozliwosc wyboru i jesli kobieta czuje ze z jakichs powodow to nie jej czas to moze takiego zabiegu dokonac na wlasne zyczenie i nikt absolutnie nikt nie robi jej z tego tytulu wstretow czy nie pogrywa z jej sumieniem.
Chcialabym doczekac takiego poziomu wolnosci obywatelskiej w PL...

a jeśli refundowana to osoby którym kłóci się to z sumieniem będą dopłacać do czegoś z czym się kategorycznie nie zgadzają

ale to tylko moje filozoficzne rozważania

bubokwa taki sam efekt szoku dla organizmu jak aborcja ma poronienie, które w Polskim prawie i nazewnictwie medycznym czy prawnym nawet nie figuruje ponieważ jest nazywane ABORCJĄ wiem z doświadczenia
Sam fakt, że po podjęciu takiej decyzji kobieta zaczyna (przepraszam za użycie tego słowa) "świrować" świadczy o tym, że nie była gotowa na poświęcenie swojego życia małej istocie. Pomyślałaś co jeśli... po urodzeniu zacznie zmieniać w ten sposób zdanie? Nagle pojawiają się dzieci porzucone lub zamordowane już po narodzeniu lub karane przez "matki" za to, że są. Jeśli natomiast z powodu komplikacji nie możesz mieć potomstwa są adopcje, a jeśli jesteś w stanie pokochać TYLKO dziecko z tą samą pulą genów to czy to jest macierzyństwo w pełnym słowa znaczeniu? Będę Cię kochać jeśli.... jeśli będziesz spełniać odpowiednie warunki!!! Moim zdaniem miłość powinna być bezwarunkowa...

ola_15 jak zgrabnie ominęłaś argumenty z mojego postu
Co do Ojców.... proszę Cię... bez względu na to czy chcą dziecka czy nie kwestia odpowiedzialności za życie tego małego człowieka jak i jego wychowanie i tak spada na barki kobiety. Wyjątki istnieją, ale jedynie potwierdzają regułę.

Drogie panie co do waszych ostatnich postów zalecam przeczytanie poprzednich... zarówno innych "rozmówczyń" jak i moich, ponieważ powtarzanie tego samego uważam za bezcelowe i zbędne

Ekstremalny przykład.... Decydując się na samobójstwo będąc w ciąży czy jednocześnie morduję dziecko? Decyduję o sobie i swoim życiu... proszę bardzo... dziecko może sobie żyć dalej, ale ja w tym momencie uśmiercam swój organizm, kończę swoje życie. Płód jeśli jest w stanie żyć samodzielnie niech sobie to robi... nic mi do tego.

i jeszcze jedno... polecam artykuł: "Jestem matką. Nie kocham swojego dziecka"
"...Może się pojawić poczucie krzywdy, niezgody, a jednocześnie przymus - że to dziecko trzeba urodzić (w naszym kraju często nie ma przecież innego wyjścia). I mimo że taka kobieta na poziomie racjonalnym rozumie, że to nie dziecko jest winne, to emocjonalnie swoją niechęć kieruje na nie..."
a jeśli ja czuję właśnie w ten sposób?
http://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,10915937,Jestem_matka__Nie_kocham_swojego_dziecka.html

Właśnie o uszanowanie zdania chodzi w prawie do aborcji. Nie chcę nikogo do niej przekonać, nie chcę kogokolwiek do niej zmuszać i nikt nie każe przeciwniczką aborcji do skorzystanie z wykonania jej. Chcę mieć tylko prawo wyboru i podjęcia świadomej decyzji co do swojego życia i przyszłości.
Jeśli jesteś przeciwniczką aborcji, a będzie istniało prawo do swobodnego z niej skorzystania, nikt Cię do tego nie zmusi!!!!!!
Natomiast ja w tej chwili jestem zmuszana do zdegradowania mnie do roli inkubatora i urodzenia dziecka! Bez względu na to czy jestem na to gotowa, czy mam na to środki, czy mam za co utrzymać się chociażby w trakcie ciąży, czy mam na to siły! Czy tego chcę czy nie!!!

Czy ktoś z przeciwników aborcji zastanawiał się w jakim stanie fizycznym i psychicznym urodzi się dziecko jeśli "inkubator" nie jest w stanie (ponieważ nie ma np środków lub siły) zadbać o ciążę w sposób jaki ona wymaga? Czy ktoś zastanawiał się jakie konsekwencje i jaką przyszłość zgotujemy narodzonemu dziecku jeśli już od startu dostaje niedożywienie i stres?

Medycznie:
Stres: Płód w znacznym stopniu odbiera wszystkie nastroje matki. Jeżeli jest zadowolona i radosna dziecko również jest spokojne, natomiast stres, zdenerwowanie wpływają na dziecko negatywnie. W ciąży zdecydowanie, w miarę możliwości, powinno się unikać sytuacji stresowych. Lęk i niepokój o prawidłowy przebieg ciąży oraz rozwój i zdrowie dziecka powodują przewlekły stres. Pod wpływem stresu organizm wytwarza tzw. hormon stresu kortyzol, którego duże stężenie może spowodować wady rozwojowe płodu. W niektórych przypadkach silne przeżycia emocjonalne mogą stać się przyczyną wad wrodzonych płodu, jak np. wady układu nerwowego, wady serca. Skutkiem stresu może być wzrost ciśnienia tętniczego krwi, co niesie ryzyko przedwczesnego odklejenia się łożyska lub przedwczesnego porodu.
Niedożywienie: może się przekładać na dalsze życie. Niedożywione dzieci mają osłabiony układ odpornościowy i są bardziej podatne na infekcje nie tylko w okresie wzrastania, ale także w życiu dorosłym. Ponadto takie dzieci częściej cierpią na zaburzenia w rozwoju fizycznym i psychicznym oraz osiągają słabsze wyniki w nauce i sporcie. Zmniejszona masa ciała dziecka urodzonego w terminie, będąca konsekwencją niedożywienia, czyni takiego noworodka bardziej podatnego na choroby cywilizacyjne w dorosłości.

Tak są to moje wnioski... natomiast tak jak napisałam NIKT nie zmusza przeciwniczek aborcji do jej dokonania!

może odpowiedz na argumenty z mojego wcześniejszego postu... co z dzieckiem które ulega "uszkodzeniu" już w trakcie ciąży?

Wiecie co? Moja młodość i czas rodzenia dzieci upłynął pod rządami ustawy pozwalajacej na aborcję ze względów społecznych. I prawie każda kobieta miała takie doświadczenia, bo porządnej antykoncepcji wówczas nie było. Kalendarzyk, stosunek przerywany i prezerwatywa, której panowie nie lubili. Kolejne pokolenia kobiet żyły w stresie od miesiączki do miesiączki. Nie było tabletki 72 godz.po. Prawo do aborcji było wybawieniem. Porozmawiajcie młode dziewczyny ze swoimi matkami i babkami. Chociaż dzisiaj starsze kobiety milczą na ten temat, żeby nie zarobić na miano morderczyń. A jakoś stosunkowo niewiele miało gromadę dzieci. W jaki sposób sobie radziły, jeśli nie było tabletek, tak jak dziś?

Nie pamiętam żadnej kobiety, która usunęła ciążę, żeby miała po tym jakiś zespół stresu purazowego. Wtedy o aborcji mówiło się otwarcie, to nie była tajemnica. Dzisiaj być może jest stres, ale nie po aborcji, a na skutek powszechnego potępienia kobiet, które to zrobiły.

Jestem za prawem do aborcji. Za prawem, a nie za obowiązkiem. Jeśli ktoś ma poglądy wykluczające przerywanie ciąży, to niech żyje zgodnie z nimi. Jeśli ktoś nie akceptuje in vitro, to nie musi korzystać z tej metody. Ale niech nie zmusza innych, by podzielali jego poglądy.
Ponadto jeśli ma takie poglądy dotyczące początków życia, to przypominam, że KK mówi o świętości życia od zapłodnienia do naturalnej śmierci. Czy naturalna śmierć to również korzystanie ze skomplikowanych procedur podtrzymujacych gasnące życie za pomocą różnych urządzeń? Utrzymywanie ludzi w wieloletniej śpiączce? Pompowanie powietrza do płuc za pomocą respiratora? Tu jakoś zapomina się o naturalności. Zdobycze nauki KK przyjmuje z radością o ile nie dotyczą in vitro. Bo co? Bo za pomocą in vitro może (teoretycznie) zajść w ciążę....dziewica?
Niepokalane poczęcie? A Niepokalana Panienka może być tylko jedna? Mam nieodparte wrażenie, że religijne dogmaty mają zbyt wielki wpływ na proces stanowienia prawa w naszym kraju. Dotyczy to i aborcji i in vitro. Nie jestem filozofem, żeby o tym dyskutować, ale czuje to.
I protestuję!  Protestuję przeciwko wpychaniu kobiet w poczucie winy!

Gdy w 1992 Sejm przyjął ustawę antyaborcyjną, w podzięce KK  i papieżowi za wspieranie Solidarności, wiedziałam, że zaczęła się epoka dominacji KK w Polsce. I trwa do dzisiaj, co widać w stanowionym prawie.

Jednak ciąża to nie choroba, to raczej naturalna kolej zdarzeń. Zawsze tak było na świecie, że zwierzęta i ludzie byli płodni raczej po to, aby się rozmnarzać i organizm kobiety został do tego odpowiednio przystosowany. Przerwanie ciąży dopiero niekorzystnie wpływa na organizm, pomijając negatywne skutki w psychice,  co zostało uwzględnione w wypowiedzi luc, to pogwałcenie naturalnego procesu naprawdę "rozstraja" ciało kobiety, kwestia hormonów, mięśni mqacicy itp.

A czy dziecko w 7 -8 miesiącu ciąży aż tak bardzo różni się od tego w 4-5? Owszem, jest słabsze i tym bardziej potrzebuje opieki, nie ma dokładnie wykształconych niektórych organów czy układów, ale w 20 tygodniu ciąży ono już czuje, ma układ nerwowy, potrafi już wykonywac ruchy... Czy wobec tego to naprawdę nie jest życie, które zasługuje n taki sam szacunek jak to narodzone maleństwo?

Nie oceniam, raczej poddaje to pod wątpliwość, bo twoje przekonania raczej kłócą się z prawdami jakie przekazuje Kościół Katolicki i jakich nauczał Chrystus.
A co do konfrontacji moich poglądów z rzeczywistością i doświadczeń to owszem może nie było tego aż tak dużo, nie było takich zdarzeń z którymi nie dałam sobie po pewnym czasie rady, ale znam ludzi którzy mimo wielu bolesnych doświadczeń pozostali idealistami.

A co do omijania Twoich argumentów to nie miałam takiego zamiaru, poprostu nie miałam wczoraj czasu na napisanie dłuższej wypowiedzi. Po to zaczęłam tą dyskusję, aby ja prowadzić a nie urywać, nawet mimo tego, że w dyskutowaniu i analizowaniu "na zimno" wieku argumentów "za" i "przeciw" nigdy nie byłam dobra i nie mówię, że nie okaże się, że zabraknie mi argumantów lub nie będę mogła ich poprzeć przykładami, ale to raczej nie wpłynie na moje przekonania.

Chciałam jeszcze dodać, że z tym zmuszaniem do aborcji to bywa różnie. Słyszałam niejedną historię rodem z USA kiedy młoda dziewczyna "wpadła" a później będąc zmuszona przez rodziców swoich oraz swojego chłopaka usunęła ciążę. W jednym z  przypadków skończyło się to nawet chyba samobójstwem ponieważ młoda dziewczyna nie poradział sobie z tym, że musiała wbrew sobie zabić swoje dziecko.
W takich krajach jak Chiny czy Indie kobiety są do tego zmuszane nagminnie. Czy to można nazwac "prawem wyboru"? to się tylko tak ładnie mówi. Proszę bardzo jaki one miały wybór: http://www.fronda.pl/news/czytaj/tytul/zabite,_bo_nie_chcialy_aborcji_21158
Czy w Polsce byłoby inaczej? Nie mówie o takiej sytuacji jak w biednych krajach azjatyckich ale czy nie zdarzałoby się nawet dość często wywieranie presji przez rodziców w przypadku młodej dziewczyny, lub przez jej partnera? Nie tak trudno byłoby szantarzem i podobnymi środkami doprowadzić kobietę do popełnienia tego wbrew sobie. I powiedzcie mi, gdzie tu wybór? gdzie tu możliwość?

Co do pierwszej kwestii - to doprawdy wątpliwy argument przeciwko istnieniu zespołu stresu pourazowego. Chyba, że negujemy wyniki kilkudziesięcioletnich badań na zasadzie: nie bo nie, bo nikogo takiego nie znam. Wtedy kończy się dyskusja, bo już nie ma o czym.

Co do drugiej kwestii - to ja przypominam, że poglądy KK wcale nie są tak kategoryczne. Dopuszcza on bowiem odłączenie od aparatury sztucznie podtrzymującej życie. Znów zatem swoista wybiórczość.

P.S.
Może lepiej by było gdyby polemika z Olą skupiła się na meritum, a nie na wypominaniu jej wieku, bo to trochę protekcjonalne.
O "bełkocie" nie wspomnę.

Właśnie, dlaczego tak jest że KK chce zakazać in vitro, chce zakazać aborcji i jeszcze paru innych rzeczy?? Przecież ten na górze dał nam prawo wyboru, to my możemy o tym decydować. To nasze życie i my decydujemy o tym jak je przeżyjemy. Każda z nas ma swoje racje.
Ale wkurza mnie to, że KK uważa mnie za złego człowieka, bo skorzystam z metody in vitro. Jakim prawe osądzają kobiety które usunęła ciążę, nie znając jej historii?? My też nie mamy prawa jej oceniać - to był jej wybór, i to ona będzie z tym żyła do końca swoich dni. To ją będą męczyły wyrzuty sumienia, a nie mnie. Każda kobieta jest inna i każda postąpi tak jak uważa to za stosowne.
Myślę, że ta dyskusja nie ma dalej sensu, bo będziemy się ciągle tak przepychać, przeciwnicy swoje racje, zwolennicy swoje i tak można do końca.

Prawdziwą traumą jest to powszechne oburzenie i potępienie. Te wiadra pomyj wylewane na kobiety. Te "nieme krzyki" wyświetlane dzieciakom na katechezie. Te pogrzeby poronionych płodów. Te ckliwe opowieści o tym co "czuje" i "myśli" 10-tygodniowy zarodek. Że kobieta, która to zrobiła, musi tłamsić w sobie tę ponurą tajemnicę w obawie przed linczem i wymiarem sprawiedliwości. I że jej życie jest dla krzyczących mniej ważne niż zlepek komórek niezdolny do egzystencji poza nią. Tak, to może doprowadzić do zespołu stresu pourazowego.

A gdyby paru biskupom przyczepić do pleców inkubator z informacją, że jego zawartością mają się opiekować przez najbliższe 20 lat, bez względu na to czy mają na to siłę, zdrowie, możliwości, ochotę i pieniądze, to podejście KK do aborcji od razu by się zmieniło.

co niektórzy piszą i piszą :-) moje jedno zdanie brzmi-usuwać jka najbardziej niechciane ciąże!!a nie poźniej do śmietnika wyrzucają dzieci,mówię Dzieci nie zarodki ,koniec kropka

Czyli prawo do zakończenia własnego życia mam też dopiero po porodzie? Przez 9 miesięcy mam być wrakiem człowieka i niszczyć przez swój stan rozwijające się we mnie dziecko ale za to jak już urodzę mogę strzelić samobója Fantastycznie... nie wiem jednak czy wytrzymam tyle.

Twoja interpretacja mojego loginu jest zdecydowanie mylna.

Co do poświęcania życia dla swojego poczętego dziecka to twierdzę, że jeżeli kobieta naprawdę nie jest gotowa na wychowywanie malucha, opiekę i utrzymanie go, to wiele rodzin z przyjemnością by ją wyręczyło. W ten sposób dziecko ma szansę na prawdziwy dom, kochająca rodzinę, wykształcenie i dobry start w życiu. Czasem należy rozważyć inne możliwości, które powodują, że i matka ma kolokwialnie mówiąc "kłopot z głowy" i dziecko dostało szansę na życie i rozwój.

Bo wg. jakich praw nieświadome niczego maleństwo ma ponosić konsekwencję za nieodpowiedzialność swojej matki?
Wydaje mi się, że kobieta podejmująca decyzję o współżyciu jest świadoma możliwości zajścia w ciążę i powinna się liczyć z tym, że żadna antykoncepcja nie daje 100%-owej pewności.

"decyzja o sposobie mimo wszystko należy do mnie" - tego nie kwestionuję

A to, że jestem katoliczką i mam katolickie poglądy to już raczej moja indywidualna sprawa i nie powinnam być chyba wykluczana z dyskusji z powodu takich a nie innych przekonań.
Może poprostu brak Ci już argumentów i uciekasz się do tak prymitywnych stwierdzeń jak "z katolickim bełkotem dyskutować nie będę" ?
Zapewniem Cię, że nikt Cię nie zmusza...

Powiem tylko tyle, że dla mnie zabicie poczętego maleństwa jest zabójstwem i niezależnie od ilości tych pseudonowoczesnych praw i wytłumaczeń nie znajduję usprawiedliwienia na skrzywdzenie własnego dziecka.

No to w którym dniu lub tygodniu ciąży nagle cudownym sposobem z miazgi komórek powstaje człowiek?

Jestem zdecydowanie przeciwna aborcji z wygody, z braku środków do życia itp.

Jestem za uświadamianiem młodych w sprawach antykoncepcji oraz za reformą chorego systemu adopcyjnego......

Nikt nie mówi, że na tym etapie jest myślenie, ale że to człowiek nie ma wątpliwości, bo w końcu nie krowa się rodzi a człowiek......

Ostatnio złożyłam mojej rodzicielce (67 lat) wizytę w swoim rodzinnym mieście i rozmawiałam z nią na temat aborcji. Od razu poinformuję, że pieje z zachwytu co do mojej ciąży, bo czekała na nią bardzo długo. I wiecie co.... starsze pokolenie nie wieje tak hipokryzją jak sądziłam, przyznała wprost, że aborcje były, są i będą a różnica tylko może polegać na tym w jakich warunkach będą wykonywane i z jakimi skutkami dla zdrowia kobiety, przyznała też, że kiedyś nie było takiego potępienia jak teraz i nie było tylu porzucanych i mordowanych dzieci co dla niej jest mimo wszystko ważniejsze.
Przyznała, że gdybym chciała wcześniej usunąć ciążę baaaardzo starałaby się mnie od tego odwieść (od 10 lat marudziła mi, że powinnam zrobić sobie dziecko), ale nie wyklęłaby mnie z rodziny gdybym to zrobiła, bo to jednak moja decyzja
Ok... jak już większość się zorientowała jestem za aborcją na życzenie do 3 miesiąca włącznie... w przypadkach gdzie zostają wykryte wady genetyczne nawet po 20 tygodniu, tak jak są teraz stosowane. Zdania nie zmieniłam za własne sumienie każdy musi odpowiadać samodzielnie.

Jestem za zalegalizowaniem aborcji, a wiecie dlaczego?
Kobieta która nie chce mieć dziecka bo..., lub "jest dręczona" psychicznie aby się go pozbyć.... tak naprawdę jest z tym sama.
W krajach gdzie aborcja jest legalna, ok 60% kobiet chcących się jej podać zmienia zdanie. Mają one opiekę lekarza, psychologa lub psychiatry. Mogą spokojnie porozmawiać, wiedząc że nikt ich nie zlinczuje. Czasami zostają przy podjętej decyzji, czasami oddadzą dziecko do adopcji, a czasami je zatrzymają.
Prawda jest też taka, że te kobiety które na to stać wyjadą na  np. Słowację i usuną ciąże w przyzwoitych warunkach, tych które na to nie stać zrobią to pokątnie u jakiegoś oby lekarza a nie rzeźnika.

A co do KK, to szkoda mi już słów - takie wielkie oburzenie na wiele spraw, min. aborcji czy in vitro. A mnie oburza to że ludzie bez ślubu kościelnego to osoby które nie dostaną rozgrzeszenia bo żyją w grzechu, a ktoś mający codziennie pięciu różnych partnerów  bez problemu takie rozgrzeszenie dostaną bo "to tylko cudzołożenie" ...

Aborcja to jest morderstwo, nie chcesz dzieci to sie zabezpieczaj albo nie uprawiaj seksu bo so w tedy konsenkwencje z ktorymi musisz sie liczyc a dziecko niczemu nie zawinilo i nie prosilo sie na swiat.

Witajcie Ja uważam, że każdy powinien mieć prawo wyboru, chociaż sama na aborcję bym się nie zdecydowała (i mówię to z pełną świadomością, bo w mojej ostatniej ciąży lekarze sugerowali, że synek ma wady genetyczne i rozmawiali ze mną na temat możliwości "terminacji" ciąży). Uważam, że aborcja do 3 miesiąca jest lepszym rozwiązaniem, niż "znęcanie się" nad niechcianym dzieckiem jeszcze w ciąży (picie, palenie, niedożywienie, brak odpowiednich witamin) i fundowanie dziecku życia pełnego cierpienia i poczucia odrzucenia. Bo - nie czarujmy się - jeśli kobieta nie ma na tyle psychicznej siły, żeby usunąć niechcianą ciążę (wtedy kiedy jej jeszcze nie widać i będzie o tym wiedzieć stosunkowo niewielka grupa osób), to nie będzie jej tez miała na tyle, żeby oddać dziecko (po długiej ciąży, o której najbliższe otoczenie będzie wiedziało na pewno). Jeśli kobieta obawia się odrzucenia, bo "popełnia" aborcję, to nie będzie się go bała, bo "nie kocha swojego dziecka, jest wyrodną matką" itd?
Uważam, że jeśli kobieta świadomie podejmuje decyzję o tym, że urodzi dziecko i odda je do adopcji i w tracie ciąży - mimo że dziecka nie chce - stara się o siebie dbać, to jest wspaniałą osobą. Ale, jeśli kobieta nie chce ani ciąży ani dziecka (nie zależnie od jej powodów), to powinna mieć prawo do zadecydowania o aborcji.

A jak nie wyjdzie, to co wtedy?
Po paru miesiącach wywalisz dziecko na śmietnik? Albo 4-latka oddasz do adopcji? Proszę Cię.
Nie można czekać na narodziny dziecka z myślą ''jakoś to będzie'', bo jakoś może nie być....

ja również jestem za aborcją,
sama pewnie ciąży od tak sobie nie usunęłabym np.z powodu wpadki czy finansów
ale z powodu wad u dziecka,zagrożenia  mojego życia ,czy gwałtu już tak

czytałam artykuł ostatnio jak to Polki jeżdżą usuwać ciążę do Niemiec
wypowiadał się polski lekarz pracujący tam,miesięcznie ma ok 100 Polek które przyjeżdżają na zabieg
są wśród nich kobiety wykształcone,zamożne,aktorki,piosenkarki itp ale były też zakonnice
powód aborcji?
nie czas na dziecko
zdrada

ogólnie polki skarżą się na polski rząd  i Kościół że nie mogą zabiegu dokonać w PL

prawda jest taka że czy aborcja w Pl bedzie legalna czy też nie to i tak bedzie dokonywana