Usunięcie ciąży - Netkobiety.pl

Anemonne to co piszesz nie ma najmniejszego sensu. Wnioskuje z Twojej wypowiedzi, że jesz mięso i płaczesz.
O aborci biblia nie mówi bo wówczas jeszcze takiego zjawiska nie było. A tym bardziej nie mówi o zabijaniu poczętego dziecka.
Ja Ciebie nie przekonam i Ty mnie też nie więc nie będe już więcej dyskutowała na ten drażliwy dla mnie temat!

Łatwo jest urodzić dziecko, ale gorzej je wychować, niestety nikt się nad tym nie zastanawia...

Na palcach jednej ręki, i myślę, że nie dojdę do 5... mogę wyliczyć osoby, które uważają, że miały udane dzieciństwo i dobry kontakt z rodzicami. Jest mnóstwo nieodpowiedzialnych rodziców, a także takich, którzy mimo szczerych chęci nie potrafią przekazać swojemu dziecku odpowiednich wartości, nie wiedzą w jaki sposób mają do tego dziecka dotrzeć, zwłaszcza, gdy zaczyna dojrzewać i wyrażać pierwszy sprzeciw. Wielu rodziców uważa, że ich rola polega na zapewnieniu dziecku dachu nad głową, obiadu i edukacji, żeby mogło w przyszłości znaleźć pracę i opiekować się nimi na stare lata. Od dzieci wymagają by przynosiły dobre oceny, chodziły do kościoła i wynosiły śmieci, to pojadą nad morze. Bardzo egoistyczne podejście!

Jeśli ktoś uważa, że nie byłby dobrym rodzicem, to nawet wtedy powinien mieć wybór, czy chce to dziecko urodzić i wychować, czy nie. Naprawdę nie wielu rodziców potrafi być przyjacielem swojego dziecka. Nawet gdy dziecko dorasta nie może wyjść z roli maskotki, jaką narzucili mu rodzice, nikt bowiem nie próbuje zrozumieć jego potrzeb, odmiennych poglądów, zainteresowań, tego, że chce podobać się płci przeciwnej itp. Rodzice nie radzą sobie ze swoimi dziećmi, nie umieją ich zrozumieć i do nich dotrzeć, więc wymyślają różne kary, albo tematy tabu, by ich dziecko trzymać w nieświadomości i z dala od problemów, którym oni sami nie mogą sprostać. I mam tu na myśli normalne, pełne rodziny, nie patologiczne, ani takie w których był rozwód.

Zastanówmy się czy wydajemy te dzieci na świat bo MY CHCEMY MIEĆ dziecko, czy dlatego, że ONO CHCIAŁOBY doświadczyć tego wspaniałego życia, którego i my mamy okazję doświadczać na co dzień.

Wierszyki o dzieciaczkach w brzuszku mamusi można sobie wsadzić? Ilu z was pamięta o czym myślało w brzuchu matki? Albo czy miało świadomość tego, co dzieje się na zewnątrz i co mają do stracenia? Płód nie wie jeszcze co to jest mama i tata. Nie wie co to jest ja. Nie wie na czym polega życie, a czym jest śmierć. Zwłaszcza gdy jest fasolką. Dopiero po wyjściu na świat otoczenie uczy go, jaką rolę ma odgrywać, mówi że jest dzieckiem mamy i taty i ma na imię Zosia a jak skończy 5 lat to pójdzie do przedszkola, a jak będzie miało 70 lat to umrze, a jak umrze to pójdzie do nieba.

I nie jest prawdą, że lepiej dziecko wydać na świat i oddać do domu dziecka, bo to dar boży, cud życia etc? Takie rzeczy tylko w serialach na Polsacie. Dzieci mają bardzo trudny start, nieraz z góry przegrane życie. W tych domach nie ma warunków do normalnego rozwoju. Są przepełnione, rządzą się prawami dżungli. Silniejszy przetrwa. Słaby będzie skazany na porażkę i w bidulu, i w samodzielnym życiu. Adopcja też jest bardzo skomplikowanym i długim procesem. Myślę że wszystkie te zażarte katoliczki nie przetrwałyby ani jednego dnia w domu dziecka. Poznałam osoby, które się tam wychowały i pełne są nienawiści do ludzi. Muszą nienawidzić, bo tam nie ma miejsca dla mięczaków. Lepiej nigdy się nie narodzić, lepiej nigdy nie poczuć, nie wiedzieć, zanim rozwinie się świadomość siebie i życia? niż później trwać do końca ze świadomością, że to życie jest przegrane.

Zdarzają się niedoedukowane nastolatki, które zachodzą w ciążę. Jak myślicie czyja to wina? Rodziców, którzy nie potrafią rozmawiać z dziećmi o tych sprawach. Udają, że one nie interesują się płcią przeciwną, nie mają potrzeby bliskości, na pewno tego nie robią i nie muszą wiedzieć o antykoncepcji. Nie potrafią spojrzeć na dziecko pod kątem płci, że to także kobieta, a nie tylko córka etc. A potem jeszcze te zagubione nastolatki spotykają się z dezaprobatą i kpinami ze strony rodziny, sąsiadów. Moja siostra ma 16 lat. W klasie już dwie samotne matki. Myślicie, że one są w stanie odpowiednio przygotować do życia swoje dzieci, skoro ich samych nikt nie przygotował? Jeśli to nie rodzice ich powinni uczyć odpowiedzialności, to kto?

Ja też byłam wpadką... Moi rodzice mieli już 2 dzieci, nie były to więc nastolatki, które nie wiedzą, czym może skończyć się seks. Pech chciał, że akurat przechodzili kryzys. Jako że oboje są z dość wierzących rodzin,  przyszłam na świat, i nie rozstali się. Tylko że ojciec popadł w alkoholizm. Starali się ukryć przed nami swój konflikt, niby dla naszego dobra? ale i tak każdy wiedział, że nie jest dobrze. I ten wszechobecny fałsz bolał podwójnie.

Mimo, że oboje pracowali, to gnieździliśmy się wszyscy w malutkim mieszkaniu. Nikomu tego nie życzę.

Choć byliśmy w różnym wieku i różnej płci, traktowano nas jednakowo. Gdy dostałam pierwszej miesiączki, zrobiono z tego tajemnicę. Matka dała mi podpaskę i tyle się dowiedziałam o miesiączce. O tym, co dzieje się ze mną i jak mam postępować.

Długo nikt nie respektował moich potrzeb i moich odmiennych poglądów. Szybko dojrzałam, fizycznie i psychicznie, wcześniej zaczęłam zadawać pytania, a gdy je zadawałam, usłyszałam, że jestem zbyt młoda by o tym myśleć. I tak robi większość rodziców, nawet jeśli jest w stanie zapewnić finansowo większy komfort swoim pociechom, nie przywiązuje wagi do ich psychiki, rozwoju osobowości, ich własnego, odmiennego postrzegania świata.

Nie mieli pojęcia, co dzieje się w moim życiu, co dzieje się z moim ciałem. Zakładali że wszystko powinno przebiegać wg jakiegoś schematu i nie przyjmowali do wiadomości, że ja od niego odstaję. To nie matka kupiła mi pierwszy biustonosz, choć dawno powinnam go nosić. Mówili, że mam nosić związane włosy bo prowokuję. Gdy miałam 12 lat po raz pierwszy poczułam się jak dziwka. Dlatego, że rozpuściłam włosy... i to był chyba jedyny moment gdy spojrzeli na mnie jak na dziewczynę, a nie dziecko po prostu. Wtedy po raz pierwszy uświadomiłam sobie że mam płeć, ze jestem kobietą, że ktoś może oceniać mnie jako kobietę, a nie tylko grzeczną lub niegrzeczną córkę. Że sama mogę mieć kiedyś dzieci. I że moje ciało jest już na to przygotowane, nawet, jeśli tego jeszcze nie chcę. Szkoda, że właśnie w taki sposób to sobie uświadomiłam? Z moją seksualnością rodzice musieli zmierzyć się raz jeszcze po kilku latach, gdy dowiedzieli się, że zostałam zgwałcona. Co usłyszałam? ?gdybyś mnie słuchała?.?

Wiem, że mieli dobre chęci? ale im nie wyszło.

Gdybym miała urodzić dziecko, i być taką matką, jaką moja matka była dla mnie?byłabym koszmarną matką. I jestem dumna, że potrafię się do tego przyznać. Z takimi wzorcami nie wyobrażam sobie stworzyć normalnej rodziny. Nie wyobrażam sobie wychować dziecka na człowieka pewnego siebie, silnego psychicznie, czerpiącego radość z życia. Nie mogę tego zapewnić sobie, a co dopiero innej istocie. Nawet gdyby to dziecko zostało spłodzone nie w wyniku gwałtu, ale jako efekt jakiegoś tam uczucia między partnerami, nie uważam, żebym mogła kiedykolwiek założyć rodzinę. Nie oddałabym też dziecka do bidula, żeby tam było gnojone i zastanawiało się do końca swych dni, po co się w ogóle urodziło. Lepiej jest usunąć dziecko zanim zdąży uświadomić sobie, że żyje, niż skazywać je na kilkadziesiąt lat męczarni, przez egoistyczne pobudki.

faye, nie ma czegoś takiego jak idealna rodzina. Pomijając rodziny z marginesu, gdzie dominuje przemoc i agresja, wszyscy jesteśmy co najwyżej wystarczająco dobrymi rodzicami. A wystarczająco dobrzy rodzice to tacy, którzy mieli swoje zranienia i problemy wyniesione z domu, ale mimo to w wyniku relacji z nimi wytwarza się więź, która stanowi podstawę rozwoju.

Zakłada się jednak, że rodzice dali nam wszystko, co mieli - być może nie mieli tego dużo, ale to, co mieli, dają nam. Tak samo my nie mamy wpływu na to, co dostaliśmy od rodziców i w jakim wychowaliśmy się domu, mamy jednak wpływ na to, czy taki sam dom stworzymy swoim dzieciom. Możemy wybierać, jak chcemy, by wyglądało nasze życie rodzinne, a jeśli wspomnienia z przeszłości za mocno nami sterują, możemy zawalczyć o siebie i iść na terapię.
Nie piszę tego wszystkiego teoretyzując, bo wierz mi, faye, miałam niełatwe dzieciństwo. Mimo to w pewnym momencie poczułam, że nie chcę spędzać życia z tym ciężarem na karku - a czułam się wyjątkowo obarczona niezbyt fajnym startem. Dzisiaj dojrzałam do tego, nie ukrywam, że z pomocą terapeuty, żeby wybaczyć swoim rodzicom i dać sobie szansę na macierzyństwo. Nie mam obaw związanych z tym, jaką będę matką, bo wiem, że to w ogromnej mierze zależy ode mnie i wiem też, że nigdy idealna nie będę - podobnie jak my wszyscy. Chciałabym być natomiast wystarczająco dobra.

Z dwojga złego uważam więc - znając konsekwencje psychiczne aborcji - że lepiej walczyć o swoje własne życie i dojrzałość (niekoniecznie do założenia rodziny, ale do świadomego, satysfakcjonującego życia, w którym nie boimy się żadnej roli) niż wychodzić z założenia, że lepiej być żadnym rodzicem niż niedoskonałym. Bo jak już słusznie zauważyłaś, nie chodzi o to, czego nie dasz dziecku, ale o to, czego nie umiesz zapewnić sobie... I tu warto byłoby sobie pomóc. Ale decyzja należy do Ciebie.

To temat, o którym wiele osób rozmawia i wydaje się on być cały czas aktualny- aborcja. Niby jest a jednak nikt, żaden z polityków nie zajął się tym od A do Z. (....)___________
Wsztystko  zalezy jak na to spojrzysz; ja podzielam opinie lekarzy ,ze o CZŁOWIEKU/DZIECKU można mówić dopiero w 28 tyg.ciąży [7my miesiąc], wcześniej jest to płód, który albo się zaadoptuje w ciele kobiety, albo nie-wtedy obumiera. Polecam art.na ten temat w Twoim Stylu, z sierpnia 2011 [najnowszym] gdzie ma str 55 wypowiada się dok.Grzegorz Południewski. Mówi akurat o poronieniach, o aspekcie emocjonalnym. Dla mnie to również płód, nie człowiek-sorry. dlatego uważam, że aborcja, to usunięcie tkanek.

To, że aborcja nie jest w PL legalna, moim zdaniem uwłacza kobiecie- każdy powinien w zakresie własnego sumienia rozważyć kwestię, mieć wybór.

Piszesz że ciało należy do kobiety i tylko ona może decydować co się z nim stanie, to jest jej wolność, jej życie, jej prawo. A ja zapytam Ciebie- do kogo należy życie i ciało które ona zdecyduje się wyskrobać ze swojej macicy? Do niej czy do dziecka? jak może odbierać życie które nie należy do niej?
Ludzie powinni myśleć o skutkach jakie niesie za sobą seks w odpowiednim czasie a nie potem mordować dzieci przez swoją głupotę i nieodpowiedzialność.

Dla wszystkich, którzy tu się wypowiadali polecam przeczytanie świadectwa Glorii Polo. Książeczka nie jest gruba i autorka nie wzięła nic za wydanie tej książki, więc jedynie za druk płacimy około 5 zł.
Aborcja jest gorsza niż morderstwo. Zabijamy wtedy kogoś kto nie ma szansy się obronić, jest niewinny i kocha swoją mamę, swojego tatę. Rośnie mu takie malutkie serduszko, jest taki drobniutki.
I nagle ktoś wbija mu w to serduszko ostre narzędzie. Nie wie dlaczego tak się dzieje, dlaczego świat jest taki okrutny i dlaczego jego mama pozwala na taki okropny ból.
Jak może kobieta myśleć tylko o sobie! I jak można uważać, że przez aborcję w jakikolwiek sposob ratuje się czyjes życie. Matka takiego dziecka jest zwyczajną egoistką. Najpierw pcha się do łóżka a potem zabija takie malutkie stworzenie. Poniesie wielkie konsekwencje aborcji  i wiem, że będzie cierpieć, ale będzie to niczym w porównaniu do tego jak cierpiało jej dziecko.

Co do antykoncepcji to proszę przeczytajcie to świadectwo.

A znasz historię Joanny Beretty Molli?
Ona przypłaciła śmiercią za to żeby jej córeczka żyła. Córka jest wdzięczna mamie i jest mądrą dziewczynką.
Rozumiem to, że rodzina nie chce stracić matki. Rozumiem twoją wypowiedź Malinowy_Elf. Ale w takich sytuacjach, gdy zagrożone jest życie matki lekarze starają się uratować oba życia. I może uda się uratować oba. Natomiast jeśli jest wybor czy ma przezyc jedno czy drugie, lekarze moga lepiej ratowac zycie dziecka, ale dziecko umiera wtedy smiercia naturalna i mniej bolesną niż rozrywanie każdej czesci jego ciala- aborcji

Zgadzam się rodzice nieletniej nie powinni decydować.

Osobiście dopuszczam usunięcie ciąży tylko w przypadku, gdy:
- zagraża życiu matki
- jest z gwałtu
- wiadomo, że dziecko urodziłoby się bardzo chore ( życie takiego dziecka będzie długim cierpieniem, o wiele bardziej bolesnym niż aborcja).

W tych trzech przypadkach nie potępiłabym kobiety, o której wiedziałabym że podjęła decyzję o aborcji. Czy sama bym się zdecydowała, pewnie nie.

Decyzję w tej sprawie powinni podjąć rodzice przyszłego dziecka.

Tak naprawdę anusiula789 nie wiesz, kiedy "dziecko" faktycznie zaczyna czuć. Nie wiesz kiedy zaczyna je coś boleć. Od samego poczęcia nie jest w pełni ukształtowanym człowiekiem. Przypuszczam, że odczuwać ból zaczyna dopiero po kilku tygodniach -  nie wiem ilu: 3, 5 a może 15. Ty też tego nie wiesz bo nie pamiętasz Nie próbuję Cię przekonać, bo nie o to mi chodzi. Poprostu myślę, że w wielu przypadkach brakuje nam tolerancji dla innych- ich wyborów.

Należy jednak pamiętać, że każdy ma prawo do swoich poglądów.

Bubkowa zgadzam się z Tobą.
Ja w ciążę zaszłam bez problemu, i prawie bezproblemowo ją donosiłam. W 30tc stwierdzono wielowodzie, ale lekarze doszli do wniosku że mała jest zdrowa i to wielowodzie jest ot tak sobie - to się zdarza. Agnieszka urodziła się 29.04.2012 przez cesarskie cięcie i wszystko miało być dobrze, ale nie było. Małą musieli zaintubować, bo ledwo co oddychała. Tak więc nie dostałam swojej córki nawet do pocałowania. Cały tydzień leżała w inkubatorku, ponieważ urodziła się z rozczepem podniebienia twardego i miękkiego oraz cofniętą żuchwą. Potem się okazało że ma też małą wadę serca i za mały otwór w odbycie. 7 maja została przewieziona do Instytutu Matki i Dziecka, dwa dni później zwiększyli otwór odbytniczy, podcięli mięśnie żuchwy, żeby wróciła na swoje miejsce. Obecnie mała nadal jest w szpitalu, a operację na podniebienie będzie miała jak przytyje do 5-6kg i do tego czasu będzie w szpitalu. Ze względu na to, że Agniesia ma aż tyle wad zrobiono jej badania genetyczne, i niestety wyszło że to wina genów. Pobrali badania od nas i niestety jedno z nas jej to przekazało. ( nie będę pisała które z nas, bo tak się z mężem umówiłam). Genetyk nam powiedziała, że jak chcemy kolejne dziecko to musimy zrobić badania prenatalne, zapytałam jakie mamy szanse na zdrowe dziecko, a ona że nie wie ale są 3 możliwości: 1. Że dziecko będzie miało zdrowe geny 2. będzie miało geny jak jedno z nas które jest nosicielem i nic mu nie jest 3. będzie miało wadliwe geny - niekoniecznie jak Agniesia, może być gorzej albo lepiej. Badania prenatalne zrobią w 16tc, wyniki będą ok 3tyg po pobraniu materiału dziecka i ewentualnie w 20-22 tc aborcja. Nie wiem jak bym się zachowała, gdybym od początku wiedziała, że Agnieszka będzie tak cierpiała, każdego dnia zadaję sobie pytanie dlaczego ona musi tak cierpieć - i teraz pisząc to płaczę. Bo moje dziecko cierpi, i wiem że mogę być w ciąży ale po co narażać kolejne dziecko ?? Nie wiem czy byłabym zdolna usunąć dziecko, ale jeśli ono ma później cierpieć całe życie, to lepiej żeby się nie urodziło. Bo jak ono się urodzi niepełnosprawne to nie tylko ono cierpi ale też cała rodzina......Na pewno nie jest to łatwa decyzja i kobieta żyje z tym do końca swoich dni. Ale ma do tego prawo.

A co do chorych dzieci. To nie my ludzie mamy decydować o tym czy mają prawo żyć, czy nie, tylko Bóg. Każdy człowiek..nieważne czy jest zdrowy czy nie ma prawo, aby żyć na tym świecie i my nie możemy decydować o tym komu pozwolimy na to aby istniał, a kto nie. Wiem, że i tak wiele kobiet zaraz podniesie głosy i będą miliony tłumaczeń dlaczego tak się robi, ale w obliczu morderstwa dzieci te tłumaczenia są nieważne. Napisałam morderstwa, bo tym właśnie jest aborcja.

Czyli według Ciebie każdy, kto nie chce swojego dziecka może je zabić, bo wyznaje taki pogląd? W takim razie powiedz mi co myślisz o człowieku, który zabija drugiego człowieka, ponieważ taki  ma pogląd? Ja takich ludzi uważam za chorych psychicznie, a sąd skazuje go w takiej sytuacji na dożywocie, a społeczeństwo jest oburzone. jednak kiedy chodzi o małe, bezbronne dzieci i ich zabijanie większość nic nie mówi na ten temat, a niektórzy nie widzą w tym nic zlego. Pytam się więc...czym różni się zabicie dziecka brzuchu matki, które JEST CZŁOWIEKIEM od zabicia np dorosłego człowieka? NICZYM! W obu sytuacjach jest to zbrodnia.

Skoro to nie ludzie decydują kto ma żyć a kto nie to postąpmy wg twojej logiki i nie leczmy się wcale. Jeśli dziecko urodzi się z wadą którą łatwo operacyjnie wyleczyć załóżmy że bóg tak chciał i pozwólmy mu umrzeć w cierpnieniach.

Pamiętaj, że twoja logika działa w obie strony

uważasz że zgwałcona nastolatka zaszła w ciążę z oprawcą dlatego że myślała du.ą?

Jesteś pełna nienawiści i brak Ci zrozumienia. widać że nigdy nie byłaś w podobnej sytuacji, Twoje życie toczy się gładko i nie wiesz co to prawdziwe problemy. Trochę szacunku do innych ludzi. bez względu na to jakie masz zdanie nie usprawiedliwia to nazywania kobiet które mają odmienne zdanie niż ty "babami" a społeczeństwa które ma inne zdanie głupimi i zacofanymi. a kobiety które ze względu na ciężką chorobę płodu usunęły ciążę  - bo płód nie miał szans przetrwania a i zagrażał ich życiu- mordercami.

jeszcze jakieś 7 lat temu uważałam że gdybym miała urodzić chore dziecko,ciążę bym usunęła,i nikt wtedy nie mógł mnie przekonać do innego myślenia,2 lata temu zachodząc w ciążę,lekarz zaproponował mi tam jakieś badania(wykonuje się je chyba do 12 tyg ciąży)na wykrycie ewentualnych wad,odmówiłam bo stwierdziłam że co mi po nich,cała ciążę bym się martwiła gdyby okazały się nie dobre,a przecież dzidziusia bym i tak urodziła zdrowego czy chorego(na szczęście jest zdrowy:))nie miała bym sumienia aby go usunąć
jednak uważam że kobieta powinna mieć możliwość usunięcia ciąży gdzie dziecko będzie nie uleczalnie chore lub z powodu gwałtu,natomiast zakaz bo komuś się przytrafiła nie chciana wpadka,nie umiesz się zabezpieczyć to nie uprawiaj seksu,oczywiście nie mówię tu o przypadkach gdzie jednak mimo antykoncepcji ciąża się zdarza

bardzo mi przykro - to musiało być potwornie ciężkie
mam nadzieję, że mimo wszystko radzisz sobie

dobrze jednak, że opisujesz swoją historię bo to może otworzyć oczy ludziom którzy nie mają pojęcia o czym gadają powtarzając że bóg powinien decydować a nie człowiek w przypadku ciężko chorych dzieci. Po to aby kobiety które muszą dokonać takiego wyboru nie musiały cierpieć dodatkowo z powodu społecznego napiętnowania przez ludzi którzy będą nazywać ich mordercami.

A nie wydaje Ci się, że ostateczną decyzję powinna podjąć własnie matka??? Cóż z tego że jednym zajście w ciąże przychodzi z trudem innym łatwiej - tak bywa niestety. A noszenie maleństwa przez 9 miesięcy też nie jest łatwe jak mogło by się zdawać. Są różne powody dla których Kobiety usuwają ciąże i nie nam to oceniać dlaczego osoba "X" to zrobiła. To jej sprawa, jej wyrzuty sumienia (jeśli będą) i jej życie. Takie jest moje zdanie.... Pozdrawiam.

Ale właśnie o to chodzi, że to nie jej życie, tylko tego dziecka. Ona nie decyduje o swoim życiu tylko życiu tego dziecka. Uprzedzając argument, że to niby jej ciało, to wcale, ze nie, to jest ciało tego dziecka, a matka tylko użycza swojego brzucha. Ale powiedzmy, że nawet jeśli się zgodzimy, że nienarodzone dziecko moze być czyjąś własnością, którą możan sobie dobrowolnie rozporządzać to w takim razie co z ojcem? W takim wypadku to połowa dziecka jest jego i on też powinien mieć też cos do powiedzenia.

A co życiem dziecka, które jest niepełnosprawne?? Czy wy, które jesteście przeciwne aborcji pomyślałyście o tym jakie to dziecko może mieć potem życie?? Np. dziecko z zespołem downa. Rodzicie je będą kochali i wychowywali, ale co ono czuje to wie tylko ono. Życie dla dziecka z poważnymi wadami genetycznymi nie będzie łatwe i co to za życie??
Razem z moja córeczką leży dziewczynka która ma 10 miesięcy i 90% swojego życia spędziła w szpitalu, i jej życie nie zapowiada się różowo. Moja córka od urodzenia też leży w szpitalu i wyjdzie za 3-4 miesiące i jej życie to szpitalne dźwięki, kabelki, leki itp. A ja nic nie mogę z tym zrobić, nie mogę tego wszystkiego zabrać na siebie. Najgorsze jest patrzenie na cierpienie swojego dziecka, które jest małą niewinna istotką. Dlatego jestem zdania, że jeżeli kobieta dowie się o poważnej wadzie swojego dziecka ma prawo to usunąć. I nikt nie ma prawa jej mówić że źle zrobiła, bo oszczędziła dziecku cierpienia, jakie będzie dla niego życie, bo co to za życie gdy ciągle się cierpi.

bubkowa   Marena !
dziekuje dziewczyny.
Mysle ze kobieta ma wybor ,nikogo nie powinno sie wystawiac na takie cierpienie ,oczywiscie kiedy jest lekki niedowald czy inna niepelnosprawnosc z ktora mozna zyc.
Istnieja jednak choroby doprowadzajace do dlugiej bolesnej smierci nikt sobie na to nie zasluzyl ,tymbardziej kiedy usuwa sie ciaze do 7 tyg ciazy.
Dzis mam dwoch synow zdrowych, wspanialych madrych ,wada dotyczyla plci zenskiej , do dzis pamietam jak neurochirurg patrzal na mnie ,jak na morderce wlasnie ,pytal sie mnie czy ja sobie zdaje sprwe z tej wady?
Mloda bylam ,mialam nadzieje ze sie lekarze myla .Zdrowe bylo tylko serce ,mojej malutkiej kruszynki ,dzis zaluje ze nie bije w innym zdrowym dziecku .
Mieszkam zgranica ,gdzie ciaza do 22 tyg jest bardzo intensywnie badana wlasnie pod katem ronych wad i chorob.
Moja malutka cierpiala na "bezmozgowie prawdziwe".Moglo dojsc w szpitalu do smierci mozgowej calkowitej wtedy jej serce moglo byc pobrane dla zdrowego rozwojowo dziecka,ktore mialo szanse na normalne zycie.
Przy tej chorobie nie wystepuje mozg ,ale twor mozgow podobny i uklad nerwowy nie dziala wogule ,nie bylo szans na rehabilitacje ani leczenie ,z dnia na dzien bylo przedluzane zycie na moja prosbe .
Zachowywalam sie jak psychopatka spalam z nia w szpitalach ,wmowilam sobie ze chca jej serce.To wszystko bylo chore i nie potrzebne.
Dlatego dzisiaj nie zastanawialaby sie ani chwili nad decyzja jak juz pisalam w takich przypadkach decyzja jest jedna

Czytam ten wątek i zdecydowałam się opisać swoją historię. Możecie mnie krytykować bo zasłużyłam na to.

3 lata temu byłam związana z żołnierzem. Miałam 23 lata, studiowałam on był zawodowym żołnierzem byliśmy razem szczęśliwi dopóki nie dowiedziałam się że jestem w ciąży a on wyjeżdża na misję. Nie powiedziałam mu o ciąży wiedziała o tym tylko moja przyjaciółka. Z nim zerwałam nie powiedziałam o niczym a ciążę postanowiłam usunąć. Nie wiem co mną kierowało wydawało mi się że dziecko pokrzyżuje moje plany. Zrobiłam to. On dowiedział się od mojej przyjaciółki o ciąży która myślała że mnie zostawił w ciąży. Gdy wrócił były długie rozmowy o tym że gdyby wiedział o dziecku byłoby inaczej że nie zostawiłby mnie. Ja wtedy myślałam inaczej  i dopiero wtedy podczas rozmowy z nim dotarło do mnie co zrobiłam. On mi wybaczył, w przyszłym roku bierzemy ślub i na razie nie chcemy mieć dzieci najpierw chcemy do tego dojrzeć ja musze skończyć aplikację, przed nim jeszcze jedna misja. Oddałabym wszystko aby cofnąć czas i nie popełnić tego błędu. Teraz gdy widzę małe dziecko z mamą to łzy cisną mi się do oczu i obwiniam tylko siebie. Po pierwsze wiedziałam z kim się wiążę że jest żołnierzem i zawsze będzie, po drugie nawet gdyby mnie zostawił to dałabym sobie radę. Ale tak postąpiłabym teraz a te trzy lata temu byłam chyba jeszcze zbyt niedojrzała i myślałam że po pojawieniu się dziecka życie się kończy.

Cześć dziewczyny, długo myślałam nad tym czy napisać na takim forum, ale doszłam do wniosku,że sama nie dam sobie rady.
Mam 19lat, większość z was pewnie myśli sobie,że jeszcze jestem gówniarą i nic nie wiem o życiu, no i niestety macie rację.
Jestem w 5tygodniu ciąży. Chcę tego dziecka, jedyne czego się boję to reakcji moich rodziców i czy dam sobie radę. Mój partner nie chce tego dziecka, wręcz każe mi je usunąć, na dowód mojej miłość, chce nawet zafundować mi tabletki wczesnoporonne. Ja nie chcę tego robić, wiem, że Maleństwo to błogosławieństwo i nie można się go 'pozbywać' w taki bestialski sposób.. . Chcę tego dziecka, a z drugiej strony zależy mi na moim partnerze, ale jeśli każe robić mi takie rzeczy, to czy on w ogóle jest wart moich nerwów i nieprzespanych nocy? Wiem, że jeśli usunę ciążę nie daruję sobie tego do końca życia... Pomóżcie...

Violetsoul pięknie to wszystko napisałaś :*:) I chore dla mnie jest to, co oni teraz chcą zrobić z in vitro. Jestem obciążona genetycznie - o czy mnie wiedziałam, dowiedziałam się dopiero po urodzeniu córki. I jedyną naszą szansą na urodzenie kolejnych zdrowych dzieci jest in vitro - z badaniami zarodka czyli tzw. selekcja. Na co proponowane projekty nie pozwalają. A najlepsze jest to, że jest pozwolenie na usunięcie ciąży w 20tc. Bo jak mówiła mi pani genetyk badania prenatlne robią w 16tc, ok 3tygodni czeka się na wynik i w 20tc zabicie dziecka.To jest nienormalne!!! Lepiej zabić zarodka, niż płód w 20tc.
Przykro mi, że musiałaś tyle przejść w życiu i na pewno nie było Ci łatwo :*
Disturiba, rodzice na pewno Ci pomogą :* A facet który każe Ci usunąć dziecko to nie facet, to tchórz. Ale nic na siłę, nie to nie, powiedz że sobie poradzisz bez niego, tylko musisz się dowiedzieć, czy będzie chciał dać nazwisko dziecku, płacić na niego itp. żebyś potem nie miała problemów :*

Krzywizna85 dzięki za zrozumienie. Przeszłam co przeszłam, życie układa się w nieprzewidywalny sposób. Co do in vitro też uważam to za chore! Skoro tak bardzo zależy państwu na zwiększeniu przyrostu naturalnego oraz polityce prorodzinnej powinien umożliwiać swoim obywatelom jak najlepszą opiekę nad dziećmi. Wydaje mi się, że problem w naszym kraju polega na haśle "Bóg i religia", a przecież prawo daje nam możliwość wyboru w tej kwestii. In vitro nie jest moralne?... ale usunięcie już rozwiniętego płodu tak? HIPOKRYZJA!!! Skoro "poprawianie" dzieła Bożego jest złe to powinniśmy całkowicie zaprzestać jakichkolwiek praktyk medycznych. Kto decyduje o tym, że przeszczep serca jest pomocą w tym dziele, a in vitro poprawianiem go?!
disturbia rodzice prawdopodobnie będą źli, ale jeśli zawsze mogłaś na nich liczyć będziesz mogła i tym razem. Będą potrzebować czasu by pogodzić się z sytuacją i by emocje opadły. Ty już kochasz swoje dziecko i będziesz miała dla kogo zmagać się z trudnościami. Jeśli chodzi o "ojca" dziecka (trafniej będzie go nazwać w takiej sytuacji dawcą spermy) HAK MU W SMAK! Nie martw się, że nie da dziecku nazwiska lub wywinie się całkowicie od odpowiedzialności. Prawo go zmusi do tego. Jeśli nie będzie chciał się widywać z dzieckiem, trudno. Lepiej żeby dziecko miało kochającą matkę niż zmuszonego do widywania się z dzieckiem "ojca", który będzie świadomie lub nie karał je za to, że istnieje. Trzymaj się, dasz radę, bo wiesz już że kochasz swoje dziecko.

Krzywizna85 w Polsce polityka prorodzinna jest tylko i wyłącznie teoretyczna w praktyce całkowicie nie istnieje i ogranicza się tylko do słów i złudzeń pomocy w posiadaniu potomstwa. Prawda jest taka, że strach mieć tu dzieci

Jutro idę do lekarza, bo dziś jakoś nie najlepiej się czuję ... Wszystko mnie boli, a sutki to tak mnie pieką,że je chyba sobie wyrwę zaraz nie wiem co się dzieje, bolą mnie jajniki, raz z jednej, raz z drugiej strony, ale to taki ból,że nie mam siły z łóżka wstać. A ten 'pan ojciec' zaczyna się powoli interesowac dzieckiem, ale nie wiem czy warto mu znowu zaufać

A co... też wtrącę swoje trzy grosze. Jestem za prawem do aborcji. Dla każdej kobiety, niezależnie czy została zgwałcona, czy zaszła z powodu zawodności antykoncepcji, czy w ogóle jej nie stosowała. Jestem za tym by KAŻDA kobieta mogła wybrać czy pozwolić się rozwinąć płodowi, czy nie. Nie będę wchodzić w dywagacje medyczne kiedy płód zaczyna czuć, kiedy zaczyna mu bić serduszko i inne takie pierdoły, bo nie mam do tego potrzebnej wiedzy. O ile się orientuję, to w krajach gdzie aborcja jest legalna płód można usunąć do 3 miesiąca ciąży (co jest spowodowane właśnie ograniczeniami medycznymi, że potem wykształca się układ nerwowy, serce bije i inne takie). To chyba wystarczający okres czasu na podjęcie takiej decyzji.
Sama, gdyby spotkało mnie takie wydarzenie jak ciąża (a stosuje antykoncepcje żeby nie było), to byłabym wściekła. Nie lubię dzieci, nigdy nie marzyłam o gromadce biegającej i robiącej hałas, to nie moja bajka. Na pewno nie w chwili obecnej. Jednak gdybym wpadła, to bym urodziła. Czemu? Skoro jestem taką zwolenniczką usuwania ciąży? Bo jestem także odpowiedzialna, wiem z czym wiąże się uprawianie seksu i jakie mogą być konsekwencję i je akceptuję. Nie wiem czy bym wychowała czy oddała do adopcji, ale nie chciałabym aby za moje błędy (lub błędy antykoncepcji) płaciło niewinne dziecko.
Jednocześnie nie oceniam innych kobiet, które zdecydowałyby się na takie rozwiązanie. Nie jestem katoliczką, ale tyle wypowiadających się osób odwoływało się do Biblii, nauk kościoła i innych tego typu rzeczy, a nie zauważyło, że Biblia uczy o tym aby nie oceniać innych? Powoływanie się na to, że kobieta, która ciążę usunęła będzie miała wyrzuty sumienia, nie będzie się cieszyć z planowanego dziecka i cholera wie co jeszcze to wyolbrzymienie i przeniesienie własnych reakcji na innych. Kim są osoby, które mówią, że kobieta nie może usunąć ciąży, w czym ich sumienie jest lepsze, że dają sobie prawo podejmować decyzje za kobiety bezpośrednio zainteresowane tematem. Czemu dają sobie prawo do osądzania ich poczynań i motywów? Owszem jeśli kobieta jest na tyle nierozgarnięta, że przy każdej wpadce (powiedzmy, że nie dba o to aby jej nie było), usuwa ciążę i nie widzi w tym nic złego to jej wybór. Może być wszakże tak, że w końcu zapragnie mieć własne dziecko, wtedy okaże się, że np. nie jest w stanie donosić ciąży, ponieważ zbyt często poddawała się aborcji (nie wiem na ile to realne, ale taki przykład). To będzie chyba dla niej wystarczająca kara od życia, prawda?

konstantynopolitanczynko dobrze napisałaś
Violetsoul, moim zdaniem wszystkie kobiety powinny mieć badania prenatalne. Bo ja miałam 26 lat jak zaszłam w ciążę, i co?? Mam nieprawidłowe chromosomy.
Disturibia, to nie bolą jajniki tyko więzadła, tak mi mówiła lekarka Też czasem miałam takie bóle

Niestety w Polsce nic nie działa tak jak powinno Ale co zrobić.

Ola, pytanie: masz dzieci?? Jeśli tak to czy masz dzieci pełnosprawne??
Bo widzisz, ja będę musiała patrzeć na moje dziecko, które ma zespół wad wrodzonych, na szczęście będzie z nią dobrze, ale tylko inne matki których dzieci też cierpią wiedzą jak to jest patrzeć na cierpienie swojego dziecka, i powiem Ci że jest to cholerny ból, gorszy od innych, bo cierpi Twoje dziecko które kochasz nad życie od chwili poczęcia. Ja nie wiem czy bym usunęła ciążę jakbym się dowiedziała o tych wadach w ciąży, ale kobieta ma do tego prawo. W takim wypadku ma prawo.

Krzywizna85  Nie, nie mam dzieci. Wiem, że napewno nie mam świadomości jak to jest, gdy jest się matka niepełnosprawnego dziecka. Sama ne wiem czy nie miałabym wątpliwości, gdybym była wtakiej sytuacji. Ale z drugiej strony chyba nie wyobrażałabym sobie życie bez tego dziecka, które jest juz poczęte, żyje, jest chore i słabsze, potrzebuje mojej opieki bardziej niz gdyby byo zdrowe. Właśnie dlatego, że od poczęcia bym je kochała natyle, żeby podjąć ten trud a nie odtrącic tego maleństwa. Zdaje sobie sprawę, że to nie jest łatwe i że żadne słowa nie sa w stanie oddać uczuc matki patrzącej na cierpienie dziecka. Byc może mam zbyt małe doświadczenie, żeby wypowiadac się a ten temat, może kiedys sama się o tym przekonam, nie wiem. Może kiedyś zmienie pogląd na ta kwestię... Ale narazie sądzę, że mimo wszystko nie zabiłabym dziecka ze względu na niepełnosprawność, niezależnie od tego, że polskie rawo dozwala taka możliwość.
Znałam kiedyś wspaniałe małżeństwo. Mieli dwójkę dzieci. Starsze od urodzenia miało chorobę genetyczną, nigdy nie nauczy sie mówić, mimo to matka zawsze rozumie go bez słów. Zna potrzeby, wie o co chodzi nawet bez wiekszych gestów... młodsze natomiast urodzilo się zdrowe. Dopiero kilka lat poźniej zachorowało na raka. Leczenie dość długotrwałe, nieprzyjemne i niepewne... Ale oni sie nie poddają i widziałam prawdziwy uśmiech i radość, gdy patrzyli na postepy jakie czyni ich dziecko, byli dumni z niego, mimo niepełnosprawności i tego, że nigdy nie będzie sie bawił w ten sam sposób jak jego rówieśnicy, nigdy nawet nie wypowie imienia swojej mamy...

konstantynopolitanczynka    myslisz naprawdę, że to jest kwestia tylko religii i przekonań katolickich? to by znaczyło, że katoliczki sa zawsze przeciw aborcji a kobiety wyznające inne religie gorąco popierają aborcję i sami zabijaja swoje poczęte dzieci. A tak nie jest. Czasem nawet zupełnie na odwrót. Więc pytam się co ma do rzeczy moje religia? Nie interesuje mnie czy jestes katoliczką, choc z wypowiedzi wynika, że nie, mało tego, że gardzsz przekonaniami katolików, ale to raczej nie jest tematem tej dyskusji. Nie będe cie na siłe przekonywać do takich czy innych poglądów na sprawe aborcji, bo i tak wiem, że nic po tym. Kilka razy byłam świadkiem rozmów na ten temat lub sama w nich uczestniczyłam i wiem, że zwolennicy "prawa wyboru" zwykle tylko powtarzaja że mój brzuch, moja decyzja. Powiem tylko tyle:
Twó brzuch, twoja decyzja, twoje ciało, twoje sumienie, ale NIE twoje życie, więc czemu masz własnie nim rozporządzać i o nim decydować skoro nie chcesz wnieść w nie nic prócz kawałka DNA...?
Poza tym, jaki to u licha kraj, jakie zasady jaka demokracja, jaka równość skoro jedni moga decydować o życiu lub śmierci innych, a ci pozostali, ci słabsi i bezbronni nie maja żadnego prawa, nawet do życia, do bezpieczeństwa i opieki...? Czyli z grubsza jedni maja prawo, drudzy nie maja prawa. W czym matka jest lepsza, w czym przewyższa to maleństwo, że może je skazać na śmierć, a ono nawet nie zdąży wykrzyczec nigdy tego, co czuje?

To porównanie chyba nie jest zbyt trafne. Ten zlepek komórek jest początkiem życia, juz z tych komórek da się wyciągnąć informacje jakie będzie to dzieciątko, jakie będzie miało oczy, czy będzie zdrowe. Ten zlepek komórek daje nowe ycie, tworzy się z niego nowa osoba, nowy człowiek, natomiast komorki rakowe niszczą zdrowie, życie, niszczą człowieka. A poza tym aborcja jest dokonywana w większości krajów albo do 12 tygodnia a gdzieniegdzie do 14 tygodnia ciąży. Wtedy ten zlepek komórek już nawet wygląda i ma kształty dziecka. Widać mu nie do końca wykształcone rączki i nóżki. A to już chyba świadczy o czymś.
Mało tego jeżeli ktoś chce oceniać w jakim momencie pojawia się człowiek, to nigdy nie dojdzie prawdy i ludzie będą nad tym dyskutować. Bo niby skąd pojawiaja się ostatnie pomysły mówiące, że może dziecko narodzone również możnaby wyeliminować, bo nie myśli, nie pamięta... Czy naprawdę obecność układu nerwowego decyduje o tym, czy ktoś jest człowiekiem?
A co do twojego bycia katoliczką no to chyba nie jesteś nią do końca skoro sądzisz, że bezbronni sa wyjątkami od V przykazania, ale to już nie moja sprawa.