Czy wykonujecie takie czynności dla swoich mężów ?

Zastanawiam się, o jakim "poluzowaniu" mowa? Sama utrzymuję relacje rodzinne i przyjacielskie trwające ponad dwadzieścia lat i nie widzę powodu, dla którego staż znajomości miałby zwalniać z poszanowania cudzych granic. Przekroczenie progu cudzego domu zawsze wiąże się z akceptacją panujących w nim zasad.

Salomonka, od jakiegoś czasu to chyba o nic specjalnie w tym wątku nie chodzi, a my sobie z bagienni_kiem prywatę wykonujemy całkiem offtopową

Koralina, tu nie chodzi o to, że staż zwalnia z poszanowania czyichś granic tylko o to, że zwykle w znajomości towarzyskiej te granice przy 20-letniej znajomości w naturalny sposób ulegają pewnemu poluzowaniu. Zwykle nie oznacza ani zawsze ani obowiązkowo.

Bagienni_k
Zaciekawiłeś mnie tym kolegą i umrę nie dowiedziawszy się, czemu on taki dystans trzyma... ech, życie bywa wredne

Co do stereotypowego faceta to nie chcę Cię martwić, ale pasujesz do stereotypu "facet - mózgowiec" całkiem nieźle. Jak się z tym czujesz?
Jakbym o swoim ojcu i kolejnych partnerach czytała. Mój ojciec dodatkowo miał dwie lewe ręce do majsterkowania

Temat wątku już dawno umarł , lecz od samego tematu wątku wzięła się cała dyskusja - chodziło o zwykłe wyręczanie męża w wykonywaniu określonych zadań domowych. Sam zrozumiałem, iż chodzi o swego rodzaju "stałe zlecenie", gdzie jedna strona zajmuje się zawsze danym zajęciem a inna się na to godzi. Tfu, godzą się oboje.

Za to zrobiła się tutaj niezła zabawa. Przyznaję się, że pomimo pewnego, specyficznego podejścia, jakie ogólnie wyznaję, tutaj nieco mnie poniosło, czego efektem była mała prowokacja.
Mój błąd, że mogłem wcześniej wyznać prawdę, ale po raz kolejny się przekonałem, że schematy i stereotypy są wiecznie żywe. Specjalnie się tym nie przejmuję, bo jednak anonimowe forum nie jest i nigdy nie będzie wyrocznią w odniesieniu do własnego życia. Obracam się w gronie żywych ludzi, bliższych i dalszych znajomych, gdzie jednak widać tą różnorodność w podejściu do tego, co jest najważniejsze w związku oraz jak bardzo należy pewne aspekty pielęgnować. Parę osób stąd miałem przyjemność poznać, innych na szczęście nie poznałem(obym nie poznał nigdy), więc ta anonimowa większość raczej nie będzie miała większego wpływu na dalsze moje decyzje
Wszystko rozbija się o SKALĘ w podejściu do danego zjawiska, nie zaś o jego obecność czy brak. O moją przyszłość jestem spokojny, choć śmieję się za każdym razem, kiedy słyszę "rewelacje", dotyczące mojego życia, relacji czy związku, jakby ktoś to lepiej znał ode mnie..
Pewnych osób nie traktuję poważnie, więc nie tracę w zasadzie nic, co może mieć na mnie jakikolwiek wpływ.

Jak wspomniałem, zawsze naciskał na to, abym to ja odpoczywał, nie wspominając nic o swoim komforcie w kuchni(choć oczywiście mógł tego nie zdradzić). Stwierdził, że skoro jestem gościem, to przysługują mi specjalne prawa. Co więcej, twierdził, że nasza długoletnia znajomość niejako stanowi podstawę do tego rodzaju traktowania. To dosyć ciekawe, bo takie uzasadnienie usłyszałem jedynie od niego a jednak nie jest on jedyny, kogo znam tak długo.
Czy jestem "mózgowcem"? Sam nie wiem Być może, skoro przedkładam rozum nad serce, jeśli można to tak w skrócie ująć. Nie zgadzałoby się jedynie to, że przepadam za ruchem i takimi "typowymi męskimi robotami".

A co w tym jest takiego ciekawego, zaskakującego i nietypowego, że mimo 20-letniej zażyłości kolega pozostaje gospodarzem w swoim własnym domu? Może, jeśli kolega Bagiennik, tak bardzo chce gospodarzyć w cudzych kuchniach, to rachunki by zapłacił ?

U siebie zmywarki nie posiadam, u nas jest i używam. Na szczęście nie wszystko da się do zmywarki załadować po załadowaniu coś mi zostaje.
Ze zmywaniem jestem mocno przegięta, wiem. Po prostu jak mam coś do przeanalizowania to doskonale mi się akurat przy zmywaniu myśli, takie dwa w jednym, mózg jedno a rączki i malusia część mózgu drugie. Cudze zmywanie bardzo chętnie, jeśli tylko udostępnią. Serio. Ot - ciekawostka przyrodnicza. Trochę chyba dziedziczna, moja matka uwielbiała prać ręcznie i twierdziła, że to jej najlepiej mózg uspokaja.

Koralina, być może Ciebie po prostu nie interesują takie ciekawostki dotyczące relacji międzyludzkich i oglądanie ich pod mikroskopem w pewnym sensie z łaski na uciechę Cię nie bawi?

Tak to jest , jak się jedzie tylko na suchych waflach ryżowych

To w sumie dosyć proste - zdarza się, ze ktoś jakąś czynność zwyczajnie lubi. Z niewiadomych przyczyn i powodów, albo wiadomych. Jak ja zmywanie, co ja biedna poradzę, ze to lubię robić? Zabranie mi zmywania to jak zabranie dziecku ukochanej zabawki. Wyje i oddać nie chce

no jak ktoś lubi to rozumiem, ale mimo wszystko nawet pomimo lubienia tego to fajnie jest jak ktoś cos zrobi czasem za nas i wyreczy nas z pracy. Jakby nie bylo to nie jest rodzaj hobby tylko praca domowa 

LOL.

Jest w mniejszości, zdecydowanie
Przynajmniej tak wygląda moje otoczenie, nie wnikam jak tam sobie żyją pozostali. Podejścia Kolegi nie zmienię, zatem taktyka świadomego unikania wizyt w jego mieszkaniu wydaje się najlepszym rozwiazaniem.

Jedni kochają zmywać, inni prać, jeszcze inni wykręcać żarówki - co kto lubi

a to przyjemność jest

Doprawdy, czasami podziwiam zacięcie, z jakim niektórzy snują tutaj intelektualne analizy stanów całkowicie odklejonych od rzeczywistości.

Pani od polskiego

Niespecjalnie wierzę w to, co zostało powyżej zacytowane i to z co najmniej kilku powodów. Stawiam raczej na wersję, że w końcu zreflektowałeś się, że tracisz naszą sympatię i postanowiłeś obronić swój wizerunek na forum, a że już za dużo padło słów, to taki myk wydał Ci się najprostszy.
 
Po prostu nie kupuję bajki, że była to zamierzona prowokacja. A jeśli mimo mojej niewiary jednak istotnie była, to też nie mówi to o Tobie dobrze, bo zabawa czyimś kosztem zawsze budzi niesmak.

Priscilla Słabo z tą wiarą u Ciebie

Chociaż z drugiej strony nie dziwi mnie to, bo jednak fora mają to do siebie, że do końca nie mamy pewności, czy i w jakim stopniu ktoś jest z nami szczery. Jeśli użytkownicy twierdzą, że są w stanie po czyichś wypowiedziach odkrywać szczegółowe karty z cudzego życia, to jak mam poważnie traktować takie miejsce? Skoro obcy ludzie, których się nawet ani razu nie spotkało wiedzą lepiej, jak wygląda czyjeś życie, to jak ja mam ich  traktować z powagą? Co za tym idzie: czy w ogóle ma mi w JAKIKOLWIEK sposób zależeć na opinii randomów z sieci? Forum to jakieś centrum Wszechświata? Nie sądziłem, że ktoś mi zasugeruje, iż stanowi to dla mnie jakąkolwiek większą wartość. Wartość to forum już dawno straciło.
Powoli zaczynam zresztą się zastanawiać, czy nie lepiej potraktować to miejsce, jak niektórzy je traktują od dłuższego czasu - jako plac zabaw połączony z lożą szyderców, gdzie ciężko zachować powagę.

Mogę jedynie po raz kolejny powtórzyć to, co już wcześniej zostało powiedziane: zdecydowana większość mojej aktywności w tym wątku była swoistym eksperymentem, która zaczęła mnie coraz bardziej bawić i nakręcać. Tak mniej więcej od 2 strony. Nie było to na początku łatwe, ale ciekawość wzięła górę.
Resztę już znasz.

Tak jest jak się bierze udział w biciu piany

Czy działa w dobrej wierze? Zapewne tak Można przypuszczać, że działa zgodnie ze swoimi przekonaniami, skoro uważa, iż postępuje słusznie. Najwidoczniej ma swoje ideały czy wartości( niekoniecznie tylko wobec mnie), dlatego konsekwentnie się ich trzyma. Najciekawsze właśnie jest to, że ludzie, którzy mnie znają krócej, ale jednak wiedzą o moim podejściu, prędzej są w stanie zastosować owo "rozluźnienie" swoich(lub ogólnie przyjętych) zwyczajów, chcąc pójść mi na rękę.

Hehe, teoria zbiorów już dużo lepiej do mnie przemawia. Wiadomo zatem, iż można się doszukać części/punktów wspólnych między wieloma zgrupowaniami. To fakt, zaliczyłbym siebie raczej do owych "niespokojnych" i ruchliwych mózgowców, bo nie mam w zwyczaju siedzieć na 4 literach, jeśli nie muszę. Jeśli miałbym opisać przestrzeń, w której czuję się optymalnie, będzie to z pewnością przestrzeń otwarta, w dosłownym tego słowa rozumieniu. Fizycznie i psychicznie czuję się najlepiej w ruchu, pod gołym niebem, bez zbędnych bodźców rozpraszających, z pewnością zaś z dala od hałasu i tłumu. Dlatego największa katorga to praca za biurkiem, która jeszcze w ogóle nie ma nic wspólnego z obszarem mojego zainteresowania. Pewnie długo bym w niej nie wytrzymał. Choć w bieżącej branży komputer jest niezbędny, praca z nim pochłania może max 20 % czasu, nie zaś 99 %.. Może przez pewien czas, może w określonym zakresie zniósłbym pracę siedzącą, ale wyłącznie zgodną z kierunkowym wykształceniem. Inaczej pewnie po krótkim czasie wypaliłbym się, zarówno formą, jak i treścią.
Jakby to dopasować, to trochę taka mieszanina Indiany Jonesa z Davidem Attenborough

Aha, nigdy nie czułem w sobie duszy artystyczno-romantycznej.. Zawsze najbardziej ceniłem twarde stąpanie po ziemi. W szkole najgorzej znosiłem zawsze...poezję i to nużące interpretowanie wierszy. Potrafiłem usnąć na takiej lekcji.

W każdym odcinku miał laskę. Jak James Bond

Ok, spoczko

Cieszy mnie to, że się rozumiemy
Nie mam zamiaru "walczyć" o czyjąś uwagę ani akceptację, bo na tym mi zależy, ale u ludzi, których znam lub tych poznawanych na żywo. Tutaj panuje swoista "wolna amerykanka", więc pewne rzeczy odbieram nieco inaczej. Muszę jednak przyznać, że dawniej jakoś jeszcze mi zależało, kiedy to miejsce służyło swojemu celowi.
Zostawiam Wam zatem wolną rękę i przestrzeń na dociekania na temat mojej skromnej osoby.  
Nie każdy musi każdego uwielbiać ani się z nim zgadzać a już na pewno podzielać te, niby "powszechnie obowiązujące" ramy czy zasady, z jakimi się styka. Przyznaję, że mnie mocno poniosło ostatnio, lecz do Was należy już właściwa dla Was interpretacja, jeśli Was to tak bardzo ciekawi.