Czy wykonujecie takie czynności dla swoich mężów ?

Z takimi słoikami to jak z babkami - zaczynasz od pieszczotliwego klepnięcia w zadka

oj tam, oj tam

Bo jesteś....stara. W takim sensie, że jak kształtowała się twoja osobowość, to wzorce były kompletnie inne niż obecnie. Nie były takie rozmyte i niewyraźne jak obecnie. Aczkolwiek jak sama widzisz - coś tam i tak "kombinowałaś". A gdzieś tam w międzyczasie też pisałaś o sobie jako o "samotnej mamie".

Dziś mówi się o kryzysie męskości i kryzysie kobiecości (ogólnie można powiedzieć, że jest kryzys tożsamości), co spaczył m.in nowoczesny turbo feminazizm i epidemia samotności.

Podsumowanie tego typu jest komiczne. Bo najpierw mówisz, że coś tam do ciebie nie trafia, coś tam negujesz, aby podsumować, ze jednak świat właśnie działa według tego zanegowanego prawidła i tylko ty sama z tego prawidła obecnie wypadasz, choć kiedyś i tak próbowałaś się w to wpasować. No jak się jest w wieku okołoemerytalnym to i tak to bywa.

A czy psychologicznie kastrowanemu facetowi będzie się cokolwiek chcieć? Czy kobiecie, która musi matkować swojemu facetowi lub takiej, która wiecznie musi nosić spodnie w swoim związku to będzie się cokolwiek chcieć poza zmianą partnera? Żadna kobieta nie będzie patrzeć z pożądaniem na swojego partnera, jak nie będzie widzieć w nim mężczyzny. I to nie byle jakiego - ale tego konkretnego mężczyzny. I vice versa.

I nie bez przyczyny jak się popatrzy na ówczesne przemiany społeczne.

Obecnie są też dowody naukowe ku temu. W postaci drastycznego spadku ilości testosteronu, ilości plemników, czy powolnego rozpadu społeczeństwa (zachodniego).

Z jednej strony negujesz istnienie pewnych zjawisk, aby ostatecznie przyznać, że jesteś "wyjątkiem". No skoro uznajesz się za wyjątek to w pierwszej kolejności musisz dostrzegać tą normę, te prawidła, które niby ciebie nie obejmują. A tymczasem chodzi po prostu o to, że jesteś stara. I nie jest to przytyk tylko chodzi o kompletnie inną rzeczywistość w jakiej tobie przyszło żyć i w jakiej żyją obecni 20-40latkowe. To nie ta dynamika świata, nie ten stres i presja.

Nie jestem taka jak wszystkie. Bo żaden z nas nigdy tego nie słyszał.

Jakby wszystkie były otwarte, nie było jak udowadniać swojej męskości Gdzież to Panie teraz by znalazły swojego rycerza, który by im pokazywał swoją siłę i opiekuńczość, otwierając słoik i z ogórkami czy dżemem

Także, piłka pewnie jeszcze w grze.

Sam zacznę otwierać gorącą parą, tak dla odmiany

Muqin Celny strzał! Uderzyłaś w dość ważny punkt, więc zapewne zaraz usłyszysz, że jednak z Tobą jest coś mocno nie tak, skoro jesteś "inna".

Js tak nie pisze jak ona,wiele kobiet też nie- także mów i pisz za siebie

Nic co napisałaś do tej pory o tej rzekomej inności nie świadczy. Nawet w odniesieniu do kobiet jedynie z tego forum.

A co mają powiedzieć? Jak nie ma pomysłu na komplement to chyba najczęściej padający frazes zaraz za pięknym uśmiechem/oczami. Jesteś inna niż wszystkie w odmianie przez wszystkie przypadki tego świata nie usłyszała żadna kobieta. Nigdy.

Nic takiego nie sugerowałem. Wróć do mojego postu i odpowiedz na pytanie o psychiczne/mentalne kastrowanie i co twoim zdaniem robi kobieta, aby jej mężczyźnie chciało się chcieć pofiglować i dbać o związek. Myślisz, że jak naprawisz kran i porąbiesz drewno na opał, to że facet dostanie erekcji z tego tytułu? Nawet biorąc pod uwag aktualny hajp na internetowe "farm girls" to nie wywołuje to emocji romantycznych tylko "wreszcie nie księżniczkująca babka z dwiema lewymi rękami".

To jest wytwór twojej wyobraźni. To nigdy w tym wątku nie padło.

Twój wiek powoduje, że klepiesz farmazony jak połowa ludzi w takim wieku, którzy wyrośli w kompletnie innej rzeczywistości.

Są zachowania i cechy uznawane za męskie, są zachowania i cechy uznawane za kobiece. Tu nie ma żadnej filozofii. Są też elementy kulturowe i savoir vivre. Nietypowy, niewpisujący się w ramy społecznej 'normy' to jest autystyk albo ludzie z chorobami/zaburzeniami psychicznymi. Każdy poradnik randkowania czy "jak zbudować trwały związek" wygląda tak samo i mówi o tym samym. I nie bez przyczyny tak jest. Można się spierać nad tym które elementy jak bardzo istotne są. Ale to wszystko. Zniewieściały/infantylny facet nie wywołuje pozytywnych reakcji u kobiet i nie jest uważany za dobrą partię do związku. Zmaskulinizowana kobieta nie powoduje męskich zachwytów. Tu nie ma z czym dyskutować za bardzo.

A czy ja tu piszę, żeby eksponować swoją odmienność? Nie, Jack. Padło o "dziwadle" w rozmowie z bagienni_kiem , a ty czepiłeś się słowa i mnie przy okazji.
Skąd pomysł, że o tej mojej pewnej odmienności od typowej kobiety statystycznej  to akurat padało od mężczyzn w ramach banalnych komplementów przy słabej jakości podrywie?  A prawda, WIESZ WSZYSTKO. No oczywiście właśnie tak być musiało, zapominam, wymazują z pamięci fakty i jasne, MASZ RACJĘ. Przecież żadna kobieta zwyczajnie nie mogla mi czegoś takiego powiedzieć, żaden kolega z pracy, żaden zdeklarowany gej też nie. To po prostu musiały być żenujące komplementy od słabych podrywaczy.

Jack, czy ja pisałam na temat jakichś wykastrowanych psychicznie mężczyznach czy niedowartościowanych kobietach? Rad jakichś udzielałam? O sobie pisałam i swoim podejściu. Co ma zrobić kobieta, żeby coś tam? A co ja porad udzielam? Bagienni_kowi coś O SOBIE coś napisałam i tyle.
Kompletnie nie jestem romantyczna. Nigdy nie byłam. 

Owszem, są (społecznie, powszechnie) cechy uznawane za kobiece oraz za męskie. Truizm.
Konkretny człowiek te cechy ma albo nie za bardzo - to powiedzmy ktoś z zewnątrz może jakoś tam ocenić. No i co z tego wynika? Co najwyżej to, że jest jakoś postrzegany przez ludzi, z którymi się styka. Jako typowy albo mniej typowy.

Poradniki są na jedno kopyto czyli w wersji statystycznej, uśrednionej, typowej. Chyba? No i być może się ludziom sprawdzają, czemu nie? Jako że ja osobiście nigdy nie miałam potrzeby czytania takich poradników zdania za bardzo wyrobionego nie mam, zapewne są różnej jakości, jak wszystko.

Co do rąbania drewna, naprawiania kranu  i erekcji faceta - sądzę, że statystyczny raczej na widok kobiety rąbiącej drwa  tej erekcji nie dostanie, iluś tam nadal mieszczących się w normie zapewne zareaguje i poczuje się podkręconych,  z czego jakaś część się to powie partnerce,  ale zapewne nie wszyscy.  Ostatecznie fetysze są bardzo różne, a ja nie seksuolog żeby to drążyć.
Sporo kobiet reaguje na wspomnianego w tym wątku partnera wykonującego tzw. męskie prace fizyczne. Ale - nie wszystkie i nie wiem nawet czy większość, bo jak wspomniałam, ja nie seksuolog.

Możliwe, że problemowe w tej rozmówce jest słowo "typowy"? Ja go używam w znaczeniu "ma duże podobieństwo do osobnika tzw. statystycznego", nietypowy zaś " zauważalnie odbiegający od osobnika statystycznego".  To norma i to norma czyli większość z nas, neurotypowych i nie zdiagnozowanych.

Muqin
Zakwestionowałaś "świętą prawdę objawioną", więc teraz musisz się tłumaczyć Ciężko było nie wpaść na to, że akurat ów wspomniany wątek"dziwadła" i odmienności, nie znajdzie się "na tapecie".
Nie wpisujesz się najwyraźniej w pewne "uniwersalne" ramy kobiecości:)

Ponownie cię zapytam - niby które? Bo do tej pory nie napisała o sobie nic innego jak to, co pada od co drugiej rozwodniczki i ex samotnej mamy w wieku okołoemerytalnym.

P.S. (nie mogę już edytować)
Jack,  zbyt często w twoich tekstach pojawia się "pleciesz farmazony"  Zamiast "farmazony" możesz użyć "androny", banialuki ", "koszalki-opałki" albo nieco zapomnianego "pleciesz duby smalone". Skorzystaj ze słownika, Jack,  i na przyszłość staraj się unikać powtórzeń.
Mam nadzieję, że udało mi się napisać tekst odpowiednio typowy dla belferki, którą zresztą ileś lat byłam.
Dobranoc.

W każdym razie wiemy, gdzie by go nie znalazły…

Przypominam, że to z Twojej strony padały słowa takie jak „cyrk” „komedia” „plewy” „niedorzeczne” „szczeniackie” „płytkie” w odniesieniu do nas i naszych zachowań w związku.

Odpowiadając na pytanie Autorki/Autora dla faceta warto zrobic wszystko. Odwdzieczy sie

Dla faceta zawsze. Odwdzieczy sie.

Odejmując tych co swoja pocwiartuja i zjedzą z kryminalow. Ale to margines

Na wszystkie mozliwe sposoby.

Poza tymi co pójdą a cytatą małolatą. Ale to margines

A konkretnie to na jakie sposoby ?

to po 22 dopiero będzie ci można napisać

może do tej godziny nie będziesz już marudzić

A co ma pies wspólnego z rownouprawnieniem człowieka? Mozesz to wyjasnic?

Jest "nie na czasie". Nie śledzi trendów

Weszłam tu, żeby coś jeszcze dodać, ale jak już się zalogowałam, to doszłam do wniosku, że wolę zrezygnować z dalszej dyskusji z Tobą, Bagiennik. Nie sądzę, by napisanie po raz enty tego samego miało sprawić, że nagle przeczytasz moje słowa ze zrozumieniem. Widać nie potrafisz albo nie chcesz tego zrobić, a przyznam, że męcząca jest taka jednostronna próba komunikacji. Także miłej kontynuacji monologu życzę.

Nic, bo to wyczerpuje temat całkowicie. Nie zwiążesz się z Krystyną - byłą zapaśniczką w kategorii wagowej open, co obecnie ma wąsa i 30kg nadwagi tylko dlatego, że za siebie zapłaciła na randce i sobie pogadaliście o filozofii przyrodniczej Kanta i wkładzie w popularyzację ochrony przyrody David'a Attenborough. Tam żadnego iskrzenia nie będzie. Nawet nie usiadłbyś obok takiej kobiety w kontekście romantycznego spędzania czasu razem.

Twój problem i Muqin polega na tym, że >>>

Podkreślę - sam jestem sapio/demisekalualny, a nie wyobrażam sobie związku z kobietą, która mi nie podchodzi estetycznie. Ten aspekt fizyczności zawsze jest obecny. On może nie grać pierwszych skrzypiec, ale to nie jest tak, że jest on całkowicie nieobecny. A już wzdryganie się na myśl o tym, że wieloletni partner może doceniać atrakcyjność fizyczną w różny sposób jest cokolwiek....zastanawiające w kontekście 'nadopiekuńczej' mamy. Trochę to brzmi tak jakbyś mógł korzystać z łazienki tylko przy otwartych drzwiach póki ci włosy łonowe nie wyrosły. I nie stary - nie żartuję. Twoje podejście jest nie tylko nietypowe jak na osobę zdrową, ale zaczynasz momentami brzmieć (problem z bliskością, twarde warunki relacji, problem z akceptacją fizyczności) jakby cię ktoś molestował w mniej oczywisty sposób.

I żeby nie było:

Autorką tych słow jest:

Mrs. Happiness
Dzięki za dobre słowo. Nie rozwodząc się - i vice versa

Bagienni_k
Ja tam lawiny nie zauważyłam, zauważyłam że Jack się czepił słowa i mnie przy okazji.
Jak wziąć całą ludzką populację to zgody pełnej nie ma nawet co do emocji podstawowych, spór zajadły się już na tym poziomie zaczyna, sześc ich jest czy może osiem czyli na poziomie dalekim od kręgów kulturowych. Potem rzecz jasna jest tylko gorzej.
Tym niemniej żeby nie oszaleć wszyscy używamy tych, jak to określiłeś , foremek. Inaczej chaos by nas pozabijał, foremki są niezbędne żebyśmy mieli poczucie bezpieczeństwa na poziomie umożliwiającym funkcjonowanie. Poczucie bezpieczeństwa oparte na poczuciu, że rozumiemy, jak ten świat działa. Niejako musimy uprościć, żeby przetrwać. Z foremkami jako takimi to nie ma co walczyć.

Jak usłyszę, że "męskość kojarzy się raczej  z siłą, agresją ("pewność siebie") i bezwzględnością bardziej niż z rozwagą i odpowiedzialnością" to ... przyjmę do wiadomości.
Albowiem na jakimś poziome opisu rzeczywistości i owszem , tak zapewne jest. Na skale ewidentnie makro, w naszym kręgu kulturowym i naszym czasie. Tu mam sytuację jestem jak większość/nie jestem jak większość czyli mnie się tak kojarzy/mnie się tak nie kojarzy i tyle. Tu to mogę podrążyć w skali makro wzorce kulturowe.
Stereotypizacja jest koniecznym elementem ogarniania rzeczywistości na jakimś poziomie, ma bezsprzeczne zalety jako zjawisko i jest potrzebna. Oraz oczywiście ma wady.
A konkretny człowiek zawsze i pasuje do stereotypu i nie pasuje jednocześnie. Bardzo makro pasuje, im bliżej do mikro tym mniej, bo stereotyp to uogólnienie, uproszczenie.
Kto się z kim zwiąże doznając w tym związaniu się szczęśliwości i dobrostanu to skala mikro. Związek jest dwuosobowy. Zwykle. Jest mniejszość nie- dwuosobowa, kłaniają się wzorce kulturowe.
Czy Ty konkretny byś się związał z opisaną Krystyną?  A diabli wiedzą, musiałbyś ją (konkretną) poznać.
Większość do udanego związku potrzebuje tak zwanego "iskrzenia" choć określenie to jest ewidentnie niejasne i rozumiane intuicyjnie. Problem w tym, że najwyraźniej, choć w radykalnej mniejszości, istnieją także ludzie, którzy tego "iskrzenia" nie potrzebują by być w udanym i wieloletnim związku. Trochę trudno to zbadać, bo zasadniczo czy związek jest udany trudno obiektywnie ocenić, w znacznym stopniu trzeba się opierać na "zeznaniach" osób w związku będących. Tu zaś czyha pułapka, bo jeśli coś jest nietypowe statystycznie rodzi się podejrzenie, iż jest to jakoś dysfunkcyjne, że osoby związek tworzące "powinny" coś w sobie zmienić, psychologicznie nad sobą popracować, traumy jakieś w tle itd. Jack aż do wykorzystania seksualnego dojechał usiłując Cię "zdiagnozować" i naprawić. Jack nie wyobraża sobie związku z osobą, która mu estetycznie, jak oto określił, nie pasuje. Jack i masa innych osób. W tym ja. Ale ... wiadomo, że jakaś mniejszość ma w tej sprawie inaczej. Jest nawet określenie "orientacja panseksualna". Czy faktycznie jest to orientacja czy co innego to ja nie wnikam, mnie wystarczy, że najwyraźniej w naturze taka statystyczna mniejszość występuje. Nie żebym Ci cokolwiek "diagnozowała", o orientacji panseksualnej to uwaga natury bardzo ogólnej.

Wcale się nie zdziwiłam, że jak napisałam o swoim podejściu do rocznic i kwiecia żadna z pań się tym nie zainteresowała czy drążyć nie zaczęła. Poinformowałam o swoim podejściu, luzik, co ono kogo obchodzi?  Przy okazji się okazało, ze Mrs. Happiness do ciętych kwiatów ma podobne podejście, możliwe, że (skala maro) jakiś element wzorca kulturowego się zmienia?
Gdybym zadała pytanie "czy to normalne, że ja będąc kobietą mam wywalone na rocznice i  nie lubię dostawać kwiatów" reakcja zapewne byłaby inna, bo zadając pytanie zasugerowałabym,  że "mam z tym problem" i oczekuję oceny, pomocy w rozeznaniu itd.

Tak się w tle zastanawiam, Bagienni_k, czy Ty szukasz odpowiedzi i coś Cię gnębi czy prowokujesz troszkę pisząc to i owo? Odpowiedzi nie oczekuję, nie czuj się zobligowany

Tia, pewnie.

Czy po takich słowach - wieloletniego singla - ktokolwiek tu wierzy że byłby w stanie wejść w romantyczny związek z "pasztetem z fajnym charakterem" ? Bo póki co to 40stka na karku i jakoś pani bagiennik na horyzoncie nie widać. Nie bez znaczenia też pozostaje fakt, że na zadawane wielokrotnie pytania o doświadczenie związkowe i motywację do wejścia w związek nie odpowiedział.

Fakty są takie:

1) bagiennik jest singlem. Jak większość swojego życia. A co istotne dla dyskusji nigdy nie był w długoterminowym związku.

2) Faktem jest też to, że bardziej podniecałoby go ciało niż czynność stojąca w poprzek ze stereotypowym postrzeganiem płci, co przeczy jego deklaracjom o wyższości osobowości i charakteru nad fizycznością.

3) Faktem jest tez to, że o swoim doświadczeniu związkowym mówić nie chce. Jak i o motywacjach do wejścia w ewentualny związek.

4) Faktem jest, że ma problem z akceptacją emocjonalnej bliskości co ma związek z jego nadopiekuńczą matką.

5) Faktem są sztywne, surowe deklaracje o wkładzie w związek na poziomie 50:50 i jego problem z akceptacją gestów w jego stronę. Ergo - będzie dawał tylko tyle ile samemu jest gotów przyjąć (bo ma być sprawiedliwie). Czyli niewiele. A związki osób, które nie są w stanie dawać i brać zwyczajnie nawet nie są w stanie zaistnieć w pierwszej kolejności. Co powoduje powrót do pierwsze punktu tej wyliczanki i zamknięcia kółka.

W związku z tym jego rozważania i deklaracje pozostają jedynie teoretyczne. Nie mają związku z rzeczywistą praktyką nawet u osób sapio/demiseksualnych. I ten rozjazd wypomnieli mu wszyscy, co doświadczenie związkowe jednak mają. Łącznie z tobą, kiedy to przyznałaś, że przez x lat starałaś się wpisać w kanon i jednak robisz różne rzeczy, aby twój partner poczuł się dobrze na tyle, aby chciało mu się chcieć z tobą pofiglować. Bo przecież nie powiesz mi, że nigdy nie skomplementowałaś jego stereotypowo męskich cech? Nie skomplementowałaś budowy, siły/wytrzymałości, zdolności seksualnych, zaradności ? Oczywiście, nie powiedziałaś swojemu partnerowi nigdy, że jest przystojny, a jedynie że jest ładny, tak? Bo przecież nie przemawiają do ciebie takie rzeczy? Nigdy nie powiedziałaś mu, że chciałabyś go schrupać ani w waszej alkowie nigdy nie pojawiło się nic bardziej wulgarnego, bo seks to tylko przy zgaszonym świetle i po bożemu?

Docenianie fizycznej atrakcyjności w związku nie jest niczym złym - nawet jeśli jest wyrażane okazjonalnie w sposób pierwotny i mocno stereotypowy. A o to się tu głównie rozchodzi. O bagiennikową dewaluację tego aspektu fizycznej atrakcyjności w relacji.

Muqin

Ok, może to właśnie ten moment, aby odkryć karty
Przyznam się, że od pewnego momentu ta cała "dyskusja" przybrała nieco komiczny a jednocześnie niezbyt przyzwoity charakter. Wcześniej pasławek zasugerował, że trolluję w tym temacie, doskonale się bawiąc i upodabniając się w ten sposób do jednej <<gwiazdy>> tego forum.
Miał rację, przynajmniej w kwestii znaczącej części tego wątku.
Odnośnie zabawy, to raczej wątpliwe, bo niektóre osoby poczuły się urażone. Dlatego z tego miejsca chciałbym przeprosić wszystkich, których obraziłem. Aczkolwiek trochę zjadła mnie ciekawość, jak będzie wyglądać ta dyskusja, kiedy poruszy się tak ważki temat, jak niektóre subtelne związkowe dylematy Zostawię dla ciekawskich jedynie tą krótką informację, że byłem w związku przez pewien czas, co zresztą dało mi mnóstwo satysfakcji w każdym możliwym aspekcie. Fakt, nie było to długo, ale na tyle długo, żeby pewne rzeczy zgłębić. Nie przeczę, że na początku było trudno się dostosować do pewnych realiów( co bywało mi dość wyraźnie komunikowane), aczkolwiek uważam(może się mylę), że ta osoba wykazywała się nieco większą tolerancją pod względem akceptacji pewnych niedociągnięć z mojej strony. Mimo wszystko jakoś się udało, aczkolwiek znowu - odnoszę wrażenie, że ta relacja nieco odbiegała od takiej, stereotypowej właśnie, pod niektórymi względami. Wzajemne docenianie swojej fizyczności przeważnie miało miejsce raczej w "tych"  konkretnych sytuacjach

Resztę zostawię dla siebie.
Więc wnioski, jakie tu niektórzy wysnuwają na temat mojego dzieciństwa, pozostawię bez komentarza..
Nawiasem mówiąc, ów związek zapewne nie mieściłby się pewnie w niektórych "typowych" kategoriach lub ramach, jakie sobie mogą ludzie tworzyć lub wyobrażeń odnośnie "stereotypowej" relacji, ale przecież wiadomo nie od dzisiaj, że związek tworzą ludzie i każdy z nas jednak się nieco różni.

Na początku, kiedy padła kwestia owego nieszczęsnego prania czy innych obowiązków domowych, starałem się jeszcze kilkukrotnie podkreślić swoje przesłanie, ale najwidoczniej nie zostałem zrozumiany. Podobnie, jak wielokrotnie wcześniej przy jakiejkolwiek wzmiance o W MIARĘ równomiernego wkładu w związek, nie tylko finansowego. Zawsze zostało to sprowadzane do kalkulacji, ścisłego planowania tudzież "wyliczania wszystkiego" po połowie. To oczywisty absurd, gdyż wiadomo, że relacje bywają dynamiczne. Z pewnością zaś, wątek kobiecości i męskości oraz wszelkich aspektów wzajemnej atrakcyjności pod względem fizycznym, był przeze mnie niejako "pompowany", aby wywołać burzę.
Przyznaję - zdarzyło mi się to pierwszy raz, w tak znacznym zakresie, gdyż w pełni byłem świadomy absurdalności głoszonych przeze mnie "prawd", w szczególności odnośnie fizycznego pożądania czy bliskości. Jestem zdrowym facetem o typowej orientacji , więc raczej specjalnie nie muszę sobie udowadniać, na czym polegają pewne zjawiska Wzajemna troska czy szacunek - jak najbardziej chociaż nie ukrywam, że rzeczywiście z pewnymi kwestiami mam problem(w co zapewne tak ciężko niektórym uwierzyć), ale jeśli chociaż Ty jesteś w stanie, to sobie pozwolę na pewien przykład. Nie wnikam na razie, jak takie sprawy się układają w związku, skupiam się na stanie obecnym, gdzie przecież istnieją jeszcze relacje z innymi ludźmi.

Weźmy tak banalny gest, jak zrobienie kawy czy herbaty: łatwiej i chętniej komuś ją zrobię niż przyjmę ów gest od innej osoby. Taka jest prawda. Wszystko sięgnęło tego stopnia, że umyślnie unikam wizyt u mojego znajomego, jeszcze z dawnych czasów, który mnie za każdym razem tak uroczyście "gości", że przy jedzeniu nie mogę nawet odnieść talerzy do zlewu, bo mi je zaraz wyrywa, twierdząc, że jestem gościem, więc mam siedzieć cicho Taki przypadek Sądzę, że nawet w związku dałoby się to nieco bardziej rozluźnić i obgadać, biorąc pod uwagę chociażby to, że jak się razem mieszka i korzysta ze swojego lokum, to się człowiek nie czuje, jak w hotelu
Efekt tego jest taki, że jeśli już kogoś odwiedzam, to te osoby, które pozwalają niejako mi się "porządzić" (do pewnego stopnia oczywiście) w ich własnym mieszkaniu. Chociażby przez zrobienie tej kawy czy odstawienie brudnych talerzy do zlewu. Co ciekawe( o zgrozo! ), w trakcie owego związku byłem w stanie niejako przerzucić się na inny tryb, co też nie przyszło od razu. Dało się wprowadzić pewne zasady, gdzie z czasem owa dynamika nie sprawiała mi problemu. Mimo wszystko, rzeczywistość bliskiej relacji stanowi dla mnie nieco inny wymiar, gdzie człowiek ma zdecydowanie większą motywację, aby iść na ustępstwa.
W przypadku znajomych, gdzie ów przyjaciel zachowuje się tak, że czuję się u niego w mieszkaniu autentycznie, jak w hotelu czy restauracji - jak można się domyślić, wywołuje to u mnie spory dyskomfort. Uznaję to w tym wypadku za ową skrajność, do której ciężko jest się przystosować, biorąc pod uwagę fakt, że znam gościa prawie 20 lat. O próbach rozmowy czy delikatnej sugestii na ten temat nie wspomnę, bo w każdym takim przypadku chłop się odpala tak, że Kolega N_o to przy nim oaza spokoju. Zaznaczam przy tym, że nie chodzi o to, że ja się rządzę w jego mieszkaniu a on siedzi i nie robi nic. Chodzi jedynie o jakieś proste, wręcz banalne szczegóły, z którymi najwidoczniej inni znajomi problemu nie mają. Nie widzę tu związku z tym, czy ktoś jest singlem czy nie, akurat ów znajomy na przestrzeni tych lat zmieniał swój stan, jednak pewne przyzwyczajenia mu pozostały.

Co do samych stereotypów, to może napiszę coś jeszcze później.

Akurat nie napisałem tego posta, abyś Ty mi uwierzył, bo mi akurat najmniej na tym zależy...

Zauważ, że odpowiedź była skierowana do Muqin, choć jej nie zacytowałem. Teraz do niej właściwie kieruję moje wypowiedzi.
Serio, wierz sobie w co tylko chcesz. Przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie będzie przez n czasu udowadniał randomowym osobom z neta, jak jego życie wyglądało. Tak, byłem w związku( rok ) i kropka, czy Ci się to podoba czy nie. Wiem o tym ja i moja ex, ale jeśli Cię to ciekawi, to akurat co innego nas poróżniło. Masz(macie) swoje związkowe standardy, więc sobie je pielęgnujcie.
Mam przyjąć Wasze standardy tylko dlatego, że "tak jest i tyle". Związek zaczyna się od momentu, od momentu, w którym oboje deklarują, czując to czy od chwili, kiedy Jaśnie Wielmożny JS o tym zadecyduje?
Rozumiem, że para moich dobrych znajomych, zgrany i udany związek dwójki ludzi z tej samej branży(niemal 10 lat po ślubie i 2 dzieci), zaczynający swój związek "na odległość" ok 400 km, widujący się raz na 2 tygodnie(czy nawet tydzień) nie był związkiem, mimo, że wtedy tak sobie ustalili, bo nie wpisują się w "ramy"?

Jak Ci ktoś napisze, że wziął ślub po pół roku znajomości, dalej stwierdzisz, że to nie jest związek/małżeństwo?

Nie, nie uciekłbym, gdyby mi kupiła smartwatcha(chociaż wcześniej pewnie by wiedziała, że z takich rzeczy nie korzystam, zatem prezent byłby zupełnie inny).
W przypadku śniadania - tak samo: ucieszyłbym się.
W tym ostatnim zaś: miałbym mieszane uczucia.

Co reszta osób sobie o tym wszystkim sądzi, to mnie serio nie interesuje...

Ale to nie są żadne "nasze" standardy. Kłócisz się od początku w sposób w jaki napisał Bert, aby stwierdzić, że jednak tylko żartowałeś/podpuszczałeś, a na uwagę, że podejście "starego kawalera" miałeś już jednak wypominane wielokrotnie w różnych watkach to się obruszasz i tupiesz nóżką, że w sumie nie obchodzi cię co inni myślą na ten temat.

Ja myślę, że cię obchodzi. Dlatego zabrałeś głos. Tylko uważałeś się za wyjątkowo fair i myślałeś, że twoja samodzielność i sprawiedliwość będą docenione (bo wpisują się w feministyczne standardy). A jak praktycznie wszyscy ci wytknęli twoje lekkie odklejenie na tym polu, a ostatecznie zostałeś złapany za rękę na gorącym, to próbujesz teraz się z tego wymiksować. Niepotrzebnie. Tu nikt nie jest przeciwko tobie. Rozmawiamy o zjawisku i twoim podejściu, które nie jest aż tak wyjątkowe jak ci się wydaje - jest dość powszechne wśród mężczyzn co jest właśnie niejednokrotnie podstawą męskiej samotności - ta niezdolność do otwartości, bliskości, intymnych form fizyczności, każdemu sprawiedliwie według zasług. Zamiast tupać nóżką - użyj tego do samorozwoju. Popatrz na swój zakończony związek z innej perspektywy - czy przypadkiem nie usłyszałeś tego co usłyszałeś przy rozstaniu z troski/chęci dowalenia? Aby było tobie łatwiej/ciężej, choć nie było to prawdziwe? Czemu na przestrzeni tylu lat swojego życia udało ci się tylko ten jeden raz i to na tak krótko? Wykorzystaj to zamiast się obruszać. Chociaż wątpię, abyś to zrobił, bo już z innych wątków odniosłem wrażenie, że przyjmujesz tylko tyle, na ile czujesz się z czymś komfortowo. Dlatego nie masz większego pojęcia o butach i wyposażeniu outdorowym choć to twoje narzędzia pracy. Ślizgasz się po powierzchni okazjonalnie jedynie rozbijając gówno na atomy, co sumarycznie nie służy niczemu, bo sprowadzasz niejednokrotnie rzeczy do poziomu absurdu jak w tym temacie. Krytycznej analizy i wniosków za to jak na lekarstwo.

A co do wspólnego mieszkania to o to właśnie chodzi - o tę prozę życia. Codzienność i rutynę. Umniejszałeś fizyczności, ale jak się mieszka razem i związek wyjdzie poza etap zakochania (a twój jednak nie wyszedł) to wiele rzeczy się zmienia. Rzeczy które początkowo fascynowały - potrafią drażnić. Rzeczy, których się nie dostrzegało - zaczynają fascynować. Wspólne mieszkanie to wielki sprawdzian dla relacji. Zwłaszcza jak się właśnie przetrwa etap zakochania i różowych okularów.

Jestem wulgarnym nonkonformistą o pasywno-agresywnym stylu wypowiedzi. I zobacz do czego to doprowadziło - że teoria smutnej o tym, że jesteś starym kawalerem z kruchym ego okazała się jednak prawdą. Dlatego bardziej zwracasz uwagę na formę niż na treść i emocjonalnie przerasta cię nawet podanie ci przez kogoś herbaty. I dlatego też przyjmujesz pozycję defensywną podkreślając jak to dobrze ci z własną wyjątkowością i jak to nie obchodzi cię zdanie innych na ten temat. A zauważyłeś chociaż, że podkreślałeś to już tak często, że brzmi to jakbyś próbował przekonać samego siebie?

Onanizując się mentalnie swoją wyjątkowością i tym jak to nie musisz się wpasowywać w "narzucane przez nas ramy" nie zapomnij, że robisz to z pozycji 40letniego teoretyka-gawędziarza, który zaliczył tylko raz, jeden związek, który nie wyszedł nawet poza etap zakochania. Także obruszaj się do woli na te "nasze ramy". Może odbicie w lustrze przyzna ci w końcu rację, bo jednakowoż nie ma w twoim życiu nikogo (poza ewentualnie mamą), kto poklepałby cię po ramieniu i przytulił po powrocie z pracy do domu.

Z tym Twoim kolegą, bagienni_k to ja to widzę mniej więcej tak, że znacie się od lat. Kolega sztywny widać strasznie w tym traktowaniu Cię jak gościa. Masz pole manewru - możesz, teoretycznie, widywać się z nim tylko u siebie albo w miejscu neutralnym bądź znosić ten dyskomfort. Skoro marudzisz ale dalej przychodzisz kolega zapewne wnioskuje, że ten Twój dyskomfort za silny nie jest. Z drugiej strony kto wie, może kolega odczuwa silny dyskomfort wpuszczając kogoś do swojej kuchni? Traktuje kuchnię jako swój teren bardzo prywatny z dowolnych powodów? Pytanie czy jest ten pewien brak wygody Twojej rzeczywiście problemem w relacji z kolegą czy tylko lekką niedogodnością- a to już Ty sam ocenisz. Jakieś pole manewru masz. Korzystasz albo zostaje jak jest. Jak to z kolegami czy znajomymi, także wieloletnimi.

Pewnie, że im bliższa relacja i im bardziej obu stronom zależy tym motywacja do dostosowania się silniejsza. No ale każdy ma też takie punkty, że nijak dostosować się nie idzie bez szkód własnych. Te to u siebie warto mieć rozeznane.

W sprawie kawy/herbaty z Aktualnym poszło zgodnie - dbanie o siebie wzajem możemy pokazywać innymi sposobami też, nie musimy kawą/herbatą tak na wstępie. Akurat kawa/herbata i akurat u nas są mikro/tematem. Z odruchu  każde robi sobie, ale spontaniczne próby nauczenia się też się pojawiają. Bez spiny, raczej w kierunku zabawy, bo obie strony wiedzą, co jest grane.

Nie no jasne, Koralina, tak bardziej na poważnie to i dla mnie i zapewne dla bagiennik_a też  role gościa i gospodarza są podzielone i jasne.
Myśmy sobie z bagienni_kiem w ramach oglądania konkretów pod mikroskopem (najwyraźniej oboje mamy do tego ciągotki)  rozważali jego relacje z kolegą, relację trwającą od lat , jak pisał, 20-tu. Który to kolega od tych 20-lat z uporem trzyma taki solidny dystans. Co samo w sobie jest troszkę, odrobinkę interesujące. Czysta ciekawość