Awantury o pieniądze/pracę - Netkobiety.pl

Może jakas terapia małżeńska?

Rozumiem ją, że jest niezadowolona, iż nie ma Cię w domu od rana do nocy, przychodzisz, gdy dziecko już śpi i praktycznie go nie widujesz. Ale awantury? Przecież nie spędzasz tego czasu z kumplami na piwie, tylko ciężko pracujesz, aby m.in jej żyło się jak w bajce. Nie wiem, jak się umawialiście w temacie, kto, ile pracuje, ale z opisu wynika, że od początku warunki mieliście dobre, więc nie musiałeś zaiwaniać jak dziki, to był wasz/Twój wybór a nie konieczność.
Fajnie mieć pieniądze, ale pieniądze to nie wszystko. Rodzina jest ważna. Znam takich co nie mają wyboru, po prostu musza zapier...ać na 2 etaty, bo nic nie dostali od rodziców, nie mają oszczędności wielkich a chcą zapewnić jakieś godziwe warunki życia swoim dzieciom. I to jest jakieś poświecenie, które można usprawiedliwić, ale też do czasu. Ty nie musisz tyle pracować, aby utrzymać rodzinę, bo żyje wam się luksusowo.
I tu ją rozumiem, że mówi - wystarczy, nie potrzeba nam więcej pieniędzy do szczęścia, chcemy więcej Ciebie. A Ty wtedy, po namyśle stwierdzasz, ok, racja, bo też nie związałeś się z kobietą, żeby ją oglądać głownie w weekendy i też chcesz patrzeć jak Twoje dziecko dorasta, więc proponujesz dobre rozwiązanie problemu.  Pieniądze ze sprzedaży można w coś sensownego zainwestować i żyć jak pączki w maśle. Powinna być szczęśliwa, dlaczego nie jest?  Tego nie rozumiem. I jeszcze awantury robi? O co? Czego ona tak naprawdę chce? Skoro ona nie wie, Ty musisz wiedzieć, czego Ty chcesz i być stanowczy. Inaczej oszalejesz.

Może brat ma rację, od początku widział więcej niż Ty, bo Ty patrzyłeś przez różowe okulary, jak każdy zakochany człowiek. Wtedy nie widzi się wad, tylko zalety.

Jeżeli żona wymaga niemożliwego, to obawiam się, że nie da się sprawy załatwić rozmową.
Myślę, że ona powiela jakieś złe wzorce rodzinne. Ale to już Autor wie najlepiej. Z resztą jego brat widział od początku, że coś z nią jest nie tak.

Ogólnie moja partnerka nie jest złą osobą, po prostu dobija mnie fakt, że coraz częściej jest wiecznie niezadowolona, bez różnicy co bym nie zrobił, czego nie wymyślił i jakie rozwiązania zaproponował. Przykład z czerwca: zaproponowałem, żebyśmy polecieli we dwójkę do Portugalii na przedłużony weekend, córką miała się zająć moja mama, bilety kupione, hotel zarezerwowany, wszystko było dograne. Ale jak zaproponowałem to zaczęło się kręcenie nosem, że za krótko, że za daleko, że może z córką, ale przynajmniej na tydzień itd., gdzie dobrze wiedziała, że nie mogę lecieć na dłużej bo dogrywaliśmy umowę z nowym klientem i musiałem być na miejscu. Tym bardziej, że dłuższy urlop zaplanowaliśmy wspólnie na wrzesień. Po takich akcjach odechciewa mi się wszystkiego. Żeby to jeszcze było normalnie powiedziane: uważam, że teraz to nie jest dobry pomysł bo coś..., ale to nigdy tak nie wygląda, tylko zawsze moja wina, bo można na dłużej, bo w inne miejsce, bo zbyt wietrznie, bo za mokro, bo za sucho. Sam nie wiem jak z nią rozmawiać ale powoli zaczynam mieć dosyć. Spróbuję z terapią bo sam nic już nie wymyślę. Chociaż nie jestem pewny czy się zgodzi bo wiele razy próbowałem rozmawiać i jak widać bez efektów.

No, to nie proponuj i nie wymyślaj, niech sama myśli. Niech sama załatwia. Albo się podzielcie rolami co kto ogarnia i kiedy i tych umów się trzymaj. A potem nie ma, że za sucho albo za mokro.

Ehhh... Kobiety... Niektóre chcą żeby facet zarabiał duże pieniądze ale też chcą żeby siedział w domu.
Czy ona naprawdę nie rozumie że raczej nie da się tego pogodzić? Każda zamożna osoba jaką znam (o ile nie ma pieniędzy np. po rodzicach)- naprawdę zapierdala.

I jak ona może gardzić 6 milionami zł?

Przykro mi że to powiem ale to roszczeniowa, kapryśna i wiecznie niezadowolona księżniczka.
Nigdy, przenigdy jej nie zadowolisz.

Nawet brat mówi, że ona była taka od początku.

Uwierz, jest wiele kobiet które byłyby wdzięczne, które by Cię żałowały że wracasz zmęczony. I zamiast się awanturować, przytulałyby Cię do cycka i głaskałyby Cię po włosach.

Skoro ona pracuje na pół etatu, a Ty pracujesz po 15 godzin dziennie, to jest logiczne, że to ona powinna przejąć większość obowiązków domowych. W weekendy faktycznie powinniście zajmować się domem i dzieckiem wspólnie.

Moja rada. Oddaj kiedyś dziecko do mamy na 1 noc. Usiądź z żoną przy winku i zupełnie na spokojnie powiedz co Ci leży na sercu. Bez krzyków i obwiniania. Spokojnie, czułym głosem powiedz że ją kochasz, ale czujesz się niedoceniony. I tak - powiedz że czasami rozważasz rozstanie.
Jeśli nawet wtedy, podczas intymnych chwil we dwoje gdy powiesz jej co czujesz, zrobi awanturę - chyba nie powinieneś się z nią dłużej męczyć.

Moze ona chce abys sprzedal firme ale nie teraz tylko po slubie bez rozdzielnosci majatkowej

Nawet gdy jest inny "język" to są inne, to dąży się do kompromisu, a nie do starcia.

Czytam to i nie wierzę po prostu nie wierzę że są tak roszczeniowe kobiety. Nigdy nie spotykałam się żeby kobieta była roszczeniowa.

Dziękuję za pochylenie się nad tematem i opinie. Odniosę się krótko do kilku kwestii.

Rozmawialiśmy kilka lat temu na początku znajomości, ja od razu zadeklarowałem, że nie planuję brać ślubu, moja partnerka stwierdziła, że nigdy nie wykluczała tej kwestii tak kategorycznie jak ja, ale ogólnie nie ma to dla niej większego znaczenia i nigdy do tematu nie wracaliśmy. Zresztą nie sądzę, żeby w naszej sytuacji to cokolwiek zmieniło, zwłaszcza, że jak widać ani jej ani tym bardziej mi na tym nie zależy, temat nie pojawił się od przeszło 6 lat i pewnie się nie pojawi,

Ale te role są rozdzielone właściwie od narodzin córki, jeżeli mnie przez większość dnia nie ma a moja partnerka najpierw była na macierzyńskim a obecnie pracuje na 1/2 etatu to ciężko oczekiwać, że ja będę się zajmował córką w ciągu dnia w takiej samej części jak partnerka  skoro mnie nie ma w domu. I przy utrzymaniu obecnego poziomu dochodów nie widzę możliwości zmiany tego stanu rzeczy, ewentualnie moja partnerka mogłaby zrezygnować z pracy żeby mieć więcej czasu ale nie chciała tego robić i rozumiem to. Zaproponowałem, że zatrudnimy panią, która raz czy dwa razy w tygodniu przyjdzie i posprząta ale się nie zgodziła. Nic innego nie wymyślę.

To miała być niespodzianka, więc trudno żebym wcześniej to uzgadniał. Zresztą nie chodzi mi o bilety czy rezerwacje tylko o podejście. Rozumiem, że mogła nie mieć ochoty, miała inne oczekiwania, inny pomysł, ale zamiast spróbować docenić i grzecznie podziękować, wyjaśnić w kilku słowach dlaczego to zły pomysł to robi się z takich rzeczy kolejna kłótnia.

Ale w tym jest cały problem, że nie widzi rozwiązania problemu. Zastanawiam się czy ona sama wie czego chce. W temacie firmy nie chcę się wdawać w szczegóły, pod kątem biznesowym funkcjonuje to optymalnie, jeżeli ten poziom ma być utrzymany to praca zdalna nie wchodzi w grę, a jeżeli ma funkcjonować na pół gwizdka to lepiej sprzedać za dobre pieniądze w czasie gdy jest optymalnie. Tym bardziej, że już niezależnie od moich relacji rodzinnych coraz częściej zastanawiam się nad spieniężeniem biznesu, może mam kryzys wieku średniego, może brak ambicji, ale nie sądzę, żebym za kolejne 20-30 lat żałował, że nie pracowałem więcej, że nie zarobiłem kilku dodatkowych milionów, że nie kupiłem droższego samochodu. Poświęciłem na ten biznes ostatnie 12 lat, kosztowało mnie to bardzo dużo wyrzeczeń, pracy, stresu i czasu, uważam, że doszedłem do miejsca pełnej niezależności finansowe, nie mamy kredytów, za to mamy ładny dom i sporo oszczędności plus nie najgorsze pieniądze z ewentualnej sprzedaży firmy. Sam nie wiem, może jestem po prostu zmęczony tym wszystkim, ale życie ma się tylko jedno i coraz częściej sam sobie zadaję pytanie czy poświęcanie tego życia dla pracy ma sens.

Nie zaniedbuję, tutaj zazwyczaj jest naprawdę ok. Zdarzają się kiepskie momenty jak się poważnie nakręci ale szybko wraca do normy. Tym bardziej, że partnerka sama często inicjuje zbliżenia, więc w tej kwestii powodów do narzekania nie mam. I gdyby regularnie nie suszyła mi głowy o wszystko inne i nie wymagała niemożliwego to byłoby super.

Jeśli to miała być jednorazowa niespodzianka z wyjazdem, to rzeczywiście mogło chodzić o pieniądze, tym bardziej, że urlop troche później. Mogło być tak, że w tym czasie twoja partnerka mogła mieć inne plany, przecież się nie widzicie nieraz całymi dniami (tak zrozumiałam).Owszem, mogłaby podziękować za poświęconą energię i czas (mowa o tym wyjeździe) i partnerce o tym powiedz. Następnym razem może partnerka zorganizować wyjazd, co stoi na przeszkodzie?

Może masz rację, tylko to takie postawienie sprawy na ostrzu noża. A ja bym raczej chciał jasno zdefiniować problem i znaleźć rozwiązanie. Tym bardziej, że jak pisałem wcześniej, niezależnie od kwestii rodzinnych rozważałbym sprzedanie firmy, sam dla siebie, dla swojego spokoju, czasu i przyszłego życia.

Nie rozumiem. Ten wyjazd do tylko weekendowy wyjazd, nic więcej, nie kosztował majątku i nie miał żadnego wpływu na nasz budżet, nie wymagał żadnych wyrzeczeń więc moim zdaniem pieniądze nie mają tutaj nic do rzeczy. Zazwyczaj wyjazdy planujemy wspólnie, teraz chciałem zrobić wydawało się miłą niespodziankę i skończyło się jak się skończyło.

Ale my się nie znamy od wczoraj, jeszcze zanim pojawiła się córka często razem wyjeżdżaliśmy, w Portugalii też kilka razy byliśmy razem, mamy stamtąd wyjątkowo dobre wspomnienia więc chciałem do tego wrócić. Zresztą to nie ma większego znaczenia, tylko krótki wyjazd, miała być miła odskocznia od dnia codziennego, przecież to nie wpływało w żaden istotny sposób na nasze życie. Bardziej chodzi mi o reakcję i mówiąc wprost niewdzięczność. Niewdzięczność nie za to, że poświęciłem czas i wszystko zaplanowałem, tylko całkowity brak choćby minimalnego dostrzeżenia starań. Naprawdę nie musiała jechać, chodziło tylko o to w jaki sposób odmówiła. Bo skoro z jednej strony słyszę, że się nie angażuję a kiedy planuję kilka dni we dwoje to okazuje się, że się źle angażuję.

A spytałeś ją jak ona się czuje, jak jej minął dzień? Mając małe dziecko jeszcze w tym wieku to na pewno oznacza przechodzić ciężki okres. W dodatku będąc bez pomocy. Ona sama nie tylko ogarnia połowę etatu, ale też dom i dziecko do tego. Jej też jest na pewno ciężko bez względu na jej charakter. Aha, z kim ona zostawia to dziecko skoro pracuje na pół etatu? Czy w tym wieku oddaje je do żłobka?

Tak nie wiem co ci poradzić, o sprzedaży firmy na razie bym nie myślała, jeśli ta dobrze prosperuje, tym bardziej o sprzedaży dla niepewnej co jak co kobiety. Z kobietą trzeba pogadać na poważnie, ale bez nerwów i uprzedzeń i zobaczyć jakie ona ma stanowisko.

No to też możliwe. W wersji "niech sie domysli"

A ona moze podjąć temat bo od 6 lat słowa nie powiedziała?

Może nawet mu się oświadczyć ale z reguły to jest niezręczne dla kobiety pytać - kochanie, ożenisz się ze mną? Każda by chciała, żeby on wyszedł z inicjatywą a nie ona ma się prosić o coś, co chyba powinno być dalszym etapem, gdy ludzie są ze sobą na poważnie i decydują się na dziecko. Może jestem jakaś staroświecka, ale nie chciałabym żyć 6 lat z facetem, mieć z nim dziecko i ciągle być "partnerką". Partnerka brzmi mało poważnie.

.

Teoretyzujemy tu sobie, bo nie wiemy czy ona faktycznie tego ślubu chce. Jest jednak taka opcja i ja jej nie wykluczam.
Jej zachowanie jest jednak głupie, niezależnie od powodu.
Awantury bo za mało go w domu? To się rozmawia. Napisałam gdzieś wcześniej o tym jak ja to widzę. Nie żadne fochy tylko normalna rozmowa. Ja bym wolała  mieć faceta w domu więcej, nie dlatego, żeby mi pomagał przy kąpaniu dziecka czy obieraniu warzyw na sałatkę, tylko zwyczajnie -  żeby się nim nacieszyć bo to chyba normalne, że jak się ludzie kochają to nie chcą się tylko widywać w przelocie, ale dzielić życie i żeby tego czasu wspólnego było więcej a nie mniej. Poza tym też i z troski o niego bym wolała, żeby tyle nie pracował. Co mi po pieniądzach jak za 5 lat na zawał z przepracowania kipnie? Tym bardziej w sytuacji, gdy te pieniądze są i nie ma zmartwienia, więc po co tak harować?

Jak jej zachowanie wynika z jakiegoś wewnętrznego żalu i napięcia, że chciałaby ślubu, ale czeka, aż on sam wyjdzie z inicjatywą to nie polepsza to jej sytuacji, bo on sobie pomyśli - kurcze, teraz zołza taka to co po ślubie by było? Powinna inną strategię przybrać jak nie ma śmiałości w temacie postawić jasno sprawy. Jakieś aluzje może, że ładną suknie ślubną widziała Albo przełknąć ślinę i prosto z mostu powiedzieć - zmienilam zdanie, chcę być Twoją  żoną. Tylko teraz sobie wyobraź, jak ona się poczuje, gdy on jej powie - wymyśliłaś! Przecież od początku Ci mówiłem, że NIE! Usłyszec coś takiego? Żadna by nie chciała.

Po ślubie się zmieni.

Trudno wyczuć czy partnerka autora jest roszczeniowa  czy robi awantury o nic. Ja bym nie była taka pewna. To jest spojrzenie autora. Być może tak jest a może nie. faktem jest, że się nie potrafią dogadać, bo jego przeważnie nie ma w domu. Na dodatek brat jest jej wrogiem. Im więcej awantur z jej strony tym mniej  go w domu. Jeśli mają tworzyć rodzinę, to muszą pójść na kompromis. A teraz to jest  taki zamknięty krąg. Nie wierzę, że jak tylko autor przyjdzie  do domu, to z miejsca awantura. Tu pewnie chodzi o szczegóły, których autor nie dostrzega albo nie chce widzieć, bo uważa za drobnostki. Ona ma się godzić na nieobecność partnera i działać  sama, bo autor pilnuje firmy.  W zamian dostanie niespodziankę w postaci wyjazdu za granicę, a potem znów to samo. Zrozumiałam, że jakby tych awantur nie było, to byłoby super.  Czemu  te awantury są  ciągle? I o co tak naprawdę? (Tak zrozumiałam) Dlaczego jej tego nie powie, że ma dość? Gdzie tu jest drugie dno?

Nową żonę będąc przy kasie można sobie szybko załatwić.

A rozkręcenie nowej firmy to lata.

Z autora to taki aniołek jest 

No, właśnie. Może być rzeczywiście roszczeniowa, a może jest tylko zazdrosna.

Może o autora? Przecież nie ma go w  domu?

Że niby podejrzewa, że kochankę ma? W sumie może to być też powód... Wykombinowała, że całe dnie go nie ma, to wiadomo, co tam wyrabia? Może z jakąś...negocjuje kontrakt

Wolę być naiwna niż mieć takie cyniczne podejście jak Ty

Z tego samego doswiadczenia mozna wyciagnac rozne "lekcje".
Jeden czlowiek po nieudanej relacji z kobieta dojdzie do wniosku, ze mial zbyt malo wiedzy i poswiecil zbyt malo energii na wybor osoby do zwiazku.
Drugi stwierdzi, ze wszystkie kobiety sa takie jak ta poprzednia i trzeba miec duzo kasy aby je zmieniac gdy sie "popsuja".

Ale nie rób z nas debili. Laska ci powiedziała co jest problemem: "nie angażuje się w życie rodzinne, nie pomagam przy dziecku, nie interesuje sią nią, domem i w ogóle niczym."

Tak na szybko możesz:
jeść z nią obiad w domu w ciągu dnia
poszukac wspólnika, żeby jednak wracać do domu ok 18
zatrudnić dla niej nianie, sprzątaczki, najlepiej żeby codziennie był ktoś w domu poza nią-żeby nie czuła się samotna
pójść na kurs MBA czy coś, bo mocny januszexowy vibe czuje

Generalnie to nie wierzę, że jesteż zadowolony siedząc w pracy 14 godzin + w weekend jesteś pod telefonem. Nie można być aż tak złym menagerem i jeszcze być z tego dumnym i że żona nie docenia. Opisujesz styl życia magazyniera, albo kuriera in post i płaczesz że ktoś poza tobą widzi wady. Co to za branża?

Propsy za to że pozwalasz bratu obrażać swoją własna "żonę" i matke twojego dziecka i że może o niej mówić co chce pod pretekstem udzielania porad Rozumiem że żona brata też spędza 14 godzin w pracy i ma milionowy biznes, kiedy on siedzi w domu z bobasem? Czy tak sobie fantazjuje jedynie jak ona się czuje?