Partner nienawidzi mojego syna - Netkobiety.pl

Ja nie lubię dziecka jednej sąsiadki, bo gdy jest ciepło, spędza całe dnie w ogródku piszcząc i tłukąc się tak, że nie można otworzyć okien, nie wspominając o spokojnym siedzeniu na zewnątrz. Nie mam nic przeciwko dzieciom innych sąsiadów, bo kiedy zdarza im się podobne zachowanie, rodzice  je uspokajają.

Tamiraa napisał/a:

No, ale to nie jest dziecko Twojego partnera?

Wiem, wiem, sugerujesz, że to dziecko z tego wątku jest rozpieszczone i przyzwyczajone  do tego, że wszystko mu wolno. Brak wiedzy na ten temat/

Nie, nie. Uważam, że większość przedszkolaków przynajmniej bywa hałaśliwa i nie ma to wiele wspólnego z byciem rozpieszczonym.

Sugeruję, że jak partner dla dziecka, tak i dziecko dla partnera jest na początku obcym człowiekiem, którego można polubić lub nie. I jeżeli ten facet od początku był stawiany w sytuacji, że ma się dostosować, znosić hałasy i tak dalej, a dziecko "to tylko dziecko", to skąd się miała wziąć sympatia? Życzenia autorki to za mało, nikt nie patrzy na dziecko tak jak rodzic, obcy facet nie polubi dziecka za sam fakt, że ono istnieje i "mimo wszystko".

Tamiraa napisał/a:

[...] ...partner autorki zachował się jak rozkapryszone dziecko, któremu się wszystko należy. Gdyby chciał przełamać wspólne lody, wykazałby minimum, że mu się cokolwiek chce zrobić w kierunku relacji z autorką. On rywalizował. Z drugiej strony może też wielkiego uczucia nie było? Trudno wyczuć.

Jedno drugiego nie wyklucza. Komentarze idą w stronę wskazania dziecka jako rozpieszczonego albo partnera jako rozpieszczonego, a może to nie jest alternatywa: jeden i drugi mogą być rozpieszczeni i dlatego reagują na siebie w podobny sposób, wzajemnie się nie lubią.

Kilka tygodni temu miałem okazję obserwować pewną dziesięciolatkę w akcji, która rozwaliła w drobny mak swój pokój, roztrzaskała krzesło, zdemolowała drzwi od pokoju, pobiła inna dziewczynkę, mieszkającą w tym samym domu, z którą jeszcze pięć minut wcześniej się bawiła jak z przyjaciółką.

Krzyczała ponad godzinę (kiedyś można by napisać histerycznie, ale to słowo zostało zamienione) i w jednej sekundzie przestała, gdy straciła widzów (z całej histerii jeszcze została u Antoniego Kępińskiego histrioniczność, więc można tu tego pojęcia użyć, nie tyle archaicznie, co trafnie).

Zachowanie tej dziesięciolatki był wynikiem przebywania (bo wychowaniem tego nazwać nie mogę) tylko z matką, bez ojca. Od wielu lat dojrzewa zmiana patrzenia na rolę matek w wychowaniu dzieci, badań jest coraz więcej, ale ciągle nie ma na tyle świadomości u sędziów (a może SENdziów, bo oni bardziej śnią o kompetencjach niż wykazują kompetencje do sprzyjania normalizacji), aby rozważyć równe prawa obu płci = obu rodziców do przyznania opieki nad dzieckiem.

Wierzę, że kiedyś system do tego dojrzeje, ale ofiar będzie jeszcze wiele.

Od wielu lat dojrzewa zmiana patrzenia na rolę matek w wychowaniu dzieci, badań jest coraz więcej, ale ciągle nie ma na tyle świadomości u sędziów (a może SENdziów, bo oni bardziej śnią o kompetencjach niż wykazują kompetencje do sprzyjania normalizacji), aby rozważyć równe prawa obu płci = obu rodziców do przyznania opieki nad dzieckiem.

Wierzę, że kiedyś system do tego dojrzeje, ale ofiar będzie jeszcze wiele.

Tamiraa napisał/a:

[...]   Nie uważam tego za pewnik. Przyczyny bywają różne. Mnie raczej kojarzy się z deficytami, których matka może nie chcieć zauważać. Ojciec być może by dostrzegł, nie wiem.

Pewnik? O pewnikach nic nie pisałem. A zestaw "różnych" przyczyn poszerzyłem nieco powyżej.

Najtrudniej jest zauważać deficyty u siebie.

Tamiraa napisał/a:

[...]    Mogłabym podać bardziej drastyczny przykład, ale po co.

Celowość niekiedy ukrywa się równie skwapliwie jak deficyty. Jaki jest cel kolejnej radykalizacji prawa i drastycznych metod eksmisyjnych? Odebranie motywacji ojców do kochania dzieci spłodzonych czy odebranie motywacji i możliwości płodzenia następnych?

      Z góry przepraszam naprawdę wartościowych Polaków, ale oni jak mi się zdaje i tak nie przesiadują na babskich forach udowadniając Polkom że są nic niewarte.

      Tutaj wzbudzasz tylko politowanie.

Bo tylko dla jakiejś Azjatki z bambusowej chaty, napalonej na paszport europejski obojętnie od kogo, mogą być atrakcyjni.

Z góry przepraszam naprawdę wartościowych Polaków, ale oni jak mi się zdaje i tak nie przesiadują na babskich forach udowadniając Polkom że są nic niewarte.

Tak że teges... Rób dzieci komu chcesz, może w Afryce nie będziesz musiał płacić alimentów, albo łożyć na utrzymanie swoich pociech.

Tutaj wzbudzasz tylko politowanie.

SaraS napisał/a:

....Jak ktoś zaczyna związek, to chce partnerstwa, w którym ma tyle samo do powiedzenia co druga strona.

Zgadza się, ale chodzi glównie o to, żeby nie wchodzić w związek z przeświadczeniem, że dziecko ktore tam się zastaje będzie spełniało jakieś nasze oczekiwania i będzie takie, jak chcemy żeby było. Dla faceta to obce dziecko, wychowane bez niego, bez jego obecności przez innych, obcych mu ludzi: Ojca dziecka, dziadków, ciotki, wujków i matkę dziecka w końcu.
Na zbudowanie pozytywnych relacji potrzeba czasu i  nie można oczekiwać od dziecka, w tym wypadku 5 letniego, że od chwili wejścia do domu kogoś nowego, będzie go akceptował, słuchał i spelniał wszystkie jego oczekiwania. Dorosły człowiek który ma chociaż dwie komórki kompatybilne w mózgu nigdy nie będzie tego oczekiwał. Dziecko widzi ogromną zmianę która się "zadziala" w jego życiu i przestaje się czuć pewnie, często nawet przeżywa ogromny stres, który dodatkowo go "bodzcuje".
To po stronie nowego partnera matki jest wypracowanie sobie takiej pozycji w jego życiu, aby czuć się akceptowanym i szanowanym, a tego krzykiem, karami i upokarzaniem dziecka na pewno się nie osiągnie.
Znam przykład rodziny, gdzie facet wychował chłopca jak swego, a dzieciak mial 7 lat gdy związal się z jego matką. Dziś chlopak ma ponad 20 lat, kocha ojczyma jak swego ojca, szanuje go, podziwia i bardzo liczy się z jego zdaniem, a nigdy nie słyszałam aby ojczym podniósł na niego nawet głos. Mają jeszcze córkę już ze sobą i facet nie robił nigdy różnicy między dziećmi, zawsze traktował je tak samo i wiele nawet bliskich im osob którzy nie znali ich od początku, do dziś nie ma świadomości, że starsze z dzieci n ie jest synem rodzonym tego ojca.

Kiedy wchodzi się w związek gdzie już są jakieś dzieci, trzeba mieć świadomość że bierze się na siebie ogromną odpowiedzialność. Przyjażń, szacunek wzajemny nie pojawią się nagle.  Może przyjdą one z czasem, może nie, ale zmuszanie  do czegokolwiek w tej sprawie jest przemocą i  nieuczciwością wobec dziecka, a skutki są jakie są.

Dollores mocno trzymam za Ciebie mocno kciuki, jesteś dla mnie ogromną inspiracją, że mimo samotnego macierzyństwa jednak spróbowałaś dałaś szanse. Powodzenia

Dollores mocno trzymam za Ciebie mocno kciuki, jesteś dla mnie ogromną inspiracją, że mimo samotnego macierzyństwa jednak spróbowałaś dałaś szanse. Powodzenia

. Już wiem, że to będzie bardzo trudne i wymagające, a może łatwe - jeżeli trafi się na mądrą i dojrzałą osobę - tego sobie życzę i żebym ja potrafiła w tym być.