Partner nienawidzi mojego syna - Netkobiety.pl

Nie krzywdź swojego syna życiem pod jednym dachem z takim egoistą. To dziecko będzie ciągle czuło że jest niekochane, że jest jakimś balastem którego ON najchętniej by się pozbył. Jeśli dziecko to będzie odczuwać a Ty będziesz milczeć to na zawsze już zostanie w twoim synku.

Ps. Nie wyobrażam sobie jak można mieć pretensje do  5 letniego dziecka, że za głośno się bawi. To chore i wiele mówi o tym facecie.

Dlaczego wybrałaś gościa z takim charakterem?
Przecież niemożliwe by byl taki tylko w stosunku do dziecka.
To jest małe dziecko, aż trudno uwierzyć w takiego gościa.
Oby to był trolling

Ile wy macie lat? Partner miał jakieś dzieci?
To przecież nic dziwnego, że chyba na początku związku facet chce czuć się najważniejszy. Ty pewnie też byś chciała.
No a tutaj z automatu nie jest najważniejszy i to w dodatku od początku i przez dziecko do którego nic nie czuje.
Jeśli jeszcze sam nie miał dziecka to tym bardziej cała sprawa jest dla niego obca.
Generalnie to raczej ciężko o faceta który to tak po prostu bez problemu zaakceptuje.

Dla mnie to nie oznacza, że może wszystko. Po prostu próbuje, sprawdza itd. Dla niego dziecko ma się samo sobą zająć, a z mojej perspektywy to tak nie wygląda. Szczególnie jeśli mój syn miał zaburzenia rozwojowe, wymagał wsparcia i pracy. Udało się to nadrobić, ale nadal chodzimy do logopedy, a po przedszkolu ćwiczymy w domu. I wtedy on już jest zazdrosny, że poświęcam więcej czasu synowi, zamiast usiąść z nami np.

Wiem, sama pochodzę z dysfunkcyjnej rodziny, dużo przeszłam  i radzę sobie, ale to wpływa też na moje rację z ludźmi i na moje funkcjonowanie.

Tak nie było od początku, ale z czasem tak to czuję, bo co bym nie zrobiła to któryś się obrazi. Uciążliwe jest funkcjonowanie w takim układzie dla wszystkich.

Jestem otwarta na krytykę, bo jestem tylko człowiekiem i sama też popełniam błędy. Po prostu chciałabym stworzyć taki dom, aby każdy czuł się dobrze i był akceptowany. Czuję, że tutaj to się nie uda.

Nie przymykałam oka, gdy mąż się nade mną znęcał. Założyłam niebieską kartę, rozwód z jego winy i na terapię.

No i na koniec:

W tym konspekcie to tak - zgadzam się!

Po prostu chce mieć spokój, a On wprowadza nerwową atmosferę.
Wiele też nas różni. Ja wyszłam, dla spokoju, z 2 walizkami, od eksa. Musiałam znaleźć lepszą pracę, porobić kursy, iść na studia, by móc kupić mieszkanie itd.
On mieszka z rodzicami i nic go nie obchodzi. Czas po pracy spędza albo grając albo w necie. Ja jestem przed 40tką, on przed 50tką. 
Rodzice robią zakupy, gotują itd.  U mnie czasem coś zrobi, ale potem ciągle chodzi i mi przypomina, że np. pozmywał naczynia raz.
Nasze spojrzenia na życie są bardzo różne. Ale też na szczęście, tak mu dobrze z rodzicami (wykorzystuje ich na max, choć mają już swoje lata), że nie próbował się wcisnąć do mnie
A jak jeszcze zobaczyłam, że odblokował i sprawdzam mi telefon to się czara mojej goryczy przelała.
To nie świadczy o nim dobrze. Nigdy nie posuwałam się do takich rzeczy w relacji i byłam (i jestem) tym zszokowana.
Pół roku to był czas, aby to obserwować, ale nie czuję się szczęśliwa, ani ja, ani mój syn. ON pewnie też nie, musząc wytrzymywać towarzystwo mojego dziecka.
Nie czuję też, że to idzie w dobrą stronę.

Marzy mi się ciepły i wyrozumiały facet, otwarty na pracę nad relacja.
Ale też dojrzały i doświadczony, bo ja nie mam wzorców zdrowych relacji, więc polegam tylko na tym, co czuje ciało, jeżeli czuję że nie to rozważam odwrót, tak jak teraz.

Nie zawsze życie układa się tak, jakbyśmy tego chcieli.
Szczególnie, gdy się nie ma świadomości swoich deficytów.
Co nie znaczy, że jestem złą osobą.

Dollores, po pierwsze też jestem mamą, mam córkę co prawda już 11 letnią i szczerze gdyby mój partner miał się tak zachowywać wobec niej to nawet by nim nie został, co więcej, z pewnością po pierwszym nieadekwatnym zwróciłabym uwagę, po drugim takim zachowaniu byłby out. 5 letnie dziecko to jednak mały chłopiec, który potrzebuje uwagi, zrozumienia, dla niego to jest nowa sytuacja.
Ile lat ma Twój partner? Może jest zbyt młody niedojrzały do takiej sytuacji

Jezuu, nie, nie rób tego swojemu dziecku!
Widziałam takie przypadki, słyszałam o kolejnych. W dwóch przypadkach interweniowałam bo matka nie potrafiła obronić dziecka.

Widziałam 5 letniego synka sąsiadów, który wychodził na podwórko z odbitą ręką na połowie twarzy. Widziałam 3 letniego chłopczyka z poprzecinaną pasem skórą na nogach, widziałam 8 miesięczne dziecko z siwym bioderkiem od uderzenia męską ręką. Słyszałam o malutkim chłopczyku zamykanym w ciemnej szafie - dopiero jak trochę podrósł przypadkowo opowiedział o tym matce.
Takie rzeczy dzieją się naprawdę.

Krzywdy wyrządzane na psychice zostają na całe życie.
Chroń swojego syna.

Powiedz, że tamte historie mimo wszystko skończyły się dobrze…

Moja mama poznała mojego tatę (ojczyma, ale zawsze traktował mnie jak ojciec i nie chce go inaczej nazywać) jak ja miałam 7 lat, a moja siostra 5.

Dla mojej mamy dzieci zawsze były priorytetem i mój ojciec musiał to zrozumieć wchodząc w ten związek - potem ta dynamika się ustabilizowała i teraz żyją sobie razem nawet chyba szczęśliwie.

Początki były trochę trudne, bo sam był młodym facetem, ale w żadnym wypadku nie rywalizował o mamy uwagę z nami.

I sam z siebie dbał o to, żeby z nami nawiązać relację - do tego stopnia mu się to udało, że nie mam problemu jako dorosła kobieta rozmawiać z nim o różnych osobistych sprawach, jak związki (może bez szczegółów), jakieś plany i nadzieje na przyszłość.
Oczywiście też miał w domu prawo głosu w kwestii naszego wychowania i miał prawo od nas wymagać.

Do czego zmierzam - to nie jest łatwe wejść w związek z osobą, która wychowuje na full etat małe dzieci.
Dzieci powodują kryzysy w związkach swoich biologicznych rodziców, a co dopiero matki/ojca i obcej osoby.
To wymaga pewnej otwartości, cierpliwości i dojrzałości. Nie każdy się do tego nadaje.

Myślę, że nie możesz oczekiwać, że Twój partner (ten czy następny) pokocha Twoje dziecko - musi je jednak zaakceptować i szanować, a dobrze by było, gdyby je jeszcze lubił.

Twój aktualny partner ewidentnie tej dojrzałości nie ma.
Od dziecka w takiej sytuacji też należy wymagać, ale zgodnie z jego wiekiem - aby było bardziej samodzielne, aby uczyło się akceptować nową osobę w domu.
Tylko że największy ciężar pracy spoczywa jednak na dorosłych.

To jest normalne, że w Twoim synku pojawia się zazdrość - do tej pory był jedyną osobą w Twoim życiu, a tutaj ktoś rywalizuje z nim o Twoją uwagę.
To w Twojej gestii i nowego partnera jest, by tę sytuację rozwiązać z pozytywnym skutkiem dla waszej trójki.
Jak nie macie pomysłu, można iść do psychologa.

Jednak ten związek, w którym obecnie jesteś wygląda naprawdę bardzo źle. Przemyśl to dobrze.
Może łatwiej byłoby Ci się porozumieć z facetem, który ma swoje dzieci/dziecko?
Nie zawiedź swojego synka.

nikitaa, fajnie, że zareagowałaś i przestał go bić, ale myślę, że ten chłopiec i tak już będzie miał problemy psychiczne, prawdopodobnie poważniejsze zaburzenia. Zresztą z pewnością ojczym znęcał się nad nim psychicznie w dalszym ciągu.

Bardzo dobrze zrobilas

Przymus bardzo dużo kosztuje. Przymus jest formą przemocy wobec samej siebie. Na taką formę przemocy nie da się zgłosić "niebieskiej karty", ale system kar wewnętrznych jest znacznie bardziej okrutny. Jakbyśmy chcieli odpokutować za zło, którego doświadczyliśmy. Przemoc odbiera nam moc, a moc bierze się z decyzji, z woli zmiany i wolności przemiany. Kiedy korzystamy z pomocy, to właśnie udajemy się po moc,której nam brakuje, aż odnajdziemy źródło w nas samych i nauczymy się z niego czerpać.
Chęć karania samej siebie czasami przybiera postać niewłaściwego wyboru partnera, który ma skłonność do stosowania przemocy i karania za to, co nosimy w sobie jako poczucie winy albo poczucie krzywdy. Zmiana partnera nic nie zmienia, póki nie dokonamy zmiany w sobie. Dopiero kiedy znajdziemy sposób by pozbyć się poczucia winy, wstydu i poczucia krzywdy, dopiero wtedy spotykamy osobę, z którą możemy być i żyć w harmonii.

Polecam Ci książki Reginy Brett, ona opisała swoją drogę (też została sama od początku ciąży i wychowywała dziecko sama), zacznij od "Jesteś cudem"

To jest dobre pytanie: albo dla czego (perspektywa przyszła), albo z jakiego powodu (zaszłości).

Jakże często posługujemy się pojęciem związku i nie widzimy związku przyczynowo - skutkowego. To lepiej żeby był wielkim niemoralnym ch***m niż małym moralnym fiutkiem?

Dlatego warto szukać mężczyzny a nie faceta i nie używać tych słów tak, jakby to były synonimy. Czego szukasz - to znajdujesz.

Naprawdę tak łatwo łatwo zejść na psy???

No właśnie: facet... Ci się marzy. 

Najlepiej, kiedy terapię przeżywamy do końca życia i tak jest nie tylko w życiu tych, którym cos tam zgotowali rodzice. Terapia dotyczy uzdrowienia. Komu udaje się zdrowieć do końca życia, ten umiera spełniony.

I tu mi sie przypomniała książka Berta Heilingera "Odchodzimy spełnieni".

Horror to film wywołujący grozę. Tacy ludzie właśnie biorą się ze strachu. Boją się i bronią się, czasami stosując metodę "najlepszą obroną jest atak".

Raczej na szczęście, a nie niestety. Polecam oglądnąć film "Bruce Wszechmogący", bo to jest o takim mądrali, co myślał, że urządzi świat lepiej od Boga.

Mamy wystarczający wpływ, nie na zdarzenia, ale nasza wolność wyraża się w relacji, stosunku, zrozumieniu zdarzeń. Wtedy możemy adekwatnie zareagować i ta adekwatność wystarcza. Nie trzeba mieć wpływu na wszystko, żeby móc mieć wpływ na siebie. Tylko czasami wolimy zmieniać innych, zamiast zmieniać siebie.

Typem? Zerwij z jednym, a następny będzie czekał, bo taki masz sposób typologizacji ludzi. Wybór "typa" wiele mówi o Twoim "typie". Nawet słowa, których używasz do oceniania innych mają swoje skutki. Bo słowa są jak zaklęcia. Dlatego warto panować nad swoim językiem, bo to świadectwo panowania nad myślami. Język może ranić wcale nie gorzej od miecza.

Oczywiście, że masz szansę: chcesz być szanowana - uszanuj samą siebie i zacznij szanować tych, których spotykasz na swojej drodze. Szacunek sprawi, że przyciągniesz odpowiednich ludzi, którzy odwdzięczą Ci się tym, co od Ciebie otrzymali.

Podobno nikt nie jest tak biedny, żeby nie mógł dać innym uśmiechu i nikt nie jest tak bogaty, żeby uśmiechu nie potrzebował.

Związku?  Przyczynowo - skutkowym? Dlatego właśnie związki są czasami takie trudne, ciężkie, bo przynoszą nam skutki naszych myśli, słów i działań.

Kiedyś tam oglądałam ale już nie pamiętam
Na szczęście nie mamy wpływu na wszystko - tak ogólnie masz rację. Na pewno dobrze, że nie możemy innym układać życia, zwłaszcza ludziom dorosłym czy swoim dzieciom.
Natomiast w kontekście tego, co napisała Wilczyca, że to dziecko może nadal być ofiarą przemocy psychicznej, ciśnie się na myśl - niestety.
Na pewno można zmieniać siebie, czasem lepiej jest wszystkiego nie wiedzieć,  żyje wtedy się spokojniej i przyjemniej. W ramach tego "żyć spokojniej" ograniczam oglądanie wiadomości, bo ilość ludzkiego cierpienia i nieszczęść, jaka wylewa się z codziennych programów informacyjnych, nadal budzi we mnie wiele niepokoju.

Można zmienić się na tyle, że cudze tragedie nie robią na nas wrażenia.
Można, tylko czy warto?

Dziewczynka szła brzegiem morza , zbierała i  wrzucała do wody rozgwiazdy, wyrzucone przez fale na piasek. Podszedł do niej mężczyzna i powiedział - zobacz na ten ogrom rozgwiazd na piasku i zapytaj siebie, czy to co robisz ma sens. Odpowiedziała - dla tej jednej ma ogromne znaczenie.

Cudze tragedie zawsze zostaną nie moimi tragediami. Moje może być współczucie, empatia.

Gorzej, gdy następuje przeniesienie i cudze tragedie destabilizują mnie.

Można zachować wrażliwość i nie przywłaszczać sobie cudzych problemów, wtedy bowiem zmniejszamy szansę na pomoc tym poszkodowanym. Gdyby lekarz skupiał się na swoich wrażeniach przy ratowaniu życia, wtedy jego sprawność w podejmowaniu trafnych decyzji znacznie by się zmniejszyła.

Opowieść za opowieść. Na brzegu lasy przechodzień zauważył człowieka, przywiązanego do drzewa, unieruchomionego, a każde odsłonięte miejsce było pokryte komarami, które wysysały z niego krew. Ponieważ nie mógł uwolnić tego człowieka, więc postanowił, że przynajmniej zacznie zdzierać te komary.
Wtedy usłyszał głos tego człowieka:
- Zostaw... Te się już nassały...

Czasami robimy cokolwiek, gdy nie możemy uwolnić kogoś od zniewolenia. Najczęściej jednak zniewolenia wymagają własnej aktywności, aby się ich pozbyć.

Dollores ma chyba więcej. A jej synek uwalnia się od zniewolenia dziecięcym buntem. I jakoś mu się udało uwolnić.

No nie, nie zgadzam się z Twoim twierdzeniem: to złudzenie, że "matka dziecka/dorosły opiekun ma możliwość zapewnić dziecku bezpieczeństwo".

Niebezpieczeństw jest tak wiele, że trudno jest komukolwiek zapewnić bezpieczeństwo. Dziś oglądałem fragment debaty i ileż tam było zapewnień o bezpieczeństwie.
Kłamcy. Handlują złudzeniami. Ani sobie, ani dzieciom nawet dwoje rodziców nie mogą zapewnić bezpieczeństwa.

Dziecko wychodzi do szkoły i już nie wraca do rodziców, bo jakiś pijany kierowca...

Syn Dollores ma zachwiane poczucie bezpieczeństwa wlaśnie dlatego, że sama Dollores nie czuje się bezpieczna. Może przytulić Syna, ale sama nie ma się do kogo przytulić. A przecież poczucie bezpieczeństwa to znacznie mniej niż bezpieczeństwo. Można komuś stworzyć poczucie bezpieczeństwa, nawet jak nie można mu zapewnić bezpieczeństwa. I jedno i drugie są złudzeniem, ale poczucie jest subiektywnie możliwe.

Są to tak zwane "złudzenia pozytywne": niby złudzenia, ale pozwalają się rozwijać. Jak klosz wokół Róży na planecie Małego Księcia: osłoni od wiatru, ale nie przed suszą i brakiem wody.

Myślę, że temat można zamknąć.
Dziękuję za wszystkie wiadomości, w tym prywatne.

To niestety myśl wielu samotnych mam. W takiej wypowiedzi widać, że tam nie ma miejsca dla faceta jako partnera. W hierarchii zawsze będzie na ostatnim miejscu. Takie związki nie maja prawa sie udac.

Dokładnie tak. Jaki w pełni dojrzały facet, nie mający kompleksów, będzie współzawodniczył  z dzieckiem 5 letnim o "względy" swojej partnerki?
Przecież miłość do dziecka i do partnera to dwa zupełnie inne uczucia i jak można je bezkrytycznie porównywać? Albo mieć satysfakcję, że partnerka odtrąca dziecko, bo to nie podoba się jej partnerowi i czuje się niedopieszczony?

Nie rozumiem kobiet, które pozwalają na złe traktowanie swojego dziecka przez partnera w nowym związku.

To bardzo rzadko kwestia podejścia faceta, a kobiety do ich relacji. Jak kobieta cały czas usadza faceta próbując mu pokazywać, że jego zdanie w zasadzie na żadnym polu się nie liczy, a dziecko wygrywa 100% uwagi w każdych okolicznościach to i tak to się kończy.

Ale że to różne uczucia to musisz wytłumaczyć mamuśkom. Nie facetom. Faceci bardzo rzadko mają z tym problem, a kobiety mega często. Wchodzą w tryb "mama" i reszta przestaje się liczyć.

A facet nie powiedział nic złego. Jak 5 latek z byle pierdnięcia leci na rączki do mamusi to tak - jest chowany na maminsynka.

" nadal chodzimy [z synem] do logopedy, a po przedszkolu ćwiczymy w domu. I wtedy on już jest zazdrosny, że poświęcam więcej czasu synowi, zamiast usiąść z nami np."

Znam fajnych ludzi z wadą wymowy, sama mówię dosyć cicho (problem z emisją głosu?) i całkiem często jestem niedosłyszana. To dobrze, że starasz się naprostować wadę wymowy dzieciaka, jeśli to działa tak jak wady postawy to im wcześniej tym lepiej. Jednocześnie doświadczenie pokazuje mi, że perfekcyjna dykcja wbrew pozorom nie jest najważniejsza. Nie zrozum mnie źle, fajnie to naprawić, zdrowie jest ważne, plus po co mieć wadę skoro można ją naprawić. Ale jednocześnie świat się nie zawali, gdyby jednak nie wyszło. Nie jest to kwestia życia i śmierci.

Twoje oczekiwanie że partner się przyłączy do ćwiczeń logopedycznych z nieswoim dzieckiem są moim zdaniem dosyć nadmierne. Z perspektywy dorosłej osoby i faceta, twój synek wcale nie musi być miłym i pożądanym towarzystwem. To ty masz różowe okulary i uważasz synka za małego aniołka Z punktu widzenia innych ludzi jest po prostu dzieciakiem. Mniej lub bardziej "rozpuszczonym". Dodatkowo podejrzewam, że ćwiczenia logopedyczne są NUDNE. Jak ćwiczenie ortografii. Ja bym wolała inaczej spożytkować swój czas, mając wybór, więc nie widzę dlaczego traktujesz to jako zarzut wobec partnera.

Jak objawia się ta zadrość? (Podaj proszę jakiś przykład)

"Wiem, sama pochodzę z dysfunkcyjnej rodziny, dużo przeszłam  i radzę sobie, ale to wpływa też na moje rację z ludźmi i na moje funkcjonowanie."

Właśnie dlatego musisz na którymś etapie te złe wzorce zidentyfikować i PRZEŁAMAĆ bo będą ci zawadzały do końca życia, a po drodze mimochodem przerzucisz je na synka. Toksyczny krąg zatoczy koło.

"Tak nie było od początku, ale z czasem tak to czuję, bo co bym nie zrobiła to któryś się obrazi. Uciążliwe jest funkcjonowanie w takim układzie dla wszystkich."

Czyli jeśli dobrze rozumiem synek TEŻ SIĘ OBRAŻA albo domaga np. uwagi, na ręce itd. kiedy ty poświęcasz uwagę partnerowi.

"Jestem otwarta na krytykę, bo jestem tylko człowiekiem i sama też popełniam błędy. Po prostu chciałabym stworzyć taki dom, aby każdy czuł się dobrze i był akceptowany. Czuję, że tutaj to się nie uda."

Związek to nie tylko samo uczucie ani ufanie intuicji. Spora część to zapanowanie nad odruchami i rozkminienie intelektem, jaka jest sytuacja, w miarę obiektywne i dążące do porozumienia podejście, zdolność do rozwiązywania konfliktów w zdrowy sposób. Gdybym przykładowo ja kierowała się wyłącznie tym, co w danej chwili czuję, to robiłabym w różnych punktach życia bardzo głupie, histeryczne rzeczy.

Też zauważ: piszesz że chcesz domu gdzie KAŻDY CZUJE SIĘ DOBRZE I JEST AKCEPTOWANY. Ale w swoich wiadomosciach konsekwentnie krytykujesz partnera (jaki jest złośliwy, rywalizujący, wykorzystuje rodziców, no po prostu Gargamel) i tak jakby nie widać, żebyś głębiej przejmowała się JEGO dobrym samopoczuciem i akceptacją. Jeśli dobrze rozumiem twój punkt widzenia, uważasz, że facet jest pełen wad i dopieprza się do pięciolatka, co stoi na drodze harmonii rodzinnej domowego ogniska. Interpretujesz przeciwko niemu nawet umiarkowane bądź niewinne rzeczy (np. to co pisałam o maminsynkowości w poprzednim poście). Twoja idealna wizja doskonałego domu być może jest do zrealizowania, ale nie wypali, jeśli będziesz ignorowała potrzeby i samopoczucie faceta, a na koniec stawiała na nim krzyżyk i szukała kolejnego w nadziei, że ten następny okaże się 100% 24/7 chodzącym ideałem pełnym miłości do cudzego dzieciaka. Jak rozumiem, twój obecny/ostatni facet NIE bije ciebie ani dziecka, trochę nie rozumiem zapału paru osób w tym wątku odnośnie potrzeby obrony dziecka teraz (albo coś mi umknęło).

Zastanów się, jak to się stało i czym się kierowałaś, wiążąc się i zachodząc w ciążę ze swoim poprzednim facetem, tym od bicia i niebieskiej karty

Z różnicami natomiast jest różnie, czasem okazują się zbyt diametralne. Jednak w każdym związku JAKIEŚ różnice są i gdyby nie rozpracowywać nigdy żadnych, nie chodzić na kompromisy, to żaden związek by zwyczajnie nie przetrwał. Po prostu nikt nie jest dopasowany w 100% z wejścia z drugą osobą. Wygląda trochę, jakbyś nie szanowała bądź nie lubiła swojego partnera, a następnie przypinała mu łatki, żeby uzasadnić przed sobą, że go rzucasz tak aby to była jego wina, a nie twoja decyzja.

Sprawdzanie telefonu jest niehalo, ale też nie rozwinęłaś tematu: o co chodziło, czym się kierował, czy np. sam nie widziałby problemu gdybyś przeglądała jego telefon i to był honest mistake. Moja teoria robocza jest taka, że próbowal sprawdzić, czy go zdradzasz. Nie znam jednak dokładniej sytuacji.

Zmieniając nieco temat, z perspektywy dorosłego faceta dzieciate kobiety są problematyczne. Nie każdy by się zgodził opiekowac i utrzymywać kompletnie cudzego dzieciaka. Trudno wymagać, żeby pokochał je jak własne no bo... nie jest jego własne. Łatwo wpaść w optykę, że "moje dziecko jest aniołkiem", ale dla reszty świata to nie działa. Jeśli wiążesz się z facetem to ten facet wiąże się z tobą ze względu na ciebie, bo cię wybrał. Dzieciak jest drugorzędny, a gdyby dzieciak był pierwszorzędny to miałabyś DUŻY problem bo mogłoby wskazywać na tendencje pedofilskie.

Pod wieloma względami sytuacja wygląda jakbyś była w związku ze swoim synkiem i irytował cię "ten trzeci", obecny partner. A to zapala czerwone lampki alarmowe toksycznego macierzyństwa. Rozgryź to jakoś, inaczej zaszkodzisz i sobie, i dzieciakowi, i ewentualnym następnym partnerom. Obecny też ma za sobą jak rozumiem gorzki zawód.

Pytanie, czy to faktycznie chodzi o względy/uczucia partnerki czy raczej o jakąkolwiek decyzyjność?

Bo autorka np. napisała tak:

To pokazuje, jakie miejsce w hierarchii miał zajmować ten facet. Autorka nie zamierzała budować związku, w którym i ona, i on mieliby po "50% głosów"; była ona z dzieckiem vs facet, który dołączył i miał się dostosować. Jak w ogóle można pisać o dołączeniu w kontekście związku? Przecież to brzmi, jakby kogoś łaskawie przygarnęła. A w związku obie strony muszą się dograć, dopasować, zmienić zwyczaje. Dwie osoby decydują się być razem, a nie jedno dołącza do drugiego i ma siedzieć cicho, wdzięczne, że dostało miejsce.

No i to o szacunku... Hm. A czy autorka szanowała partnera? Bo ja tego też nie widzę. Z tekstu wynika, że liczyło się tylko dziecko, a nie potrzeby faceta. Nie wiem też, skąd ta niby wielka nienawiść. Pięciolatki potrafią się bawić za głośno i tak, przeszkadza to otoczeniu. Że wychowuje maminsynka to uwaga do niej, a nie do dziecka. Do tego, jak zrozumiałam, facet z nimi nie mieszkał = był gościem. Gość może oczekiwać, że poświęci mu się uwagę; po co się umawiać, jak w planach ćwiczenie wymowy z dzieckiem?

Wiem, że już się rozstali, ale generalnie nie wróżę sukcesów w przyszłości, jeśli nic się nie zmieni, bo nikt nie marzy o takim układzie. Jak ktoś zaczyna związek, to chce partnerstwa, w którym ma tyle samo do powiedzenia co druga strona.

To chyba było do mnie?
Odpowiem, że każdego faceta uważam za osobę dorosłą i odpowiedzialną. Jeśli więc pan decyduje się na związek z kobietą, która wychowuje pięciolatka, niech się liczy z tym, że to tylko pięciolatek, dziecko potrzebujące troski, ulegające emocjom, po pewnych przejściach, pozostające bez ojca na stałe. Zdaję sobie sprawę, że niektóre dzieciaki bywają rozpieszczane przez matki ale niechże ten pan przyjmie do wiadomości, że odpowiedzialność za wychowanie ciąży na matce dziecka.
Ja doczytałam się w opowieści oznak przemocy. Autorka chyba już się tu nie wypowie z wiadomych względów.

A czy to nie powinno działać w dwie strony? Tzn. jeżeli kobieta, która wychowuje dziecko, decyduje się na związek, niech się liczy z tym, że będzie się od niej oczekiwać bycia partnerką i traktowania drugiej strony jak partnera? A nie np. jak osobę, która dołączyła, więc ma się grzecznie dostosować?

SaraS, tutaj  tytuł wątku brzmi: Partner nienawidzi mojego syna. To nie jest wątek o byciu partnerami w związku. Dlaczego nie mogą się dogadać? Dlaczego partner używa przemocy w stosunku do pięcioletniego dziecka, zauważ, że to nie jest zbuntowany 16-latek. Można przypuszczać, że autorka znów wybrała przemocowca na swojego partnera.

Ja już nie oczekuję po tym forum, że tu ktokolwiek wykaże się empatią, skoro dla was forumowiczów ważniejsze od używania przemocy wobec dziecka jest to, że ona powinna być partnerką dla pana partnera. Jak ona ma być partnerką  skoro jej facet tak się zachowuje? A może ją też będzie zamykał w pokoju i też mu będzie przeszkadzało, że hałasuje? Albo jeszcze będzie chciała się przytulać. Chodzi wam o to, że ona uważa, że partner powinien się dostosować. To są tak podstawowe rzeczy, że powinno być to od razu dogadane, a nie eksperymentowanie na pięciolatku jakichś dziwnych zachowań. Nie jest im po drodze, to niech się rozstaną, ale niech nie mieszają w to dziecka. Jak to dorosły facet może rywalizować z dzieckiem o względy? To jest nienormalne.
Znam przypadki, gdzie obcy partner jest lepszym ojcem niż biologiczny. A tu czegoś takiego nie ma.

Salomonko, też znam takie rodziny, tyle że one nie opierają się na układzie "matka i dziecko vs facet w roli dodatku". Tam wszyscy są równie ważni, a matki na początku nie wychodziły z założenia, że facet ma się dostosować do dziecka, bo jest dorosły. Nie obarczały go odpowiedzialnością za kształt ich relacji, raczej brały ją na siebie i, hm, moderowały ją.

Ja się w gruncie rzeczy zgadzam z tym, co napisałaś, tylko po prostu tej wielkiej nienawiści i przemocy wobec dziecka nie widzę. Autorka o tym pisze, owszem, w sensie - używa takich określeń, ale w ramach przykładów (a można założyć, że porusza te najważniejsze kwestie) podaje to, że wg faceta dziecko się bawi za głośno w drugim pokoju i że ona (ona, to nie jest uwaga do dziecka!) wychowuje maminsynka. Jeżeli ktoś w tym dopatruje się nienawiści i przemocy, to imho jest mocno przewrażliwiony na punkcie tego dziecka. Bo tak, kilkuletnie dzieci często są za głośne i zwrócenie na to uwagi nie oznacza nienawiści. Sama często słyszałam, żebym była/mówiła/bawiła się ciszej, a jestem jednak pewna, że rodzice mnie kochają.

Z tym przytulaniem natomiast to różnie mogło wyglądać. Bo jeśli dziecko przyszło raz czy dwa, a facet od razu wyskoczył ze swoimi mądrościami, to co najmniej dziwne. Ale równie dobrze to dziecko mogło faktycznie chcieć tulić się cały czas, kiedy autorka umawiała się z tym panem. I w tym wypadku uwaga o maminsynku trochę bez sensu, ale imho to do matki należy wyjaśnienie dziecku, że teraz mama ma gościa, więc niech się pobawi sam, a później zrobią coś tam coś tam.

I to wcale nie chodzi o odstawienie dziecka na boczny tor dla faceta, bo takie sytuacje pojawiają się w różnych konfiguracjach. Jestem w takim wieku, że część moich koleżanek ma kilkuletnie dzieci. Z większością można się spotkać normalnie, odwiedzić, bo dziecko wtedy pójdzie się bawić, ale są też takie, które wiecznie marudzą, że odkąd mają dziecko, to nikt się nie chce z nimi umówić. No nie chce, bo te spotkania zawsze wyglądały tak, że dziecko rzucało wszystko, co robiło, koniecznie chciało brać w nich udział i przychodziło, no nie wiem, znaczyć teren? Tak to wyglądało. Teatralne wieszanie się na matce, wyznania miłości, milion spraw niecierpiących zwłoki itd. Myślę, że jeśli ktoś się z kimś umawia, chce poświęcić drugiej osobie uwagę, to ma prawo oczekiwać tego samego. Ale to już tylko takie moje gdybanie.

SaraS, nie zapominaj, że matka jest wyczulona na takie zachowania po rozstaniu z przemocowcem. Teatralne wieszanie się na matce przestanie mieć miejsce jeśli dziecko poczuje się bezpieczne i wie, że ta nowa osoba to jest ktoś kto go akceptuje. Zresztą tu jest mowa tylko o silnej autentycznej potrzebie czułości tak samo dziecka jak mamy. Dziecko też swoje przeżyło. Ja nie gloryfikuję tu autorki, bo te rzeczy powinny być ustalone wcześniej wspólnie, t.z.n., mam na myśli wspólne oczekiwania partnerów. Temu dziecku trzeba dać trochę czasu, tłumaczyć a nie od razu sztorcować za wszystko. Niech ono poczuje się bezpiecznie.

tez mam taka nadzieje

Wiele traum przechodzi z pokolenia na pokolenie. Ta matka może być DDA, może też cierpi na syndrom sztokholmski - czynników może być kilka. Tak czy inaczej, nie powinna być matką, nie w takim stanie psychicznym, to jest oczywiste.

Prośbę, żeby dziecko bawiło się ciszej to może przekazać matka dziecka, a nie partner, którego dziecko nie zna dobrze.

Czy facet może łaskawie się dołączyć albo nie, bo tam było wspomniane, żeby się dostosował do warunków panujących w domu, to się ustala wcześniej tym bardziej, że ten partner zachowuje się jak kolejne dziecko. Matka ma powiedzieć dziecku, że no, dobrze, jest mój partner od pół roku, to teraz ty, drogie dziecko słuchaj go i nie obchodzi mnie czy ci to pasuje czy nie. Jak ci każe się nie odzywać, to bądź cicho, bo to mój partner. Jak ci każe jeść starą czekoladę, to jedz i nie marudź. Zamknie cię w szafie? W porządku, przecież to nic strasznego.  A jak cię trochę potarmosi czy zbije, to przecież może, bo to mój partner i razem mieszkamy.