Zagroda babuszki - Netkobiety.pl

Herbatko  świetnie Ci wyszedł płaszczyk. Do tego zrobiłaś  fantazyjne zapięcie pod szyją. Jedyne co, to trochę ciemny kolor, ale można to łatwo  ubarwić kolorowym szalem. A może dobrze się czujesz w stonowanych barwach? Ja akurat kolory lubię.

Lenifo,  jeśli lubisz dopatrywać się możliwości w niemożliwym i to Cie interesuje to dobrze. A nuż coś stanie się po Twojej myśli. Ja jak pewnie większość podchodzę do tego sceptycznie,  zresztą nieraz staję do Ciebie okoniem ale mam nadzieję,  że Cie tym nie obrażam.  Jakbym gdzieś za bardzo  poszalała  to mi powiedz, żebym zjadła snickersa:)

Ja bym też wolała fajny kolor na płaszczyku. Ale mam dwa koty, wszystko widać ,jeden jest długowłosy .to naprawdę problem .poza tym ja nie jestem perfekcyjną w sprzątaniu, u mnie w domu mocno się skądś kurzy . No właśnie z takich powodów płaszcz jest w takim stylu .to nazywa sié melanż ,taka tkanina w mieszanych kolorach.

Herbatko piękny płaszczyk. U mnie mroźny wieczór -6.

hymmm

czy widać mój wpis powyżej? Zaraz nad tym?

Herbatko Dzięki. Wstawiłam obrazki i pojawił mi się w którymś momencie dziwny komunikat o jakimś błędzie, ale niby weszło. Potem dojrzałam, że nie wyświetla się w powiadomieniach - ostatni wpis na stronie ogólnej. Już gdzieś tak było, że potrafił komentarz zawisnąć, widziany tylko przez autora.

Lenifo Mam je na uwadze, ale u mnie nie tak prosto, bo ja jestem alergikiem. Nie mogę tak chop siup. Muszę mieć wolne i to dużo wolnego aby coś przetestować, bo jak mnie uczuli to są różne skutki. Muszę mieć też czas na obserwację, czy to to mnie uczuliło, czy coś innego. U mnie to nie takie proste. Do tego mam jeszcze taką pracę, że ciągle stykam się z chorobami. U mnie objawy alergiczne są różne, najczęściej takie podchodzące pod chorobę. Obecnie badam właśnie, czy alergię mam od maści, czy coś innego mnie uczuliło, ostatnio w pracy weszłam do pomieszczenia o bardzo nieprzyjemnym dla mnie zapachu i to już może być... a może coś mnie atakuje? Oszaleć można z tym dziadostwem, a to takie w sumie nic, bo czymże jest moja alergia w porównaniu z wieloma innymi dolegliwościami? A małpa dręczy mnie od lat. Co za Julcia Wróbelek?

Emmi Też mam  problemy z alergią. Wyraźnie na rutę i nawet nie wiem na co;) Tak, że to rozumiem, ale to dość złożone wszysto i sprawdzam ostrożnie zanim coś uzyje nowe jak zareaguję.

"Julcia Wróbelek" to moja bajka. Waściwie napisałam ją mając na myśli moja babcię. Oczywiście zmieniając sytuacje i wątki i wprowadzając różne bajkowe i nieprawdziwe elementy. Prawdziwe właściwie bylo tylko to, że moja babcia była sierota od 7 roku życia i musiała sobie sama radzić już jako dziecko.  To była też przyczyna jej wady wymowy, bo poszla jako dziecko po wode do studni, w zimie, i nie utrzymała wiadra  i strzelila w nią rozkrecona korba. Akurat ten watek pominęłam. Julcia z bajki idzie w zimie do lasu, potem karmi ptaki, mimo że sama niewiele ma. I tak  mi się skojarzyło, z tą dziewczynką z ptakami.

Herbatko, ja nie pisze do ciebie komplementów. Ja naprawdę uważam że masz niezwykłe zdolności. I gdybyś nie była tak daleko przypełzłabym do Cie z prośbą "Ucz mnie":) Bo jak się uczyć to u najlepszych.

Nie mam pojecia czy tu się da tę bajkę wkleić ale znalazłam ja na webarchiwe

     To było dawno, dawno temu. Tak dawno, że wydawać by się mogło jakby cała rzecz nie miała nigdy miejsca. Ale jednak opowiadały sobie o tym wróble na dachu i sikorki, skubiące słoninkę na balkonie. Uchylałam okna, aby nie stracić ani słowa, z ich porannej pogawędki przy śniadaniu. Musiałam siedzieć cichutko, aby nie niepokoić ich swoją obecnością i pilnować, żeby nie zabrakło ich ulubionego przysmaku.
   Ćwir, ćwir..... To była mała dziewczynka. Mała i szara jak ptaszynka. Wszystko w niej było tak niepozorne, że gdy ktoś zobaczył ją w zimie na śniegu, myślał: To wróbelek. Szare włosy otulały szczuplutką twarz, na której widać było tylko smutne i przestraszone, czarne oczka. Ale jak tu nie być smutnym, kiedy wokoło zima, a jedyne cieplejsze okrycie, to chusta już przetarta. Nóżki obute w drewniaczki słomą wyścielane. To właśnie była Julcia, Julcia - wróbelek, jak ją niektórzy nazywali. I już wtedy nikt nie pamiętał - skąd wzięło się to przezwisko? Czy z powodu jej szarości, czy też może dlatego, że wszędzie gdzie była Julcia, były też i ptaki.
       Zima tego roku była wyjątkowo ciężka. Śniegiem wioskę zasypała, mrozu nie poskąpiła, a i wiatr sobie do pomocy wzięła, dokuczliwy i ostry. Dobrze w taki czas siedzieć w domu, więc kto mógł grzał się koło pieca. Ale Julcia nie mogła. Sama mieszkała, w drewnianej chatce krytej strzechą, na skraju wioski. Zawsze wcześnie rano, razem z pierwszymi promykami słońca wstawała, aby oporządzić swe małe obejście. Dzień trzeba było rozpocząć od odgarnięcia śniegu, aby dostać się do małej obórki, w której pobekiwała żałośnie kózka. Przynieść drzewa na opał, napalić w piecu i zrobić sobie skromne śniadanie. A i o swoich małych szczebiotliwych przyjaciołach nie mogła zapomnieć. Ziarna zebrane latem, skórki od słoninki, wynosiła ptaszkom. Zlatywały się tłumnie, bo wszystko wokół czym mogły się pożywić, zasypał śnieżny puch. Ptaki wdzięczne za tą pamięć o nich, cały dzień umilały jej swoimi śpiewami, a i ona patrzyła na nie szczęśliwa, bo przypominały ciepłe letnie miesiące.

      Mijały dni. Zima nie ustępowała. Kurczyły się zapasy drzewa na opał. Julcia była zmartwiona. Trudna rada, trzeba było ruszyć do lasu i nazbierać chrustu. Lubiła las, ale obawą ją napawał o tej porze roku. Śnieżne zaspy, daleka droga, mróz. Opatulała się chustą , wzięła sznurek do wiązania gałęzi i ruszyła w stronę lasu...a wróble i sikorki pofrunęły za nią. Trudno było brnąć przez głębokie zaspy, ale Julcia dotarła w końcu na skraj lasu. Spod śniegu zaczęła wydobywać spadłe z drzew suche gałęzie. Niewiele sił miała, ale wiązała je i ciągnęła za sobą po śniegu. Mróz dokuczał coraz bardziej, zgrabiałe palce z trudem wykonywały tą pracę, a i dokuczliwy ból przemarzniętych stópek przypominał o konieczności szybkiego powrotu do domu.
      Nagle... do jej uszu dobiegł dźwięk delikatny, jakby muzyka szemrzącego strumyka, jak cichy szelest pierwszych wiosennych liści na drzewach. Zdumiała się Julcia co słyszy, podniosła głowę do góry i otwartymi szeroko oczyma, patrzyła na dziwy dookoła. Nie wiedziała co się stało... czy śni, czy wszystko się jej zdaje od mrozu. Ptaki siedzące do tej pory spokojnie na gałęziach drzew, trzepotały skrzydełkami i co chwilę podrywały się do lotu. Mróz całkiem zelżał, śnieg topniał w oczach, a spod ziemi zaczęły wychodzić zielone maleńkie kiełki pierwszych wiosennych kwiatów. Nie minęła jedna chwilka, a las pokrył się kobiercem białych zawilców, a gałęzie ubrane były w zielone pąki liści.
Spośród drzew, wyszła na leśną drogę panna piękna w powłóczystych strojach, cała kwiatami przybrana. Podeszła do stojącej nieruchomo z wrażenia Julci, wzięła ją za ręce...i dziewczynka poczuła, jak ogarnia ją ciepło wiosennego słońca.
- Nie bój się Julciu, jestem Wiosną. Przyszłam do ciebie, bo prosiły mnie o to ptaki. Bały się, że zamarzniesz na tym pustkowiu. Ochronię cię przed mrozem, wiatrem i śniegiem.
Dziewczynka nie mogła uwierzyć w to, co się dzieje. Ale myśląc, że to sen postanowiła zapytać:
- Wiosenko kiedy przyjdziesz? Kiedy minie zima?
- Nie mogę jeszcze przyjść na łąki i pola, nie mogę zawitać do ogrodów, bo zima zbyt mocna.   Rozhulała sie wszędzie, wszędzie ma swoich wysłanników.
- Kim są jej wysłannicy?
- To ludzie - powiedziała wiosna - ludzie o lodowatych sercach.
- A ty wiosno, taka ciepła, czemu nie roztopisz im serc?
- Ja roztapiam śniegi i lody, ale ludzkie serce, może roztopić tylko inne gorące ludzkie serce, takie jak twoje.
- Wiosno, wiosenko, ale ja jestem mała, nie wiem czy umię, czy potrafię to zrobić?
- Idź do ludzi, idź do nich z uśmiechem, dobrą radą, pociechą, otwórz dla nich swe małe gorące serce, tak jak codzień otwierasz je dla ptaków. Ludzie są dobrzy, to tylko serca im zamarzły od trosk i problemów, od niezrozumienia. To strach przed innymi ma siłę mrozu, której nawet ja nie mogę pokonać. Dam ci coś na drogę, coś co będzie przypominało o naszym spotkaniu - i Wiosna podała Julci małą stokrotkę - Ten kwiatuszek nigdy nie więdnie, a ma taką moc, że jedno małe dobre słowo, w stokroć pomnaża. A teraz zamknij oczy, nie mogę cię zostawić samej w lesie. Pomogę ci wrócić do domu, a i na mnie już czas. Żegnaj Julciu, do zobaczenia niebawem....

      Kiedy Jucia zamknęła oczy, zdawało jej się, jakby była małym obłokiem wędrującym po niebie, popychanym przez wiatr, ogrzewanym przez słońce. Gdy otwarła powieki była już we własnej chatce. Ale co to było za miejsce! Z trudem poznawała swoje własne kąty! W piecu buzował przyjemny ogień, wszystkim sprzętom jakby lat ubyło i co dopiero wyszły spod rąk stolarza. A na stole stał flakonik pełen zawilców. Wyjrzała Julcia przez okno, a na dworze nic się nie zmieniło. Ciągle panowała zima. I tylko zawilce i mały kwiatuszek w ręku czyniły wiosnę w jej izdebce. Oczy Julci świeciły się radosnym blaskiem, nacisnęła powoli klamkę drzwi, przekroczyła próg i wyszła na drogę do wsi. Ptaki poderwały się z gałęzi i zaczęły krążyć wokół niej. Nie było Julci zimno, nie bała się ani mrozu ani wiatru. W ręce trzymała maleńki kwiatek. Czuła się odważna i silna jak nigdy dotąd.

      Stary Szymon wracał właśnie do domu, znad rzeki. Próbował złowić jakąś rybę w przerębli, ale szczęście mu nie sprzyjało. Pół dnia minęło i nie złowił nawet najmniejszej rybki. Zmarznięty i zły okrutnie, z zasępioną miną, szedł powoli drogą. Biednemu to i wiatr w oczy - przypomniał sobie w myśli stare powiedzenie. W komorze prawie pusto, kopce z ziemniakami wybrane, a tu wiosny nie widać. Nagle w oddali zobaczył Julcię - Ach to ta mała z końca wsi. Pewnie będzie prosić o pomoc jaką, a tu skąd wziąć, jak człowiek sam nic nie ma - pomyślał z niechęcią. Głowę spuścił na dół, by unikąć wzroku nadchodzącej dziewczynki. I wtedy usłyszał ciche, ale bardzo radosne:
- Dzień dobry Szymonie
Podniósł głowę i ujrzał przed sobą radośnie uśmiechnięte dziecko. Zdumiał się życzliwością jej głosu, wiedział bowiem , że kto jak kto, ale ta mała, nie ma łatwego życia. Dziwnie zrobiło mu się koło serca. Dziwnie i wstyd, że stracił nadzieję, że tak bardzo zgorzkniał od trudów życia. Głos Julci jak dzwoneczki, spotęgowane stokroć czarodziejskim działaniem stokrotki, zaczęły topić serce Szymona.
- Dzień dobry - odpowiedział uprzejmie - A dokąd to idziesz dziecko w taką pogodę?
- Idę drogą i patrzę, czy gdzieś moja pomoc będzie potrzebna.
Zdziwił się Szymon. Nie miał w zwyczaju rozglądać się za potrzebami innych. Zbyt był zajety, własnymi troskami.Czy on kiedyś pomyślał, że temu samotnemu dziecku, trzeba jakoś pomóc. Przecież ma w chałupie dość zdatnej odzieży, z której wyrosły jego córki, a to małe w takiej przetartej chuścinie i bez ciepłych butów po wsi chodzi. Obudziły się ciepłe uczucia w sercu starego. Ale wstydził się je tak od razu okazywać, więc powiedział:
- A wstąp do nas kiedy, może się przydasz mojej żonie do jakiej pomocy w gospodarstwie.
- Bardzo chętnie - odpowiedziała Julcia i pożegnawszy Szymona ruszyła dalej. Stary człowiek poszedł swoją drogą, ale jakby zapomniał o tych troskach, które zajmowały jego głowę wcześniej. Czuł się lekko i pogodnie, a i zdawało mu się, że mróz trochę zelżał, a i droga przed nim jakaś prostsza.

      Honorka - zimy się nie bała. Zamożną była gospodynią. Jej okazały dom stał przy drodze w samym środku wsi. Nic jej nie brakowało. Pełna komora i pełna stodoła wszelkiego dobra. Dumna była z siebie. Zaradna i obrotna, wszystkiego dopilnowała. Miała swoją służbę, bogato urządzone pokoje, stroje godne królowej. Biednych nie szanowała. Sami są winni swemu losowi - tak często mówiła do sąsiadek. Służbie przykazała przeganiać wszystkich żebraków i włóczęgów, obawiając sie kradzieży.
      Tego dnia, Honorka postanowiła urządzić sobie paradną przejażdżke, saniami po wsi. Kazała zaprzęgać konie do sań, sama ubrała się ciepło. Woźnica strzelił z bata i ruszyli przez wieś. Nie ujechali daleko, jak ich oczom ukazał sie widok niezwykły: Mała dziewczynka stała na drodze z wyciągniętymi rękami, na których siadały i podrywały sie do lotu ptaki. Szare wróbelki, sikorki z żóltymi brzuszkami, czerwono migające gile, pstre jemiołuszki. Piękny to był widok na tle białego śniegu. Honorka zachwycona tym obrazem, poleciła zatrzymać sanie. Jakiś dziwny dar ma to dziecko, mnie nigdy ptaki z rak jeść nie chciały - pomyślała.
- Macieju! - odezwała się do woźnicy - Dajcie temu dziecku owsa dla ptaków!
Julcia ucieszona tym nieoczekiwanym prezentem dla swoich przyjaciół, wykrzyknęła głośno:
- Jaka pani kochana! Dziękuję! Dziękuję bardzo!
      Honorka poczuła lekkie kłucie w sercu - kochana... ja kochana? Tak jeszcze nigdy, nikt do mnie nie powiedział. Czy mnie ktoś kiedyś kochał? - Przyjrzała się lepiej dziecku na drodze - Biedne to takie i chudziutkie, może trzeba by jej jakoś pomóc
- Wsiadaj do sań dziecko, zapraszam do siebie na herbatę i ciepłe bułeczki.
- Moja dobra pani, wdzięczna jestem za to zaproszenie, ale już późno. Muszę wracać do domu.
- Nie obawiaj się dziecko, nie będziesz sama wracać po zmroku. Każę służbie odwieźć cię saniami do domu, a i teraz wyślę kogo, by zawiadomił twoich rodziców gdzie jesteś.
- Nie mam nikogo na świecie, jestem sierotą. Mieszkam na końcu wsi.
Honorka zaczęła się zastanawiać - dlaczego nie wie kim jest to dziecko? Dlaczego nikt jej o nim nie opowiadał?
- Jak masz na imię? - spytała
- Julcia
- Julcia? To piękne imię. Mnie nazywają Honorka. Ale nie marnujmy czasu. Wsiadaj do sań. Jedziemy!

      Julcia wsiadła do sań. Honorka okryła jej zmarzniete nóżki ciepłym kocem. Konie ruszyły. Niebawem zajechały pod domostwo. Kiedy Honorka z Julcią przekroczyły próg domu, z sopli wiszących u dachu, zaczęły spływać pierwsze krople wody. Służba od razu spostrzegła, że pani jakaś inna. Drożdżówki były wspaniałe! Mięciutkie, jeszcze ciepłe z dżemem różanym. Julcia jeszcze takich nigdy nie jadła. Okruszki zebrała dla ptaków, by i one mogły spróbować tego przysmaku. Po posiłku Honorka zapytała Jucię, czy nie potrzebuje jakiejś pomocy.
- Chętnie ci uszykuję coś ze spiżarni, a i drożdżówki zapakujemy na drogę.
- Bardzo dziękuję. Mnie dużo nie potrzeba. Ale spotkałam dziś starego Szymona. U nich w domu chyba bieda. Bardzo zmartwiony szedł drogą od rzeki. Pewno nic dziś nie złowił. Gdyby pani pozwoliła co uszykowane dla mnie, jemu oddać...
Jak wielka była siła czarodziejskiej stokrotki! Honorka miała łzy w oczach. Służbie poleciła zapakować ze spiżarni, do dwóch koszy co miała najlepszego. Bułeczki, masło, sery, kiełbasę, suszone owoce i konfitury. Woźnicy przykazała odwieźć Julcię do domu, a po drodze wstąpić do starego Szymona.

      Nieśmiałe pukanie do drzwi, wyrwało z zadumy starego Szymona. Otworzył je i zobaczył za progiem kosz duży, a za nim stojącą mała Julcię.
- Pani Honorka przysyła poczęstunek i zaprasza nas na jutro, na ciepłe bułeczki. Dobranoc Szymonie! Życzę smaczego - Dziewczynka obróciłą się szybko i pobiegłą do sań, zostawiając oniemiałego Szymona w progu.
      Tego dnia nie miało być u nich kolacji, a tu ... podniósł serwetę przykrywającą kosz - prawdziwa uczta! Rarytasy, jakich dawno nikt w domu u nich nie widział. Zawołał żonę i córki do stołu. Są na świecie dobrzy ludzie! - zawołał - Naprawdę są na świecie dobrzy ludzie!...........................................

      I tak pozostaje niedokończona historia o Julci -wróbelku. Obudziłam się dziś rano, a tu na dworze wiosna. Śniegu - ani na lekarstwo, a i słoneczko przygrzewa. Ptaki nie przyleciały dziś do karmnika. Nie mogę dowiedzieć się.... Co było dalej...? Może to Ty znasz ciąg dalszy tej historii? Może opowiadały ją sikorki pod twoim oknem? I gdzie jest teraz czarodziejska stokrotka?

Bardzo Cię proszę! Napisz do mnie! Opowiedz o dalszych losach Julci, ptaków, Honorki i starego Szymona. A może jeszcze kogoś innego spotkała Julcia na swojej drodze ...

Pięknie napisałaś Lenifo

Na dzień dobry przeczytałam Twoją bajkę Lenifko.
I już wiem, jaki ten dzień będzie : ) Bardzo Ci dziękuję.
Widzę każdą scenkę, widzę Julcię, wróbelki i stokrotkę.
Wzruszyłam się.
Dobrego dnia Wszystkim : )

Nie będe nic udawać. Bardzo mi miło, że tak odczytałyście tę bajkę. Bo taki był mój cel przy jej pisaniu. Leżą zakurzone na webarchive. Właściwie pisałam je dla moich dzieci.  Mój tata jak byłam mała opowiadał nam bajki. Było to dla nas wielkie wydarzenie. A stulał pięknie. Dziś jak się zastanawiam, to wykorzystywał w opowiadaniu ksiązki które przeczytał, ale zmieniał wszystko, bo w wielu ksiązkach zwłaszcza Juliusza Verne znalazłam wątki z tych opowiadanych nam wtedy bajek. Ja swoje pisałam na bazie wydarzeń i pamięci z mojego życia, oczywiście wokół tego wymyślając całą bajkową akcję. Teraz to jest tak, że wnuczki czy w realu czy przez Net mówią mi babcia opowiedz bajkę. I musze wymyślac nieraz jakąs na poczekaniu. Udało mi się 3 wydać w bardzo skromnej formie. ale nie poszedł za tym jakiś większy sukces. A potem sie "porobiło" i przestałam pisać.

Jasne Emmi że możesz. Na szczęście ta nie była wydana i mam na niej swoje prawa. Bo te co były wydane, to nie dość, że nie mam praw do nich, to nie zarobiłam nic. Chyba mi jakąs stówkę dali na odczepnego. Powiedzieli, że się nie sprzedają.

Ja oprócz tradycji i domków z piernika, ciastek na choinkę, mam zamiar piec tort makowy i kawowy, czyli dwa w jednym. Co prawa sama już nie jadam mącznych rzeczy z powodów zdrowotnych, ale chociaż rodzince zrobię, a sobie to będę wyobrażać  że jem;) Polecam wam bo naprawde warto. Nie mam pojęcia skąd siostra ma przepis, czy to sama wymyśliła, ale ma dar do najlepszych placków na świecie w kwestii smaku. I róźne placki jadłam i piekłam, ale jak moja siostra coś w tym temacie zrobi, to klękajcie narody. Nie, nie ma cukierni, nikogo nie reklamuję. Ona nawet pojęcia nie ma że ja to pisze gdziekolwiek. Tu jest napisane http://m.wielkiezarcie.com/przepisy/tor … 997/opinie   Co prawda tam ludzie komentują że nic nie rozumieja. Może ja zbyt chaotycznie go zapisałam, wszak nie jestem rasową  kucharką.  Bo idea polega na tym, że piecze się 1 ciasto (biszkoptowe) dzieli na pół i na bazie tego ciasta wychodza dwa różne placki. Przy czym podstawa bazowa kremu tez jest jedna .  Duże znaczenie przy dalszym przygotowaniu mają tam jabłka i to musi być szara reneta.

Emmi ja liczę na to że wrócą. Może  uskuteczniły trzaśnięcie drzwiami. Trzaśnięcie drzwiami to ja też znam. Tylko zostawiam je uchylone i jak wybuzuje we mnie złość to wracam.  Mnie osobiście nie przeszkadzało to że wypowiadają się o tematach politycznych, chociaż ja się tym nie zajmuję. Mój m tez od czasu do czasu mi zaczyna opowiadać coś tam z tv.  I widzę że  jest zemocjonowany. Media często wykorzystują swoją moc do sterowania ludźmi.  Bo emocje uskuteczniają w nich takie a nie inne zachowania. Tzw socjotechniki. W dzisiejszych czasach cięzko zachowac swoja indywidualność i dystans   Robia nas jak ciastka od foremki.

Belina Super, że jesteś i piszesz.
Lenifa Dzięki. Miałam wielką nadzieję, że się zgodzisz, bo od razu obmyśliłam dodatki do tej bajki, które wspomogą zajęcia. Czym dłużej się nad nią zastanawiałam, tym bardziej widzę w niej bajkę ponadczasową. Jest genialna Uważam, że powinnaś je zebrać i wydać. Gdzieś trafiłam, że jakieś wydawnictwo ( nie pamiętam) zachęca do przesyłania do nich swoich dzieł i chcą je wydawać. Jak trafię na to to Ci podam. Zachęcali wszystkich.

Ja puściłam wspominajkę Robię tak co jakiś czas, aby osobom wracającym po przerwie było miło, że się na nie czekało i myślało. Tu akurat, stare Zagrodzianki, to wiedzą, że pamiętamy, ale... zawsze to milej czytać zaległości a tu wspomnienie o Nich

To już jutro -życzę udanych prezentów

Dzięki za przypomnienie o praniu bo tylko włączyć zostało, a mnie uciekł temat.

Emmi: Ja już zrezygnowałam. Nie będe nic koło tego robić. Ale bardzo mi miło, że wam się spodobało. A jeszcze bardziej mi miło, że trafi do dzieci. Dodatki do bajki są zawsze dobre. Lubię to. Popmpolinka np miała na celu robienie papierowych lalek I poświęciłam trochę czasu na wygodne ich zapinanie. No ale też nic z tego mi nie wyszło, chociaż mógł być fajny papierowy świat.

Miło Was się czyta.
Lanolinko ja swoim chłopakom na gwiazdkę
w tym roku robię albumy ze zdjęciami od noworodka do teraz : )
Jeden mam już prawie gotowy.
Spójrz na Temu i wpisz w lupkę prezent dla mężczyzny, może coś Ci wpadnie w oko.
Przesyłki do 10 dni, także trzeba się spieszyć.
Kupowałam już i wszystko ok. fajne gadżety mają.

Belina ja już przygotowałam pierogi z kapustą i grzybami, paszteciki drożdżowe z pieczarkami, uszka.
Wszystko mam zamrożone.
Kupiłam ryby, też zamrożone.
Ciast nie będę piekła, zlecam to moim synowym, one lubią słodkości.
Tradycyjnie zamówię sękacza, nasz przysmak podlaski.
Wypiekany jest na ogniu, z prawdziwych 40 jajek : ) masła śmietankowego,
śmietany i mąki, cukru.Swój charakterystyczny wygląd sękacz zawdzięcza sposobowi pieczenia.
Gotowy sękacz ma kształt stożka z nieregularnymi wypustkami, podobnymi do sopli, które powstają wskutek
spływania nadmiaru ciasta w trakcie obracania rożna. Jest nie tylko smaczny, ale zdobi też stół świąteczny.

Jak kupię śledzie, to kulinarnie do świąt jestem przygotowana : )

Emmi przykro Ci będzie bez męża na święta?

Hejka, zakupy dzisiejsze w nowym płaszczu.
To był test, jak się sprawdzi.
Dobrze, ciepło, lekko, w sklepach się nie spociłam, chociaż odczuwałam że było za ciepło. No ale na to nie ma rady,grzeją za mocno.
W każdym razie było dużo lepiej niż w starych płaszczach czy kurtkach pikowanych.
I o to chodziło, warto było pracować przy szyciu.

Cicha,  u mnie główne drogi ok  bicxne w śniegu  ale przejezdne. Dobrze, że ma Cię kto podwieź.

Emmi frytki we wigilie? Ale żeś mi pomysł podała.  Ja nam zawsze taki problem, bo moi to tak nieszczególnie  lubią wigilijne  dania, jedno nie zje grzybów,  drugie nie lubi ryb itp.  A frytki przecież lubią.

Herbatko, super, że płaszczyk ciepły:)

O Cyferko. Sękacz jest pyszny. U mnie w sklepie sprzedają sękacze, .Jeden rodzaj to pokrojone w kawałki i oblane czekoladą. Drugie są tradycyjne, dotychczas kupowałam czekoladowe, ale muszę spróbować te bez, Dzisiaj nie było żadnych. Więc kupiłam pierniczki i cukierki z nadzieniem truskawkowo śmietankowym. Te są nadzwyczaj smaczne
Emmi ,żeby leki pomogły, chociaż nie wiem co ci dolega, Zdrówka.
Skąd ja to znam . Gotowanie czegokolwiek żeby młode tylko coś zjadło. Wszystkie moje dzieci to niejadki.
Teraz jedzą wszystko.ale tłustego mięsa to nie.

Pisałam,pisałam...i okazało się ,że nie mam uprawnień do forum.Ktos ,gdzieś tam wysoko pilnuje,żebym za dużo nie pisała.Brak mi już czasu, odezwę się w wolnej chwili.Ogolnie sporo się dzieje

Wrocilam z pracy i zajrzała tu do was, żeby być na bieżąco. 
Swego czasu u mnie w wigilię królowały paluszki rybne, bo moi chłopcy niczego innego nie tkneli, teraz młodszy syn nie może doczekać się barszczu z uszkami i ogólnie lubią wszystkie potrawy wigilijne.
Cyferko z której części  Podlasia jesteś? Bo ja to też Podlasianka od urodzenia.

Lenifo wybacz ale tu jest zwyczajnie bałagan techniczny,a nie żadne tam zabezpieczenia.
Mam chwilę wolnego to coś wam wytłumaczę.Lenifo ja tv nie oglądam od wielu lat,żeby uzmysłowić ci że moje poglądy polityczne nie są pod wpływem mediów.Ta partia polityczna i jej działania, które są tutaj tak ostro bronione nigdy nie była nawet w dalekim zainteresowaniu.Od początku jej rządzenia wiedziałam ,że to dziejową pomyłka.No i ja nie trzasnęłam drzwiami tylko zajęłam się swoim realnym światem.Ja nie lubię się kopać z koniem,a taka tu pojawiła się postawa..
Emmi twój wpis ,,polityczne koleżanki,,raczej nie zachęca do konwersacji.Jest zwyczajnie złośliwy i nietaktowny.Wyglada jakbyś robiła zarzut ,że ktoś się interesuje polityka i jest świadomym obywatelem i nie słucha mediów rządowych.Rzad i sympatycy PiS w pełni korzystają z pieniędzy unijnych,a jak trzeba dostosować się do unijnych norm to jest wielkie larum,że polskość jest odbierana. Same tworzycie niefajną atmosferę na zagrodzie Niby troska ,niby zainteresowanie,ale to jest pozorne,fatamorgana.Ja to widzę, czuję i chyba nie jestem przekonana do dzielenia się moim życiem prywatnym.Ta zagroda jest cieniem tej z kafe.Stosujecie tu cenzurę i święte oburzenie.Wiec po co mam się denerwować przy wchodzeniu tu.To już nie jest miłe miejsce.Jest podział.Osiem lat dzielenia ludzi dało efekt i tu.Jest jakąś myśl ,że zwolennicy PiSu są kimś lepszym niż reszta.Tu też to widać

Uroczego dnia Mikołajkowego Wszystkim życzę!

Okropie jestem senna ale tak już jest. Sen zimowy a nie pasuje w ogóle spać, bo syn się rozchorował i trzeba lecieć do ośrodka. Taki Mikołaj. I nawet żadnego dzięcioła nie ma w zasięgu wzroku;)  Człek by się skupił przynajmniej na ptaszku.

Dzień dobry.
U mnie słonko też dziś schowane i taki dzień ponury.
Podpatruje sikorki co dzióbią słoninkę.
Dogotowuje się fasolka po bretońsku. Mam zamiar zrobić dziś porządek w szafkach kuchennych.
Na sklep Temu też patrzyłam sceptycznie jak pojawiały mi się reklamy, może trzeba jednak się przekonać i coś zamówić.

Tak Cyferko Crème brûlée i dzięki za prawidłową pisownię, bo to nie jest obszar w którym czuję się dobrze, czyli  języki obce. Nazwijmy to jestem tuman w językach obcych i tyle. Nie będę udawać, że jest inaczej. I jestem wdzięczna temu komuś co zrobił tłumacz w internecie i dzięki temu stały się dla mnie  dostępne różne opcje i wiedza z innych krajów. Chwała i dac mu medal:) Noż kocham tego czlowieka co na to wpadł.  Tylko nie wiem kto to:)

Dwóch chłopców spędza noc przed wigilią u dziadków.
Przed pójściem spać, klękają przed łóżkami i modlą się,
a jeden z nich ile sił w płucach woła głośno:
Modlę się o nowy rowerek, modlę się o nowe
żołnierzyki, modlę się o nowy odtwarzacz dvd…
Starszy brat pochylił się i szturchnął go mówiąc:
– Dlaczego tak krzyczysz? Bóg nie jest głuchy.
Na to chłopiec:
– Nie, ale babcia jest.

Cyferko jakbyś się tak wysmarowała  cremem brulee to to wiesz, co niektórym byloby słodko.  Byłyście kiedyś na czekoladowym masażu? Cxy okladzie  czy co oni tą czekoladą robią.
Dziś przegladalm ceny medycyny estetycznej.  Nie stać mnie.  To znaczy,na jeden raz to mnie stać  ale to nic trwałego .

Belina A weź kochana pochwal się, bo czas leci, jakie to już duże dzieci? Dobrze kojarzę, że i zwierzaki są/były? kurcze... trochę Cię nie było Chwal się jak wszystko rośnie i rozkwita

Witajcie i dla Was wszystkiego dobrego w Dniu sw. Mikołaja u mnie też słonka nie było. Szary dzień. Nadal mróz ale mniej bo -3. Ja tam nie patrze jakie kto ma poglady czy wyznanie czy co tam innego tylko jakim jest człowiekiem. Tu wszystkie jestescie miłe i miło tu być 

Lenifo, no widzisz, i to jest sprawa dyskusyjna  bo nie stać mnie na to, by sobie zaszkodzić.  Myślę, że źle przeprowadzony masaż twarzy moze skórę nadmiernie  rozciągnąć
Musiałby mnie  ktoś nauczyć, sama tego nie zrobię.
Pamiętam,  że patrzyłam na proponowana przez Ciebie gimnastykę  ale sama sobie tego nue zrobię  a z yt pewnych rzeczy  się lepiej nie uczyć.
To tak jakbym poszła na trening bez przygotowania.  Też miałam trenera  który mnie ustawiał  pilnował, poprawiał.  Zresztą  do dziś  czasem wracam do punktu  że chce żeby mnie skontrolował, albo pomógł przy nowym ćwiczeniu, bo wiem jak można sobie zaszkodzić coś robiąc  źle.
Bellina,  to Ci się kurczaków namnozylo. Kiedyś już to tu opowiadałam, że kupiłam kury które okazały się kogutami i nie mogłam z nimi wytrzymać. Oddałam je i ja i cala rodzina poczuła ulgę  i blogi spokój.
Teraz mam kury w zagrodzie  od strony sąsiadów  i straszę ich, że jak będą  niegrzeczni
to kupię  koguta i będzie im piaaaał
Cicha, nogi po nartach  już nie bola?

O ,Belino to spory zwierzyniec masz. Opieka nad taką gromadką to wyzwanie, zresztą Emmi też ma sporo zwierzaków . Chyba wiékszość z nas . Tylko Lenifka nie ma bo ciągle podróżuje.
Moje koty finansują moje dzieci ,bo właściwie to ich zwierzaki ,tylko z powodów życiowych wylądowały u mnie, Więc finansowo to nie ja odczuwam. Ale koty szczęśliwe u mnie. Więc niech sobie będą.Belino ,a w jakiej części Polski mieszkasz?. Może pisałaś ale nie pamiętam.
Mnie też zbytnio nie poruszają cudze poglądy , żeby tylko mnie nie atakowano ,i nie manipulowano.
Z tą manipulacją to w życiu dużo miałam takich ludzi,którzy mną sterowali.
Dopiero na starość prawie udało mi się to zauważyć i odcinać się od takiego sposobu traktowania.
I to nic nie chodzi o polityczne sprawy tylko takie życiowe. Ustępowałam zawsze żeby zadowolić innych.

Ja miałam kota. To byl niby domowy kot ale trochę dziki.  Przywiozłam go ze wsi i podejrzewałam w nim jakąś domieszkę żbika.  W każdym razie szedł jak ninja przez dom i do dziś dzień mam ślady jego pazurów na drzwiach.  Bo to wyglądalo podłoga, ściana, sufit drzwi. Pomijając zniszczenia i odrapane tapety to uratował mi życie.  Niestety skoczył za ptaszkiem z balkonu mimo że był na szeleczkach. No i już nie udało się go uratować.  Przezył niby ale weterynarz stwierdził, że nie ma już szans aby się wygrzebał z tego. Nie zdecydowałabym się  więcej na kota w bloku. Co innego jak kot ma podwórko i jest koło domu.