Młode małżeństwo i duży kryzys - Netkobiety.pl

To było tak, że Karol szedł ulicą, szedł i nagle potknął się o coś leżącego na chodniku, do końca nie wiadomo o co, ale najpewniej o zdrowy rozsądek, który już dawno w naszym społeczeństwie sięgnął bruku. No i co Wam powiem, Karol się wywalił. Runął jak płaszczka na kostkę brukową, jęknął dwa razy, leży. Oglądał wystarczająco wiele razy „Szpital” na Tewałenie, by wiedzieć, że ma krwotok wewnętrzny i trochę też wiedział to dlatego, że ojezuchryste, jak bardzo go bolało. Na szczęście Karol miał... nie, nie lekarza. Przyjaciół Karol miał. I wiecie, Karol tak leży i przychodzi jego sąsiad Mirosław, i mówi: „cześć, Karol, co słychać?”, a Karol mówi: „a wiesz, Mirek, dość słabo, krwotok wewnętrzny mam, wstać nie mogę”, a Mirek na to mówi, że „wiesz, Karol, ja miałem kiedyś taką koleżankę...”. Bo wiecie, wszystkie rzetelne dyskusje merytoryczne tak się właśnie zaczynają w naszym kraju – od tego, że ktoś miał kiedyś taką koleżankę. No i Mirek miał kiedyś taką koleżankę i ona miała koleżankę, i ta koleżanka czytała w gazecie, że na krwotok wewnętrzny to najlepsze jest jedzenie orzechów, bo one mają dużo takiego czegoś, aminokwasu czy tam innej witaminy, co to nikt z nas nie wie, co to jest, bo ma bardzo długą nazwę, więc na pewno działa. I wiecie co? I Karol zjadł orzecha. I umarł.

Głupi ten Mirek, nie? Człowiek ma krwotok wewnętrzny, a ten mu sugeruje zjedzenie orzecha. Niemniej to jest historia prawdziwa i takich historii codziennie wydarza się mnóstwo. To jest historia o ludziach ciężko chorych, którzy otrzymują dobre rady, by jeść orzechy, wziąć się w garść, nadać sobie indiańskie imię (to Beata Pawlikowska) albo „mówić do siebie fajnymi głosami” (to Mateusz Grzesiak).

O człowieku z epizodami maniakalnymi, któremu poradzono kupić sobie psa i chodzić z nim na spacery, to wyzdrowieje.

I tym, któremu po dwóch latach bezsenności wyjaśniono, że musi po prostu jeść więcej orzechów, bo koleżanka to ma koleżankę, co po orzechach lepiej śpi.

No i oczywiście – klasyk gatunku – tych wszystkich, którzy leżą w łóżku z depresją, zamiast po prostu wziąć się w garść.

Przecież w gruncie rzeczy, jak się nad tym pomyśli, to zaburzenia psychiczne to taki trochę krwotok wewnętrzny dla emocji i rozumienia. Niewidoczny dla innych, bardzo bolesnych, czasem śmiertelny. Nie zawsze musimy wiedzieć, co powiedzieć, ale warto zawsze pamiętać, czego nie.

Dziś Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Pamiętajmy o tych, dla których to nie jest tylko notatka w kalendarzu. I dla których ta walka nie skończy się dziś równo o północy.

Johnny, co Ty na mnie projektujesz? Może sam masz problem z alkoholem, co?
Słuchaj (czytaj) uważnie: są tutaj tacy, którzy by sobie rękę razem z łbem dali urżnąć, że to przez alkohol prawka nie mam. A w społeczeństwie istnieje przekonanie, że utrata prawa jazdy z powodu jazdy po alkoholu świadczy o tym, że delikwent od tego alkoholu jest uzależniony. Dlatego podkreśliłem kilka razy, że nie jestem alkoholikiem. Nie jest to rozpaczliwe próba samooszukiwania, bo nie dopuszczam do siebie myśli o nałogu, tylko prawda. Zaskoczyłeś?

.

Jerry9 napisał/a:

Johnny, co Ty na mnie projektujesz? Może sam masz problem z alkoholem, co?
Słuchaj (czytaj) uważnie: są tutaj tacy, którzy by sobie rękę razem z łbem dali urżnąć, że to przez alkohol prawka nie mam. A w społeczeństwie istnieje przekonanie, że utrata prawa jazdy z powodu jazdy po alkoholu świadczy o tym, że delikwent od tego alkoholu jest uzależniony. Dlatego podkreśliłem kilka razy, że nie jestem alkoholikiem. Nie jest to rozpaczliwe próba samooszukiwania, bo nie dopuszczam do siebie myśli o nałogu, tylko prawda. Zaskoczyłeś?

.

Akurat w tamtym momencie Johnny nie był przeciwko Tobie,na moje oko oczywiście.
Fakt z tym prawkiem zrobił się poboczny wątek tak bywa
czasem na forum na zimne się dmucha taki jego urok

Tu jakby od drugiej strony,trochę podobna historia  z poronieniem w tle, nieco inna narracja i więcej różnic
ale czy aby na pewno ?

https://www.netkobiety.pl/t129238.html

Jerry9 napisał/a:

Lady loka, ona nie chce albo nie potrzebuje bliskości. Odsuwa się, libido spadło. Nie ma co porównywać tego z tym, co mieliśmy na początku, niebo a ziemia. Dlugo można tak ciągnąć? Pewnie są i tacy, którzy mogą latami nie bzykać, nie potrzebują tego, ale to mniejszość. Depresja zrobiła swoje, antydepresanty też, to nie oczekiwałem, że będzie miała ochotę, co logiczne dla mnie było, ale to już sporo trwa, a wiele nie zmienia się z tym temacie. 
Świadomość mam, że ogólna atmosfera w domu nie sprzyja większej ochocie na seks.

A gdzie ja napisałam, że masz teraz ją zachęcać do seksu? Napisałam, żebyś zastanowił się nad tym, czego ona teraz potrzebuje, a nie nad tym, czego Ty chcesz.
Mnie mąż musiał pilnować, żebym jadła. Czaisz? Bo bym nie jadła. Nie wstałabym z łóżka, cały dzień patrzyłabym w ścianę i to byłoby najlepsze zajęcie na świecie. Tak, długo tak można ciągnąć.
A wiele się w temacie nie zmienia, bo jak dziewczyna ma męża, który emocjonalnie jest na poziomie ameby, to musi nad tym pracować sama. Zapewne widzi, że wsparcie z Twojej strony ma na poziomie ujemnym, to jej się odechciewa jeszcze bardziej.

Ona ma depresję. Wszystko wtedy spada na liście priorytetów. Wiesz, teraz tak myślę, że Ty faktycznie usuwając się z jej życia zrobisz jej największą przysługę, jaką jesteś w stanie zrobić.

Lady Loka napisał/a:

Jerry9 napisał/a:

Lady loka, ona nie chce albo nie potrzebuje bliskości. Odsuwa się, libido spadło. Nie ma co porównywać tego z tym, co mieliśmy na początku, niebo a ziemia. Dlugo można tak ciągnąć? Pewnie są i tacy, którzy mogą latami nie bzykać, nie potrzebują tego, ale to mniejszość. Depresja zrobiła swoje, antydepresanty też, to nie oczekiwałem, że będzie miała ochotę, co logiczne dla mnie było, ale to już sporo trwa, a wiele nie zmienia się z tym temacie. 
Świadomość mam, że ogólna atmosfera w domu nie sprzyja większej ochocie na seks.

A gdzie ja napisałam, że masz teraz ją zachęcać do seksu? Napisałam, żebyś zastanowił się nad tym, czego ona teraz potrzebuje, a nie nad tym, czego Ty chcesz.
Mnie mąż musiał pilnować, żebym jadła. Czaisz? Bo bym nie jadła. Nie wstałabym z łóżka, cały dzień patrzyłabym w ścianę i to byłoby najlepsze zajęcie na świecie. Tak, długo tak można ciągnąć.
A wiele się w temacie nie zmienia, bo jak dziewczyna ma męża, który emocjonalnie jest na poziomie ameby, to musi nad tym pracować sama. Zapewne widzi, że wsparcie z Twojej strony ma na poziomie ujemnym, to jej się odechciewa jeszcze bardziej.

Ona ma depresję. Wszystko wtedy spada na liście priorytetów. Wiesz, teraz tak myślę, że Ty faktycznie usuwając się z jej życia zrobisz jej największą przysługę, jaką jesteś w stanie zrobić.

Loka też trochę ochłoń,nie jesteś żoną Autora a to dość istotne
Nie zawsze traktowanie ludzi jednakowo w depresji się sprawdza i jest skuteczne tak samo w odzyskiwaniu zdrowia
Tu może być sto różnych wariantów zachowań i dodatkowych wtórnych skutków
Nie jest tak że jak ktoś jest w depresji to jest tylko smutny i przygnębiony,ale charakter ma czysty jasny i piękny
żal po stracie też ma swoje etapy,etapy złości, gniewu, buntu,niezgody
W takich stanach czasem wychodzą bardzo ciemne, mroczne strony charakteru właśnie w depresji pod jej wpływem
To trudne i ciężkie wyzwanie dla związku już sama depresja daje w kość jako taka
Nie zawsze dobrym rozwiązaniem jest uległość, tolerowanie,akceptowanie hurtem, wszelkich zachowań, podczas depresji bo to depresja o nie nie nie
Ta choroba ma to do siebie że ludzie robią też rzeczy złe podłe,wredne,ze złości i tłumionych emocji, takie których normalnie by nie zrobili,może nie jest to powszechne ale jest coś takiego,więc ocenianie Autora jako tego gorszego, bardziej złego i bardziej winnego tylko dlatego, że miewa dość i jest mu też ciężko,miewa wątpliwości to też nie najlepszy sposób na rozwiązanie konfliktów,nie da się osobie z depresją tak podłażać we wszystkim,uruchamiają się chore mechanizmy i egoizm ulega wykoślawieniu trzeba uważać żeby to nie przeszło w fazę wygodnego układania się w depresji i tworzenia czegoś co jest uzależnieniem od choroby,czyli nieświadomym mimowolnym podtrzymywaniem depresyjnych stanów, depresja ma wiele twarzy a nie jedną
Pominę wątek roli i oczekiwań płci wobec płci bo to mało istotne jak dla mnie,
ale czy osobom z depresją więcej wolno, są uprzywilejowane i na wszystko należy pozwalać godzić się ?

Z drugiej strony empatia powinna działać w obie strony.
Za swoją nieodpowiedzialność straciłeś prawko i dobra pracę, ale obydwoje z tym bardzo źle się czujecie i też nie ma sensu wypominanie bez końca, dołujące jeszcze bardziej partnera.

wieka napisał/a:

Z drugiej strony empatia powinna działać w obie strony.
Za swoją nieodpowiedzialność straciłeś prawko i dobra pracę, ale obydwoje z tym bardzo źle się czujecie i też nie ma sensu wypominanie bez końca, dołujące jeszcze bardziej partnera.

To próbuje przekazać przez cały wątek.

Lady Loka napisał/a:

Jerry9 napisał/a:

Bo Ty mnie znasz osobiście, że wiesz, jaki poziom empatii mam?
Myślisz, że mnie jest super hiper łatwo? Że mi miło z faktem, że zarabiam "marne" grosze (przy żonie i swoich zarobkach kiedyś)?
Że fajnie jest w małżeństwie, gdzie nawet nie ma szczególnie większej bliskości, rozmów, a człowiek dostaje coraz częściej kopa, że to za duży pośpiech był?

Wystarczy, że widzę, jak piszesz. I już widzę, że nie masz empatii. Jakbyś miał, to byś żonę wspierał zamiast ją ciągnąć na miasto.
A to, że nie ma bliskości to też Wasza wina.

Wiesz, wsparcie to naprawdę nie jest wielka filozofia. Zaczyna się od rozmowy o tym, czego żona potrzebuje. A nie czego Ty chcesz.

Ty też nie masz empatii. Nie umiesz się postawić w sytuacji autora. Praktycznie w każdym wątku wydajesz surowe oceny. Twoje rady nigdy nic nie wnoszą. Potrafisz tylko oceniać, nie umiesz doradzić.

Gość też przeżył osobisty dramat. Nie umiesz czytać? Ogarnij się z tymi swoimi ocenami, bo możesz łatwo sprawić komuś przykrość.

Chyba mamy tu po prostu samych siedzących za ekranem kompa, a prawie zero czynnych kierowców; gdyby było inaczej i gdyby jeździli sporo, to już by mieli możliwość uświadomić sobie że całkiem szybko statystyki (o ile takowe wskazujące na przewagę alko jako powodu utraty prawka w ogóle istnieją) ulegną zmianie i ludzie będą tracić prawka głównie przez... punkty (pamiętam jak w listopadzie dwa razy w ciągu trzech dni mnie sięgnęli; na szczęście w obu wypadkach pouczenie, bo tylko niewielkie -naście ponad limit, w tym za jednym bardzo podstępnie umieszczonym w lesie ograniczeniem - na prostej! - do 40). Na szczęście praktycznie zawsze jeżdżę w granicach tolerancji fotoradaru, a i niebiescy nie robią z siebie idiotów żeby haltować za jednocyfrowe przekroczenie lokalnego ograniczenia (czyli np. jak ktoś jedzie 58 w zabudowanym)