Mąż chce porzucić pracę. - Netkobiety.pl

Takie zabezpieczenie to zawsze dobrze mieć, bez względu na wszystko.

Myśl  rozwodu podsunął wczoraj Legat. Post nr 57.
A koleżanka z byłym wojskowym /mimo całkowicie zniszczonych więzi rodzinnych/ nie ma rozwodu. Opłaca jej się cierpieć i czekać aż on się zapije a ona będzie miała po nim rentę rodzinną, mieszkanie. Do tego nie będzie wstydu przed znajomymi z rodzinnego miasta gdyby musiała wrócić do rodziców. Bo nie ma gdzie indziej i za co pójść od niego.

to samo pomyślałem
Podejście nie partnerskie/wspierające, tylko wymagające.

Odejdzie z pracy, będzie mało kasy, będzie mi się kręcił po domu i jeszcze zacznie pić.
Tak trochę słabo ten związek z daleka wygląda.

Troche dziwne wydaje mi się rezygnowanie z pracy nie mając jeszcze nabytych praw emerytalnych.. wygraliście w totka?? Przy takiej inflacji jak obecnie, to z oszczędnościami moze byc róznie.. no, chyba, ze macie zabezpieczenie w nieruchomosciach lub innych tego typu. Macie dzieci?

Btw, sytuacja opisana w wątku trochę przypomina mi małżenstwo moich teściów, też - ona troche taka hetera, goniła teścia do roboty w domu, i koło domu, nawet gdy jeszcze pracował zawodowo, a był długi czas na stanowisku dyrektora - w domu jednak dawał sobą pomiatać..,  potem po przejsciu na emeryturę skapcaniał zupełnie, myślę, ze bezczynność go dobiła. Za jedyną rozrywkę słuzyło mu praca w ogrodzie, albo wykładanie płytkami tarasu..
Nie mowię, Kleoma, ze u ciebie tak będzie, ale trochę analogii w tym widzę.

Ja nie pracuję od kilku lat i nie mam czasu na nudzenie się.
Jedna z moich pasji  to ogród i kwiaty.
Jedynie sił mi brakuje by ogród dorównał pięknością i dbałością ogrodowi mojej idolki.
Jeżeli ktoś lubi ogrody to obejrzyjcie sobie na youtube filmiki pani Marty Potoczek - Leniwa niedziela.
Szczególnie te o różach, hortensjach, werbenach, supertuniach.
Będę naciskać na mojego męża aby mi pomagał doprowadzić ogród do takiego stanu.

Mój mąż nie jest dyrektorem. Kilka lat temu został zastępcą kierownika działu, najgorsze z możliwych stanowisko w strukturze organizacyjnej tej firmy.
A wcześniej był szeregowym pracownikiem i był szczęśliwy bo nie musiał za nikogo odpowiadać.
Nie obawiam się jego skapcanienia, bezczynności. Ma swoje pasje, różne zainteresowania.
Mamy jedną spadkobierczynię, ale na innym kontynencie od paru lat a przez to kontakt jedynie telefoniczny, internetowy..
Ja obecnie aż tak bardzo nie gonię męża do roboty w domu.
Czasami czegoś potrzebuję od niego, czegoś czego sama nie jestem w stanie wykonać.
On sporo rzeczy robi z własnej inicjatywy gdy ma czas i umiejętności. A gdy tego brak to się kogoś zatrudnia o ile się chętnego znajdzie.

Kleoma, moim zdaniem trochę sobie przeczysz..

vs

moja teściowa tez uważa, ze mąż pracuje koło domu z włąsnej ochoty.

Hej
Zrezygnowałam z pracy na etacie na początku tego roku, też odebrałam rok prędzej kolejną jubileuszówkę, kawał czasu. Bardzo dobrze rozumiem Twojego męża. Jeśli po tylu latach czuje, że powinien odejść to znaczy, że w pracy rzeczywiście robi się nieciekawie, pracował tam tyle lat, jak nikt wie co i jak, zna tą firmę od podszewki i zaufaj mu, że wie co robi. To w jaki sposób reagują u niego w pracy tylko utwierdza mnie w tej opinii.
Jest człowiekiem aktywnym, na pewno nie będzie się nudził.
Inna kwestią jest ten rytm, który mobilizuje do tego by wstać, ogarnąć się, by wyjść do ludzi, dlatego  obgadałabym z mężem temat pracy gdzieś na jakąś część etatu...
Powodzenia, nie taki diabeł straszny

Mój mąż cały w skowronkach od dłuższego czasu.
Widać po nim wyraźnie, ze cieszy się z tego, ze już niedługo będzie wolny.
Na razie twierdzi, ze już do pracy pod czyjąś banderą nie pójdzie.
Zapisze się do KRUS aby mieć ubezpieczenie.
Ma różne głupie pomysły na zagospodarowanie ewentualnego wolnego czasu, ale ja to studzę.
Pofatygował się nawet do niego dyrektor oddziału aby mu powiedzieć, że jeśli potrzebuje odpoczynku to może wziąć urlop bezpłatny nawet na pół roku.
Wypytywał przy tym o co chodzi, co jest powodem tej decyzji.
I przy okazji  wyraził swoje zmartwienie tak dużą rotacją nowych pracowników.
A bezpośredni szef męża zapowiedział, ze cały listopad będzie się uczył nowych obowiązków, rzuci gry, będzie się zajmował wyłącznie pracą.

Fantazje są jak najbardziej realne tylko jeszcze bardziej uwięziłyby nas w domu szczególnie w weekendy.
Bo np. sobie wymyślił, ze zaadaptuje jeden z garaży na stajnię, ociepli, porobi boksy i kupi sobie źrebaka albo nawet 2 aby jednemu nie było smutno.
Zasieje na wiosnę, owies i marchewki aby miały co jeść.
A jak już są 2 konie to może być więcej i można zrobić hotel dla koni obcych i zarobić na tym.
Tereny u nas są odpowiednie do jazdy konnej, dużo dróg polnych. On umie chodzić przy koniach bo dziadek miał konie i dużo przy nich robił będąc dzieckiem, lubi to robić, lubi jeździć konno.
Dla mnie to głupi pomysł.
Podobnie jak parę innych.

Mamy łąki, siano zbiera sobie dzierżawca reszty pól.
Hipoterapia, nauka jazdy to rodzice z dziećmi.
Muszą gdzieś się wysikać, może przebrać, zjeść coś.
Trzeba by inwestować, nie wiadomo kiedy to się zwróci.
W okolicy jest parę stajni, szkółek jeździeckich.

Wieko, to nie jest takie proste.
Czy miałaś kiedyś pod opieką jakieś duże zwierzęta, chociażby dwa duże psy?
To jest uwiązanie na okrągło, nie przez weekend tylko 24/7.
Chodzę czasem koło takiego hotelu dla koni - olbrzymi plac wydeptanej ziemi, która trzeba cały czas jakoś uprzątać, stajnie do czyszczenia, konie też, na obrzeżach sterty nawozu - Ktoś te dziesiątki kilogramów musi przerzucić widłami na taczki albo przyczepę, wywieźć gdzieś, potem zrzucić - chyba że macie jakiś rozrzutnik, ale i tak załadować trzeba.
Jak mąż był młodym chłopcem to miał inną siłę, teraz jak dwie godziny porobi fizycznie to będzie się czuł zmęczony, a jak mu kręgosłup trzaśnie to go położy, a konie L4 nie dadzą. Do tego sam zapał nie wystarczy a uwiązanie w domu pewne. Niech on się wybierze do jakiejś pobliskiej stadniny i zobaczy jak to wygląda, bo może już dokładnie nie pamięta - koń to teraz rzadka rzecz na wsi.
Poznaliśmy kiedyś na wczasach właściciela stajni, wyjechał z domu bo potrzebował rehabilitacji. Codziennie dzwonił do domu, martwił się bo pomocnik zapił i nie było komu końmi się opiekować, nigdzie z żoną nie wyjechali razem, bo któreś musiało zwierząt pilnować.
Bardziej bym się skłaniała do jakiejś działalności, która można okresowo zamykać i w końcu coś z tego życia mieć.
Kleoma  Ty mu snuj plany o podróżach, wycieczkach, spacerach itp.

"Czy miałaś kiedyś pod opieką jakieś duże zwierzęta, chociażby dwa duże psy?
To jest uwiązanie na okrągło, nie przez weekend tylko 24/7."

Żeby tylko...

"Kleoma  Ty mu snuj plany o podróżach, wycieczkach, spacerach itp."

A czy to trzeba zawsze i wszędzie z mężem, do tego  po tylu latach małżeństwa, chyba, że się obawia zostawić samego męża w domu

Ciężko cokolwiek teraz robić, tym bardziej na wsi, żeby mieć wolne weekendy.

Najbardziej by mi pasowało coś dla niego od poniedziałku do piątku, bez nadgodzin, blisko aby nie tracić tyle czasu na dojazd.
Pracy fizycznej ma wystarczająco dużo przy domu.
Zobaczymy.
Mnie moje obecne życie odpowiada.

Jak  ktoś chce wypić szklankę mleka to nie musi od razu całej krowy kupować.
Jeśli dla niego szczęściem ma być wywalanie gnoju od koni to może sobie iść na wolontariat do jakiejś stadniny czy końskiego azylu.
A nie planować coś co wymaga dużego nakładu sił, czasu. Już pomijam kasę bo to ewentualnie mogłoby się zwrócić przy dobrych wiatrach.
Z tym, ze jego wiek też trzeba brać pod uwagę.
Już mu bliżej niż dalej.

Sporo rzeczy potrafi i robi.
Jednak my mieszkamy na wsi i tu każdy mężczyzna coś potrafi.
A do tego emerytury rolnicze to ok. 1200 zł więc jak jeszcze się nie wali na łeb to się nie naprawia.
Lub za puszkę piwa.

Podsumowanie wątku.
Bo w to co jemu dla niego samego by pasowało, to Autorka nie wnika. Po co?
Przecież to tylko mąż, to nie on ma być szczęśliwy w swoim życiu.

Ostatnie konie w tym domu były ponad 30 lat temu. Odjechały do nowego właściciela wraz ze śmiercią dziadka.
Jakoś nie były do szczęścia potrzebne przez tyle lat.
To co dla niego ma być szczęściem to dla mnie będzie traumą.
Gdyby zachorował, trafił do szpitala to ja sobie z końmi rady nie dam.
A koń to nie maszyna, którą można wyłączyć gdy właściciel nie ma czasu czy możliwości jej obsługiwać.

Kleoma tak szczerze sama sobie odpowiedz, czy Ty w ogóle chcesz, żeby Twój mąż cieszył się tym, co robi. Sama sobie odpowiedz, nam nie musisz.

Ja wiem, że Wy już starsi jesteście, ale naprawdę można coś więcej niż gnuśnieć w domu i się rozpijać. Skoro mąż chce coś robić, ma na to środki, to czemu miałby nie spróbować.

Jak chce coś robić dla swojej uciechy to niech sobie robi.
Ale niech to będzie coś co będzie można w każdej chwili odstawić bez szkody dla tej odstawianej rzeczy i domowników. Nie konie.
Gnuśnieć w domu nie będzie.
Ma duży teren wokół domu do porządkowania.
Do tego uprawia się trochę pola aby było zboże na własne potrzeby dla kur i na mąkę, ziemniaki, warzywa, tunel z pomidorami, sad, drzewo z lasu na opał.

"Ogólnie na wsi to się pieniędzmi za pomoc nie płaci. Dobre słowo i zapewnienie o modlitwie wystarcza"

To chyba w waszych stronach tylko tak jest....owszem można komuś pomóc, ktoś jak chce się odwzajemnić, to nie musi być alkohol... Co kraj /wieś/, to obyczaj...

Uzyskałam odpowiedź na pytanie kto się zajmie końmi gdy mąż trafi do szpitala.
Mam zadzwonić do istniejących w pobliżu stajni i poprosić aby wzięli te konie i przygotowaną paszę dla nich a także będzie odłożona kasa na opiekę nad nimi, transport. Nawet możliwość aby sobie te konie wzięli za darmo gdyby w razie nie udało się ich sprzedać gdyby mąż umarł lub nie był w stanie juz się nimi zajmować.

Dziewczyny, to nie jest zabawa za pięćset złotych, żeby w razie łopotów machnąć ręką. Na to pójdzie gruba kasa. Ktoś zrobił kiedyś bilans jakiejś własnej działalności? Ma doświadczenie w temacie ?
Mniej straci na sączeniu wina niż na nieprzemyślanych inwestycjach, bo można utopić wszystko co się ma i jeszcze z długami zostać, jak się rozpędzi w inwencji twórczej i przeinwestuje.
Papier, długopis i liczyć dokładnie ile na co potrzeba, jakie koszty utrzymania itp. Koń je trochę więcej niż grządkę marchewek. Kiedyś na wsi mieli kawał łęki żeby jednego konia wyżywić. Ja się na tym nie znam, bo nigdy nie byłam na gospodarce, tylko słuchałam opowiadań znajomych ze wsi jak całe wakacje przy sianie spędzali i ile tego siana zwozili. Stodołę macie czy gotową paszę myślicie kupować?
Jak już się tak napalił to niech mu ktoś zrobi biznesplan.
A koń to teraz ile kosztuje?

Jak najbardziej powinien mieć biznesplan, to powinnaś mu zasugerować.

Zebrać siano, to nie problem, ale gorzej jak nie ma gdzie przechowywać.
Ale jakby chciał zacząć od źrebaka jednego czy dwóch, to chyba by nie był problem, ale by się przekonał czy to w ogóle jego bajka...Zawsze może sprzedać.

Tylko czym wg Ciebie mógłby się zająć, bo zima przed nami, wszystkie roboty w obejściu odpadają. Zanudzi się w domu.

Tak to napisałaś, a ja dokładnie nie przeczytałam, myślałam, że to Kleoma

Kleoma, dlaczego nie pozwolisz mężowi zrealizować marzenia?
Bez zajęcia zdziadzieje (robienie wokół gospodarstwa to fajne, ale nie rozwija).
Harował tyle lat, to co mu jeszcze z życia zostało, chce wykorzystać, by wreszcie móc pozwolić sobie na swój biznes, swoje hobby, swoje zajęcie.
A ty się przeciwstawiasz i stwarzasz problemy.
Marudzisz od początku zamiast wspierać. Nie na tym polega partnerstwo.

Ale my nie mieszkamy w Bieszczadach, żeby hucuły mogły wolno chodzić i wyżywić się bez czyjejś szkody.
Dżesika jest roszczeniowa, wszystko jej się należy, garnie do siebie, ale Sebie się nie sprzeciwia.

On chyba jest tego świadomy, no nie? Nie jesteś jego matką, facet jest dorosły i może robić co chce.

Kleoma, on jest w sile wieku, a praca fizyczna przedłuża życie, więc o jego zdrowie nie musisz się martwić.
To nie są kamieniołomy... Jak praca do tego łączy się z zadowoleniem, to nic tylko przyklasnąć.

Bardziej pewnie przeszkadza Ci "uwiązanie", jemu najwidoczniej nie.

No tak, ale nie zastanawiałabyś się jak jego zdrowie psychiczne, jakby został tam w pracy, bo wtedy byłoby to zgodne z Twoimi oczekiwaniami.

Poza tym sorry, ale wcale nie musicie robić wszystkiego. Pole można wydzierżawić, można nająć ludzi do pracy, równie dobrze możecie wszystko sprzedać i kupić sobie dom pod miastem, gdzie niewiele trzeba robić jeżeli cokolwiek. W końcu i tak staniecie w sytuacji, w której nie będziecie fizycznie w stanie zajmować się tym wszystkim i co wtedy? Bo z tego co rozumiem, to dzieci nie macie? Bo raczej niczyją teściową nie jesteś, inaczej na bank byłaby tu masa tematów o paskudnej synowej albo zięciu nierobie.

Twój mąż jest dorosłym człowiekiem i jako taki ma prawo do podejmowania własnych decyzji. Nie każda z nich musi Ci się podobać, ale jednak wypadałoby mieć od żony trochę wsparcia zamiast wiecznego narzekania.

Teraz na wsi maszyny wszystko robią, więc nawet 30 st. nie robią wrażenia, nikt ręki do siana nie dotyka.

On sobie poradzi, Kleoma martw się o swoje zdrowie. Bo on jest zdrowy, z Ty z tego co kojarzę miałaś z tym problemy, dobrze teraz się czujesz?