Mąż chce porzucić pracę. - Netkobiety.pl

A nie boisz się tego samego w sytuacji gdy w jakiś sposób zmusisz go do pozostania w tej pracy ? Jeśli jest zmęczony sfrustrowany i zdenerwowany to tymbardziej może szukać ukojenia w alkoholu. Nie mówiąc juz o zagrożeniu zaburzeniami nerwowymi problemach z sercem itp.
Moj mąż kiedyś też przyszedł do mnie z informacją ze chce zmienić pracę. Nie mieliśmy tego komfortu ze jesteśmy zabezpieczeni finansowo i to była ryzykowna decyzja z "pewnej posadki "na "różne może być." Nie powiem że nie byłam zaniepokojona ze to może być zmiana na gorsze. Postanowiłam jednak dać mu wolna rękę bo jest dorosly i zaufałam ze zrobi tak żebyśmy finalnie nie zostali bez jednej pensji. Finalnie okazało się że i na gorsze i na lepsze zarazem. Mam jednak ten psychiczny komfort że wsparłam męża w jego decyzji a nie podcięłam skrzydła. Sama chciałabym wiedzieć ze jeśli zdarzy mi się kiedyś przyjść i powiedzieć już nie daje rady to on też to zrozumie a nie będzie mnie zmuszał do dalszego działania wbrew sobie I mojemu zdrowiu w imie scenariuszy które mogą się zadziac bo ktoś tam gdzieś tam tak miał.

Rozglądam się i wieje zgrozą. Wśród emerytów sami pijacy i alkoholicy, ludzie imający się nieodpowiednich zajęć i poznający ludzi, na co pracując nie mieli czasu. Co gorsza, każdy związek po przejściu na emeryturę tzw. pana domu został zniszczony. Wśród pracujących ani jednego pijaka, ani jednego alkoholika, nikt nie nawiązuje nowych znajomości, nie podejmuje nieodpowiednich zajęć, nie niszczy związku.

Napisałaś, że mąż ma trudną pracę (a pracuje tak 35 lat), że dużo czasu poświęca na dojazd, że często jest ogromnie zmęczony i zestresowany. To Cię nie martwi się? Martwi Cię to, że mąż z podporządkowanego Tobie stanie się nieobliczalnym, że zerwie się ze smyczy.
Kleomo,
kpisz czy o drogę pytasz?

Wiele razy mu proponowałam aby zmienił pracę. Na mniej stresującą, lżejszą, bliżej. Pokazywałam mu konkretne oferty pracy, ogłoszenia pracy do jakich miał odpowiednie kompetencje, wykształcenia.
Ledwie spojrzał na te propozycje. Mówił, że kocha tę robotę, jest do niej przywiązany.

Kleoma, twój mąż powinien zalecenie porzucenia tej pracy otrzymać od lekarza na recepcie   Wreszcie znajdzie czas na to co lubi robić, swoje hobby np. Mam takie znajome małżeństwo, kupili kampera i jeżdżą po Europie. W domu Ich nie ma od maja do października. Twój mąż pewnie też znajdzie coś dla siebie, jak już "odparuje" mu ten 35 letni stres

No ale to nie jest jakaś mało spotykana postawa, zwłaszcza wśród kobiet. Nie rozumiem twojego oburzenia.

Taki dowcip mi się przypomniał odnośnie wątku.
Odbył się pogrzeb męża. Po nim ksiądz spotyka wdowę i mówi:
- może by tak mszę za szanownego męża odprawić?
Na to wdowa mówi:
- nie ma to za wielkiego sensu, bo jeśli mąż pójdzie do piekła, to msza mu już nie pomoże. Jeśli pójdzie do nieba, to tym bardziej zbędna. A jeśli poszedł do czyśćca, to ja go dobrze znam - wytrzyma.

Oj tam, Kleoma pewnie marzy, a za marzenia przecież karać nie wolno

Kleoma, już ty tak nie przejmuj. Coś się wydarzyło w pracy, co dało mu do myślenia, zniechęciło, więc rzuca pracę. A może jest nią zmęczony. Wiadomo, zmiany są trudne,jednak twój mąż chyba ma już jakieś plany na przyszłość?  Dla ciebie bardziej stresujące, bo nauczona, że go nie ma, musisz się przyzwyczajać do nowej sytuacji.
Tu widzę szansę na miesiąc miodowy:)

Ale dlaczego miałoby tak być ? Bo brzmi to jakby Twoj maz miał problem z alkoholem i tylko konieczność dojazdu do pracy (jak zakładam autem)trzymała go do tej pory "za mordę " by nie pic.

A czy porozmawiałaś o swoich obawach z mężem?
Bo według mnie z góry założyłaś najgorszy scenariusz.
Wbrew pozorom masz wpływ na to czy twój mąż wpadnie w ten alkoholizm czy nie.
I zarazem kompletnie go nie masz.
A jaki masz wpływ?
Pomóc mu się zaaklimatyzować w nowej rzeczywistości.
Bo po to ma się żonę/męża żeby razem z nimi tak wielkie zmiany w życiu przetrwać.
Ustalcie sobie razem harmonogram dnia, nie liczcie na "spontaniczność".
Plan dnia: od tej i do tej.
Dlaczego?
Bo twój mąż żył do tej pory według ustalonego porządku.
O tej sie zawsze budził,o tej jadł śniadanie, o tej miał przerwę w pracy itp 
Dodatkowo pomóż mu nauczyć się odpoczywać.
Bo uwierz mi, po 2tyg będzie on 3 razy dziennie kosił trawę.
Mężczyźni mają z tym ogromny problem, z umiejętnością odpoczynku, bo zawsze czegoś się od nich wymaga.
Na samym początku to ty będziesz musiała być dla męża, pomóc mu wpasować się w nowe ramy.
Pamietaj też że dla ciebie to bedzie nowa rzeczywistosc.
Polecam do obejzenia taki starszy film dokumentalny:

https://www.filmweb.pl/film/Japonia+Syn … 004-491923

Japonia: Syndrom męża na emeryturze.
Film dokumentalny Pani Ewy Ewart.

Świetnie opisujący rzeczywistość kobiet w Japoni które nagle muszą sie "zmagać" z tym że ich mąż jest w domu a nie jak do tej pory w pracy 16-18h i spanie w tyg w barze lub na ulicy co jest tam normą.

Jeszcze nie zdążyliśmy o tym rozmawiać bo o swojej decyzji powiedział mi wczoraj wieczorem.
Zaskoczył mnie tym więc na jego pytanie co o tym myślę odpowiedziałam, że muszę to przemyśleć.
Plan dnia u nas nigdy nie zadziała bo właśnie mój mąż jest bardzo spontaniczny.
Czasami wyjeżdżamy do miejscowości A z zamiarem jechania jak najkrótszą drogą, a po drodze on zmienia plany bo jeszcze wpadło mu do głowy albo sobie przypomniał coś tam po drodze zobaczyć, zjeść i trzeba zboczyć z trasy co nieraz sprawia, że do tej miejscowości A nie dojeżdżamy bo dnia nie starcza.
I w domu też tak jest. Mnóstwo sytuacji gdzie zaczyna się coś i rzuca bo jest coś innego nagle " pilnie" do zrobienia.
Z tym, że z czasem to co zaczęte jest skończone prędzej czy później.

Jeśli lubi wypić, to jak będzie w domu, okazji będzie więcej.
Druga sprawa, będzie się nudził, dlatego powinien chociaż pomyśleć o innej pracy na pół etatu, bo rozumiem, że do emerytury zostało mu kilka lat?
Podejrzewam, że jak rok posiedzi w domu, będzie miał dosyć, nie jest dobrze jak się nic nie musi, praca/zajęcie jest nam potrzebna jak tlen, jej brak rozleniwa, dlatego jak tylko zdrowie pozwala trzeba cenić to, że ma się zdrowie i można mieć zajęcie.

Ja bym doradziła, niech się zastanowi, pomyśli o planach po odejściu z pracy, bo to co jest do zrobienia w domu czy koło niego, się nie liczy.

Jak już piwniczka z winami, to pewnie zajmie się ich produkcją

Wiem ile jest roboty z domem i przy domu, bo też jak nie remont w jednym końcu to w drugim... Jak umie wszystko zrobić, to chociaż coś...Ale to też nie stała praca.

Ale też to jego życie i nie nam o tym decydować.
Ja bym powiedziała, twój wybór, przemyślałeś, rób tak, żebyś czuł się dobrze i nie żałował.
A i tak wyjdzie w praniu... Na więcej imprez możesz się przygotowywać

No to pojechałaś z tą zbrodnią

Chodzi o to, że człowiek musi miec zajęcie, Kleoma sama ma wątpliwości, czy to mu wyjdzie na dobre. Generalnie też pisze z przymrużeniem oka, a Ty tak wszystko bierzesz za poważnie.
Prawda też jest taka, że niektórzy faceci na emeryturze kręcą się jak smród w gaciach, nie mają żadnego pomysłu na siebie, bo też nic nie potrafią, więc różnie bywa. Mam takiego znajomego, ściąga do domu kogo się da na kawę, a tak naprawdę dla zabicia czasu.

To chyba nie czytałaś tematu od początku. Kleoma wyraźnie pisze ze maz umie i chce robić różne prace, co więcej jest tam co robić. Nie mieszkają w kawalerce na blokowisku zeby maz mógł conajwyzej iść po bułki i gazetę.

55lat, to jeszcze młody facet, więc tym bardziej się nie dziwię, że masz obawy...

A gdzie indziej nie może się zatrudnić... Ale jak nie chce już pracować, to pozostaje Ci to zaakceptować.

Co ma być, to będzie... Chociaż liczenie, że nie musi pracować,  bo ma kasę mnie nie przekonuje.

55 lat to wcześnie na emeryturę. Wizja niepracowania i leżenia do góry brzuchem może wydawać się atrakcyjna, ale na dłuższą metę taka rzeczywistość często bardziej męczy niż praca zawodowa. Uważam, że człowiek póki ma zdrowie powinien pracować. Dla swojego zdrowia psychicznego.

Można zmienić pracodawcę, a nie od razu rzucać wszystko. A po przerwie powrót na rynek pracy będzie bolesny, jak nie niemożliwy.

Ale i fizycznego... Wielu osobom po przejściu  na emeryturę, zaczynają odzywać się choroby, taki niby paradoks.

Też myślę, że jak zimę przesiedzi w domu, to mu się odechce  takiej przedwczesnej emerytury, bo na pewno te zajęcia około domowe nie zagospodarują mu wolnego czasu.

Nasuwa mi się pytanie - czy on lubi te prace?
Jak wyglądał jego dzień wolny od pracy, np, sobota czy urlop?
Chętnie wychodził z domu żeby coś zrobić w gospodarstwie?

Lubi część prac, nie wszystkie.
Ale robi nawet to czego nie lubi gdy ma czas.
Jest przyzwyczajony do ciężkiej pracy od wczesnego dzieciństwa, jego rodzice a wcześniej dziadkowie mieli duże gospodarstwo.
Po szkole, a potem po pracy pomagał w tych pracach. Całe wakacje i weekendy, cały urlop.
Gdy założył rodzinę to trochę się zmieniło. Część urlopu spędzaliśmy na podróżowaniu, zwiedzaniu.

Ciężko się żyje z człowiekiem, którego jedynie ciężka praca od wczesnego dzieciństwa broni przed nałogiem i rozpustą.
Ciężko się żyje z człowiekiem, który mając zapewnione środki finansowe planuje zrezygnować z pracy zawodowej, i który systematycznie przygotowuje się do codziennego chlania i zostania, jeśli nie alkoholikiem, to pijakiem.
Ciężko się żyje z poślubionym przed laty człowiekiem z pozoru dorosłym a faktycznie - nieodpowiedzialnym dzieckiem czekającym tylko na to, by zażyć nieograniczonej niczym swobody i wykorzystać ją w niecnych celach.
Ciężko się żyje z myślą, że po zakończeniu przez męża pracy zawodowej małżeństwo się rozpadnie.

Serdeczne wyrazy współczucia.

To jak on sobie wyobraża przyszłość za 25 lat? Każde oszczędności kiedyś się skończą. Przy obecnej inflacji nawet szybciej niż później.

Twoje czarnowidztwo nie ma żadnych podstaw. Masę ludzi znam, którzy robią własne wina, a się nie zapijają.
To, że Ty miałaś problem z nalewkami nie oznacza, że Twój mąż zostanie alkoholikiem i będzie codziennie imprezował.

A przede wszystkim Twój mąż jest dorosły, a Ty nie jesteś jego matką. Bo aktualnie brzmisz jak matka, a nie jak żona.

Co do emerytury to maz Kleomy nie musi sobie jej wyobrażać za 25 lat bo staż pracy ma brakuje mu wieku i jest to 10 lat nie 25. Po drugie te wszystkie prace które wykonywałby on obecnie wykonuje ktoś inny komu za to Kleoma wraz z mężem płacą. Także w tym momencie brak wydatku staje się w zasadzie dochodem. Po trzecie jeśli to jest człowiek który od dziecka nauczony był ciężkiej pracy to wątpię ze wytrzyma w domu i pracach na gospodarstwie dłużej niż rok czy dwa. Ktoś dla kogo praca była życiem nie zamienia się nagle z dnia na dzień w wesołego sybarytę który myśli tylko o tym czym by się dzisiaj schlac.
Jak czytam posty Kleomy to wyłania mi się obraz ani zony ani matki tylko wychowacy Ośrodka dla trudnej młodzieży. Bo żona ufałaby mężowi i traktowała po partnersku, matka martwiłaby się o to że syn zle się czuje psychicznie i że jest wypalony i zmęczony a wychowawca, taki srednio  zaangażowany w swoją pracę czujnie tylko obserwuje i czeka na wyskoki niesfornego wychowanka.

Agnes76 Tylko dlaczego od razu podejrzewać kogoś o takie intencje? Skoro ma się winiarnię i miejsce na grilla, to od razu jest powód, aby przypuszcząć, że osoba będzie codziennie, co wieczór urządząc libacje?

Za mało tutaj zaufania do męża. DO tego jeszcze do przeświadczenie, że on po zakońćzeniu pracy będzie niby na każde jej zawołanie: to raczej nie jest zdrowy objaw, jeśli mam być dla kogoś absolutnie na każde jego zawołanie?

Ja w tym wszystkim widzę kogoś, kto tyrał 35 lat bez wytchnienia od wczesnej młodości. Praca na etacie, a po godzinach dom, ogród, obejście, remonty etc. W końcu facet obudził się i pomyślał, że albo coś ze sobą zrobi albo go "zajadą", skończy u psychoterapeuty na leżance, albo właśnie się rozpije albo innego "pomieszania" dostanie. Doszedł więc do wniosku, że trzeba się po prostu ratować i jeśli praca cię wykańcza, czas na zmiany... Może pocieszy się wolnością miesiąc, może trzy albo nawet rok cały, ale znając charakter tego pana nie będzie na pewno żył na koszt Kleomy i coś ze sobą zrobi

Tylko niech dane będzie mu odpocząć i nabrać dystansu do tego, co go tak bardzo zabolało w obecnej pracy. Tutaj potrzebne jest pozytywne myślenie, a nie czarnowidztwo w stylu "rozpije się" majątek rozda i wpadnie w długi. Kleoma chyba nieco boi się obniżenia standardu ich życia i wymyśla powody które usprawiedliwią ją samą, że chyba nie bardzo podoba jej się ten pomysł. Z jednej strony chciałaby męża na co dzień, ale gdy pomyśli że w tym czasie ich wspólne konto raczej będzie topnieć niż pęcznieć, to i jej zachwyt nad tym nowym stanem rzeczy nieco blednie.

Więcej zaufania do męza Kleoma I więcej zrozumienia dla człowieka, który jak widać doszedł do ściany. A starzy Chińczycy mówią: Jak doszedłeś do ściany, nie pozostaje nic innego niż się na nią wspiąć.

Pomóż więc mężowi pokonać te ścianę, zamiast głosić mu czarne myśli że ona za stroma, ma ostre krawędzie i na pewno on nie da rady. Tak to nawet ogródkowy płocik wyda mu się przeszkodą nie do zdobycia.

Niech mąż odpocznie, należy mu się dłuższy urlop jak psu zupa, zwłaszcza że sam sobie środki na niego wypracował.

Porozmawialiśmy trochę.
Powiedziałam mu, że niech robi co chce.
Jutro ma złożyć wypowiedzenie.
O robieniu wina nie ma mowy chociaż mamy kilkanaście odmian winogronu i różne inne owoce w dużej ilości.
On gotowania i robienia przetworów nienawidzi.
Jedynie lubi i potrafi grillować już przygotowane wcześniej przeze mnie zamarynowane mięso.
Piwniczka ma być na kupowane wino, może na przetwory domowe, na jabłka.

Ale jak mówisz macie pole, to może przejść na KRUS. Jak tak się zastanowić to pewnie doszedł do wniosku, że nie mając dzieci, nie ma co się zatracać w pracy i żyć sobie jak się chce i może.
Powinaś mu przy tej okazji powiedzieć o swoich obawach, choć są na wyrost, tym byś go uczuliła na ten problem i była spokojniejsza.

A dlaczego nie?
Ma 55 lat, zmęczony pracą.
Trochę zabawy mu się przecież należy.

Przełożony idiota.
Nawet jakby mąż aplikował w inne miejsce, to miał do tego pełne prawo czy przed nagrodą czy po nagrodzie i nikt nie powinien nic na ten temat mówić. Przełożony zachowuje się nieprofesjonalnie, a wypytywanie kolegów jest totalnie nie na miejscu.

Na miejscu Twojego męża poszłabym do psychiatry, powiedziała jak to wygląda i wzięłabym na ten czas wypowiedzenia (3 miesiące?) L4. I do widzenia, jeszcze będą mu musieli wypłacić ekwiwalent za urlop.

Przełożony też ma jakiś tam udział w tym, że mąż się zwalnia.
Jego zachowanie na wieść o tym jeszcze utwierdziło męża, że to słuszna decyzja.
A koledzy z czasem się przekonają, że ich nie okłamuje, niczego nie ukrywa.