Relacja w małżeństwie - Netkobiety.pl

On ma po prostu bardzo wygodny układ - taki stworzył sobie już przy drugiej ciąży przy współudziale autorki.
Tak naprawdę nie można mu zarzucić, że nie loży na rodzinę, bo przecież pracuje, bierze nadgodziny itd ( Felicja robi dokładnie to samo i zarabiają podobnie), opieprza się w momencie wejścia do domu.
Autorka co jakiś czas próbuje wymóc na nim, żeby robił w domu cokolwiek, a on bimba sobie centralnie na to, czego ona chce. Jego wysiłek polega na tym, że idzie wyłączyć gaz pod ugotowanymi jajkami, a resztę ma po prostu w dupie.
Felicja nie dość, że ma kupę roboty w domu, przy dwójce małych dzieci, to jeszcze musi chodzić i sprzątać po chłopie.
Szeptem czy rzeczywiście nie ma szans dla Felicji?
W zasadzie można byłoby tak stwierdzić, gdyby takie rzeczy zaczęły dziać się między nimi od samego początku małżeństwa, ale tak przecież nie było.
To nie jest debil, tylko człowiek, który ustawił się wygodnie na plecach żony i jedzie na nich beztrosko.
Należy nim potrzepac, a jeśli to nie przyniesie żadnego efektu, to prostu rzucić go w cholerę albo żyć z nim dalej i godzić się na taki układ.
Facet jest minimalistą, skoro przez tyle lat nie zatroszczył się o to, żeby jego rodzina nie żyła na wynajętym mieszkaniu.
Wiem, że w Polsce żyje się bardzo ciężko, szczególnie w ostatnim roku, ale ich małżeństwo trochę już trwa i był czas na to, żeby pomyśleć o własnym mieszkaniu.
Felicja będzie żyła z tym człowiekiem na zasadzie, że ciągle będzie musiała wiązać koniec z końcem, na dodatek urobi się w życiu po pachy.

Nigdy nie jest idealnie, bo jak na przykład kobieta ma tak z mężem, jak np z Deszczu, to przecież i dobrobyt może namieszać we łbie.
Ja też, wiesz doskonale co mam na myśli, cały czas główkuje, jakby tu ułożyć sobie życie, żeby nikt na mnie nie żerował, a jednocześnie żebym miała to, co chce i zachowała przy tym komfort własnej wygody.
Chce po prostu, żeby komuś wygodnie i dobrze było ze mną, ale nie tak, żebym ja musiała coś stracić.
Ciężka sprawa.

Właśnie - dlatego nie chce znowu się pomylić, ale i tak spróbuję ( wiesz, o czym pisze).
Nie chcę, żeby w życiu było tak, że im więcej z siebie dajesz, tym mniej dostajesz w zamian.
Jak znaleźć ten złoty środek?

Sam fakt, że ktoś sobie tak wygodnei założył, iż po powrocie do domu nic go już nie interesuje, jest przejawem skrajnego egoizmu. Rzeczywiście trzeba gościem wstrząsnąć i to mocno, bo inaczje nie pojmie, że granice wytrzymałości kobiety, jego żony, kiedyś się skończą.

Powiem tak, mąż mnie kocha, tak mi się wydaje, okazuje mi to, mam wrażenie, że jest nawet bardziej wylewny niż ja. Ja też go kocham, ale ten cały kryzys w naszym związku mi to przyćmiewa. Sama miłość to niestety nie wszystko. Kiedyś, jeszcze 2, 3 lata temu, nie wyobrażałam sobie życia bez niego. Teraz czasami rozważam taki scenariusz, co już samo w sobie jest dla mnie lampką kontrolną. Z drugiej strony nigdy mnie nie okłamał, nie ogranicza mnie, nie kontroluje, zarabia, zostanie z dziećmi sam itd. Tylko nie szanuje mojej pracy w domu. Zarabiamy podobnie, ja jakieś 300 zł mniej, może 400. Fakt On ma pracę fizyczną, ja pracuje w gabinecie stomatologicznym, 3 razy w tyg z doktorem i 2 dni jestem sama. Jemu chyba chodzi o to, że ja mam lżejszą pracę. Ale zasłużyłam na taką, skończyłam dwie szkoły, wcześniej pracowałam w gastronomii, na nocki. Albo nawet na straganach, festynach, nigdy nie byłam całkowicie uzależniona finansowo, ani utrzymywana przez męża. Wiem, że on się nie zmieni raczej, ale może uda mi się uświadomić mu, żeby bardziej się angażował we wspólne życie. Bo np starszą córka mówi, że bardzo kocha tatę, ale żeby mniej grał a więcej się z nimi bawił... ja też czasem potrzebuje poleniuchować i włączam dzieciakom bajki  czy gierki na tablecie. Ale mąż sporadycznie ułoży z nimi puzzle czy klocki. Jedyne co to chodzi na plac zabaw z nimi. Jak gdzieś dalej do parku czy na spacer to już chce razem iść, bo mówi, że nie ogarnie.
Mam okropny mętlik w glowie, każdy mówi, ze taką super z nas para. Jak czasami pozory mylą. Koleżanki czasami to m nawet zazdroszczę, bo nie chodzi po kumplach, nie upija się. Może ja za bardzi wyolbrzymiam, nie wiem. Nie wyobrażam sobie rozbić rodziny z takiego powodu. Ale też chciałabym czuć, że ktos docenia, to co robię dla rodziny i domu. Jestem tak zestresownaa, że wybucham bez powodu czasem. Zapisałam się do psychologa. Bo cały czas żyje pod presją czasu i presją tego, żeby jak najlepiej ogarniać rodzinę i dom, bo mam wrażenie, że wszyscy dookoła sobie lepiej radzą. Kwestie finansowe, wiadomo, nie jest lekko. Staramy się jakoś dorobić, poprawiamy tą sytuację, ale na tą chwilę nic więcej nie zrobię. Miałam trudny start w dorosłe życie, wiec dobrze, że przynajmniej starcza mi na życie i podstawowe potrzeby dzieci.
Ps. Dużo słów wsparcia i motywacji dostałam tu od Was na forum, poczułam się taka doceniona i miło, że ktoś potrafi zauważyć, że ciężko tak wszystko ogarnąć. Dziękuję.

Felicjo, on może Cię i kocha, ale to nie zmienia faktu, że wykorzystuje Twoje poczucie obowiązku, Twoje powinności wobec innych, Twoje obawy, Twoje wyobrażenia, Twoje nastawienie na dawanie. Zgraliście się. Gdyby nie Twoje predyspozycje do brania na siebie zbyt wiele, to on nie miałby możliwości wykorzystania tego.
Sęk w tym, że sobie już z tym wszystkim przestajesz radzić. Dobrze, że trafiłaś pod opiekę specjalisty, mam nadzieję, że on pomoże Ci zadbać o siebie i wymagać też od innych.