Czy jest wielu facetów, którzy mają parcie na dziecko? - Netkobiety.pl

Czy wielu facetów nie chce dzieci to nie wiem, ale tacy na pewno są. Sygnalizuj to wyraźnie na początku znajomości i upewnij się jeszcze podczas wchodzenia w związek. Nie ma sensu wchodzić z kimś związek jeśli nie ma porozumienia w tej fundamentalnej kwestii. Żyj normalnie, poznawaj facetów, w końcu trafisz na takiego z którym przypadniecie sobie do gustu.

Dla Ciebie Autorko znalazłaby się jedna rada: mniej tych szczegółowych rozkmin, analiz czy kalkulacji, które miałyby wybiegać aż tak do przodu. Mniej tworzenia miliona scenariuszy i możliwości rozwoju danej sytuacji.

Nie możesz znaleźć nikogo do związku, bo być możę szukasz jednak tego ideału, kytóry by pasował to Twojej wizji nieskazitelnej miłości. Nie możesz chyba dojść do tego wniosku, że nie ma ludzi bez wad, chcesz tylko dostrzegać zalety a wady uważasz za przeszkodę na dalszym etapie tworzenia znajomości. Najgorsze u takich wrażliwych osób może być to, że jeśli ktoś(kokolwiek) nie spełni ich oczekiwań, choćby odrzuci uczuie na początkowym etapie, to będą to w sobie kumulować i od razu szukać potem dziury w całym u każdego kandydata.
Może najpierw to przeprawcuj a potem pomyśl o związku czy o dzieciach. Nie ma w mojej wypowiedzi ani krzty złośliwości, tylko widzę jak bardzo idealistycznie podchodzisz do wszystkiego. Zastanawia mnie np dlaczego prawie zawsze, jeśli ktoś się Tobą zainteresował, był dla Ciebie całkowicie nieatrakcyjny? Tym bardziej, jeśli takich przypadków było stosunkowo dużo..Z kolei dlaczego pociągali Ciebie akurat ci zajęci?

Co do dzieci, to naprawdę ludzie dzisiaj widzą, że to niewątpliwie duże obciążenie czasowe, finansowe czy po prostu wolą spędzić te swoje lata inaczej..Być może tendencja ta jest zróżnicowana regionalnie, ale nie ma co krzywo patrzeć na tych, którzy rezygnują z rodzicielstwa(z różnych powodów). Tym bardziej, jeśli sytuacja ekonomiczna temu nie sprzyja.
Współczuję np tym młodym rodzicom, którzy akurat teraz, mając średnio stabilną sytuację materialną są postawieni przed takim wyborem. Wszystkie usługi czy towary drożęją a czasami tymi dziećmi nie ma się kto zająć. U mnie w rodzinie młodzi kuzyni mieli to szczęście, że ich rodzice zajmowali się  wnukami a młodzi mieli czas aby się rozwijać.

Nie wszyscy MOGĄ mieć dzieci
to tak jak z bykowym.

Są też osoby które lepiej żeby dzieci po prostu nie miały. Chyba że ktoś zakłada, że lepiej żeby podatnik się urodził a co mu rodzina niezdolna do wychowania zrobi w głowie to już trudno.

Pewni i sa tacy, dla których jeden i drugi powód odgrywa rolę

Taki mam charakter. Mówiąc mi "mniej analizuj" to tak, jakbyś komuś powiedział "przestań być miły, bądź chamski". To cecha charakteru, można nad nią pracować, ale nie wyeliminujesz jej, bo to część nas samych

A nawet gdybym szukała ideału- to co z tego? To nie jest tak, że każdy szuka dla siebie kogoś, przy kim czułby się szczęśliwy? Przy kim czułby te słynne "motylki" w brzuchu? Wiem, że są osoby, które z desperacji biorą pierwszego lepszego, bo "zegar biologiczny tyka", ale ja taka nie jestem. Nie toleruję np. chamstwa, zdrad, olewania i nie pozwolę się tak traktować i nie uważam tego za wygórowane wymagania. Cenię spokój, wrażliwość, lojalność. Może fakt, że to wyidealizowana wizja, ale sama taka jestem i nie uważam, żebym była jakaś super wyjątkowa. Chcę kogoś, przy kim będę się dobrze czuła). Trochę mnie też to śmieszy, bo kiedyś założyłam wątek pt"czy związek introwertyka z ekstrawertykiem jest możliwy" i opisałam tam pewną sytuację to mi ludzie pisali, że to wygląda, jak "wybór z rozsądku", a nie miłość, a jak piszę, że wymagam tylko uczuć (zakochania) to teraz, że mam za wysokie wymagania i szukam ideału. Nie ma ideałów ludzie, ale jednak chyba istnieją jakieś uczucia? No chyba, że wszyscy się wiążą ze sobą z rozsądku, a ja o tym nie wiem....to zwracam honor

"Zastanawia mnie np dlaczego prawie zawsze, jeśli ktoś się Tobą zainteresował, był dla Ciebie całkowicie nieatrakcyjny? Tym bardziej, jeśli takich przypadków było stosunkowo dużo..Z kolei dlaczego pociągali Ciebie akurat ci zajęci?"- zaręczam Ci, że mnie też to zastanawia. I to bardzo. Jednak wbrew pozorom nie było tych przypadków bardzo dużo, bo to nie tak, że się na mnie co chwilę ktoś rzuca, a ja daję kosza. Obracam się w kobiecym środowisku, mało poznaję nowych facetów. Teraz, gdy chodzę na imprezy to większość to pary, ewentualnie singielki. Chłopaków singli jest malutko.
Jak poznałam na imprezie czy przez znajomych jakiegoś chłopaka to starałam się z nim chociaż na jedną randkę wyjść. Nie skreślałam nikogo od razu. Tylko jeśli nie ma uczucia, to czy warto było ciągnąć to dalej? I to takie oszukiwanie drugiej osoby, bo uważam, że każdy zasługuje na miłość a bycie z kimś, żeby tylko być, bez uczucia, a na siłę jest dla mnie zwykłym oszustwem. Jedna znajoma mówiła "Daj mu szansę, miłość przyjdzie potem" i chodziłam z tym chłopakiem na randki, ale z każdą kolejną mnie coraz bardziej denerwował. Kolejny tak samo. To były przeciwieństwa tego, co mi się podobało (głównie chodzi o charakter). Nie wiem, czemu akurat takich przyciągam, ale to mnie wkurza już powoli. Za to ja nigdy nie gustowałam ani w modelach, ani w bad boyach. Chłopaki, którzy mi się podobali byli przeróżni z wyglądu, ale łączyło ich jedno- podobny charakter. Lubię spokojnych, nawet trochę nieśmiałych facetów. Nigdy mi się szaleni imprezowicze nie podobali, ciepłe kluchy też nie. Ja wiem, że to brzmi źle, takie stwierdzenie "Ciepła klucha", ale no jeśli facet nic sam nie potrafi zrobić to jak go nazwać? Umawiałam się kiedyś z takim. Nie potrafił wybrać pizzy, kazał to zrobić mnie, a gdy ja wybrałam to było narzekanie, że czemu taka i wyśmianie jej. Super "dojrzałość".
Zwalam to na pech. Bo co innego? Chętnie się dowiem. Sądzę, że po prostu nie dane mi było trafić na kogoś w moim guście. Tacy istnieją. Czasami zazdroszczę kobietom ich mężów i zastanawiam się, skąd one takich wytrzasnęły, ale no co ja poradzę, że ja takich nie poznaję? Jakby się chociaż taki jeden trafił....
Praktycznie nigdy nie miałam sytuacji, żebym ja się spodobała chłopakowi i on jednocześnie mi. Zawsze to było jednostronne.
Gadałam ze znajomym, opisałam mu dokładnie, jacy faceci się mną interesowali, to on sam powiedział, że jest zażenowany takimi facetami i się nie dziwi, że nie mogłam z nimi wytrzymać, więc to nie tak, że ja mam dość, bo jak opowiadam innym, co tacy wyprawiali, to się dziwią, że w ogóle się z kimś takim umówiłam (a chciałam dać szansę bo "a nóż zaiskrzy)
Do tego niestety wchodzę w taki wiek, że co fajniejszy to widzę, że zajęty. Zupełnie tak, jakbym przespała jakiś moment w życiu, gdy inne kobiety "wyjadały" z rynku fajnych chłopaków. Fakt, że obracam się w kobiecym gronie, do tego miałam ostatnimi laty masę nauki i stresu, więc to nie sprzyjało amorom i główną winę zwalam na to. Do tego miasto, gdzie fajnych facetów na prawdę nie ma za dużo (opinie również moich znajomych), bo nie ma u mnie politechniki (na której jest najwięcej facetów) i w ciągu roku akademickiego większość wyjeżdża do sąsiednich większych miast studiować kierunki techniczne.
O przepraszam, zwracam honor- był jeden, któremu się spodobałam. On mi też. Założyłam nawet wątek "Czy on chciał mnie tylko zaliczyć?" i tam wszyscy zgodnie mówili, że mam o nim zapomnieć. Sytuacja nie była taka oczywista, bo podałam za mało szczegółów, ale fakt, że gość na całej imprezie u znajomych za mną łaził. Pamiętam, że jak mnie zobaczył, gdy wyciągnęłam do niego rękę to aż mu dech odebrało i stał jak sparaliżowany, a jak więcej wypił to za mną łaził i chciał zaciągnąć do siebie do mieszkania, ale się nie zgodziłam. Zrzuciłam to na brak doświadczenia z kobietami (bo jego podryw był nieudolny) i alkohol. Jednak potem za namową koleżanki napisałam do niego i mnie zlał. A pisałam 2 razy, więc nie to, że zapomniał odpisać. A to był jeden jedyny chłopak, który się mną w jakiś sposób zainteresował i ja nim też (bo nie był zły, był w moim guście), ale uznałam, że chciał tylko seksu, więc zapomniałam o nim, bo jak ktoś mnie olewa, bo nie poszłam do niego na noc, to sorry, ale nie
Dlatego ja to zrzucam na pech, bo jak to inaczej nazwać? Gdyby mi ktoś wskazał, co jest źle...ale pytam czasem znajomych to nikt nie potrafi odpowiedzieć, sami się dziwią:"Jak taka fajna, ładna i mądra dziewczyna może być sama?!". Byłam w pracy wakacyjnej, wszyscy dookoła w moim wieku, każdy w parze i byli zdziwieni, że ja jestem sama

No sytuacja w kraju jest ciężka. Wszystko drożeje, a pensje stoją w miejscu. Dlatego ja się tego boję. Myślałam o wyjeździe za granicę, ale żeby wyjechać do takiego UK musiałabym mieć certyfikat z angielskiego na poziomie zaawansowanym. Uczę się, ale czy podołam to zobaczymy

Ciekawa teoria i spostrzeżenia

500+ to jak mówisz "kropla w morzu"
Dzieci kosztują i to im starsze tym więcej. Na początku pieluchy, zupki, smoczki, a to jeszcze nic. Potem podręczniki szkolne, trzeba dziecko jakoś ubrać, żeby nie chodziło w porozdzieranych ubraniach, do tego jakieś zajęcia dodatkowe, jeśli dziecko będzie miało pasję, potem jakby chciało iść na studia to też fajnie by było umożliwić to dziecku
Dlatego ja sądzę, że decyzja o nie posiadaniu potomstwa nie jest widzimisie. Ci, którzy ją podejmują myślą raczej dojrzale i myślą o przyszłości. Gorzej z tymi, któzy robią dziecko z przypływu emocji myśląc "jakoś to będzie". A znam osobę, która mieszkała w bloku, w niecałych 70metrach z 5 innymi osobami (w sumie 6 osób). Ta osoba potem do domu na święta wracać nie chciała...

Bardzo mi miło, że ktoś mnie próbuje zrozumieć <3
Mnie ten temat ciekawi, bo dużo obserwuję (mimowolnie nawet) i widzę, jak życie się toczy. To nie są rzeczy odrealnione. Przecież nie rozkminiam tego, czy kosmici istnieją czy nie, tylko to są tematy dość poważne i życiowe i nie uważam tych rozkmin za dziecinne czy coś
I to prawda, każdemu może się w pewnym momencie odmienić

To ja jestem jakaś dziwna, ale ja jednak też wolę się najpierw "ustawić" zawodowo, bo różne sytuacje są w życiu i nie chciałabym być na utrzymaniu faceta. Owszem, chciałabym, żeby facet był w stanie zapewnić mi i potencjalnemu dziecku byt, ale no dzisiejsza jedna pensja mało kiedy wystarcza na utrzymanie rodziny nawet takiej 2+1, żeby żyć na w miarę godnych warunkach, muszą pracować oboje

Z tym, że kobieta ma jakiś "tykający zegar" a facet nie to powoli przechodzi w stereotyp, bo najnowsze badania pokazują, że jakość nasienia również bardzo spada po 40 roku życia.
A jeszcze inne badania- widziałam opinię jednej pani doktor- mówią, że mamy plagę niepłodnych 20letnich mężczyzn (trzymanie laptopów na kolanach, obcisłe spodnie, to wszystko przegrzewa jądra)
Poza tym czy każdy musi mieć tuzin dzieci? Ja tam jeśli bym się na dziecko kiedyś zdecydowała to musiałabym mieć męża, mieszkanie, stałą pracę i odłożone pieniądze. I na pewno zdecydowałabym się jeśli już to na jedno dziecko, a później. Bo po co się spieszyć?
Ostatnie kilka lat to miałam niezły zapiernicz na studiach, stres. Nigdzie nie wyjeżdżałam, bo nie miałam kasy (ani z kim, bo chłopaka też nie miałam), za to dużo mozolnej pracy za darmo. Gdybym teraz miała faceta to i tak nie zdecydowałabym się na dziecko, bo chciałabym jednak trochę odpocząć, odstresować się, gdzieś wyjechać, coś zwiedzić, zapisać się na jakieś zajęcia dodatkowe....a nie ładować się od razu w pieluchy. Moja mama urodziła 2 zdrowych dzieci po 30stce. Moje dwie ciocie urodziły zdrowe dzieci mając po 45 lat, gdzie je podziwiam, bo nie wiem, czy w tym wieku chciałoby mi się dzieckiem zajmować, ale fakt, że one się zdecydowały i chyba są zadowolone. Dlatego sądzę, że nie ma się z czym spieszyć, jeśli chodzi o dzieci. Dzisiaj 30stka to jeszcze młodość

Post w stylu " rodzice zrobili mi krzywdę dlatego nie będę mieć dzieci i to ja mam rację."

Jeżeli posiadanie dzieci postrzegasz jako parcie a nie potrzebę to mijasz się w ogóle z istota macierzyństwa.

Nic na siłę. Ja sam nie chciałem dzieci ale przyszedł moment ze  cos się zmieniło i poczułem POTRZEBĘ. to takie coś co wychodzi ze środka człowieka.

Jeśli tego nie czujesz to po prostu używaj antykoncepcji a nie rób gownoburzy na forum.

Niby tak aczkolwiek płodność to jest sprawa baaaardzo indywidualna. Sama znam przypadki gdzie dziewczyna 30-35 lat, niby okaz zdrowia, a jak chciała zajść w ciążę to się okazywało że już jest problem. W sumie węcej znam takich przypadków niż 40 latek które zaszły naturalnie i urodziły bez komplikacji.

Trochę rozumiem Twoje rozterki autorko. Kiedyś to myślałam że w wieku w którym jestem już będę zaczynała myśleć o ślubie i rodzinie a tymczasem im dalej jestem w moich 'twenties', tym bardziej widzę jak bardzo obecny moment jest niewłaściwy na dziecko.

Może, a może ciało ciału nierówne. Różnie się ludzie starzeją i różnie ich organizmy działają. Wszak przypadki zajścia w ciążę migusiem po odstawieniu hormonów branych latami czy też nawet od pominietej tabletki też istnieją

Robiąc plan na życie, lepiej jednak bazować na ogólnie działających zasadach, a nie ekstremalnych, wręcz folklorystycznych przykładach.

Bo prawda jest taka, że względny luz w temacie zachodzenia w ciążę to jest do trzydziestki. Potem już robi się nerwowo, a wiek 45 dla bardzo wielu jest zupełną abstrakcją.

Czy ja wiem, czy to tylko wina kobiet? Przecież jest masa facetów, którzy mają kryzys wieku średniego i wtedy odchodzą do jakiejś kochanki. A co do kobiety i jej chcicy na dziecko koło 40stki- możliwe, ale jednak sporo kobiet w tym wieku już ma dzieci i nie chce więcej
Z tym daddy issues może być prawda. Żadna 20stka nie spojrzy na dużo starszego faceta z wielkiej miłości. Zazwyczaj za tym stoi kasa

No fakt, mi też ktoś powiedział, że prawdopodobnie to wina moich rodziców, że nie chcę mieć dzieci, ale co z tym mogę zrobić? Muszę to przepracować i tyle
No ja tak odbieram dzieci- zastanawiam się, po co je ludzie mają, ale nie wiem, czy to nie jest jakiś odruch obronny z powodu facetów, na których trafiam i mój mózg się w ten sposób "broni", żeby nie wpaść z pierwszym lepszym. Tak to sobie tłumaczę
Właśnie- to trzeba chyba poczuć tą "potrzebę". Nic na siłę
Widzisz, dla Ciebie g*wno problem, a ja mam bałagan w głowie

Dokładnie. Dlatego nie ma co generalizować. Bardzo źle na płodność wpływa stres. Jeśli ktoś prowadzi stresujący tryb życia to nawet mając 20 lat może urodzić dziecko, które nie jest okazem zdrowia
Co do drugiego akapitu- właśnie. Ja też x lat temu myślałam, że w tym wieku to ja już ślub będę planować. A ja się sama czuję jak taki większy dzieciak. Czasem zapominam, ile mam lat i łapię się na tym, że nie mam już 20, tylko kilka więcej. Do tego czuję się nie wyszumiana, tzn. ostatnie kilka lat to była ciężka praca i siedzenie w książkach. Chciałabym zobaczyć jakiś kawałek świata, jechać na jakieś wakacje, ale na razie nie mam na to pieniędzy, ani możliwości (moje koleżanki albo nigdzie nie wyjeżdżają, albo jeżdżą z chłopakami)

Tak też nie można mówić, bo to nie jest jeszcze do końca przebadane. Na razie mówi się, że tabletki antykoncepcyjne nie wpływają na płodność w przyszłości, ale ciężko to zbadać, jednak nie można tylko na to zrzucać winę
Znam osoby, co hormonów nigdy nie brały, a też zajść w ciążę latami nie mogły

No wszędzie krzyczą, że najlepszy wiek dla kobiety do zajścia w ciążę i urodzenia dziecka to 20-26 lat. Tylko ja się pytam- gdzie tu studia? Gdzie jakaś stabilizacja? Nawet mając męża studenta kto to potencjalne dziecko miałby utrzymać?
Poza tym jest masa kobiet, które nie mogą zajść w ciążę w wieku lat 20, a są takie30+, co odstawią hormony, ustabilizują organizm i od razu są w ciąży. Dlatego nie ma co generalizować. Każdy organizm jest inny

No bo to przykład neutralny. Było więcej, ale musiałabym bardzo dużo tłumaczyć i wdawać się w szczegóły, a po co?
No ale właśnie mi o to chodzi- nawet nie o to, że ktoś tej pizzy nie umiał wybrać. Są tacy, dla których smak byłby obojętny, ale ten gość nie potrafił, kręcił nosem, a mnie wyśmiał, jak już złożyłam za nas zamówienie (a to była zwykła pizza, nic śmiesznego)

Sądzę, że nie ma ludzi, którzy szukają ideałów. Każdy raczej zdaje sobie sprawę z tego, że tacy ludzie nie istnieją.
Jednak fakt jest taki, że są ludzie, do których czujemy pociąg seksualny i są tacy, którzy są dla nas aseksualni.
Czy warto więc się wiązać z tym drugim, na siłę (krzywdząc też tą osobę), żeby udowodnić światu, że nie szuka się ideału? A nie lepiej poszukać tej pierwszej osoby? Z którą będziemy szczęśliwi?
Ja bym nie potrafiła się związać z kimś na siłę. Wymagań też dużych nie mam. Zwalam to na pech i tyle

Samo takie pytanie od razu sugeruje, że po raz tu kolejny — móżdżek i pytanie 6-latka. Kobiety same się orają i kompromitują swoją totalną głupotą!

Autorko, ale tu nie chodzi o wiązanie się z byle kim, ale o sam fakt, żę dla niektórych zdecydowana większość osób, jakie spotykają na swojej drodze jest dla nich byle kim/aseksualna/nieodpowiednia.

Ciężko tu podawać konktretne przykłady, na jakiej podstawie jest to osądzane, ale w przypadku kobiet, to mam wrażenie, że jest jeden wspólny mianownik. Jeśli nie zaiskrzy od razu, nawet zanim ktoś sie zdecyduje na spotkanie a widuje się gdzieś przypadkowo raz czy kilka razy, to już nie ma co w ogóle próbować. Po prostu te "widełki atrakcyjności" są bardzo wąskie, a pewnie z czasem będą coraz węższe.
Nie mówię tu, że akurat tak jest u Ciebie, ale każda historia, gdzie ktoś pragnie koniecznie kogoś poznać a mu nie wychodzi, wywołuje u mnie takie reklesje, że może po prostu nie dopuszcza do siebie opcji, aby dać szansęsię jakiejś relacji rozwinąć, bo oczekuje, że to coś psrawi, iż nagle wybuchnie między nimi namiętność i wszystko się samo potoczy.
Problem nie dotyczy tylko kobiet, bo akurat nawet tu, na forum, mamy także męskie historie o podobnym przebiegu.

Inaczej mówiąc: ktoś bardzo by chciał, ale mu cały czas nie wychodzi...

Zasada jest prosta, zeby miec dziewczyne  czy kobiete a potem kaszojada... nie mozesz byc brzydki

Ja mam 33 la i zawsze w moich marzeniach, w planach, pojawiała się wizja założonej rodziny z dziećmi. Niemniej życie to zweryfikowało, zresztą nie tylko to. Kiedyś na przykład, gdy byłem młodszy, chciałem mieć dziewczynę, która podobnie jak ja, jest przysłowiową "czystą kartą" (ja nie miałem nigdy dziewczyny). Ale życie zweryfikowało to i wiem, że znalezienie takiej dziewczyny jest praktycznie niemożliwe. Podobnie zaczynam podchodzić do kwestii założenia rodziny. Zdaję sobie sprawę, że z tym też może być różnie. Wydaję mi się, że gdybym pokochał z wzajemnością jakąś kobietę, która nie chce mieć dzieci, byłbym w stanie to zaakceptować. Zwłaszcza, że nie wiadomo czy, a jeśli tak to kiedy udałoby mi się wejść w związek. Wspominam o tym, bo późne macierzyństwo to też nic fajnego.

Związków powstałych z czasowej przyjaźni akurat pare znam i wcale nie jest to takie niemożliwe, jak niektórzy sądzą. Akurat ci,  których mam na myśli, znali się wcześniej przynajmniej kilka lat, pozostając w relacjach koleżeńskich. I jakoś  po czasie oboje coś do siebie poczuli. Zatem chodzi raczej o to, żę jeśli nawet ludzie się znają, to po czasie może przecież coś się zrodzić, bo panuje takie trochę dziwne podejście, żę skoro obojga nie połączy nic OD RAZU, to potem już raczej będzie to wąpliwe. Dodam, że to ludzie bliżęj 30-stki, więc podchodzą do związku bardziej dojrzale niż ci ledwo 20-latkowie..
Natomiast jak coś jest tylko z jednej strony, to już nic się na to nie poradzi...Grunt, żęby nie przejmować się tym aż tak, bo "on/ona mnie nie chce a ja się tak staram!"

Nie każdy facet taki jest. Przykładem mogę być ja. Chcę poznać dziewczynę, spędzać z nią wspólnie czas, a na seks się nie nastawiam w pierwszej kolejności. Zresztą jeszcze seksu w życiu nie uprawiałem, o czym wspominam w innym wątku na forum, więc nie mam takiego parcia, by poznać dziewczynę w tym celu. Nie powiem, byłoby fajnie spróbować tego, ale mogę poczekać, jeśliby dziewczyna tego też chciała. Zwłaszcza, że już i tak tyle lat czekam. Tym samym chcę poznać dziewczynę, ale nie w tym konkretnym celu. Znam też innych facetów, którzy są sami i też takie mają podejście. Myślę, że to nieprawda, że każdy facet szuka tylko seksu. Są tacy, ale nie wszyscy.