Czy jest wielu facetów, którzy mają parcie na dziecko? - Netkobiety.pl

Jak nie chcesz mieć dzieci, to ich sobie nie rób na siłę, bo też skończysz na tej grupie wsparcia dla kobiety, które żałują...

Też kiedyś doświadczyłam tego pouczania przez obcych facetów na portalu randkowym. Totalna bezczelność. Nie rozumiem, dlaczego ludziom się wydaje że mogą kwestionować życie innych ludzi, bądź ich pouczać. To jest typowo polskie zachowanie. W UK nikogo to nie obchodzi.

A faceci są różni, jedno chcą dzieci, inni nie. Ważne, żeby ustalić to na początku i nie liczyć na to, że jemu, bądź Tobie się odmieni.

I mają rację. Tylko z tym facetem może być problem na tą chwilę, bo masz głowę nabitą fobiami. Skoro więc masz żal do rodziców, że Cię nie wysłali do psychologa /psychiatry, to wybierz się tam sama i powiedz mu to co tu napisałaś.

Swoje dzieci traktuje się inaczej, niż obce. To jest zupełnie inna bajka. Też nie lubiłam dzieci, a teraz mam ich 4 i mimo wszelkich minusów ich posiadania ( pieniądze, gorsza figura, brak czasu dla siebie itd.) nie żałuję. Nie wyobrażam sobie, że mogłoby ich nie być. Poziomu miłości do własnych dzieci nie da się do niczego innego porównać.
Jesteś jeszcze młoda i wszystko może się u Ciebie jeszcze zmienić. Jeśli się nie zmieni, to po prostu nie zachodź w ciążę. Nie ma obowiązku posiadania dzieci.

Mądre słowa.

Mojej koleżanki facet miał parcie się na dziecko, ale my przeszło po tym jak kiedyś przez dłuższy czas musieli się oboje zajmować dzieckiem jego siostry. Tak im dało popalić, że mu odeszła ochota. Teraz są razem, po ślubie bez dzieci. Mieszkają w Niemczech. Ogólnie to większość moich koleżanek, w podobnym wieku nie ma dzieci. Co do niektórych to jestem tym zdziwiona, bo o ile ja zawsze byłam znana z tego, że nie chce dzieci, to niektóre z nich nigdy nic o tym nie mówiły, że nie chcą.

Ja też jestem introwertyczka i nie wytrzymałabym psychicznie ciągłego hałasu, krzyków, biegania. Niektóre cudze dzieci lubię. Niektóre. Mamy znajomych, którzy mają dwie świetne dziewczynki, ale fajnie jest przez jeden dzień się z nimi pobawić. Nie dałabym rady na co dzień.

Byłam już (napisałam to w tekście), ale byłam po tym, jak zwalczyłam depresję, kilka lat potem, więc może dlatego nie pomogło, bo miałam inne spojrzenie na świat już
Tylko, kto nie chce dzieci jest młody i głupi? Czyli jak jest małżeństwo, jakieś starsze, które nie chce dzieci też jest młode i głupie?
A ile jest osób, które pod wpływem nacisków rodziny zdecydowały się na dzieci a potem tego żałują i nienawidzą tych dzieci...o tym to już się nie mówi, bo zostanie się zjedzonym

No widzisz, a na niektóre moje koleżanki to chłopaki naciskali
A masz już jakieś dzieci, czy w ogóle nie chcesz?

Tak, ja wiem, że swoje inaczej, ale skąd w takim razie te wszystkie grupy pt "żałując rodzicielstwa"?

Ja też nigdy dzieci nie lubiłam. Już jako dziecko źle patrzyłam na inne dzieci, jako nastolatka mnie męczyły, ale miałam wpajane, że "tak trzeba" albo "to jest piękne". I miałam wpojone, że muszę mieć dzieci, przynajmniej jedno w przyszłości. I już jako nastolatka na myśl o porodzie i ciąży oblewał mnie pot i skakało ciśnienie (typowa tokofobia). Jednak 2 lata temu przez internet poznałam dziewczynę, która mi powiedziała, że jest jedynaczką, a dzieci nie chce, ma narzeczonego (wtedy miała 25 lat), z którym dzieci nie planuje mimo nacisków rodziców. Pewna siebie osoba, nie tak rozbita, jak ja

Taka prawda. Mam koleżankę, która była x lat sama i marzyła o 3 dzieci, bo czuła wewnętrzną potrzebę posiadania ich. Ja takiej potrzeby nie odczuwam jak jestem sama dłuższy czas to nie mam parcia na dzieci. Dziwię się ludziom, którzy chcą je mieć, ja tego nie rozumiem. I sądzę, że jakbym się zakochała to mogę poczuć nagłą chęć posiadania dzieci, ale czy facet jest wart zmiany zdania? Czy nie żałowałabym tego?

Właśnie ja słyszałam, że często faceci po 30stce nie chcą dzieci, bo widzą, jak koledzy są uwiązani. A np. chłopak koleżanki w wieku lat 24 ją namawia na dziecko w przyszłości, już ją do psychologa ostatnio wysyłał, bo jak można nie lubić dzieci. Dlatego ja myślałam nawet o podwiązaniu jajowodów za granicą, że jakby facet nalegał to powiem "sorry nie mogę" i żebym nie ulegała burzy hormonów.

Właśnie ja jestem introwertyczką i WWO. Takie osoby lubią ciszę, spokój i regenerują się w samotności. O ile facet jeszcze może tak zrobić (bo faceci się mniej jednak zajmują dziećmi) to będąc kobietą ma się przekichane. Czytałam raz wypowiedź introwertyczki wysoko wrażliwej to mówiła, że kłamie dzieci, że musi pracować zdalnie, a tak na prawdę zamyka się w pokoju, bo chce mieć święty spokój. To jest przykre

Też prawda

Wiem o tym. Fakt, że ja w życiu wiele razy zawiodłam się mężczyznami i czuję też wewnętrzną niechęć do związków. A wiadomo, że jak się nie czujesz bezpiecznie przy mężczyznach, to jak możesz chcieć mieć dzieci. Gdybym trafiała na fajnych facetów pewnie bym dzieci chciała, ale jak patrzę na co po niektórych, to aż mi się odechciewa myśleć o związkach, bo czuję jakieś obrzydzenie

Ale taki układ, jak u Ciebie jest super. Ale mam wrażenie, że większość facetów jednak nie odważyłoby się na coś takiego, bo to "niemęskie". Czytałam wypowiedzi tamtych kobiet na forum, które napisały, że facet nalegał, a potem je z tym zostawił same. Ja bym tak nie mogła, bo oszalałabym sama z dzieckiem.
Do tego sprawa jeszcze taka, że mam paniczną tokofobię. Gdyby cesarka była w PL na życzenie to może bym się zdecydowała. Na grupie o tokofobii kobiety mówią, że nie miały żadnego problemu ze skierowaniem od psychiatry. Ja bym musiała takie skierowanie sobie załatwić, plus jeszcze załatwić szpital prywatny, bo NFZ mnie wręcz przeraża, a cesarka prywatnie to nie jest mały koszt. A mogę zapytać, jak Ty wspominasz poród i pobyt w szpitalu? Było coś traumatycznego?

Wiem o tym, ale to nie jest łatwe, to jest wypracowane latami. Ja też podejrzewam, że nie chcę dzieci dlatego, że miałam złe przeżycia w przeszłości, ale też dlatego, że nie ufam facetom. Co widzę fajniejszego to zajęty. Zazdroszczę, ale cieszę się jednocześnie widząc, że tacy faceci istnieją. A do mnie potrafią się dowalić albo toksyki, albo ktoś, kto jest dla mnie aseksualny. Próbowałam się z takimi umawiać, ale nie wyobrażam sobie nawet całować czy trzymać za rękę takiej osoby, a co dopiero coś więcej. Jednak partner życiowy powinien nas choć trochę pociągać seksualnie
Dlatego mówię, że jestem zawiedziona mężczyznami i wielu z nim nie ufam po prostu

Ale w sumie niezbędną, by przetrwał rodzaj ludzki. Więc czy serio można to nazwać egocentryczną zachcianką? To już raczej zależy od konkretnych motywacji.

Wiesz co, ja nie jestem chyba dobrym przykładem na wspomnienia o porodzie, bo urodziłam przedwcześnie w 22tc. Fakt, że skurcze miałam 3 dni i bolały potwornie, ale wszyscy mi mówią, że to dlatego, żw moje ciało nie było na nie gotowe i że poród w terminie boli mniej. Rodziłam naturalnie, chociaż chcieli mnie ciąć, jakby coś się dziecku stało. Ale gdyby mnie cięli to potem już miałabym za dużą bliznę na macicy i kolejna ciąża byłaby ryzykiem dla mnie.
Jeżeli chodzi za to o sam szpital, to leżałam 3 dni na porodówce i nie mogę złego słowa powiedzieć ani o personelu ani o warunkach. Ja leżałam przez te 3 dni, miałam zakaz wstawania i wszystkie położne bardzo o mnie dbały. Teraz trochę żałuję, że w ciąży narzekałam zamiast się cieszyć, bo w sumie to nie był taki zły stan. Jak już skończyły się mdłości to było całkiem przyjemnie, a brak okresu przez kilka miesięcy też był spoko

Natomiast w trakcie samego porodu pogorszyła mi się trochę wada wzroku, więc nie wiem czy z uwagi na to na następny raz nie poproszę o zaświadczenie do cesarki. Ale też mnie w sumie wbijanie igły w kręgosłup do cesarki przeraża bardziej niż poród sn, więc nie wiem jeszcze na co się zdecyduję.

A co do mężczyzn i koleżanek, to ja uważam, że nie ma co kogoś na siłę przekonywać. Jak on chce dzieci, a ona nie, to jedno z nich powinno dorosnąć i po prostu się rozstać, bo nie ma co się męczyć. I koleżanka też może taką decyzję podjąć zamiast oczekiwać, że facet się dopasuje. Jak nie chcesz, to nikt nie ma prawa Cię do tego zmuszać.

I jak najbardziej istnieją faceci, którzy się dzieckiem zajmą, ugotują, wypiorą czy co tam jeszcze tylko trzeba poszukać.

Nikomu nie piszę, że powinien spróbować i się przekonać, napisałam, że sporo się zmienia jak się dziecko urodzi, a Autorka przekonana do końca chyba nie jest, skoro kolejny temat szuka potwierdzenia swoich tez

A jeżeli brak chęci wynika z kiepskich rodziców i przekonań na temat partiarchatu czy obcych dzieci, to akurat to jest jak najbardziej do przepracowania, bo to może trochę zmienić myślenie. Nie mówię, że od razu trzeba potem iść rodzić, ale przerobienie tego może być uwalniające tak ogólnie życiowo. I tego jej życzę. A potem znalezienia normalnego, wspierającego faceta, który nie będzie ucieleśnieniem patriarchatu, tylko pokaże jej, jak wygląda normalne partnerstwo.

Mam podobne myślenie, a mi kiedyś ktoś na innym forum powiedział, że te powody, dla których dzieci nie chcę są egoistyczne. Szczególnie, że ludzi na świecie jest dużo więcej, niż kiedykolwiek wcześniej i ja bym się zaczęła martwić o zanieczyszczenie środowiska i coraz mniej zasobów, a nie o słaby przyrost

Dokładnie

22 tydzień? O jejku. A wszystko w porządku? Jak się czujesz? Czy z córką wszystko dobrze?
Cieszę się Twoim szczęściem <3
Ja ze względu na moją tokofobię tak czy siak starałabym się o skierowanie od psychiatry, albo po znajomości wzięła dała w łapę jakiemuś ginekologowi. Bo gdyby w Polsce była cesarka na życzenie to może bym się przełamała, a tak to panicznie się boję, że żadnego skierowania nie dostanę, ale boję się też porodów przedwczesnych, bo nawet jak się załatwi cc w prywatnym szpitalu, a będzie poród przedwczesny to wywalają wtedy do państwowego szpitala. To mnie przeraża, a jak sama widzisz- nie każda ciążą jest w terminie

A myślisz o drugim dziecku?

Też prawda
Chociaż ja czasami się zastanawiam, czy ja faktycznie dzieci nie chcę, bo nie chcę, czy jest tego wynik tego, że mam złe wspomnienia z przeszłości, do tego jestem zawiedziona facetami i po prostu nie chcę podświadomie tych dzieci, bo przy nikim nie czuję się bezpiecznie
To też biorę pod uwagę

Też jest to prawda
ale jak mówię- nigdy przy żadnym mężczyźnie nie czułam się bezpiecznie, jestem nimi wręcz rozczarowana i to też powód, dla którego nie chcę dzieci. Bo nie chciałabym sobie robić dzieci z byle kim. Musiałby to być ktoś, kogo kocham, komu ufam i wiedziałabym, że mnie nie zostawi w trudnych chwilach. A jak dotąd to ja mam wrażenie, że musiałam się starać o chłopaków, na których mi zależało, wręcz za bardzo próbowałam się im przypodobać (zamiast oni się starać o mnie to ja o nich) i do tego jeszcze przeważnie nie wychodziło i dlatego teraz jestem po prostu zniechęcona tym wszystkim. Zwykły związek kojarzy mi się z czymś ciężkim i z rozczarowaniem (bo to zawsze czułam tuż po tym, jak byłam zakochana)
Więc fakt, wszystko moze się zmienić
Ale na ten moment nie widzę siebie jako matki w przyszłości

Wybaczcie ale argumentacja "Dla dobra planety" jest śmieszna.
Przypomina mi sie wycieczka do Kanady do Toronto gdzie prawie na każdym rogu wisiał plakat z białą kobietą i białym dzieckiem z dopiskiem
"Najlepsze co możesz dać swojemu dziecku to nie dawać mu rodzeństwa" zaznaczyłem 2x bały ponieważ gdyby tam byli ludzi innego koloru skóry to zaraz był by Aj waj waj, ze rasizm,supremacja białych i szatan jeden wie co tam jeszcze by wymienili.
Europa wymiera, takie są fakty. I te niby kryzysy klimatyczne ( polecam raport ONZ do przeczytania, w skrócie: katastrof klimatycznych jest coraz mniej, są słabsze a poprzez podniesienie się średniej temperatur więcej ludzi uratowało życie niż straciło) czyli kompletnie coś innego niż to co słyszymy w mediach. Polecam tez przeczytać " Raport Rzymski"  tez bardzo dużo mówi o środowisko naukowym.

Powtórzę jeszcze raz: "kryzys" klimatyczny będzie niczym przy kryzysie demograficznym.
Jak będzie trzeba czekać kilka tyg na naprawę sieci energetycznej albo wodnej bo nie będzie ludzie to będzie płacz, że już o opiece na starość i emeryturach nie wspomnę bo tego w  ogóle dzisiejsi 20 latkowie nie zobaczą na oczy.
Sytuacja w krajach zachodnich pokazuje ze emigracja z "orientu" nie tylko nie polepszyła sytuacji ale ją  pogorszyła bo większość z nich pracować nie chce.
Ten sam problem z zanieczyszczeniem: W Europie i USA nie ma mowy o wyrzucaniu nieczystości czy śmieci do rzek i oceanów ( pominę awarie i debili śmiecących na własna rękę) natomiast w Azji czy Afryce dochodzi do sytuacji że  śmieciarki wyrzucają swoją zawartość wprost do rzek. No ale to my Europejczycy mamy płacić za sprzątanie oceanów.

Lady Loka.
Przeczytałem twój temat o stracie dziecka i ogromnie Ci współczuje. Żadna rodzina nigdy nie powinna przez to przechodzić. Poczekaj no opinie lekarza i na wszelki wypadek zaczerpnij jeszcze innej aby miec komfort psychiczny.
Jeżeli mogę coś Ci doradzić ( mimo ze nie mam żadnych kompetencji) to nie wsłuchiwał bym się tak w opinie psychoterapeutów. Oczywiście dobrze ze do nich chodzisz ale (moim zdaniem) wszystko co tam usłyszysz, przeanalizuj sobie zawsze na spokojnie z mężem w domu. Pamiętam gdy moja żona powiedziała mi że nie będzie mogła mi dać dziecka bo przy pierwszym porodzie doszło do komplikacji i usunęli jej macice. Dopiero z czasem i sprawdzeniu chyba z 15 psychologów ( dramat znaleźć takiego co by się nadawał do czegokolwiek) natrafiamy na takiego który pomógł zonie , może nie tyle żonie co mi w tym aby mój głos dotarł do niej. Że pomimo tego ze nasz syn nie jest moim biologicznym dzieckiem to jest moim synem.

Moja diagnoza brzmi, że ty zwyczajnie jesteś przewrażliwioną na swoim punkcie egoistką, a nie osobą wrażliwą. To tak jak w tym popularnym w środowiskach medycznych kawale "pani zdała, a pani się zdawało..".

Wątek nie jest o 'każdej kobiecie' tylko ma konkretną Autorkę, która całkiem wylewnie się przedstawiła. I z jej opisu samej siebie i jej wizji świata jasno widać że ma mega problem ze sobą i postrzeganiem ludzi, zdarzeń i relacji.
Deklarowana niechęć do dzieci jest tylko pretekstem do zamanifestowania iście nastoletniego buntu.

Akurat to związek jest narzędziem do posiadania dzieci a nie odwrotnie, więc mylisz przyczynę ze skutkiem.

Oj spornym i to mocno. W zdrowo funkcjonującej rodzinie funkcje ojca i matki są równie absorbujące, chociaż inne.
To, że na tym forum zmienienie pieluchy jest sakralizowane, a zarobienie na tę pieluchę nie - to urok forum, a nie emanacja stanu faktycznego.

A tzw. 'społeczeństwo' jako takie, to twór na wskroś abstrakcyjny, który nie ma zdania, niczego od nikogo nie wymaga ani nie oczekuje. I nic nie nakłada.

noben co Ty wymyślasz do moich cytatów? Po pierwsze ja nie pisałam o żadnym społeczeństwie, po drugie poszukaj sobie definicji społeczeństwa zanim coś na ten temat napiszesz.
Ja piszę o spoiwie, Ty o narzędziach - przecież to dwie zupełnie różne rzeczy.
Nietrudno zrozumieć, że się nie zrozumiałyśmy

Przeludnienie to jest mit. Nie rozumiesz faktu że nie ma znaczenia ilość ludzi tylko dostęp do surowców, które tez wbrew pozorą nie maja ograniczę. Jedynym ogranicznikiem ludzkości jest nasza wyobraźnia, i nic więcej.
Wyobraź sobie ze jesteś takim Japończykiem. wycięłaś wszystkie drzewa na wyspie,nie ma czym palić w piecu w zimę...az tu nagle pojawia się torf, potem węgiel, potem ropa, i na końcu atom. Gdy kończą się jedne surowce to zawsze opracowujemy technologie która pozwala iść naprzód.

Bardzo polecam poczytać krotki artykuł:

http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,10052

Nie ma żadnej katastrofy klimatycznej odsyłam do raportu ONZ. Klęsk żywiołowych jest coraz mniej,są słabsze i lepiej sobie z nimi radzimy.
To że dałaś się tak zastraszyć i uważasz za egoistów ludzi chcących dzieci jest straszne i wiele mówi o tobie. Mam nadzieje że nie masz psa bo on produkuje większy ślad węglowy niż człowiek i wyszła byś na niezła hipokrytkę .
dodatkowo polecam poczytać " Raport Rzymski" : Najwybitniejszy naukowych ówczesnych czasów wieścili katastrofalne zalanie pól europy + brak ropy i gazu już do 2000 roku. Póki co Europa stoi
Tak jak pisałem "kryzys klimatyczny" będzie niczym w porównaniu z kryzysem demograficznym który bardzo zmieni nasze życie.

Nie wiem czy to kwestia tego miasta, ale nigdy nie spotkałam się z problemem z powodu mojej niechęci do dzieci. Wręcz przeciwnie, mężczyźni odbierają to jako plus, bo sami dzieci nie chcą. Może dlatego, że tych o konserwatywnych poglądach z marszu odsyłam na drzewo.

Dzieci są nudne i upierdliwe. Po co mam sobie niszczyć życie dzieckiem

Rok 2022 pokazuje, że jednak nie.

Dla mnie argumentacja "dla dobra planety" też była śmieszna, ale już wiem, czemu jej ludzie używają- bo im dzieciaci zarzucali egoizm i wygodę, więc ci wyciągnęli taki argument (który też nie jest bardzo nieprawdziwy- sprawdź, ile rozkłada się zwykła pielucha)
Owszem, Europa wymiera, Polska wymiera, ale czy nie o to chodzi rządzącym? Gdyby na prawdę chcieli zwiększyć dzietność to by dali kasę na wygodne porodówki, dali cesarki na życzenie, zezwolili by (paradoksalnie) na aborcje. A tak to rodzić naturalnie i to na NFZ to strach. Miałam na studiach zajęcia w szpitalu i czułam dyskomfort przechodząc korytarzem, a jakbym miała tam rodzić i pokonywać fobię to bym wolała się chyba zabić (nie żartuję). Wiem, że psychiatra może wypisać skierowanie na cc, ale co jeśli każdy powie, że to fanaberia i nikt nie będzie chciał? Albo były sytuacje, że psychiatra wypisał, a w państwowym szpitalu kobietę stresowali i musiała walczyć, żeby jej to jeszcze uznali, bo nie chcieli jej tego uznać. Prywatnie cc robią niby na życzenie, ale co jeśli nasze państwo wpadnie na pomysł, żeby ograniczyć liczbę cc i nałoży jakieś kary na szpitale prywatne aby temu zapobiec? Głupie, ale nie niemożliwe w naszym kraju. Do tego są szpitale prywatne, co robią cc na życzenie, wpisują lewe wskazania, ale od kogoś słyszałam, że jeśli zacznie się rodzić przedwcześnie, czy będą jakiekolwiek komplikacje, to wywalają cię na NFZ i martw się sama, a jak nie masz skierowania to rodzisz naturalnie na NFZ i mają gdzieś, że masz fobię, która może zagrozić życiu matki i dziecka. Już nie wspomnę, że cesarka prywatnie (i poród naturalny) to drogie przedsięwzięcia (ale z drugiej strony zdrowie i życie powinno być najważniejsze, a nie kilka tysięcy w tą czy w tamtą). Tak samo aborcje. Czytałam wypowiedzi kobiet, które bardzo dzieci chciały, ale napisały, że będą rezygnować, bo tak panicznie się boją, że coś się będzie działo, a je nie stać na wyjazd do jakiegoś Amsterdamu czy gdzieś. Dlatego rządy naszego państwa dążą do zmniejszenia urodzeń. Oni mają gdzieś to życie, co już powstanie.
A co emerytur to nigdy pewności nie ma. Moi rodzice bardzo dużo kasy przelali państwu. Nie jestem pewna, czy to nie są kwoty rzędu prawie miliona (ale ponad 600 tyś było z 10 lat temu i to tylko z firmy mamy). Moja mama jest kilka lat przed emeryturą, z problemami ze zdrowiem i jakby teraz chciała iść na emeryturę to ma 700zł. Tak więc robienie dzieci dla emerytur to nie żaden argument, bo trzeba i tak mieć odłożone swoje. A łatwiej to odłożyć nie mając dzieci

E tam, lekarze często diagnozują zespół policystycznych jajników, gdzie potem kobiety rodzą zdrowe dzieci. Mojej mamie też tak mówił jakiś ogólnopolski specjalista endokrynolog, a ta po kilku tygodniach była w ciąży (ale to planowana ciąża akurat, rodzice się o mnie długo starali). Znajoma opowiadała, jak ginekolog mówił kobiecie, że nigdy mieć dzieci nie będzie, ta się przestała zabezpieczać a po 2 miesiącach zdziwiona trafiła do innego lekarza, w ciąży
Ale to takie anegdotki, taki odnośnik do pierwszego akapitu
Ciąża Cię nie cieszyła, bo nie była jakoś specjalnie wyczekana, zaskoczyła Cię
O matko, teraz doszłam do linijki, gdzie piszesz, młoda żyła 2 dni. Jejku, nie wiesz nawet, jak bardzo mi przykro
Aż mi się smutno zrobiło i o ile nie przepadam za dziećmi, to mam teraz świeczki w oczach, bo najgorszemu wrogowi nie życzę takiej tragedii
Jest mi bardzo przykro i nawet nie wiem, co mogę tu więcej napisać, bo nie ma żadnych słów, które mogłyby człowiekowi chyba pomóc w tej sytuacji
Czasami rodzą się wcześniaki po 20tc i przeżywają, ale to zależy właśnie od sytuacji
Jejku, bardzo, bardzo mi przykro
I tak, masz rację. Organizm musi na maksa odpocząć. Jestem pewna, że następnym razem się uda i będziecie mieli silnego i zdrowego dzidziusia <3
A czy jesteś pod opieką psychiatrów i psychoterapeutów? Bo oni mogą dużo pomóc, podciągnąć się na duchu

Dokładnie
Przecież dziecko z adopcji to też dziecko, które potrzebuje miłości. Siedziałoby w domu dziecka, pod średnią opieką, a tak to daliście mu dach nad głową i co najważniejsze miłość <3
A nieważne, kto urodził, ważne, kto wychował

Tak, ale czy taki facet, co stawia ultimatum:"Albo dziecko albo się rozstajemy" jest kimś godnym do rozpatrzania do roli ojca? Ja bym wtedy zapytała "A będziesz je karmił, mył, sprzątał po nim i się z tym dzieckiem bawił? Bo jeśli myślisz, że ja sama to będę robić to jesteś w błędzie"- i trzeba patrzyć na reakcję. Czytałam wypowiedź kobiety, którą mąż naciskał na dziecko. Ona mówi "Okej, urodzę, ale Ty bierzesz tacierzyński" i padło słowo "Nie". Jak pytała, dlaczego w sumie chce mieć dziecko to odpowiadał "Bo tak", albo "Bo koledzy mają". Pewnie by ją z tym dzieckiem zostawił i tyle. Przecież są bezdzietne małżeństwa. A co, jak kobieta nie może mieć dziecka i wychodzi to dopiero po ślubie? Ma ją olać i zostawić i iść do takiej, która posłuży mu za inkubator? A gdzie miłość? A gdzie uczucia?
Poza tym, jak facet ma mentalność "Jak baba mi nie da powodów, to ja mogę mieć 10 innych" to taki będzie kiepskim materiałem na męża czy ojca. Bo jak ktoś lubi latać po babach (czy kobiety po facetach) to nagle nie przestanie i nie będzie wiernym małżonkiem, który cokolwiek robi przy dzieciach
Ja się dużo nad tym zastanawiam, jak widać, bo nie jestem pewna. Zastanawiam się, czy jak by trafił się na prawdę wartościowy facet, którego bym kochała, to pewnie zdecydowałabym się na to 1 dziecko, ale no ja jakoś zawsze miałam pod górkę z facetami. A ja bym chciała kogoś spokojnego (nie imprezowicza), który będzie myślał o mnie i jak powiem, że chcę cesarkę prywatnie to nie powie "Szkoda kasy, bo tysiące kobiet rodziło przed tobą na NFZ i żyją"- bo wiem, że kobiety słyszą takie teksty, a ja mogłabym tego nie wytrzymać. A ciężko mi na kogoś takiego trafić. Nawet kilka miesięcy temu trafiłam na spotkaniu ze znajomymi na pewnego chłopaka. To dobry kolega mojej przyjaciółki, która go bardzo lubi, która zawsze go wychwalała, a jak go zobaczyłam, to owszem, spodobałam mu się i wydawał się na początku spoko chłopakiem, ale usilnie próbował mnie zaciągnąć o 1 w nocy po imprezie do siebie, a jak odmówiłam, ale potem do niego napisałam to mnie olał. A on był i tak jednym z lepszych, jacy się mną interesowali. Bo cała reszta to osoby totalnie dla mnie aseksualne. I ja się z nimi spotykałam, bo nie chciałam wybrzydzać, mówiłam "a nóż zaiskrzy", ale nie iskrzyło i brzydziło mnie nawet wyobrażenie o całowaniu ich, dlatego kończyłam to. Za to jak mi się ktoś podobał, to albo zajęty albo w jakiś sposób niedostępny np niezainteresowany. I to nie tak, że ja startowałam do facetów pokroju Christiana Greya. To zwykli rówieśnicy. Kiedyś problemu nie rozumiałam. Teraz wiem, że ja przy chłopakach w moim typie robię się ultra nieśmiała i o ile starszy i bardziej doświadczony facet uzna to za coś dobrego, to rówieśnik uzna, że jestem nudna (już raz tak miałam). Częściowo to już wypracowałam, ale teraz na horyzoncie nie ma nikogo, kto by mi się podobał
Kiedyś chciałam mieć rodzinę. W liceum nawet o tym myślałam. O 1 dziecku, nie więcej, ale 1 to zawsze coś. Tak od 2 lat czuję ogromną niechęć do dzieci, ale nie wiem, czy to jest spowodowane faktycznie tym, że dzieci nie chcę, czy ja po prostu jestem tak zawiedziona rynkiem matrymonialnym oraz do tego moja tokofobia. Mi by facet musiał powiedzieć coś w stylu "Kocham Cię, jak będziesz w ciąży to stanę na głowie, żeby załatwić Ci cesarskie cięcie i pieniądze nie grają roli, bo życie oraz zdrowie psychiczne Twoje i dziecka jest dla mnie najważniejsze"- i to jest wtedy zupełnie co innego. A jak dotąd to jestem zawiedziona. Lubię spokojnych facetów (niektórzy ich nazywają samce beta, ale mam to gdzieś), lubię wykształconych (bo sama też jestem), bogaty być nie musi, bo zarobię też sama, ale musi być lojalny i musiałabym wiedzieć, że będzie dbał o nas, a nie, że "nie wymienię pieluchy, bo to niemęskie", a tak, są tacy i to mnie przeraża.

No tak, wszyscy bezdzietni to źli egoiści, hahah
Nieważne, że robi coś dobrego dla ludzkości, bo i tak jest egoistą, heh
Za to według tego toku rozumowania patologie, które piją, palą, ćpają, ale mają 5 dzieci nie są egoistyczne? Nieważne, że dzieci w 5 gnieżdżą się w 2 pokojowym mieszkaniu, nie mają nowych ciuchów, ważne, że ich rodzice zrobili?
Nie no, gratuluję takiego toku rozumowania i braku empatii

Racja, ale masa dzieciatych mówi, że ci bezdzietni są egoistyczni

No tak, przecież każdy, kto nie chce dzieci ma ze sobą problemy. Ewa Chodakowska, Ewa Bilan-Stoch, Jennifer Aniston, Miley Cyrus, Tracee Ellis Rose, Renee Zellweger, Lily Tomlin, Oprah Winfrey, Ellen DeGeneres to osoby, które mają problemy ze sobą, bo nie mają i nie chcą mieć dzieci? Biada im! Wstrętne dziewuchy! Hahaha

Dokładnie tak. Przez takie głupie gadanie, że jest się egoistą ludzie (w tym ja kiedyś) mają przekonanie, że są nikim, nie zasługują na szczęście, bo mają zaspokajać potrzeby innych. To takie toksyczne wręcz gadanie. Niedługo się okaże, że jestem egoistką, bo śmiem oddychać, gdzie roślin coraz mniej.
Dokładnie. Niektórzy (i to dużo osób) traktuje dzieci jak lek na problemy. Sama znam mężczyznę, który przyznał, że zaczęło mu się psuć w małżeństwie, więc wpadli na pomysł zrobienia sobie dziecka. Teraz jest po rozwodzie. Wyszedł z depresji, ale dużo przeszedł
Ja jestem przeciwnego zdania- musiałabym się czuć bardzo bezpiecznie przy facecie, żeby się zdecydować na dziecko. Musiałabym mu w pełni ufać
I to prawda. Mam w rodzinie przypadek, gdzie to kobieta jest tak leniwa, że nie pracuje, kredyt za dom spłaca mąż, utrzymuje ją i 2 dzieci, ale ona sprzątać nie będzie, gotować gotują na pół. Tylko mam wrażenie, że tacy to jednak mniejszość. Czytam wypowiedzi dziewczyn, to zdecydowana większość narzeka, że wszystko spadło na nią. Albo te wypowiedzi z tego bloga, że mąż nalegał, a potem bierze dodatkowe godziny w pracy, żeby nie musieć się dzieckiem zajmować. I co wtedy? Kobieta może zrobić na przekór i też więcej pracować, ale co wtedy z dzieckiem? Niańka?
Wiem, że są pracowici mężczyźni, ale jednak rzadko się o tym słyszy. Ja mam koleżanki na studiach, które mieszkają z chłopakami. One gotują, one sprzątają. Facet czasem wstawi naczynia do zmywarki, ale i z tym ma problem, a jak ma coś ręcznie zmyć to nie naprosisz. Niektórym już faceci powiedzieli wprost, że oni do dzieci wstawać nie będą, zajmować się nie będą, bo praca. A ja mówię: "Ale wy też jesteście wykształcone i będziecie tyle samo pracować i tyle samo zarabiać" i one przytakują, ale dalej z nimi są. Więc facet chce mieć dziecko, ale jak przyjdzie co do czego to powie, że zajmowanie się dzieckiem jest "niemęskie". A kobieta? Ciąża, która jest olbrzymim obciążeniem dla organizmu. Poród, który wiele kobiet wspomina z traumą. Połóg, który potrafi być bardzo nieprzyjemny. Do tego karmienie piersią. A to tylko aspekty fizjologiczne, ale prawda jest taka, że choćby na początku większa część opieki spada na kobietę chcąc nie chcąc. Niektóre mówią, że mają tak dość macierzyńskiego (to ten urlop do pół roku po porodzie, gdzie ZUS wypłaca 100% pensji), że chcą go skrócić i wrócić wcześniej do pracy. I robisz przy tym dziecku, wychowujesz, a facet ma potem tyle samo z tego dziecka co kobieta, dużo mniejszym kosztem. Jakbym się decydowała kiedyś na dziecko, to ja powiem facetowi, że ma się zajmować na równi ze mną tym dzieckiem, bo jak nie, to będzie płacił niańce, bo ja go wyręczać nie będę. Plus tylko taki, że mniej więcej można to wykalkulować przed narodzinami dziecka. Jeśli facet chętnie wykonuje domowe obowiązki, czyli nie prosisz się go od miesiąca, żeby wstawił swoje pranie czy zmył podłogę, tylko sam potrafi to zrobić bez jąknięcia to dzieckiem się też zajmie. Miałam kiedyś współlokatora, który mimo grafiku nic nie sprzątał, a potrafił nabrudzić w świeżo wysprzątanym przez resztę mieszkanie i już wiadomo, że taki będzie tragicznym ojcem
I to prawda. Ludzi na swiecie jest teraz więcej niż kiedykolwiek. Wymarcie nam raczej niegroźne

A to jest jakiś przymus rodzenia dzieci w związkach?

Fakt faktem, że to kobieta potrafi mieć ogromne powikłania po ciąży aż do końca życia, nie facet, a nie wszystkich stać na operacje różnego rzędu

Mam taki typ osobowości. Czasem mnie wkurza, a czasem jest mega przydatny. Dużo obserwuję, wyciągam wnioski i analizuję. Za dużo, ale przez to widzę trochę szerzej, niż niektórzy moi rówieśnicy, którzy nie myślą, a potem zdziwienie, że coś jest nie tak i to w różnych dziedzinach
Mam 24 lata, za niedługo kończę 25 i nigdy nie przechodziłam super dużego okresu buntu. Rodzice ze mną mieli spokój. Byłam wręcz przez nich zbyt spacyfikowana, bo nie miałam za bardzo prawa głosu
Ale tak, ludzie tak myślą. Wyobraź sobie, że rok temu, kiedy byłam jeszcze na innym forum i zadałam podobne pytanie jedna laska mi napisała to samo "masz problemy ze sobą", no bo jakbym chciała 5 dzieci to by było okej...

Też tak sądzę, ale prócz katastrofy klimatycznej jest jeszcze inny problem- brak miejsc pracy. Kiedyś, jeszcze kilkadziesiąt lat temu było więcej miejsc pracy, bo nie było tyle zautomatyzowanych rzeczy. A teraz? Coraz częściej ludzi zastępują maszyny, którym nie trzeba wypłacać pensji i są tańsze w utrzymaniu. Raz na czas jakiś pracownik ją sprawdzi i tyle, ale zamiast kilku ludzi będzie jedna maszyna. I nie mówię tu tylko o pracownikach stricte fizycznych. W USA są testowane maszyny przeprowadzające operacje, więc teraz są dobrze zarabiający chirurdzy, ale co będzie za kilkadziesiąt (lub nawet nie) lat? Gdzie te nasze dzieci mają pracować? Wszyscy o tej katastrofie klimatycznej, która jest prawdopodobna, ale gdzie te nasze dzieci mają być zatrudnione? Skoro nawet medyków będą chcieli zastępować. A to jest poważny problem, bo nie masz kasy=nie masz co jeść

Ej, ale wiesz, że jest masa ludzi na świecie, którzy umierają z głodu?

Ja jestem osobą empatyczną. I to do tego stopnia, że potrafię tak przejąć czyjeś emocje i tak wczuć się w problem drugiej osoby, że sama potem chodzę zdołowana. Jestem typowym INFJ- poczytaj sobie w internecie, co to jest, ale to właśnie typ osobowości charakteryzujący się wysokim współczynnikiem empatii
I chęć posiadania dzieci nie ma tu nic do rzeczy, bo jedno się z drugim nie wiążę. Znam masę buców, którzy mają gdzieś uczucia innych, ale mają po kilkoro dzieci. I mam ich nawet w rodzinie. Więc swoje bezsensowne teorie mozesz utopić w tej kałuży, gdzie odbija się ten twój księżyc

To jak nie klęski żywiołowe to brak miejsc pracy. Ciekawe, co gorsze

Jesteś pewna siebie i to pewnie dlatego
Ja jestem bardzo niepewna siebie, nie wierzę w swoje możliwości i jestem na siebie o to zła

Trzeba zaznaczyć, że dużo osób zmarło w wyniku pandemii w ciągu ostatnich 2 lat, ale to w sumie tyle. Tak to coraz więcej ludzi przybywa. Nawet się zastanawiałam, czy to, że coraz więcej ludzi nie chce dzieci, bo tak ich natura zaprogramowała- właśnie po to, żeby nie było tego przeludnienia
Gdzieś czytałam, że aby ekosystem w miarę się ustabilizował trzeba by się pozbyć 3 miliardów ludzi. Co nawet pandemia nie jest w stanie zrobić

O jejku, 2 godziny to pisałam
Lubię dyskusje w Wami

Nic nie pisałem o twojej niechęci do posiadania dzieci i w ogóle mnie ona nie interesuje. Wypowiedziałem się na temat tego co napisałaś o sobie i wewnętrznej w tym sprzeczności. Zresztą mogę rozszerzyć moją analizę o spostrzeżenie, że nie masz też pojęcia o empatii. Masz ewidentnie spore zaburzenia znaczenia podstawowych pojęć, ktoś albo sama powywracałaś to sobie na opak.
Sugeruję mniej skupiać się na niedoskonałościach świata preferującego ponoć kobiety chętne do rodzenia, a zacząć porządną pracę nad sobą. Plus jakiś fachowiec od terapii, może nie pomoże ale wskaże właściwe definicje pojęć co plus własna praca pozwoli wyjść na ludzi. No i męża może znaleźć

Nawijaj dalej o tej wrażliwości i empatii jako to wczuwasz się w odczucia płaczącego dziecka, jak stawiasz się w jego miejscu, że jest mu źle, bo może ma mokro albo jest głodne, albo się boi nieznanego i tak dalej... Nawijaj o tej wrażliwości, bo już się prawie wzruszyłem.

Jeszcze za naszego życia doczekamy się procedur rodem z SF, czegoś w stylu transplantacji zarodka z kobiety do sztucznej macicy. W końcu kozę już tak wyhodowali i, zupełnie inni badacze, myszy. Człowiek to już tylko mały krok.

Ilu facetów ma parcie na dziecko? Może internet coś podpowie.
Ja bym się, na miejscu kobiety , obawiał, że tacy z parciem na dziecko to trochę jak feedersi. Wszystko po to, żeby ich nie zostawiła.

To jest istotą chęci posiadania dzieci - z kim to dziecko masz mieć.
Kilka lat temu na innym forum był wątek o przeciwnym poglądzie - dlaczego kobiety zmuszają mężczyzn do dzieci jak oni ich nie chcą. I wtedy jeden rozsądny  facet napisał, że oni chcą mieć dzieci, tylko nie z każdą kobietą.

Żyj i szukaj odpowiedniego mężczyzny dla siebie, przy którym będziesz czuła się bezpieczna i kochana, z dziećmi i bez dzieci. A potem może się zdarzyć, iż sama dojdziesz do wniosku, że z nim na dziecko się zdecydujesz. Nigdy nie mów nigdy.
Tylko zawsze dobrze mieć zabezpieczone tyły, żebyś nawet z dzieckiem była niezależna i mogła o sobie decydować.

No właśnie. Tak też może być, jak powiedział ten facet. Bo ten sen też coś znaczył. Był bardzo realistyczny i śniło mi się, że wyszłam za mąż, za mój typ faceta- nie chcę mówić, że ideał, żeby nie brzmieć próżno, ale przyśnił mi się typ faceta, który mnie pociąga, nie znałam go, to nie był nikt konkretny, ale we śnie znałam jego cechy, podświadomie, wiedziałam kim jest. Byłam w ciąży potem w tym śnie i nawet się cieszyłam. Obudziłam się zadowolona. Na prawdę. Tylko potem do mnie dotarło, że muszę się zbierać na uczelnię, zbliża się stresujący egzamin, a ja nie mam nawet cienia szansy na poznanie faceta. Dopadła mnie szara rzeczywistość i zdołowała, ale sam sen mnie ucieszył, czyli ja sobie tak wmawiam, ale podświadomie  chcę czego innego. A wiem, że jest taki mechanizm zaprzeczenia- czyli jak nie dostaliśmy czegoś, czego bardzo chcemy to sobie wmawiamy, że ta rzecz wcale nie jest taka dobra, ze to ma same minusy i wymieniamy sobie te minusy, żeby potwierdzić naszą tezę. I ja to właśnie robię. Dlatego, że marzyłam o przyzwoitym facecie, którego nie mogę spotkać i to mój taki mechanizm obronny. Sądzę, że jakbym była w poważnym, długim związku to bym inaczej na to wszystko patrzyła. A ja nie ukrywam, że jestem zrezygnowana jeśli chodzi o facetów. Jak widzę jakąś parę albo słyszę o związku to jestem zmęczona samym myśleniem o tym. Mi się to bardzo źle kojarzy, bo sama nigdy w szczęśliwym związku nie byłam. Albo się spotykałam z kimś, kto mi się nie podobał (i nie trwało to długo, bo nie chciałam nikogo oszukiwać nawet, bo każdy zasługuje na miłość, chociaż wielu z tych moich niedoszłych chłopaków nadal jest sama) albo mi się nie udawało. Jak był ktoś zajęty to nawet nie próbowałam, ale jak mi się ktoś podobał, a bym wolny, to próbowałam jakoś zagadywać. Tak delikatnie, ale jednak. Nie miałam zbyt wielu chłopaków wokół, więc też nie miałam na kim ćwiczyć. Potem na studiach zakochałam się w koledze z roku. On mnie lubił, nie powiem, ale tylko jako koleżankę. A pamiętam, że prawie stawałam na głowie. Starałam się pokazać z jak najlepszej strony, zarówno z charakteru jak i wyglądu, albo zapraszałam do siebie na obiad, na kawę na mieście. A i tak dostałam kosza. Rok się po tym zbierałam. Dlatego czuję taką niechęć do mężczyzn. Bo co mi się ktoś spodoba trochę lub trochę bardziej to kojarzy mi się to z takim stresem, napięciem, niepewnością, zaczynam analizować gesty i słowa takiego faceta, włącza mi się myślenie życzeniowe, wszystko, byle wyłapać znaki zainteresowania, którego nie było. Nawet znajomy mi mówił, że jak trafię na odpowiedniego to nie będę musiała się zastanawiać czy mieć wątpliwości. W każdym razie dlatego tak zaznaczam to poczucie bezpieczeństwa, bo kobieta powinna ufać mężczyźnie, czuć się kochana. Ktoś mi w innym wątku tu na forum nawet napisał, że to dziwne, bo to faceci zawsze mają tą rolę i tą trudność, żeby stworzyć atmosferę, żeby zainteresować dziewczynę, a w moim przypadku to tak jakbym ja przejęła tą rolę. Nigdy nie byłam zimna i niedostępna, nie stosowałam gierek, chciałam, żeby mnie ktoś polubił taką, jaką jestem. Nie oczekiwałam płacenia w knajpach, zdejmowania kurtek w przypadku zimnego popołudnia (gdzie dla moich koleżanek to jest oczywistość). Chciałam mieć zdrowy związek. I przez to, że tego nie osiągnęłam to czuję się jak się czuję. Traktuję to jako swego rodzaju porażkę, ale co mogę zrobić? Wiem, ze jestem jeszcze młoda, ale już jestem w takim wieku, gdzie ludzie powoli się zaczynają stabilizować, określają swoje cele i priorytety, a nie wchodzą w pierwsze poważne związki. Ten 25 rok życia to jest pewnego rodzaju przełom. Nawet nie mam szansy na ślub przed 30stką (a nie chcę wychodzić za kogoś nie znając tej osoby dobrze).
I ja chyba swoje rozczarowania facetami przenoszę na niechęć do dzieci. No bo nie wyobrażam sobie np. teraz być w ciąży. No bo nie mam faceta. Nie czułam nigdy tego bezpieczeństwa. Do tego jest jeszcze inny problem. Jestem jedną z kobiet, które "kochają za bardzo" i jak mi się ktoś podoba to staję na głowię, żeby na tą osobę "zasłużyć". To efekt wychowania przez rodziców, bo za dzieciaka fakt, że wydali dużo pieniędzy na mój samorozwój, ale byli zimni emocjonalnie. Byłam zawsze pozostawiona sama ze sobą. Nie mogłam z nimi pogadać o uczuciach itp. Mój tata niby mnie kochał, woził na zajęcia dodatkowe, ale nigdy nie przytulał, nie spędzał ze mną czasu, jak to robią niektórzy tatusiowie. Często, gdy coś mi się nie udawało rodzice byli na mnie źli i się nauczyłam, że żeby byli ze mnie dumni musi mi się coś udać (bo jak mi się nie udawało, to zamiast mnie pocieszyć to był ochrzan). I ludzie, którzy mieli w dzieciństwie podobnie robią potem to samo, co ja- czyli podświadomie starają się nieba przychylić partnerowi, bo myślą, że muszą zrobić coś dobrego, żeby sobie zasłużyć, że nikt ich nie może kochać "ot tak". A fakt, że mam takie problemy ze znalezieniem faceta podświadomie mnie w tym utwierdza. Niestety to bardzo toksyczne podejście, bo jak się trafi na toksyka to może nas nieźle wykorzystać. Mnie chroni jedynie dość złośliwy charakter, który włącza mi się w momencie, gdy ktoś jest wobec mnie nie fair, ale gdyby nie to to bym pewnie była do dzisiaj w toksycznej relacji z moim eks.
Ale mam dość delikatny charakter, łatwo mnie urazić, jestem wrażliwa na otoczenie i dlatego brak odpowiedniego partnera traktuję jako swego rodzaju porażkę, bo nie ukrywajmy- wybór osoby do życia jest jednym z najważniejszych wyborów w życiu, bo to może nas albo wzmocnić albo zniszczyć, jeśli nieodpowiednio wybierzemy

Sorry, że się tyle rozpisałam, ale już mi lepiej

Jeśli stwarzasz kobiecie takie warunki, że czuje się bezpiecznie- szacun dla ciebie
Hah, nowoczesna technologia potrafi być straszna, więc się nie dziwię

Dla mnie ogólnie niedorzeczne jest to, że dzisiejsze kobiety:

1) Nie mają pojęcia o mężczyznach i nie interesują się nimi jako ludźmi
2) Nie chcą stałego związku, za to zaliczają na ilość

A jednocześnie robią sobie dzieci, zmuszają je do życia w rozbitych rodzinach i hodują potem doroslych z problemami, grunt że ona mogła się "spełnić". A jak się syn urodzi to już w ogóle zagadka co z nim...

To akurat łatwo ominąć, bo wśród facetów tylko te kilka % takich jest. Żaden normalny kolo nie będzie robił sobie dzieci z losowymi kobietami, bo na niego potem spada odpowiedzialność finansową, a instynktu macierzyńskiego nie mamy, by poczuć chęć na dziecko tak jak kobieta. Widzisz wy opieracie swoje poglądy na podstawie badboyow czy jakichś super bogatych gości, którzy właśnie traktują kobiety nieco "wyczynowo", a potem płaczecie. Dodajmy, że kobiety pociaga właśnie nieprzewidywalność i toksyczna męskość na pokaz (badanial). Wy świadomie wybieracie jak wybieracie.To co ja opisałem robią nie jakieś karyny z klubu w Wawce, a całkiem normalne, zwykle dziewczyny. W końcu to dla kobiet jeden partner nadaje się na wychowywanie dziecka, a drugi na płodzenie go (bardziej męski);)). Najlepsze, że na samym forum masz masę facetów, którzy nie robią kuku drugiej osobie, natomiast wszelkie obrończynie kobiet zwykle same mają za uszami, ale bronią do upadłego;))).

Rozumiem że obecny partner Ci robi takie przykrości?

Edit: Tak btw to było badanie i wyszło, że faceci o wiele więcej wiedzą o kobietach niż kobiety o facetach.

Wątek jest taki, ale on nie wynika z faktu, a lęku zapewne przed ciążą, to normalne.

Nie wiem w jakim celu krytykujesz Polskę, ale widzę już narrację, że USA złe bo coś, Polska zła bo coś tam. Nie, nie było to badanie polskie.

Wokół nas wszystkich jest taka norma i owszem mężczyznom należy współczuć współczesnych kobiet.

A i ten, pamiętam jak do liceum chodziłem i przyszła pani i edukowala nas, że jedyne dobre metody to stosunek przerywany własnie i kalendarzyk

Wiesz, tak jak widzę też Twoje inne posty, to straaasznie wszystko analizujesz, rozważasz, itp. Ok nie jest to złe, ale mam wrażenie u Ciebie to trochę przesadne, roztrząsasz milion dwieście różnych wariantów, zdarzeń, wersji itp. Sama mam podobnie, ale może nie do takiego stopnia, i wiem że to mocno utrudnia życie, bo ciągle coś rozbijasz na setki scenariuszy. A zycie, cóż, samo przynosi nie raz rozwiązania, albo zmiany i nasze analizy są o kant tyłka rozbić. Jedyne co to jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania dziecka, to lepiej się na nie nie decyduj. Konsekwencje na całe życie, i za bardzo nie  do naprawienia.

A to prawda akurat. Gorzej, że patrząc na same instynkty wchodzilibysmy w związku z tym, kto najlepiej uwodzi. Chociaż w sumie kobiety tak robią.

Odwagi ludziom nie brakuje, dlatego przez ostatnie 200 lat populacja ludzi na świecie zwiększyła się z 1 miliarda do niemal 8 miliardów. Nieźle co?
Ale co tam, Ahoj przygodo :-D

Dzieci? Parcie na potomstwo?

Oj, to chyba ostatnia kwestia, którą bym chciał zrealizować w życiu