Wolni szukający partnera, partnerki-specjalne miejsce-2-Na wyłączność! - Netkobiety.pl

Niezupełnie. Twierdziłeś uprzednio, że z zaproszeniem może wyjść także kobieta, jeśli nawet NIE WIE czy mężczyzna JEST ZAINTERESOWANY. Czemu i komu to ma służyć Twoim zdaniem, i jaki to ma mieć dla kobiety sens?

Bo jeśli facet JEST ZAINTERESOWANY, to jak sam przyznajesz, wie co robić.

Ależ to jest jak najbardziej realna sytuacja, i wierz mi, kobieta zazwyczaj to doskonale wyczuwa, między innymi o braku zainteresowania świadczy brak chęci zacieśniania znajomości, poprzez m.in. brak zaproszenia gdziekolwiek właśnie

PS. Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Jestem zdania, że każda z płci ma prawo a wręcz obowiązek brać sprawy w swoje ręce. Oczywiście, że często dziewczyna wybiera pierwsza poprzez zdalne sygnały (wzrokiem, uśmiechem itp), dając zielone światło, aby ktoś do niej podszedł. I wtedy Koralina mogłaby być zadowolona (tak sobie gdybam ), bo Ona nie podeszła, a wybrała, on podszedł i ryzykuje. Tylko, że w drugą stronę może być dokładnie to samo, kobiety też mogą "ryzykować", bo przecież co to za ryzyko? Że koleś okaże się np. burakiem i dziewczynę wyśmieje? No to mamy elegancką weryfikację męską i nasze wyobrażenia i marzenia na temat tego fantastycznego tajemniczego osobnika ulatują z dymem i nie plujemy sobie w brodę, że straciłyśmy taką wspaniałą okazję na.... spotkanie z burakiem

Co do tego, co mówi Bagiennik , niektórzy faceci może lubią być adorowani i dają przejmować kontrolę nad spotkaniem przez kobietę, z różnych powodów. Może np. lubią kobiety i z zachwytem obserwują jak ona dominuje, może są nieśmiali, asekuracyjni i dopóki nie dostaną jasnego sygnału, najlepiej wraz z transparentem, podświetlanym , to się nie odważą podejść, bo teren może być grząski ; może się boją, że jak podejdą to ich niskie poczucie wartości zostanie wciśnięte jeszcze bardziej w posadzkę; a może boi się jasnych deklaracji, bo ma się wtedy wrażenie pewnej ostateczności i nieodwracalności (jak "tak" na ślubnym kobiercu) i odsłonięcia miękkiego podbrzusza.

Faktem jest, że Bagiennik zdaje się mówić niejednoznacznie. Skoro propozycja kawy padła, to jaką mamy odpowiedź? Z drugiej strony, to co Ross podsumowała ładnie sprawia on wrażenie, że właśnie ON dokonuje tego wyboru, niezależnie co mówią dziewczyny. Czyli wbrew pozorom Koralina , która chyba pragnie aby ktoś zagadał i ona sobie z uśmieszkiem paluszkiem wybierze, to Bagiennik robi to samo po swojej męskiej stronie. Obie strony utrzymują stan niepewności po stronie przeciwnej. Celowy zabieg manipulacyjny angażujący drugą stronę czy zwykły flirt?

Deep smuteczki jakieś? Ciooooo taaam? Mam nadzieję, że nie popłynęłaś, gdzieś przeze mnie

Bagiennik u mnie nie ma żadnych bilansów, jest czysta ciekawość na początku. Potem jestem otwarta na każdy scenariusz rozwoju, przyjmuję go takim jaki jest, nawet jeśli zdarzy się, że zostanę odrzucona albo muszę kogoś odrzucić. To bardziej z serca idzie, z trzewi, z wątroby... niż z głowy a tym bardziej jakiegoś arkusza z Excela.

Evergreen nie tylko, kochana nie tylko Ty, nie przejmuj się... To bardziej przeplatanki do której każdy się dokłada na swój sposób Zatem nie powiem, że nie przyczyniłaś się do tego... Dużo się przyczyniło, ludzi i nie tylko ludzi... Taki klimacik poczułam po prostu I wiesz jak to jest... albo nie wiesz na szczęście kiedy wiesz, że mogłabyś być z kimś szczęśliwa i ten ktoś również, ale... i tak lecą lata, nazywane najlepszymi, w samotności, pędzące do starości... bo ludzie to tchórze... a może znasz to uczucie? Przejdzie mi... Chyba

Przyznam, że też mnie Bagiennik dziś dezorientuje. Może coś go ugryzło. Komary to już???

Bo mówi, że kobieta bardziej zainteresowana od niego i daje mu sygnały, tak? Czyli ryzykuje uśmiechając się do niego (lub wstaw dowolny inny sygnał zainteresowania), bo jeśli uśmiechniesz się do faceta a ten uda, że nie widział albo oleje to... to jest to kosz. I jest przykro. No ale powiedzmy, że taki krok został przez niego pozytywnie rozpatrzony... to dla zasady balansu teraz on musi coś zrobić. Np podejść i zagadać. Teraz on ryzykuje. Kobieta rozpatruje negatywnie i jest kosz, przykro. Albo rozpatruje pozytywnie i wdaje się w rozmowę. Przy rozmowie jest równoważnia. Słowa, mimika, gesty, mowa ciała, wszystko jest komunikacją. Teraz kobieta może coś zasugerować. Ryzykuje. Może facet odczyta ale nie podchwyci... A więc daje jej kosza... Ale załóżmy, że pozytywnie rozpatrzył sugestię i proponuje spotkanie. Ryzykuje. Kobieta się nie zgodzi (na jakiekolwiek znane sposoby, nieważne). Jest kosz i przykro. Albo się zgadza. Mamy równoważnię.

Myślałam, że to oczywiste ale medialna wojna płci i różnej maści nauczycieli robi swoje jak widać, że trzeba na nowo stare dobre metody tłumaczyć jak budowę komórki.

Jakby walka o to kto w tych równaniach wyjdzie na plusie... A prawda jest taka, że każdy w takich sytuacjach (jak nieudana bezowocna interakcja) coś traci ale i coś zyskuje. Choćby doświadczenie. Choćby okazję do zahartowania się, do wyciągnięcia kija z dvpy, zdystansowania do swojego głodnego sukcesu ego.

Taaaak Deep , znam te wątpliwej radosności klimaciki, ale wiesz co? One są może tylko zewnętrznie kiepsko wyglądające, ale tak cenne dla ludzi obcujących z duszą. Bo jak też inaczej się z tą duszą skomunikować i pogadać jak poprzez te "klimaciki" właśnie
Miałam w swoim życiu różne przeboje i muszę Ci powiedzieć, że moje najcięższe chwile, były też najwspanialszymi w moim życiu. Moi znajomi, przyjaciele, mówią, że jestem szalona, że tak mówię, a jednocześnie nie śpię po 2 tygodnie ani jednej minuty w nocy, nie jem nic i wpadam w pewną katatonię. Ale wiem, że to jest niezbędne, to jest konieczne, aby coś zrozumieć, wyjaśnić sobie, zakończyć, być  dla siebie dobrym i pozwolić sobie na słabość... Bo to jest miłość Deep jedyna i prawdziwa, do siebie właśnie... jedyną jaką tak naprawdę mamy na własność... Świadomy świadek tej słabości i osoba, która jest w stanie zejść z Tobą w tą dolinę jest Twoim jedynym i prawdziwym przyjacielem. Masz takich? Uważam, że niewiele jest takich ludzi i sprawdziłam wszystkich moich pod tym kątem, zgadnij ile zostało
Ale wiesz co się podczas tych dołów/katatonii u mnie się dzieje? Mam pod koniec takie dziwne poczucie spełnienia, oświecenia, coś jak pomysłowy Dobromir tylko w bardzo zwolnionym tempie

W imię manifestacji pozorowanej męskości mówisz... Ciekawe. Jak tam cabrio? Wyprowadziłeś już z garażu?

Otóż to.
Jestem starszy od Ciebie i dla mojego pokolenia facetów ,nie był to problem wychodzenie z inicjatywą zapraszanie  to było tak oczywiste i naturalne że facet pierwszy to robi tak było przyjęte i na to się jakby ludzie umówili .
Tylko że obserwując dzisiejszych młodych ludzi widać że oni i one chcą zmian jednocześnie mając ten tradycyjny wzór za punkt odniesienia.Kombinują z czymś co przypominać ma równouprawnienie
A i  tak dalej chłopacy zapraszają dziewczyny pierwsi,odwrotny proceder nie jest za bardzo skuteczny jeżeli chodzi o nawiązanie i kontynuowanie relacji wychodzącej poza koleżeńską tak mi się wydaje co najwyżej przygodny seks i koleżeństwo jest wynikiem takich zaproszeń.
W liceum i później za moich czasów też zdarzały mi się zaproszenia sporadyczne przez koleżanki,ale dobrze znane,lubiane i z jasnym przekazem, że to nie jest żaden początek związku ani żadna randka tylko "mam bilety na coś tam zostałam na lodzie nie mam z kim iść"," inna kumpela wystawiła mnie do wiatru zachorowała " coś w ten deseń od razu łatwo było wyczuć o co chodzi .

Szybko się uczy albo już umiał

Dokładnie tak jest i choćby skały s*ały nie będzie inaczej.

Kwintesencja problemu. Możemy na tym zakończyć.

Czyli jednak bez gracji.. myślałem ze stać Cię na więcej. To już Twój maksimum? Jesteś z kategorii ludzi „gówno o Tobie wiem ale się wypowiem”? Taka przeciwniczka szufladkowania ludzi .

Te swoje manipulacje odnośnie robienia komuś przykrość schowaj do kieszeni. Za krótka jesteś żeby tak się ze mną „bawić”. Kultury można się nauczyć w każdym wieku, będę Ci kibicował. Nie udawaj sprytniejsze niż jesteś w rzeczywistości bo robisz z siebie niepotrzebnie kretynkę. Do Pani Adeli nic nie mam .

Dokładnie Paslawku jeśli istnieje jakaś skuteczna metoda na coś, to owszem, można kombinować inaczej to zrobić i może się udać, ale po co od razu negować tą skuteczniejszą
Ja tam wielokrotnie i nieświadomie praktykowałam nowoczesną metodę, która zdawała egzamin ale właśnie ta nieświadomość co czynię mnie chyba ratowała Bo fail'i świadomych podobnych wyczynów u koleżanek to nie zliczę i nie dziwię się, że stało się to poniekąd sztywną zasadą

Evergreen przekonaj hoardera, że śmieci to śmieci a nie najdroższy sercu skarb

Co to za wojenki mnie omijają?

Ale zmieniajac temat, nie zauważyliście, że ostatnio, co pojawia sie temat, że on czy ona szukają kogoś do związku, to radzi im się tindery, lepsze zdjęcia, wychodzenie z domu np na wycieczki, czy zapisy na zajęcia zrzeszające ludzi o tym samym hobby, albo poprawę sylwetki, fryzury- słowem jakieś konkretne rady. Nie ma natomiast głosów " naucz się żyć sam ze sobą" albo" partner nie jest od tego, aby Cię uszczęśliwić, związek nie jest gwarantem szczescia", " polub bycie samemu"? Specjalnie na to zwróciłam uwagę
Tu swego czasu pisało o poszukiwaniu parę starych nicków, np Adela czy Missinx, trochę nowsi użytkownicy Jakis Człowiek, nawetKremik ( który gdzieś przepadł) i inni.
Zauważyliście zmianę?  A ja miałam jakieś głupie porady, chociaż cały czas wychodziłam do ludzi, mialam tysiac hobby, dbałam o wygląd i cały czas też umiałam być sama(to już bardziej by mi się przydała porada: zwiaz się z facetem abyś nauczyła się żyć z kimś bo sama to już umiesz, żyjesz sama w sumie od 20lat).

Możemy zapytać bagiennika, tylko tyle że on doskonale gra w tę grę, więc jak sam przyznał, to się nie liczyło, bo na serio to nie było a prawdziwe zaproszenia odbywają się tutaj innymi drogami, co w istocie jest prawdą.

Nie pejoratywne, nie wiem, co masz na myśli mówią ogólnie o "podejściu" kobiety do mężczyzny, ja się wypowiedziałam tylko i wyłącznie, co do wyłożenia kawy na ławę, czyli zaproponowania spotkania, które de facto, jest w takich okolicznościach randką (i zaprzeczanie że jest to coś innego nie ma sensu).

Zresztą paslawek w jednym z postów powyżej ujął to w doskonały sposób.

Zresztą, proszę, z ciekawości, co doradziłabyś w tej sytuacji:
https://www.netkobiety.pl/p3865393.html#p3865393

Bo chyba nie wyjście z inicjatywną i zaproszenie go na kolejne spotkanie. W pewnych okolicznościach nie mamy do czynienia z zaproszeniem, lecz z proszeniem się. Drobna acz istotne różnica.

Powiedz mi, Ty tak lubisz? Kręci Cię to? Z tego, co zauważyłam od czasu do czasu masz takie kaprysy urządzania emocjonalnego BDSM.
Cabrio mi się podoba. Podobnie jak ścigacz. Dbaj o nie jak będziesz wjeżdżał do bramy.

PS. *wszystkie moje działania są tutaj pozorowane.

Kto się lubi ten się czubi...
Ciekawe dlaczego pomyślałem o tym przysłowiu...

A tekst w tej
pieśni głupszy niż ustawa przewiduje tylko uwaga kawałek może się przykleić na pół dnia

Zdą...  prze...
Ciiii
"są na niebie i na ziemi rzeczy co się fizjonomom nie śniły"
najważniejsze że ból głowy przeszedł

Ja nie mówię o podejściu do gościa, którego pierwszy raz na oczy widzę, nie pogadałam z nim ani minuty i od razy wyskakuję z jakąś durną propozycją spotkania. To by było absurdalne, bo niby na jakiej podstawie miałabym się z nim umówić? Bo ładny? Tak samo się zdarza, gdy jakiś mężczyzna podchodził do mnie i do razu z marszu prosi o numer czy gdzieś zaprasza "na spacerek". Dostaje kosza natychmiast. A skoro np. trochę już o sobie wiemy, albo podczas nawet jednorazowej wizyty okazuje się, że mamy do czynienia z osobą, z którą mamy jakiś flow, nie możemy się nagadać, albo fizycznie coś iskrzy, to z całą pewnością nie marzę i nie czekam, aż się kto ogarnie i jak czuję, że to jest ten moment pod koniec lub na końcu spotkania, to mówię/pytam czy spotkamy się jeszcze. Nie mam z tym żadnego problemu. Oczywiście, że najlepiej gdy pierwsze spotkanie, rozmowa przebiega tak, że oboje mają ochotę to kontynuować i poniekąd czytają sobie w myślach. Z tego frajda jest największa. No ale też pod warunkiem, że obie strony są tak samo pewne siebie i nie boją się iść do przodu.

No ok, przykra sprawa, że dziewczyna się zauroczyła zanim doszło do czegokolwiek, ale zdarza się i smutno. Ale po1. Hiszpan, to wiele wyjaśnia - generalizuję nieco, ale oni mogą być delikatnie mówiąc specyficzni i jak się w łóżku nie skończy, to kontynuacji raczej nie będzie, ale po 2. - dwukrotnie rozwiedziony?! Może dla Hiszpana, to nie jest jakiś wyczyn, ale ogólnie, to słaby punkt . Dla mnie, jeśli są w młodym wieku to ultra minus. Po 3. błąd, że opowiadała o swoich bardzo prywatnych sprawach już na pierwszym spotkaniu. Poza tym nie zapraszałabym go po raz drugi, bo skoro zaczęłam ja, a on mnie dalej olał, to sprawa zakończona, facet nie jest mnie wart i bajo. Szkoda, że zauroczona dziewczyna musi go oglądać w pracy, no ale kiedyś jej przejdzie. Nie widzę tu żadnego haczyka ani skomplikowanej sprawy.

Ej no dobra, nie wiem z jakimi konkretnie tematami i zaburzeniami się zmagasz Deep , bo się z tym nie uzewnętrzniasz, wiec trudno coś konkretnego powiedzieć. Ale ogólnie może, skoro dane metody nie są skuteczne, to może należy je zmienić.... tak czy siak, postaram się nie nastrajać Cię negatywnie następnym razem, bo moja chwilka słabości może przerodzić się w np. w Twój zepsuty weekend, to ja tego nie chcę i zwyczajnie następnym razem się zamknę i tyle. O!

No ale mnie się może wydawać, że to "to", a jemu jeszcze nie koniecznie. bla bla bla tysiąc opcji. Ja się nie zastanawiam zwyczajnie nad tym i nie wyczekuję na nic konkretnego. Traktuję tego chłopaka na równi ze mną, zwyczajnie jak innego człowieka a nie, że wprowadzam podział płci i wpasowanie tych płci do konkretnego scenariusza. Jak instynkt mówi mi, że mam w coś wejść to wchodzę, jeśli oczywiście nie jest to związane z ryzykiem utraty zdrowia czy życia

Najczęściej jest tak, że mężczyźni coś proponują, tu przyznam Ci rację, nawet jak ja tego zdecydowanie nie pragnę

Nie wiem czy tu chodzi o doświadczenia, wychowanie czy inne czynniki, ale tak jakoś wychodziło, że w większości faceci podchodzili, bo ja nawet ich nie zauważałam. Ale jak ja miałam kogoś na oku, to też nie odpuszczałam i mi się to bardzo opłacało. Tak było praktycznie zawsze. No może do 6 klasy podstawówki było trochę inaczej bardziej nieśmiało, ale i tak parłam do przodu tylko bardziej zza kulis, nieotwarcie

Pawlo, no to uderzaj na spotkanie forumowe, albo wcześniej do nas do Łodzi do mnie i Adeli i zobaczymy jaki z Ciebie ananas Adela się ucieszy swingowo Fajnie byłoby się tylko pobawić w Twoim rówieśniczym towarzystwie... może się coś wymyśli. A załamkę do tego czasu trzeba odwiesić do szafy
Może to jest też trochę tak, że jak się za bardzo starasz to nie wychodzi, a jak odpuszczasz, to się nagle to pojawia. To nie znaczy, że masz odpuszczać okazje. Ale to jest takie teoretyzowanie, a może coś będzie takiego na miejscu co jest dla Ciebie przeszkodą. Spotkamy się i zobaczymy, nie Adela ?

Pawlo no a spróbuj anorektyczce przemówić, że jest chuda to też powie, że kłamiesz.

Wyglądasz normalnie. Nie wyglądasz jak model. Nie wyglądasz jak brzydal. Jesteś pośrodku jak wilcza część ludzkości. Możesz się dziewczynom podobać albo nie, ale my używamy również innych zmysłów niż tylko wzrok. Ba! Nie wszystkie zmysły zostały jeszcze dobrze opracowane. Do podstawowych 5 zaliczają się kolejne 2 których się używa np w niektórych sektorach medyczno-opiekuńczych i nie jest to sławetny szósty zmysł aczkolwiek tego również używamy do poruszania się po świecie, przekonaj mnie, że nie. A do oceny faceta wręcz powinno się szóstego używać ale czasem bodźce wzrokowe oraz umysł lubujący się w imponowaniu innym, np chwalenie się charyzmatycznym partnerem przed znajomymi i rodziną, ten koktajl potrafi płatać figle.

Do czego zmierzam. Ano do tego, że Gary dobrą metaforę Ci przedstawił z tą linią i psiakiem. To co szóstym zmysłem wyczuć można i dzieje się to mniej świadomie bo na poziomie odczuć zaledwie to uczucie, że ktoś jest... po angielsku "awkward", "creepy". Czuć wewnętrzną niezręczność w kimś, brak autentyczności, a nawet jakiś rodzaj chytrości, że zachowując się nienaturalnie jakaś osoba chce w ten sposób coś ugrać. Nieuczciwość jakaś wobec samego siebie a także wobec innych, bo pokazujesz się ze strony ugrzecznionej na przykład, a tej nikt nie kupi, nikt nie jest taki naiwny. Być może masz coś w sobie co musisz wyciągnąć na zewnątrz. Jakiś rodzaj swobody wewnętrznej czyli np pogodzenia się z grubsza (grubsza, w pełni się chyba nie da) z tym jakim się jest. Nie oznacza to rezygnacji z ulepszania ale żeby też nie przegiąć z tym ulepszaniem i nie robić z tego bariery, tej linii co Gary mówił, która to stoi Ci na drodze. W skrócie... Sam sobie stawiasz przeszkody. Wygląd nie jest Twoim problemem.

Dzisiaj obejrzałam się za facetem, który jeśli by mnie zapytał czy wygląd może być u niego problemem to powiedziałabym, że... tak. Bo twarz miał jakby go sam Picasso namalował! Aż głupio było mi patrzeć na niego, a byłam taka ciekawa, no wszystko na twarzy jakieś poprzesuwane, zez i co nie tylko. Ale figurę miał boską...

Ty problemu z twarzą nie masz. Jesteś po prostu zwyczajny jak zapewne każdy z nas tutaj ale również jedyny i niepowtarzalny. Nie wiem do jakiego standardu dążysz, co by Cię w końcu zadowoliło, David Beckham, Johnny Depp, Leonardo DiCaprio, Brad Pitt... abyś powiedział sobie "jestem wystarczający i gotowy".

Sorki no. Mnie tak wkurza jak ktoś zarzuca jakieś opiniowanie z litości tym, którzy nie mają wyśrubowanych standardów i mogą uczciwie powiedzieć w zgodzie ze swoim sumieniem, że wyglądasz dobrze. Ale żeby laski się same na Ciebie rzucały to musiałbyś wyglądać wybitnie a do tego mieć urok, czar, charyzmę. Być celebrytą. Być dla kogoś intrygujący. Tyle możliwości. Nie da się tego wszystkiego opisać.
Po prostu sam na siebie spójrz łaskawszym wzrokiem. Nie potrzebujesz niczyjej opinii do tego. Przekrocz tą linię we własnej głowie a dostaniesz jakiś nowy feedback bo póki co to stoisz mentalnie w dziale "romantyzm/erotyka" z boku i się wahasz jak przed basenem z zimną wodą "wskoczyć/nie wskoczyć/wskoczyć/a... najpierw nakarmię kota"

To jest oczywiście tylko mój feedback oparty na tym co piszesz i jak ja to widzę. Nie traktuj tego jak atak, ewentualnie coś do refleksji albo i nie. Twój wybór.

A na żywo jak dostaniesz pozytywny feedback to uwierzysz???

Muszę powiedzieć, że dobija mnie ta sztywność i trwanie w schematach..Coś na zasadzie, że musi tak być i koniec!" Ten ma swoją rolę do spełnienia, tamta swoją i nie ma żadnych rozwiązań pośrednich. Skoro uważam, że ZAWSZE ta jedna strona ma zaczynać, to nawet jeden jedyny raz nie ruszę się z miejsca, bo to "jego" zadanie, aby wyjść z inicjatywą. To takie wkładanie ludzi w schematy, założenie, że absolutnie każdy, ale to każdy facet w ciągu ułamka sekundy zdecyduje się tą czy inną kobietę zagadać. To założenie, że w kontaktach nie ma miejsca na wątpliwości, obawy czy pewien dystans. Założenie, że jedna strona się nigdy nie myli w ocenie i drugiego i odczytuje jego sygnały a druga z kolei zawsze jest zdecydowana na podjęcie tego kroku.
Wpasowywanie płci do konkretnego scenariusza zaczyna być już momentami zwyczajnie przesadzone.

To, że ja mogę ileś tam razy wykonać pierwszy rok, to nie znaczy, że się obrażę, jeśli dziewczyna podejdzie do mnie pierwsza, choćbym się jej podobał równie dobrze jak ona mnie.

Debata na temat tego czy ktoś może zaprosić kogoś, gdzieś tam. Żyjemy w zbyt wygodnych czasach jeżeli to są dzisiejsze „problemy”.

Do tego podchodzę akurat jako kobieta.
Trzeb mieć i zachować wyczucie pewnych kwestii zamiast właśnie starać się je wciskać w schematy.  W praktyce upadające.

Może jeszcze kwiaty mam przynieść na te randkę? 

A potem taka usłyszy:  ale czego chcesz,  to Ty do mnie pisałaś. Jakbym był zainteresowany to bym napisał.  Dlatego nie piszą.

Zresztą zagadać a zaprosić to dwie różne kwestie.

Evergreen

Z chęcią przyjadę do Łodzi, dajcie znać kiedy. Właściwie to na ten moment przyszły weekend mam wolny. Mogę przyjechać w sobotę i wrócić wieczorem.

DeepAndBlue - dzięki za długą wypowiedź i Twoje zdanie. Temat jest bardziej złożony. Nie wiem czy pamiętasz, był kiedyś polski film, który ukazywał prawdziwą historię chłopaka z porażeniem mózgowym, który na zewnątrz zachowywał się jako osoba upośledzona intelektualnie, jednak ku zdumieniu ludzi z jego otoczenia, jego umysł był całkowicie sprawny. Po co o tym piszę? Ja wiem, że to co nieraz uważam, może być irracjonalne, ale niestety zaszły we mnie zmiany, które spowodowały, iż pomimo normalnego, zdrowego spojrzenia na wiele rzeczy, czasami idę w jakieś nieracjonalne teorie. Otóż u mnie sytuacja wygląda tak, że mam 33 lata, po trzydziestce dopadł mnie swego rodzaju kryzys. Świadomość braku dziewczyny, niepowodzeń na gruncie szukania jej, podwątpliła wiarę we mnie. Podświadomie zacząłem doszukiwać się przyczyn w sobie. Padło też na wygląd. On jest moim kompleksem i niestety wykorzenienie tego nie jest łatwe, tak jak i łatwe nie jest zrozumienie tego co czuję przez kogoś z boku. Tak, chciałbym być przystojny, to taka moja słabość. Niestety wiem, że to nie jest możliwe. Niestety tkwiąc w tym stanie signlowskim, człowiek z wiekiem pogrąża się w opary absurdu. I obawiam się, że to dziwaczenie w tym kierunku może się pogłębiać. To jest trudne do przyjęcia, ale tak właśnie jest. Stąd to o czym pisałem w innym wątku, czyli praca nad sobą, nad sylwetką (siłka), golenie włosów na zero, broda, wybielenie zębów. To jest dramatyczna próba choć trochę złagodzenia kompleksów. I nie mówię, że to jest wszystkon niezbędne, ale z drugiej strony, póki co mieści się to w granicach rozsądku, również tego finansowego. "It's evolution baby" jak to śpiewał Eddie Vedder, a konkretnie dobór naturalny. Przy tej konkurencji jaka jest, tylu atrakcyjnych facetach "trzeba szybko biec, by choćby stać w miejscu" (hipoteza "Czerwonej Królowej"), a mówiąc wprost, trzeba się starać, by nie odstawać. Gdybym miał rodzinę, albo kochającą partnerkę, miałbym gdzieś brodę, nie wiem też czy chciałoby mi się chodzić na siłkę, skoro podobałbym się tej dziewczynie takim, jakim jestem. Ale jestem sam i chcę mieć ten "pawi ogon ładniejszy", by zwiększyć atrakcyjność.  To jest biologia i dobór. Ale! Wiadomo, bezdyskusyjnie, bez wątpienia i bezapelacyjnie, dla wielu, wielu kobiet, wygląd to nie wszystko i charakter, dusza i osobowość są równie ważne, a może nawet istotniejsze. Umów mnie z taką dziewczyną, mogę się z nią spotkać choćby dziś. Temat zwracania uwagi na charakter, na osobowość to już temat na inny wątek. Tutaj skupiłem się jednak na temacie kompleksów związanych z wyglądem. Z tą linią, o której pisał Gary, odpisywałem mu na ten temat w innym wątku. To teoria, która ma sens, ale ma jeden poważny mankament. Zawiera uogólnienie, które dotyczy wszystkich moich zachowań. Innymi słowy Gary dobrał jakieś wydarzenia z mojego życia jako argumenty potwierdzające tę teorię, a pominął te, które do niej nie pasują. Innymi słowy, czasami zdarzało mi się i zdarza, mieć problemy z przekroczeniem tej linii, ale często i gęsto ją przekraczam. Przykładów potwierdzających to drugie jest mnóstwo, musiałbym napisać cały elaborat, by choć część ich wymienić.

Czasami tak bywa, że najprostsze rozwiązania bywają najbardziej prawdopodobne

Pawlo, podpisuję się pod zaproszeniem Ever.
Będziesz w Łodzi, daj znać.
Jeśli chodzi o szczerą ocenę Twojej osoby, to jak wiadomo, nie jest to proste powiedzieć wprost drugiej osobie " wiesz, wydaje mi się, że  kuleje w Tobie to, to i to".
Chociaż nie. Przyjaciel. Taki prawdziwy kumpel. Masz? Spytaj go, co jest we Tobie nie tak, że kobiety na Ciebie " nie lecą". Czy może Ci szczerze powiedzieć. Bo może czepiasz się wyglądu, a on tu nie ma wiele do rzeczy.

Yyy... sorki -- nieprecyzyjnie się wyraziłem. To mężczyzna zaprasza Ten  co podchodzi i flirtuje. Kobieta też może wyjść z inicjatywą, ale ja tam wolę tradycyjnie -- ona daje znaki że jest zainteresowana, a on musi działać. Jak w znakach kobiety i mężczyzny -- kółki i krzyżyk to kobieta, a kóko i strzałka to mężczyzna.

Jak kobieta daje znaki, a on nie reaguje, to cóż... może lepiej znaleźć innego mężczyznę.

Paweł_waw idzie własną drogą.    Złożył dobrą propozycję spotkania.